บทที่ 1 บังคับแต่งงาน🌾

ก๊อก...ก๊อก...ก๊อก

“พล ลูก ตื่นยังจ้ะ”

อืออ......

เสียงเคาะประตูดังก้องเข้ามาในห้องนอนสีเหลี่ยมใหญ่ พร้อมเสียงหวานของผู้เป็นมารดาเอ่ยเสียงเจื้อแจ้วขึ้น แทรกเข้ามาปลุกให้พลผุดตัวลุกจากเตียงนอน พร้อมกับมือเรียวพลางขยี้ตาเบาๆ

พลเดินตรงไปยังหน้าต่างบานใหญ่ ผืนผ้าม่านสีขาวถูกดึงออกช้าๆ เผยให้เห็นทิวทัศน์ยามเช้าที่แสนสดใส แสงแดดอ่อนก็สาดส่องกระทบใบหน้าหล่อของเขา ลมเย็นๆ ก็พลอยพัดโชยมาเบาๆ พร้อมหอบเอาความสดชื่นมาให้เขาในยามเช้า

หลังจากทำธุระส่วนตัวเสร็จ พลก็เดินออกมาในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวเรียบง่ายเข้ากับกางเกงสแล็คสีดำ ผมถูกจัดทรงอย่างเรียบร้อย ใบหน้าหล่อเหลาแสดงออกถึงความเพียบพร้อม พร้อมที่จะทำงานในวันนี้

พลเดินลงมาจากชั้นสองมุ้งตรงไปยังห้องครัว มือเรียวหยิบโยเกิร์ตรสสตรอว์เบอร์รีที่เย็นฉ่ำขึ้นมาลิ้มลอง รสชาติหวานอมเปรี้ยวชื่นใจทำให้เขารู้สึกสดชื่นขึ้นมาทันที ก่อนจะหยิบครัวซองอบใหม่ๆ ที่แม่บ้านเตรียมไว้ให้พร้อมกับเดินออกมาพบกับบิดามารดา ที่นั่งพักผ่อนอยู่บนโซฟานุ่มหน้าบ้าน

“ป๊าม๊า เสร็จแล้วครับ” พลพูดพร้อมกับเดินออกมาด้วยรอยยิ้มกว้าง พร้อมกับการแต่งกายที่คุณหญิงฐาแม่ของเขาก็ยิ้มออกมาด้วยความพอใจ ก่อนที่เธอจะเดินตรงมายังลูกชาย

“ลูกม๊านี่หล่อสุดๆ” ผู้เป็นมารดาเมื่อเห็นลูกชายตน ก็อดที่จะหยิกไปที่แก้มใสของลูกชายด้วยความเอ็นดูไม่ได้

“ขอบคุณครับม๊า”

เสียงชมเชยหวานชื่นของคุณหญิงฐา แม่ผู้แสนรัก ดังขึ้นเบาๆ ก่อนที่รถลิมูซีนหรูที่ผู้บิดาเพิ่งถอยมาใหม่จะแล่นมาจอดที่หน้าบ้าน พลเดินตามบิดามารดาไปยังรถด้วยรอยยิ้มเบาๆ แต่ทว่าวันนี้พลเองเขาก็อยากนั่งรถแยกกับพ่อแม่ แม่ของเขาก็ไม่ได้ว่าอะไรแต่ก็มีเงื่อนไขอยู่ คือพลต้องให้เลขาคนสนิทนั่งติดรถมาด้วย ระหว่างทางเลขาส่วนตัวของเขาอย่างนาเองเธอก็ค่อยๆ เล่ารายละเอียดเกี่ยวกับองค์การที่จะทำในวันนี้ให้ฟังอย่างฉะฉาน

หลังจากเดินทางด้วยรถลิมูซีนหรูก็ขับมาเป็นเวลาเกือบสองชั่วโมง พวกเขาก็มาถึงที่พัทยา เมื่อรถจอดนิ่งที่ลานจอดรถใต้โรงแรมหรู พลเขาก็พลางเดินตามบิดามารดาเข้าไปในห้องโถงใหญ่ ที่ตกแต่งอย่างวิจิตรบรรจงราวกับพระราชวัง

