บทที่ 9 หวงเมียเก็บ 25+

เอมมาลินไปเรียนตามปกติ ช่วงเย็นสิณมาขับรถมารับเธอที่โรงเรียน ก่อนจะพาเธอไปเลือกซื้อจักรเย็บผ้าตามที่เธอต้องการ เขาพาเธอมาถึงโรงงานจักรเย็บผ้า เอมมาลินตื่นเต้นมาก เพราะเธอชอบและหลงใหลการตัดเย็บเสื้อผ้ามาตั้งแต่เด็ก ในหนังสือเรียนของเธอมักจะมีรูปหุ่นสวมเสื้อผ้ารูปแบบต่างๆ เต็มไปหมด

ขณะเดียวกันอรุณ... ชายวัย 40 ปี ซึ่งเป็นเจ้าของโรงงานเย็บผ้าเข้ามาดูงานพอดี เขาเห็นเด็กสาวสวมชุดนักเรียนกำลังเดินดูจักรชนิดต่างๆ อย่างตื่นเต้นก็สนใจ เพราะเธอมีรูปร่างหน้าตาน่ารักน่าเอ็นดู และยังมีดาเมจที่กระตุ้นความต้องการของชายหนุ่มได้เป็นอย่างดี

“สวัสดีครับ” อรุณเดินเข้าไปทักทายเด็กสาว เอมมาลินเงยหน้าขึ้นและยกมือไหว้

“สวัสดีค่ะ”

“มาเลือกซื้อจักรเย็บผ้าเหรอครับ” เขาถาม สายตาของชายหนุ่มโลมเลียเด็กสาวไปหมดทั้งตัว แม้ว่าเธอจะใส่ชุดนักเรียน แต่ก็นั่นแหละ... ผู้ชายวัยเกือบกลางคนแบบเขาชอบเด็กสาวเอ๊าะๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเด็กสาวที่อยู่ในเครื่องแบบนักเรียนนักศึกษา

“ค่ะ”

“ผมเป็นเจ้าของโรงงานนี้เอง อยากได้ตัวไหน รุ่นไหน บอกผมได้เลยนะครับ ผมจะลดราคาให้”

“จริงเหรอคะ พี่ใจดีเลยค่ะ” เอมมาลินตื่นเต้น ส่วนสิณเริ่มไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่ แค่ปรายตามองก็รู้ว่าไอ้เฒ่าหัวงูนี่คิดอะไรกับคุณหนูเอมมาลิน

“มาครับ เดี๋ยวผมพาเดินชมจักรเย็บผ้าชนิดต่างๆ อ้อ... ผมขอถามชื่อหน่อย น้องชื่ออะไรครับ”

“ชื่อชะเอมค่ะ”

“ชื่อน่ารักดี มีงบมาเท่าไหร่” เขาถาม เอมมาลินหันไปมองหน้าสิณ ผู้ถือเงินสดของฌอร์นไว้อยู่

“มากพอที่จะซื้อจักรรุ่นใหม่ล่าสุด ตัวที่ดีที่สุดได้ครับ” สิณ ตอบ อรุณหัวเราะร่า

“โอเคครับ ถ้าอย่างนั้นก็ดีเลย ผมจะพาไปดูจักรรุ่นใหม่ล่าสุดให้” เขาว่าและพาเธอไปดูจักรเย็บผ้า เขาสาธยายคุณสมบัติต่างๆ จนเอมมาลินเคลิ้มและตกลงปลงใจเอาจักรเย็บผ้ารุ่นนี้ รวมถึงอุปกรณ์ต่างๆ ที่เกี่ยวข้องด้วย ตอนที่สิณเดินไปชำระเงิน อรุณเข้ามาคุยกับเอมมาลินเป็นการส่วนตัว

“พรุ่งนี้พี่จะเอาของไปส่งให้ที่บ้าน รบกวนขอที่อยู่หน่อยนะครับ”

“ได้ค่ะ เดี๋ยวชะเอมให้พี่สิณจดที่อยู่ให้”

“ส่งทางไลน์ไว้ได้ไหมครับ ถ้าเป็นกระดาษพี่กลัวเอาไปทำหาย แล้วก็ขอเบอร์ติดต่อด้วย”

“ได้ค่ะ พี่สิณคะ... พี่อรุณจะขอไลน์กับขอเบอร์พี่สิณ เอาไว้สอบถามที่อยู่เพื่อเอาของไปส่งพรุ่งนี้ค่ะ” เอมมาลินเดินไปหาสิณ สิณมองอรุณด้วยหางตา ดีที่เด็กสาวเอมมาลินไม่ตกหลุมพรางของตาเฒ่าหัวงูคนนี้

