ผู้ประกาศข่าวคนใหม่(1)

“พี่มนครับ ทางนี้”

เสียงเรียกหนึ่งดังขึ้นเมื่อมนลิตามาถึงโต๊ะทำงาน เธอหันซ้ายหันขวาจึงเห็นว่าเจ้าต้นยืนหลบอยู่หลังประตูพลางกวักมือเรียกไว ๆ เธอจึงเร่งฝีเท้าไปหาเพราะกำลังอยากเจอตัวอยู่พอดี

“กุญแจรถพี่ล่ะ”

หญิงสาวแบมือป้อมออกไปตรงหน้า ต้นรีบยื่นให้พลางค่อมหัวเล็กน้อยหลังจากนอนคิดถึงเหตุการณ์เมื่อคืนและประติดประต่อเรื่องราวประกอบกับสังเกตเห็นแหวนตรงนิ้วนางข้างซ้ายจึงเข้าใจได้ทันทีว่าพี่มนน่าจะมีความสัมพันธ์กับท่านประธานมากกว่าเจ้านายลูกน้องแน่นอน

“ไอ้ต้น ทำไมต้องทำท่าเกรงอกเกรงใจฉันแบบนั้นด้วย”

มือยื่นออกไปคว้าคอเสื้อของผู้ชายร่างสูงกว่าจนแทบหงายหลัง แม้จะหลบสายตาแต่ก็ไม่สามารถปกปิดเอาไว้ได้ จึงทำได้เพียงแค่ส่งรอยยิ้มไปให้

“เอ้า พูดมาสิ มัวแต่มายืนมองหน้าฉันเดี๋ยวก็เข้างานไม่ทันหรอก”

มนลิตาขึ้นเสียงอีกครั้งพลางเท้าสะเอว ต้นลังเลอยู่ครู่หนึ่งจึงยอมเปิดปากพูดออกมาด้วยท่าทีเกรงใจ

“ก็พี่กับท่านประธานเป็นผัว...”

“ไอ้ต้นหยุด!”

หญิงสาวรู้ว่าช่างกล้องหนุ่มกำลังจะพูดอะไรจึงรีบกระโดดเอามือปิดปากเอาไว้ได้ทันก่อนที่จะหลุดพูดความลับทั้งหมดออกมา เพราะว่าพนักงานอยู่ตรงนั้นก็ไม่ใช่น้อย

ต้นได้แต่ตีมืออวบแป๊ะเพื่อบอกว่าให้ปล่อยเพราะเจ้าตัวหายใจไม่ออกแล้ว พี่เขาเล่นปิดทั้งปากปิดทั้งจมูกก็เลยหายใจไม่ออก

“อย่าคิดพูดเรื่องนี้หรือเล่าให้ใครฟังเด็ดขาดไม่อย่างนั้น ฉันเอาแก

ตายแน่”

ชายหนุ่มรีบพยักหน้ารับปากเพราะไม่อย่างนั้นได้ขาดอากาศหายใจตายก่อนพอดี มนลิตาจึงลดมือลง ต้นรีบอ้าปากสูดเอาออกซิเจนทันที

“เรื่องจริงเหรอพี่ ผมแค่คาดเดาเอาจากสถานการณ์แล้วก็แหวนนิ้วนางข้างซ้ายพี่เองนะ”

ยังคงไม่หายสงสัย ใครจะไปคิดล่ะว่าผู้ชายเพรียบพร้อมทุกอย่าง

ทั้งหน้าตาและฐานะจะมาแต่งงานแล้วกับผู้หญิงตัวอ้วน หน้าตาก็ธรรมดา ๆ อย่างพี่มนลิตาได้

“เรื่องบางเรื่องพี่ก็เล่าให้ฟังไม่ได้ แต่เอาเป็นว่าพี่ขอร้องก็แล้วกัน”

แววตาหม่นลงของมนลิตาทำให้ต้นนึกเห็นใจจึงพยักหน้ารับปากอีกครั้ง ระหว่างนั้นพี่ท๊อปเดินผ่านมาทางนี้พอดีบทสนทนาเมื่อครู่จึงหยุดลง

“สวัสดีคนดัง มาทำงานแต่เช้าเลยนะ”

“คนดังอะไรกันล่ะพี่ท๊อป ก็แค่หาศพเจอหาหลักฐานเจอก็เท่านั้น”