เมื่อนั่งประจำที่โต๊ะกลางขนาดใหญ่ พลก็พบกับคู่สามีภรรยาอีกคู่หนึ่งที่แต่งกายอย่างภูมิฐาน และหญิงสาวสวยสง่าในชุดเดรสสีแดงสดใสที่ดูจะหยิ่งยโสเล็กน้อย แต่พลเขาก็ไม่ได้ใส่ใจเธอนัก เขาเพียงแค่นั่งฟังผู้ใหญ่สนทนาธุรกิจกันไปพลางๆ ตามปกติ จนกระทั่งได้ยินประโยคหนึ่งขึ้นมา ที่ทำให้เขาถึงกับต้องตาโต

“ทางเราจะยอมเซ็นสัญญาร่วมบริษัทของคุณ ถ้าคุณสิงหาและคุณฐายอมให้ลูกชายของท่าน มาแต่งงานกับลูกสาวของเรา บิว" เสียงทุ้มนุ่มของผู้ชายคนหนึ่งดังขึ้น

พลเงยหน้าขึ้นสายตาจับจ้องที่หญิงสาวตรงหน้า ที่ตอนนี้กำลังจ้องเขามาด้วยสายตาที่หยิ่งยโส ใบหน้าหวานของเธอแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางอย่างจัดเต็ม แต่กลับไม่สามารถดึงดูดใจของพลได้เลย แต่ทว่าเขากลับรู้สึกถึงความเย็นยะเยือกที่แผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย ก่อนที่เธอจะกล่าวขึ้นท่ามกลางบทสนทนา

"สวัสดีค่ะ" เสียงเรียบๆ ของหญิงสาวดังขึ้นมาขัดจังหวะความคิดของพล

"ว่าไงพล จะยอมทำเพื่อพ่อแม่และบริษัทเราไหม" ผู้เป็นบิดาของเขาเอ่ยถามขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เร่งรัด พลเองเขาก็เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบออกไปด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาและลังเลอยู่ไม่น้อย

"คือผม..." แต่ยังไม่ทันที่จะได้พูดต่อ ภรรยาคู่ค้าธุระกิจตรงหน้าก็ขัดขึ้นมาเสียก่อน

"งั้นไม่เป็นไรค่ะ ดิฉันเข้าใจค่ะ รอให้ลูกชายของคุณฐากับคุณสิงหาตัดสินใจเถอะนะคะ ดิฉันกับสามีรอได้เสมอ"

พลในตอนนี้เขารู้สึกเหมือนจะขาดใจตาย ร่างกายของเขาสั่นเทาไปหมด ความรู้สึกผิดหวังและเจ็บปวดท่วมท้นจนจุกอยู่ในอก เขาไม่เคยคิดว่าชีวิตของเขาจะต้องมาถึงจุดนี้เลย จุดที่เขาต้องมาแต่งงาน เขาอยากจะหนีไปจากที่นี่ อยากจะหายตัวไปให้พ้นจากสายตาของทุกคน พลเขาถอนหายใจหนัก พร้อมกับสีหน้าของผู้เป็นบิดาที่บึ้งตึงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

ตลอดทางกลับบ้าน พลเงียบกริบสายตาก็ทอดมองออกไปนอกหน้าต่างราวกับคนไม่มีวิญญาณ เลขาส่วนตัวอย่างนาเอง เธอเองก็คอยสังเกตอาการของนายของเธอมาโดยตลอด และเห็นได้ชัดว่าพลกำลังรู้สึกแย่ เธอเองจึงสั่งให้คนขับรถแวะไปคาเฟ่ เพื่อให้พลรู้สึกผ่อนคลายขึ้นบ้าง

ณ คฤหาสน์หรูใจกลางเมือง

รถลิมูซีนหรูจอดเทียบท่าอยู่หน้าตัวคฤหาสน์หลังใหญ่ พลก้าวลงจากรถพร้อมกับในมือที่ถือถุงขนมหวานและขนมปังในมือมากมาย เขาเดินเข้ามาในบ้านด้วยรอยยิ้มสดใสตามปกติของเจ้าตัว แม้ภายในใจจะเต็มไปด้วยความทุกข์ที่ท่วมท้นใจก็ตาม แต่เขาก็พยายามแสดงออกถึงความเป็นปกติ พลถือของตรงไปยังกลุ่มแม่บ้านพร้อมกับแจกจ่ายรอยยิ้มที่สดใส

