บทที่ 2 หนีออกจากบ้านแต่ผิดคาดไปหน่อย🌾

“ไม่ได้ๆ เราต้องออกเดินทางว่าแต่ที่นั้นคือที่ไหน ต้องรู้ให้ได้ เริ่ม!!!พ่อหนุ่มเทวดาของพลพลมาหาแล้วจ้า”

แต่เมื่อพลเขากำลังจะเริ่มแผนการ เขาก็ต้องกลับมานั่งครุ่นคิดอีกครั้งว่าเขาจะไปไหน หรือเขาจะไปอยู่ที่ไหน ในระหว่าที่คิดเขาก็ได้ไปเปิดเซฟของเขาที่เป็นเงินเก็บส่วนตัวพร้อมกับบัตรเครติดและบัตรเดบิต พลเองหยิบเงินติดตัวมาแสนหนึ่งพร้อมกับบัตรเดบิตติดหนึ่งใบ

พร้อมกับคว้าหยิบกระเป๋าเป้เดินป่าของเขาที่เคยซื้อตอนไปเข้าค่าย พลเขาคิดไตร่ตรองอย่างถี่ถ้วนว่าสิ่งไหนควรเอาไป หรือสิ่งไหนที่จะไปซื้อเอาข้างหน้า เมื่อพลเก็บของเสร็จเขาได้เปิดดูนาฬิกาที่ซึ่งตอนนี้ก็เป็นเวลา สามทุ่มกว่าๆ

พลหยิบเสื้อแขนยาวตัวหนามาหนึ่งตัว ก่อนที่เขาจะย่องลงมาที่ชั้นล้างที่ปิดไฟสนิท มีเพียงหลังบ้านที่มีแม่บ้านอยู่ แต่ยากหน่อยเพราะรอบคฤหาสน์หลังนี้ปกคลุมและคุ้มกันด้วยบอดี้การ์ดนับสิบ พลถอนหายใจเขานั่งวางแผนในที่มืดของบ้านสักพัก แต่ทว่าเขาจะหนีออกจากตัวบ้านอย่างไรดี ถ้าตนหนีออกหลังบ้านก็เป็นครองน้ำแถมยังต้องเจอกลุ่มแม่บ้านอีก

ถ้าหน้าบ้านก็เป็นลานกว้าง แต่บ้านของเขาดีที่ติดกับตลาด แต่ถ้าเขาวิ่งหนีรอดจากตัวบ้านไปได้ เขาจะฉีกเข้าไปยังตลาดและโบกแท็กซี่ไปที่สนามบิน พลได้ปักหมุดหมายไว้ตนจะไปอยู่ที่เชียงใหม่สักเดือนหนึ่งสองเดือน

เมื่อคิดงั้นได้เขาก็รีบวิ่งออกมาจากตัวบ้านทันที เขาวิ่งเข้าไปหลบที่พุ่มไม้ตามแนวของน้ำตกและทางเดินหน้าบ้าน แต่เมื่อออกมาได้สักพักในขณะที่พลซุ่มอยู่พุ่มไม้รอดูสถานการณ์ ก่อนที่จะโดนมือใครสะกิดจากทางด้านหลังเบาๆ

“คุณหนูมาทำอะไรที่นี่ครับ ดึกแล้วนะครับ คุณหนูจะไปไหนรึเปล่าครับผมเห็นสะพายเป้ตั้งนานแล้ว”

“ห...เห็นเหรอครับ อะ...เอิ่ม....เอ่อ”

พลอ้ำอึ้งกับบอดี้การ์ดร่างสูงทางด้านหลังที่ในตอนนี้มองเขาด้วยสายตาจับพิรุธ ก่อนที่พลจะเสแสร้งว่านอนไม่หลับเลยมาเดินเล่น พร้อมกับเดินตรงไปยังประตูลูกกรงเหล็กหน้าบ้านอย่างเนียนๆ พอเดินมาได้สักพัก ใกล้ที่จะถึงทางเข้าประตูกรงเหล็กหน้าบ้าน พลก็เหลือบหันมองบอดี้การ์ดที่ตามเขามาจากทางด้านหลังอยู่ห่างเขาประมาณเกือบสิบเมตร

ก่อนที่พลจะนับหนึ่งถึงสามในใจ เพราะเขาจะใช้Skillในการที่เขาเคยเป็นนักวิ่งตอนเมื่อสมัยมหาลัย เมื่อนับครบสามเห็นดังนั้นพลไม่รีรอรีบจ้ำเอ้าออกตัวด้วยความเร็ว พร้อมกับเสียงเรียกของบอดี้การ์ดดังขึ้น

“คุณหนูหนีไปแล้ว!!”