ทั้งพูดทั้งก้าวเดินเคียงข้างกันไปอย่างอารมณ์ดีเพราะเรตติ้งข่าวเมื่อวานพุ่งปรี๊ดจนแทบทะลุเพดาน ก่อนฝีเท้าจะชะงักลงเมื่อประธานบริหารช่องเดินผ่านมาทางนั้นพอดี

เวทัศเพียงแค่ชำเลืองตามองร่างอ้วนของคนเป็นเมียเท่านั้นก่อนจะกวาดสายตามองไปรอบ ๆ แต่หูก็ยังแว่วได้ยินบทสนทนาของทั้งคู่ต่อจากนั้น

“เออ ไปไหนมาไหนช่วงนี้ก็ระวังตัวหน่อยนะมน”

“ทำไมเหรอพี่ท๊อป หรือฉันไปทำข่าวเหยียบตาปลาขาใหญ่ที่ไหนเข้าเหรอ”

มนลิตาพูดหยอกเล่น สีหน้าของท๊อปไม่เล่นด้วยหัวคิ้วย่นเข้าหากันแทบชิดพลางส่ายหน้าไปมา

“ไม่ใช่เรื่องเส้นสายหรอก แต่เป็นเรื่องของเหยื่อที่แกไปเจอมาเมื่อวานนั่นแหละ สารวัตรโทรมาบอกว่าคนร้ายเห็นข่าวและไหวตัวทัน ตอนนี้หนีไปแล้ว อีกอย่างมันแค้นแกมากและจำหน้าแกได้”

เป็นเรื่องที่ท๊อปเป็นกังวลมากกว่าสิ่งอื่นใดเพราะตั้งแต่เป็นหัวหน้าฝ่ายข่าวอาชญากรรมมาไม่เคยเจอลูกน้องลุยทำข่าวหนักขนาดนี้มาก่อนและที่สำคัญเลยตัวฆาตกรเองก็อาฆาตแค้นอยู่ไม่ใช่น้อย

ไม่อย่างนั้นไม่ทิ้งจดหมายขู่ฆ่าเอาไว้อย่างนั้นหรอก เขาไม่อยากให้น้องในทีมเป็นกังวลจึงไม่ได้บอกเรื่องนี้ให้ฟัง

“พี่ท๊อปไม่ต้องห่วงหรอกนะ ฉันทำงานเป็นนักข่าวยังไงเรื่องพวกนี้มันก็มีบ้างที่จะต้องเสี่ยง ฉันจึงพก...”

มนลิตาหันมองซ้ายมองขวาแล้วกระซิบข้างหูให้ได้ยินกันแค่สองคน ต้นเบิกตากว้างยกมือขึ้นอุดปาก

“ถูกกฎหมายไหม”

หญิงสาวยิ้มกว้างแล้วพยักหน้ารับก่อนจะเดินกลับไปยังโต๊ะทำงานของตัวเองโดยไม่ทันได้สังเกตเลยว่ามีสาวสวยคนหนึ่งเดินผ่านไปพร้อมกับHRของบริษัท

“คุณอินทุภารอตรงนี้ก่อนนะคะ ฉันจะเข้าไปถามท่านประธานก่อนว่าพร้อมสัมภาษณ์งานคุณแล้วหรือยัง”

“ค่ะ”

อินทุภาตอบรับแล้วเบือนสายตามองไปยังป้ายชื่อหน้าห้องทำงานด้านหน้า มุมปากยกยิ้มขึ้น ฉันกลับมาแล้วนะคะเวย์ ขอโทษที่ทิ้งเพชรอย่างคุณไปคว้าเอาก้อนกรวด

HR สาวเดินไปบอกเลขาฯ ไม่นานก็เดินกลับมาเชิญเธอเข้าไปในห้องทำงาน ร่างระหงลุกขึ้นสำรวจร่างกายตัวเองและผมเผ้าว่าเรียบร้อยดีแล้วจึงเดินไปหยุดอยู่หน้าห้องและสูดหายใจเข้าปอดครู่หนึ่งเพื่อเรียกความมั่นใจให้กับตัวเอง

ก๊อก ๆ

เสียงเคาะประตูดังขึ้นหลังจากเลขาฯ โทรเข้ามาแจ้งว่าจะมีผู้มาสัมภาษณ์ตำแหน่งผู้ประกาศข่าวคนใหม่ เวทัศขานรับว่าให้เข้ามาได้โดยไม่เงยหน้าขึ้นมองเสียด้วยซ้ำ จนกระทั่งปลายรองเท้าส้นสูงมาหยุดอยู่ระดับสายตาเขาพอดี

“เชิญนั่ง...”