“คุณหนู.....ซื้อของมาฝากอีกแล้วเหรอคะ” เสียงของแม่บ้านคนหนึ่งดังขึ้น เมื่อเห็นพลที่ถือของระโยงระยาง

“ใช่แล้วครับ ผมเห็นป้าๆ ทำงานหนักกันทั้งวัน ผมเลยซื้อมาฝากเป็นกำลังใจให้นะครับ กินให้หมดเลยนะครับ ถือว่าเป็นคำขอบคุณจากผม” พลเขาพลางตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน พร้อมกับรอยยิ้มที่สดใส

เมื่อพลเดินเลยเข้าไปในห้องครัว เขาก็พบกับเด็กหญิงตัวน้อยหน้าตาน่ารักที่กำลังมองเขาอยู่ ด้วยสายตาแป๋วราวกับตุ๊กตา พลยิ้มให้เธอแล้วคุกเข่าลง ก่อนจะยื่นกล่องขนมหวานที่เขาตั้งใจจะเก็บไว้กินเองให้กับเธอ พร้อมกับส่งรอยยิ้มที่อบอุ่นให้กับเธอ

“กินเยอะๆ นะคะ ถ้าไม่พอให้บอกพี่พลนะคะ” พลเขายิ้มออกมาราวกับแก้มจะแตกให้กับความน่าเอ็นดูของเด็กน้อยตรงหน้า พร้อมกับหอมแก้มเธอด้วยความเอ็นดู

“ค่ะ ขอบคุณพี่พลนะคะ” เด็กหญิงตอบพลด้วยน้ำเสียงที่น่ารัก แล้วกระโดดโลดเต้นอย่างมีความสุข พลเองเขาก็พลางหัวเราะเบาๆ ด้วยความน่ารักของเธอ จนทำให้เขาลืมเรื่องหนักใจไปเสียสนิท ก่อนที่เสียงหัวหน้าแม่บ้านจะพูดขึ้น ทำให้พลต้องหันไปมองทันที

“คุณหนูพลคะ คุณหญิงฐากับนายหัวสิงหาเรียกพบค่ะ”

“ครับ”

“พี่ไปก่อนนะครับตัวเล็ก ไว้วันหน้าเดี๋ยวพี่ซื้อมาฝากอีกนะครับ”

พลตอบหัวหน้าแม่บ้านด้วยเสียงนิ่งๆ ก่อนที่เขาจะโอบกอดเด็กน้อย พร้อมกับหอมแก้มเธอด้วยความเอ็นดู และพลไม่ลืมที่จะบอกลาเธอด้วยน้ำเสียงที่อบอุ่น พลชักสีหน้านิ่งปนกับความหงุดหงิดที่ก่อเกิดขึ้นภายในใจ เขาเดินตรงมายังโถงใหญ่ของคฤหาสน์ พร้อมเผยสีหน้าของพ่อแม่ที่ดูจริงจังและกดดันเขาอย่างเต็มที่

“ว่าไงพลจะยอมแต่งงานไหม” นายหัวสิงหาถามขึ้น พร้อมกับสายตาจ้องเขม็งที่ลูกชายอย่างกดดัน

“ไม่ครับ ผมไม่ยอมแต่งเพื่อธุรกิจอะไรนั่นหรอกนะครับ ผมจะแต่งก็ต่อเมื่อเป็นคนที่ผมรักเท่านั้น”

“ไอ้พล!” นายหัวสิงหาลุกตัวขึ้น พร้อมกับตวาดลั่น

“คุณคะใจเย็นสิคะ เดี๋ยวฉันคุยเอง”

ฐาเห็นสามีของตนที่เริ่มเสียงดังใส่ลูกชาย ความขัดแย้งระหว่างพ่อลูกที่ฝังรากลึกบัดนี้ปะทุขึ้นมาอีกครั้ง ยิ่งพลไม่ยอมทำตามที่สิงหาสั่ง สิงหาก็ยิ่งควบคุมอารมณ์ไม่อยู่ ฐาจึงรีบคว้ามือสามีไว้แน่น พยายามกล่อมเกลาลูกชายด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน

“พลลูก......” เธอพูดขึ้นพร้อมกับคว้ามือนุ่มของลูกชายไว้แน่น

“ม๊าไม่ต้องเลยครับ ผมขอมีอิสระบ้าง ที่ผ่านมาผมทำเพื่อป๊าม๊ามาตลอด ครั้งนี้ผมขอเถอะนะครับ”

“ไอ้ลูกไม่รักดี ก็แกจะได้สืบทอดธุรกิจต่อ มีหน้ามีตาในสังคม แค่แต่งงานในนามธุรกิจ มันทำไม่ได้เหรอวะ!”

“ไม่! ผมจะไม่แต่งงานกับใครทั้งนั้น ผมไม่ติดนะครับที่จะสืบทอดธุรกิจต่อ แต่เรื่องแต่งงานนี้ผมขอบาย”

พลพูดด้วยน้ำเสียงที่เบื่อหน่าย ก่อนที่ตนจะพลันหันหลังและกำลังจะเดินขึ้นไปยังชั้นสอง ไม่นานเขาก็โดนน้ำเสียงแข็งกร้าวของผู้เป็นบิดาพูดขึ้น ก่อนที่พลจะหันไปผเชิญหน้ากับบิดาของตนอีกครั้ง

“แก่ต้องแต่ง!!”

สิงหายืนคั่นกลางเสียงแข็ง ที่จะให้ลูกชายของตนแต่งงานให้ได้ เพื่อธุรกิจของตะกูลและเชื่อมสายใยความสัมพันธ์ระหว่างตะกูล แต่ทว่าสิงหาผู้เป็นพ่อแท้ๆ แทบจะไม่เคยมองว่าลูกแท้ๆ ของตน จะโอเคกับการคลุมถุงชนครั้งนี้หรือไม่

“ไม่ครับ ผมบอกว่าผมไม่แต่ง!”

เพี๊ยะ!!

“ป๊า!!” ฐาร้องขึ้นด้วยความตกใจ

พลเขาเผลอตะคอกเสียงใส่ผู้เป็นบิดาด้วยความหงุดหงิดใจ ก่อนที่ใบหน้าขาวใสจะโดนหลังแหวนของพ่อแท้ๆ ของตนฟาดเข้าที่แก้มจังๆ พลเองก็ถึงกับน้ำตาคลอ มือเล็กก็พลางสัมผัสที่แก้มนุ่มของตนที่ในตอนนี้แทบจะโดนไม่ได้ เขาสัมผัสโดนแม้แต่นิดเดียวก็แซบชาไปทั่วหน้า

ฐาเองก็ลากสามีของตนให้ขึ้นไปบนห้องนอน แต่สิงหาก็มองพลด้วยสายตาแข็ง แต่ก็ไม่สามารถทำอะไรได้เมื่อภรรยาที่ตนเคารพรักได้ห้ามไว้ ไม่งั้นค่ำคืนนี้จะต้องมีการทำร้ายกันเกิดขึ้นก็เป็นไปได้ แม่บ้านที่ยืนดูอยู่ก็กรูเข้ามาดูอาการของพล

“คุณหนู”

นิดหัวหน้าแม่บ้านพูดขึ้นพร้อมกับรีบหาอะไรมาประคบที่ลอยถหลอกที่แก้มใส ในขณะที่พลเองก็ไม่สามารถที่จะกลั่นน้ำตาของตนได้อยู่ พลปล่อยโฮต่อหน้าแม่บ้านก่อนที่เด็กหญิงคนที่ตนพึ่งหอมแก้มไป เธอจะเดินเข้ามาหอมแก้มเขาพร้อมกับปลอบอย่างอ่อนโยน

“พี่พลคนเก่ง.....ไม่ร้องนะคะ เดี๋ยวแย้มไม่แบ่งลูกอมนะ”

“ค...ครับ”