สิ้นสุดเสียงเรียกของบอดี้การ์ดทางด้านหลังพูดจบ บอดี้การ์ดที่อยู่รอบตัวบ้านก็เริ่มกรูกันเข้ามา พร้อมกับเรียกร้องให้พลกลับมา

"คุณหนู!"

เสียงเรียกดังก้องกังวานของคนนับสิบ กำลังวิ่งตามหลังพลที่กำลังวิ่งหนีสุดชีวิต เสียงฝีเท้าของบอดี้การ์ดหลายคนไล่ตามมาติดๆ ร่างเล็กของพลหายเริ่มใจรดต้นคอด้วยความเหนื่อยหอบ แต่ทว่าท้าวเล็กของพลก็พลางวิ่งไปข้างหน้าในขณะที่พลอยตามองบอดี้การ์ดนับสิบที่วิ่งตามเขามา เห็นดังนั้นร่างเล็กก็รีบเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้นเช่นกัน เขารีบก้าวขาวิ่งตรงไปยังประตูเหล็กหน้าบ้าน

"เฮ้ย! อย่าตามมา!"

พลตะโกนเสียงเหนื่อยหอบกลับไปให้บอดี้การ์ดนับสิบที่วิ่งตามเขา ก่อนเท้าเล็กของพลจะปีนขึ้นไปยังประตูเหล็ก เขาชั่งใจอยู่ครู่หนึ่งสายตาของพลพลอยมองที่ด้านล่าง ก่อนที่จะเขาจะพบว่ามันสูงจนเกินไป พลเองเริ่มใจหวิวแต่เขาก็ไม่ได้มีเวลาคิดมาก เมื่อบอดี้การ์ดเริ่มที่จะเข้ามาใกล้เกือบที่จะประชิดตัวของเขา พลรีบทิ้งกระเป๋าเป้ไปยังอีกฝั่งก่อนที่เจ้าตัวกระโดดข้ามรั้วบ้านไปอย่างคล่องแคล่ว

“โอ๊ย!”

พลร้องออกมาด้วยความเจ็บที่สะโพก พลกระโดดลงมาด้วยความแรงจนสะโพกของเขากระแทรกลงพื้นอย่างแรง แต่พลก็ไม่มีเวลามานั่งเจ็บ มือเล็กก็รีบคว้ากระเป๋าเป้ที่ตกอยู่ด้านข้าง พร้อมกับเท้าเล็กสาวเท้าวิ่งตรงไปข้างหน้าและพยามวิ่งฉีกเข้าตลาดไป แต่ทว่าบอดี้การ์ดเองที่ตามเขามา ก็วิ่งตามอย่างไม่ลดละเช่นกัน

"คุณหนูกลับมาเดี๋ยวนี้เลยนะครับ!"

เสียงบอดี้การ์ดคนหนึ่งตะโกนตามมาติดๆ แต่พลไม่สนใจแล้ว พลวิ่งพล่านไปตามซอยเล็กซอยน้อยใจกลางเมืองที่เริ่มมืดลง เขาหันไปมองหลังบ่อยครั้งเพื่อเช็คว่ามีใครตามมาหรือเปล่า เมื่อเห็นว่าพวกบอดี้การ์ดยังคงไล่ตามมาอย่างไม่ลดละ พลก็ยิ่งเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้นเรื่อยๆ

"เหอะๆ จะตามทันแล้ว!"

ก่อนที่ร่างเล็กจะวิ่งฉีกทะลุเข้าไปในตลาดที่คนพลุกพล่าน พลเขากะว่าจะใช้โอกาสนี้ในการทำให้บอดี้การ์ดที่ตามมาเกิดความงุนงง พลวิ่งหลบซอกหลบมุมไปทั่วตลาด จนกระทั่งเขาพลาดท่าไปชนเข้ากับใครบางคนอย่างเต็มแรง

"โอ๊ย!"

"ขอโทษครับๆ" พลรีบขอโทษไม่ว่าใครต่อใครที่เขาชนไปด้วยความเร่งรีบ ก่อนจะรีบวิ่งหนีฉีกออกไป พลวิ่งออกมาจากตลาดและวิ่งเข้าสู่ถนนใหญ่ที่ไม่ค่อยมีรถราวิ่งพลุกพล่านนัก และรอบๆ ข้างก็มีแต่ป่าเป็นส่วนใหญ่และแคมป์ของคนงานก่อสร้าง เขาหันซ้ายหันขวาเพื่อหาทางหลบหนี แต่แล้วเมื่อจู่ๆ สายตาก็ไปสะดุดเข้ากับรถกระบะคันใหญ่ที่กำลังแล่นมาด้วยความเร็ว

เอี๊ยด.....