“ได้ครับ คุณหนูเสร็จแล้วไปรอผมที่รถเลยก็ได้ จะได้ไม่เมื่อย” สิณบอก

“ไม่เป็นไรค่ะ ชะเอมยังไม่เมื่อย” อรุณมองเอมมาลินอย่างแสนเสียดาย เขาหวังว่าจะได้เบอร์โทรหญิงสาว แต่เธอก็ช่างกระไร เอาเบอร์ลูกน้องมาให้เสียนี่ อรุณมองตามเอมมาลินที่เดินไปขึ้นรถอย่างชอบใจ เขาจะต้องหาวิธียังไงก็ได้ให้ได้ตัวเธอมาเป็นของเขา!

เย็นวันต่อมา อรุณเป็นคนไปส่งจักรเย็บผ้าตามที่อยู่ที่เอมมาลินให้มา พอถึงประตูรั้วบ้านเขาก็ต้องอ้าปากค้าง เพราะที่เห็นอยู่นั้นไม่ใช่แค่บ้าน แต่เป็นถึงคฤหาสน์หลังงามท่ามกลางคนงานมากมาย เขาให้ลูกน้องยกจักรเย็บผ้าลงจากรถและยกเข้าไปไว้ในบ้าน

พอดีกับที่ฌอร์นกลับมาจากทำงาน ฌอร์นเห็นอรุณมาส่งจักรก็เข้าใจว่าเป็นแค่คนส่งจักร แต่อรุณกลับมองหน้าเขาและกล่าวทักทาย

“สวัสดีครับ ผมมาส่งจักรให้น้องชะเอมครับ” อรุณเป็นฝ่ายเริ่มบทสนทนา ฌอร์นพยักหน้ารับ

“สวัสดีครับ” เขาเอ่ยทักทายสั้นๆ และกำลังจะหันหลังเดินขึ้นห้องนอนอย่างไม่สนใจ แต่อรุณกลับเรียกเขาไว้เสียก่อน

“น้องชะเอมกลับมาหรือยังครับ พอดีว่าผมซื้อขนมกับผลไม้มาฝากน้องชะเอมด้วย” อรุณถาม คำถามของเขาทำให้ฌอร์นชะงักฝีเท้าและขมวดคิ้วขึ้น เขาหันกลับไปมองอรุณช้าๆ และหรี่ตามองแขกผู้มาเยือนอย่างไม่ไว้วางใจ

“อีกสักพักก็คงกลับมาถึงบ้าน เอาของฝากวางไว้บนโต๊ะนี่ก็ได้ คุณจะได้ไม่ต้องรอนาน”

“ไม่เป็นไรครับ ผมรอได้ ผมอยากเจอน้องชะเอมด้วย อ้อ... คุณเป็นพี่ชายของน้องชะเอมเหรอครับ” อรุณชวนคุยอย่างสุภาพ ฌอร์นวางสูทพาดบนโซฟาและเรียกแม่บ้านให้ไปหยิบน้ำผลไม้มาให้แขก

“คุณเป็นใคร คนส่งจักรหรือใคร รู้จักกับชะเอมเป็นการส่วนตัวด้วยเหรอ” ฌอร์นไม่ตอบคำถามของอรุณ แต่เป็นฝ่ายถามกลับ อรุณหัวเราะจนเห็นรอยตีนกา จากการประเมินเขาคิดว่าชายหนุ่มตรงหน้าน่าจะอายุมากกว่าเขาหลายปีอยู่

“เปล่าครับ ผมไม่ได้เป็นคนส่งจักร แต่ผมเป็นเจ้าของโรงงานจักรเย็บผ้า นี่ครับนามบัตรผม” เขายื่นนามบัตรให้กับฌอร์น ชายหนุ่มรับมาและยังคงสงสัยไม่หาย

“ไม่ยักรู้ว่าเจ้าของโรงงานจักรเย็บผ้าต้องทำหน้าที่คนส่งจักรด้วย”

“จริงๆ ไม่ใช่หน้าที่ผมหรอกครับ แต่ว่าผมอยากมาหาน้องชะเอมเป็นการส่วนตัว น้องเขาน่ารักดี จะเป็นไรไหมครับ ถ้าผมจะขออนุญาตพาน้องชะเอมไปกินข้าว” อรุณถามไปตรงๆ ทำให้ฌอร์นถึงกับขบกรามแน่น ที่แท้มันก็หวังจะหลอกฟันเด็กเขานั่นเอง ผู้ชายกับผู้ชายแค่มองตากันก็เห็นไปถึงตับไตไส้พุงแล้ว