เขาบอกกับผู้สัมภาษณ์งานพร้อมกับผายมือเชิญแต่แล้วก็ต้องชะงักลงเมื่อเงยหน้าขึ้นมอง ลำคอตีบตันพูดอะไรไม่ออก เกือบสี่แล้วที่เขากับเธอไม่ได้เจอหน้ากันเลยตั้งแต่ถูกบอกเลิก

“ดีใจที่ได้เจอนะคะ คุณเวย์”

รอยยิ้มหวานยังคงเหมือนเดิม ใบหน้าหล่อเอาแต่จับจ้องไม่วางตาจนอินทุภาเริ่มทำตัวไม่ถูกจึงเป็นฝ่ายพูดขึ้นใหม่อีกครั้ง

“สบายดีใช่ไหมคะ”

“ครับ สบายดี”

แฟ้มงานในมือถูกพับเก็บเพื่อโฟกัสกับคนตรงหน้า เขาไม่ถามกลับว่าเธอสบายดีไหม เพราะตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาเขาพอจะรับรู้เรื่องเธอผ่านภูริอยู่บ้าง ซึ่งภูริเป็นเพื่อนสนิททั้งอินทุภาและเวทัศ

หลังจากเลิกกันไปเพื่อนเขาก็บินไปเรียนต่อและทำงานต่างประเทศ ส่วนอินทุภาก็โชคดีได้ทำตามฝันคือได้ไปเป็นผู้ประกาศข่าวอยู่ช่องทีวีของต่างประเทศเหมือนกัน

“ถ้างั้นเรามาสัมภาษณ์งานกันเลยนะครับ”

แม้จะดีใจที่ได้พบหน้าแต่สถานนะตอนนี้ยังทำให้ทั้งคู่ทักทายกันแบบสนิทสนมไม่ได้

“คุณมีแฟนแล้วหรือยัง” คำถามแรกทำเอาหญิงสาวขมวดคิ้วเข้าหากันทันที

“อันนี้มันเกี่ยวกับเรื่องงานด้วยเหรอคะ”

“เกี่ยวสิ เกี่ยวมากด้วย”

“ยังไม่มีค่ะ ตั้งแต่เลิกกับแฟนเก่าไปฉันไม่เคยมีใครเลย”

เธอจ้องหน้าเขานิ่ง มองลึกเข้าไปในแววตาเพื่อบอกให้เขารู้ว่าเธอไม่เคยลืมเขาไปเลย และพร้อมแล้วที่จะกลับมาทวงเขาคืนแม้จะต้องปีนต้นงิ้วก็ตาม

หัวใจด้านชากระตุกวูบเล็กน้อย มันรู้สึกดีใจแปลก ๆ ชอบกล หากใครเอาหูมาแนบฟังคงได้ยินว่ามันเต้นดังและไม่เป็นจังหวะแค่ไหน

“ถ้าอย่างนั้น ผมรับคุณเข้าทำงาน”

“ฮะ คุณเวย์ไม่คิดจะถามเรื่องงานหรืออย่างอื่น เช่นทัศนคติของดิฉันหน่อยเหรอคะ”

“ไม่หรอก เพราะเรื่องของคุณผมติดตามมาตลอด ส่วนทัศนคติและนิสัยของคุณผมรู้ดียิ่งกว่าใครเสียอีก”

เขาทอดมองคนตรงหน้าด้วยแววตาอ่อนโยน ซึ่งสายตาแบบนี้อินทุภามักจะเห็นมันอยู่บ่อยครั้งเมื่อตอนที่ยังคบหากันอยู่

การสัมภาษณ์งานที่ไม่ได้ถามเกี่ยวกับเรื่องงานเสียด้วยซ้ำ ถูกตอบรับด้วยการตกลงให้เข้ามาทำงานให้เร็วที่สุดโดยไม่ผ่านการพิจารณาจากผู้บริหารคนอื่นแม้แต่คนเดียวและแน่นอนว่าเรื่องนี้ก็กลายเป็นข่าวนินทาไปทั่วบริษัทภายในชั่วข้ามคืน