“ไม่นะ!"

พลร้องออกมาด้วยความตกใจสุดขีด พลหลับตาปี๋รอรับชะตากรรม แต่แล้วเขาก็รู้สึกตัวว่าร่างกายของเขายังคงอยู่กับที่ เขาลืมตาขึ้นมาอย่างช้าๆ และพบว่าตนกำลังนอนอยู่บนพื้นถนน โดยมีรถกระบะจอดอยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่เมตร

“เป็นหยังบ่ละครับ?” (เป็นอะไรไหมครับ)

จู่ ๆ ก็มีเสียงผู้ชายคนหนึ่งถามขึ้นด้วยความเป็นห่วง จนพลก็พลอยตามองตามต้นเสียงว่าเป็นใครกัน ก่อนที่เขาพบว่าเป็นชายวัยกลางคนที่กำลังยื่นมือมาทางเขาพร้อมกับรอยยิ้มที่เป็นมิตร ก่อนที่คนตรงหน้าจะช่วยเขาให้ลุกขึ้น

แต่พลเองเขาก็ยังมีความระแวงอยู่จนคนตรงหน้าพอจับความได้ แต่ก็ไม่ได้ถามอะไรพลออกมา พลเองก็มองซ้ายมองขวาว่ามีบอดี้การ์ดไล่ตามตามตนมาสักคนหรือไม่ ก่อนที่ดวงตาคู่สวยจะสบตากับคนตรงหน้าพร้อมกับกุมมือชายวัยกลางคนพร้อมกับยิ้มให้เบาๆ พร้อมกับตอบด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน

“ผม...ผมไม่เป็นไรครับ ขอบคุณมากครับ"

พลเขาตอบคนข้างหน้าตนไปด้วยน้ำเสียงสั่นๆ พลพลางตามองไปยังรอบๆ อีกครั้ง ก่อนที่หัวใจหล่นไปที่ตาตุ่ม เมื่อได้ยินเสียงที่คุ้นเคยเรียกเขา "คุณหนู" พร้อมกับเผยให้เห็นบอดี้การ์ดนับสิบที่พึ่งวิ่งออกมาจากทางตลาด บอดี้การ์ดบางคนก็ชี้มือมาทางเขา พลแตกตื่นเขาไม่รู้จะไปไหนต่อ เขารีบวิ่งไปยังหลังกระบะของรถปีนขึ้นกระบะที่มีคนงานอยู่สองคนเป็นหญิงวัยกลางคนทั้งหมด

“เป็นหยังบ่ คือจังคนหนีอีหยังมานิ” (เป็นอะไรไหม เหมือนคนหนีอะไรมาสักอย่างเลย)

“แม่นๆ ขึ้นมาก่อนมา” (ใช่ๆ ขึ้นมาก่อนมา)

เสียงเจื้อแจ้วของหญิงสาววัยกลางคนพูดถามขึ้นพร้อมกับดึงตัวเขาขึ้นหลังกระบะ แต่ทว่าพลเองที่ยังงงกับสำเนียงภาษาที่คนตรงหน้าพูดออกมา เขาก็ต้องชะงักพร้อมกับพยามแปลในทันที ก่อนที่เสียงบอดี้การ์ดจะแทรกขึ้นอีกครั้ง

“อ....ออกรถเลยครับ มีคนจะมาทำร้ายผม หึ้ย…อยู่ไม่ได้แล้วววว!!”

“เอ่าๆ ตู้จ๋อยออกรถด่วนๆ เลย ทรงเพิ่นสิหนีอิหยังมานิ” (เอ่าๆ พี่จ๋อยออกรถด่วนเลย เหมือนเขาจะหนีอะไรมาสักอย่าง)

สิ้นสุดเสียงของหญิงวัยกลางคน รถก็เริ่มออกตัวด้วยความเร็ว ในระหว่างทางพลเองก็กลับนั่งครุ่นคิดเพราะมันผิดคาดของเขานิดหน่อย แต่ก็คงไม่เป็นไรที่จะติดรถกลับมาก่อนแล้วกันถึงจุดหมายค่อยว่ากันอีกที ไม่นานข้างหลังกระบะก็เริ่มซุบซิบขึ้นพลเองก็เข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้าง ก่อนที่หญิงสาววัยกลางคนจะหันมาทางพลพร้อมกับถามขึ้นด้วยน้ำเสียงเกร็งๆ