ฌอร์นยังไม่ทันตอบคำถาม เอมมาลินก็เดินเข้ามาในบ้านพอดี เธอยกมือไหว้ทักทายอรุณอย่างแปลกใจ เพราะไม่คิดว่าเขาจะมาที่นี่ด้วย

“สวัสดีค่ะพี่อรุณ พี่อรุณมาส่งจักรด้วยเหรอคะ” เอมมาลินถาม ดวงตาของเธอใสซื่อเสียจนฌอร์นหงุดหงิด และยิ่งหงุดหงิดมากกว่าเดิมเพราะดูเหมือนเธอจะไม่รู้ชะตากรรมตัวเอง

“ครับ พี่ซื้อขนมกับผลไม้มาฝากน้องชะเอมด้วย นี่พี่กำลังจะขออนุญาตพี่ชายของน้องชะเอม เผื่อวันไหนน้องชะเอมว่างพี่จะขอพาไปกินข้าว” อรุณบอก เอมมาลินอ้าปากค้าง เธอหันไปมองฌอร์น อย่างงงๆ และต้องรู้สึกเสียวสันหลังวาบเมื่อเห็นแววตาเย็นยะเยือกจากเขา

“ผมคงอนุญาตให้ ‘เมีย’ ผมไปกินข้าวกับคุณไม่ได้หรอกครับคุณอรุณ” ฌอร์นพูดเสียงดัง คำตอบของเขาทำให้อรุณเบิกตากว้าง มองฌอร์นทีหันมามองเอมมาลินที

“อะไรนะครับ!”

“ผมคิดว่าคุณคงจะได้ยินชัดเจนแล้ว ผมขอไม่พูดซ้ำนะครับ สิณ ส่งแขก!” ฌอร์นเรียกลูกน้องตัวเองมาเชิญแขกหัวงูออกไป อรุณมองเอมมาลิน อย่างผิดหวังและเสียดาย ไม่คิดว่าเธอจะเป็นเมียของชายหนุ่มที่เห็น เธอยังเป็นเด็กน้อยอยู่แท้ๆ ครู่เดียวอรุณก็ถูกลูกน้องของฌอร์นจับแขนทั้งสองข้างลากออกไปที่ประตู

“คราวหน้าคราวหลังจะทำอะไรก็ดูดีๆ หน่อย ผมพยายามบอกคุณตั้งแต่เมื่อวานแล้ว” สิณบอกอย่างหวังดี ก่อนจะโยนอรุณออกไปจากบ้านอย่างไม่ไยดี

ฌอร์นมองเอมมาลินอย่างเอาเรื่อง หญิงสาวเริ่มรู้ชะตากรรมตัวเอง เธอถอยหลังให้ห่างจากตัวเขาไว้ให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่เขากลับคว้าแขนของเธอไว้แน่นและออกแรงบีบต้นแขนจนเธอต้องร้องเพราะความเจ็บปวด

“พี่ฌอร์น ชะเอมเจ็บนะคะ”

“มานี่เลย ตัวดี!” เขาเค้นเสียงพูด ดวงตาของชายหนุ่มวาวโรจน์จนเธอหวาดกลัว

“มะ... ไม่นะคะ พี่ฌอร์นปล่อยชะเอมนะคะ”

“มานี่!” เขาลากเธอขึ้นบันไดบ้าน และลากเข้าไปในห้องนอนของตัวเอง พอเปิดประตูห้องได้เขาก็จับเธอโยนลงกับพื้นโครมใหญ่ เอมมาลินร้องด้วยความเจ็บปวด

“ไปทำอีท่าไหน เจ้าของโรงงานมันถึงติดใจตามมาถึงนี่!” ฌอร์นชี้หน้าถาม เอมมาลินส่ายหน้า น้ำตาไหลอาบแก้ม

“ชะเอมไม่ได้ทำอะไรเลยนะคะ พี่สิณเป็นพยานได้ เมื่อวานนี้พี่สิณก็อยู่กับชะเอมตลอด” เธอบอกและถอยหลังหนี เพราะเขากำลังก้าวขาเดินเข้ามาใกล้ๆ

“ไม่ได้ทำอะไรได้ยังไง ถ้าไม่ได้ทำอะไรแล้วทำไมมันถึงตามมาที่บ้านแบบนี้ แอบไปยั่วแอบไปอ่อยมันใช่ไหม!” เขาขึ้นเสียง เอมมาลินส่ายหน้า