พลใช้มือปาดน้ำตาพร้อมกับส่งยิ้มให้เด็กน้อยอย่างฝืนๆ พลเองเขาก็พยามทำตัวเป็นปกติ ก่อนที่พลจะขอตัวแม่บ้านเดินขึ้นไปยังห้องนอนที่อยู่ชั้นสองของตัวคฤหาสน์ เมื่อพลเปิดประตูเข้ามายังห้องนอนใหญ่ เขาได้ล้มตัวนอนลง พร้อมกับความแสบที่อยู่บริเวรใบหน้าที่ในตอนนี้มันยังชาไม่หาย ก่อนที่พลจะคล้อยหลับไปสักพัก

ความฝัน

รุ่งอรุณทาบทอง บนผืนนาข้าวเขียวขจีราวพรมผืนใหญ่ ยอดข้าวและใบหญ้าประดับด้วยหยาดน้ำค้างระยิบระยับราวกับเพชรนับล้านเม็ด สายลมพัดโชยเบาๆ พาเอากลิ่นหอมหวานของดิน กลิ่นหญ้าอ่อนๆ และกลิ่นข้าวมาแตะจมูก เสียงนกกาเจื้อยแจ้วแข่งกับเสียงแมลงนานาชนิด ทำให้บรรยากาศยามเช้าสดใสรื่นรมย์

ดวงอาทิตย์ค่อยๆ โผล่พ้นขอบฟ้าสีทอง เหมือนลูกบอลยักษ์กำลังลอยขึ้นมา เงาของต้นไม้และตัวคนที่ยืดยาวแล้วกำลังค่อยๆ สั้นลงตามลำดับ แสงแดดอุ่นๆ ก็พลางสาดส่องกระทบผิวเปลือยเปล่าของพลที่สวมเสื้อผ้าสบายๆ ทำให้เขารู้สึกสดชื่นกระปรี้กระเปร่า พร้อมกับชายหนุ่มรูปงามยืนอยู่ตรงหน้า

“พลครับ.....?”

ชายหนุ่มตรงหน้าเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ขณะที่รอยยิ้มบางๆ เลื่อนขึ้นแตะริมฝีปาก พลถึงกับอ้าปากค้าง ดวงตาเบิกกว้างราวกับเห็นเทพบุตรลงมาจากสวรรค์ เมื่อคนตรงหน้านุ่งเพียงผ้าขาวม้าเปลือยท่อนบน หุ่นของอีกฝ่ายดูสมบูรณ์แบบราวกับปั้นมา กล้ามเนื้อแน่นตึงไปทุกส่วน โดยเฉพาะซิกแพ็กที่เป็นระเบียบชัดเจนราวกับมีคนแกะสลัก

ผิวขาวดูสุขภาพดี ใต้แสงแดดอ่อนๆ ที่สาดส่องใบหน้าคมเป็นสัน ดวงตาคู่คมเป็นประกายราวกับดาวบนท้องฟ้า ริมฝีปากสีชมพูอ่อนชวนให้หลงใหล พลเผลอจ้องมองอีกฝ่ายอย่างไม่ละสายตา จนกระทั่งชายหนุ่มตรงหน้าโน้มตัวเข้ามาใกล้เรื่อยๆ จนริมฝีปากทั้งสองเกือบจะสัมผัสกัน ท่ามกลางบรรยากาศโรมแมนติกของทุ่งนาที่เรืองรองด้วยแสงอาทิตย์…..

“โอ๊ย!”

พลร้องลั่นด้วยความเจ็บเมื่อตนตกจากเตียงสูงเกือบๆ เมตรครึ่ง แต่ทว่าพลเองก็เอาแต่ดันเพ้อหาคนในฝันคนนั้น จนลืมอาการเจ็บไปเสียสนิท ภาพพร้อมกับเรือนร่างและใบหน้าของชายในฝันก็ลอยเข้าหัวของเขาซ้ำๆ

“โฮ้หล่อจัง....คนอะไรยืนเฉยๆ ก็หล่อ เรียกชื่อเราด้วยเสียงก็หล่อ ถ้าไม่ติดว่าเป็นความฝันนะ ป่านนี้คงโดนเราลากเข้าไปกินในป่าแล้ว”

“ไม่ได้ๆ!!! เราต้องออกเดินทางว่าแต่ที่นั้นคือที่ไหน ต้องรู้ให้ได้ เริ่ม!!! พ่อหนุ่มเทวดาของพล พลมาหาแล้วจ้า”