“เป็นคนมาแต่ไสน้อจ้า” (เป็นคนมาจากที่ไหนเหรอคะ)

เสียงสำเนียงการพูดน้ำเสียงที่อ่อนโยนของหญิงวัยกลางคนถามพลขึ้นด้วยความสงสัย แต่ก็ทำให้พลอดที่จะยิ้มออกมาไม่ได้เพราะเขารู้สึกว่าการที่คนตรงหน้าพยามสื่อสารกับเขา มันน่าเอ็นดูเสียเหลือเกิน

“เอ่อ ผมเป็นคนกรุงเทพนี่แหละครับ”

“อ๋อจ้า คือถามได้บ่คะ อั่นคือว่ามื้อกี้ถูกทำร้ายอีหยังสักอย่าง คือหยังจ้า” (อ๋อค่ะ คือว่าขอถามได้ไหมคะ เอ่อคือเมื่อกี้ถูกทำร้ายหรืออะไรสักอย่าง คืออะไรคะ)

“เอ่อ มีคนตามจับตัวผมครับ พวกนั้นจะทำร้ายผม พวกเขาเป็นแก๊งทวงหนี้ครับ ผมขออยู่กับคุณน้าทั้งสองก่อนได้ไหมครับ” 

“ได้จ้า” (ได้ค่ะ)

เสียงหญิงวัยกลางคนพูดตอบขึ้นพลอยส่งร้อยยิ้มตอบกลับพล ก่อนที่จะเธอจะเริ่มเล่าชีวิตของตนว่าเธอมาจากไหนมาทำอะไร และตอนนี้กำลังจะไปที่ไหนให้พลได้ทราบ จากที่เธอเล่ามาจึงทำให้พลพลอยรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาทันที เมื่อได้ฟังคนตรงหน้าเล่าถึงหมู่บ้านของตนให้ฟัง พลอยทำให้พลพลางคิดในใจมันต้องเป็นอย่างที่เขาหวังไว้แน่ๆ ทุ่งนากว่างลมพัดมาเย็นๆ พร้อมกับวิวภูเขาอันสูงใหญ่ คิดมาถึงขนาดนี้ก็ทำให้เขาอยากถึงจุดหมายเร็วๆ แล้วสิ

ระหว่างทางก็ไม่มีบทสนทนาคุยกัน ข้างหลังรถกระบะเต็มไปด้วยความเงียบและมืด มีเพียงไฟส่องตามถนนเท่านั้น พลเขากลับมานั่งคิดว่าสิ่งที่ตนทำในวันนี้มันดีแล้วหรือไม่ อีกอย่างเขาก็อยากเปิดประสบการณ์ใหม่ในชีวิตสักครั้ง ในระหว่างทางเขาได้นั่งเช็คของว่าเขาขาดอะไรไปรึเปล่า ไม่นานเขาก็ต้องตาโตเพราะสิ่งที่ลืมนั้นสำคัญเป็นอย่างมาก นั้นก็คือสายชาร์จแบต แต่ระหว่างทางคนขับก็ได้แวะปั๊มน้ำมันอยู่บ่อยๆ และเปิดโอกาสให้เขาได้ไปซื้อของที่ร้านสะดวกซื้อ

ทั้งคืนพลนั่งหนาวสั่นมีเพียงเสื้อแขนยาวห่มกายของเขาไว้อยู่ เรียกได้ว่าหลังของรถกระบะลมแรงสุดๆ ยิ่งความเร็วของรถที่ขับอยู่ราวๆ แปดสิบกิโลเมตรต่อชั่วโมง ระหว่างทางพลเขาไม่ลืมที่จะจดโน้ตในมือถือไว้ เรียกได้ว่าเขาชอบในการจดโน๊ตและการเขียนไดอารี่สุดๆ

“บ้านโคกสะแบงจะเป็นอย่างไร เราจะได้เจอหนุ่มในฝันนั้นไหมนะ?”

พลนั่งนึกขึ้นในใจในขณะที่เส้นผมก็สัมผัสเข้าที่ใบหน้า จนใบหน้าที่โดนตบมาตอนนี้เขารู้สึกแสบกับมันหน่อยๆ แต่เขาก็พอทนได้ แต่ทว่าด้วยความที่เป็นรถกระบะไม่มีหลังคา คืนนี้พลก็ได้แต่จำใจในการเอาชีวิตให้รอดไปก่อน แต่สิ่งที่เขารอคอยและคาดหวังลึกๆ นั้นคือ โคกสะแบง