“ไม่ใช่ค่ะ ชะเอมไม่ได้ยั่วไม่ได้อ่อยอะไรเขาทั้งนั้น”

“อย่ามาตอแหล!” เขากระชากแขนเธอขึ้นมา เอมมาลินร้องไห้ตัวสั่นเทา

“พี่ฌอร์น ชะเอมเจ็บ ชะเอมไม่ได้ทำอะไรเลยจริงๆ” เธอบอก ฌอร์นยังคงโมโหไม่หาย เขาผลักตัวเธอนอนลงที่พื้นและกระชากเสื้อนักเรียนของเธอออก แรงของเขาทำให้กระดุมเสื้อทุกเม็ดของเธอหลุดกระจาย เขาถลกกระโปรงนักเรียนของเธอขึ้นและดึงกางเกงชั้นในลง เอมมาลินดิ้นหนี เธอหวาดกลัวสุดชีวิต เพราะรู้ดีว่าถ้าเขาโกรธและโมโห เขาจะรุนแรงกับเธอ

“ยะ... อย่านะคะ ว๊าย กรี๊ด!” เด็กสาวร้องลั่น เขาถอดกางเกงขายาวของตัวเองได้ก็สอดลำกายเข้าไปในตัวเธอทันที เอมมาลินร้องกรี๊ดเพราะความเจ็บปวด เขาไม่ได้เล้าโลมเธอแม้แต่น้อย เธอไม่ได้มีความรู้สึกอยากจะมีเซ็กซ์กับเขา แต่ฌอร์นไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น เขาขยับสะโพกเข้าออกระรัว

“ฮือ... หนูเจ็บ!”

“เจ็บแล้วก็จำใส่สมองไว้ด้วยล่ะว่าเป็นผู้หญิงของฉัน อย่าได้สะเออะไปให้ท่าผู้ชายที่ไหน”

“มะ... ไม่ หนูไม่ได้ทำแบบนั้น” เอมมาลินยังคงยืนยันคำเดิม ซึ่งมันทำให้ฌอร์นโมโหขึ้นอีก เขาจับสะโพกเธอไว้แน่นและกระแทกกายเข้าหาเสียงดัง

ตับๆๆๆ ปึกๆๆๆ

เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังลั่น เขาขยี้เต้านมทั้งสองข้างของเธอจนมันแดงเป็นรอยมือและยังดูดเลียสลับกันทั้งสองข้างอีกด้วย

“อื้อ... ซี๊ดส์... อ่าส์...” เสียงร้องไห้เริ่มหายไป ตอนนี้ความเสียวเริ่มเข้ามาแทนที่ ฌอร์นสัมผัสได้ว่าช่องทางรักของเธอเริ่มมีน้ำหวานไหลออกมาจนเปียกชุ่ม ตอนนี้เธอยังมีชุดนักเรียนอยู่ เขาพลิกให้เธอนอนตะแคงและยกขาขึ้น กายสอดประสานกันแน่นขนัด เขาเปลี่ยนจากช่องทางรักด้านหน้ามาด้านหลังอย่างที่ชอบทำ เอมมาลินกัดฟันแน่น

“อ๊า... อ๊ายยย พี่ฌอร์นขา... หนูมะ... ไม่... อื้อ...” เธอร้องเสียงขาดเป็นห้วงๆ เขาเอื้อมมือไปหยิบสิ่งของในลิ้นชักโต๊ะข้างหัวเตียง เอมมาลินมองอย่างตกใจ เพราะมันคืออวัยวะเพศปลอมสีใส เขาสอดมันไปที่ช่องทางรักด้านหน้าและกดสวิตส์ให้มันหมุนวนและสั่นอยู่อย่างนั้น

“อ๊าๆๆๆ อ๊า... อ๊ายยย” เขาขยับสะโพกเข้าออกรัวๆ ขณะที่เซ็กซ์ทอยยังคงทำงานอย่างต่อเนื่อง เอมมาลินร้องลั่นแทบขาดใจ เธอทรมานไปหมดทั้งกาย

“พี่ฌอร์น อื้อ... อ๊าๆๆ”

เขาขยับตัวลุกขึ้นและจับเธอให้ยืนขึ้นด้วยเช่นกัน ขณะที่เขากระแทกกายอยู่ช่องทางด้านหลัง ช่องทางรักด้านหน้าก็มีเซ็กซ์ทอยสอดเอาไว้อยู่ เอมมาลินน้ำตาไหลพราก ไม่ใช่เพราะเจ็บแต่เป็นเพราะเสียวและมันส์มาก มันส์เกินกว่าที่จะถอนตัวถอนใจได้

ฌอร์นรวบมือเธอไว้ด้านหลังและกระแทกกายเข้าหาจนหน้าอกอวบแอ่นหยัดไปหมด ตอนนี้เธอยังคงสวมชุดนักเรียนอยู่ เพียงแต่ว่ามันขาดและหลุดลุ่ยไปมากแล้ว ฌอร์นผลักร่างของเธอให้นอนคว่ำลงไปกับเตียงและกดตัวเธอไว้อย่างนั้น

“อ่าส์... ซี๊ดส์... โอ้ว... อู้ว...” เขาคำรามดังลั่น มือหนาก็ตีก้นเธอทั้งสองข้างสลับกันไปมา จนกระทั่งปล่อยน้ำรักออกมาเต็มก้นเธอ เขาถอนกายออกแล้ว แต่ยังไม่ยอมถอดเซ็กซ์ทอยออกจากถ้ำรักของเธอ เขาไปหยิบเชือกออกมาหลายเส้นและมัดมือเธอเอาไว้ เอมมาลินมองเขาอย่างรู้สึกหวาดกลัว เธอไม่รู้ว่าเขาจะทำอะไรกับเธอ

“พี่ฌอร์น... อื้อ... อ่าส์... ซี๊ดส์... อู้ว...”

“อยู่อย่างนี้ทั้งคืนนี่แหละ!” เขาบอก และมัดขาเธอไว้ด้วย เอมมาลินตัวสั่นและยังคงเสียวซ่านอยู่อย่างนั้น เธอนอนตัวเกร็งบิดไปมาจนเสร็จไปอีกหลายต่อหลายรอบ เขาก็ยังไม่ถอนเซ็กซ์ทอยออกจากตัวเธอ เขาปล่อยให้เธอทรมานอยู่อย่างนั้นเป็นชั่วโมงๆ จนเธอหมดเรี่ยวแรง จึงยอมแก้เชือกและปล่อยให้เธอเป็นอิสระ ฌอร์นมองเด็กสาวที่นอนหลับอย่างโหยหา แม้ในยามที่เธอไม่รู้สึกตัว เธอก็ยังคงความเย้ายวนใจไว้ได้ ชายหนุ่มถอดเสื้อผ้าออกจนหมดและสอดกายเข้าหาเธอ เอมมาลินลืมตาขึ้นมาช้าๆ จู่ๆ น้ำตาเธอก็ไหลออกมาอย่างไม่รู้ตัว

“อื้อ... อื้อๆๆ” เธอร้องครางเบาๆ เพราะไม่มีแรงจะร้องอีกต่อไปแล้ว เขาตักตวงความสุขจากเธอครั้งแล้วครั้งเล่าจนดึกดื่น พอเสร็จสมความต้องการ เขาก็ปล่อยเธอให้นอนอยู่อย่างนั้นโดยไม่สนใจเธอเลย

“กลับไปนอนที่ห้อง ไป!” เขาออกปากไล่หลังอาบน้ำเสร็จ เอมมาลินค่อยๆ พยุงร่างตัวเองขึ้นมาช้าๆ เธอมองเขาด้วยแววตาที่ตัดพ้อน้อยใจ หญิงสาวสวมเสื้อผ้าเท่าที่พอจะใส่ได้ เพราะมันขาดจนไม่เหลือชิ้นดี

“เร็วสิ!” เขาไล่เธออีก เอมมาลินลุกขึ้นและเดินไปที่ประตูอย่างช้าๆ พอเธอออกจากห้องนอนได้ เธอก็ร้องไห้ออกมาอย่างสุดกลั้น เอมมาลินหอบเอาร่างกายที่ถูกเขาย่ำยีอย่างไม่ไยดีกลับมาที่ห้องนอนของตัวเอง เธอเดินตรงเข้าไปอาบน้ำพักใหญ่และร้องไห้ไปด้วย เมื่อวานเขาเหมือนเป็นเทพบุตรที่แสนดี แต่วันนี้เขากลับเป็นปีศาจร้าย

หลังอาบน้ำเสร็จเอมมาลินก็หยิบเข็มกับด้ายมาเย็บกระดุมเสื้อของตัวเอง หลายครั้งที่เขามักจะกระชากเสื้อผ้าของเธอจนขาดและกระดุมหลุดแบบนี้ พอเย็บกระดุมเสร็จเธอก็ต้องมานั่งทำการบ้านต่อ เพราะพรุ่งนี้เธอจะต้องส่งการบ้านให้อาจารย์ กว่าจะทำการบ้านเสร็จก็ฟ้าสางพอดี