บทที่ 10 ปลอมตัว

คนทั้งหมดเดินทางเข้ามาเมืองถงหวางอย่างรวดเร็ว ก่อนหน้าที่จะเดินทางมา เซวียนซานหลางได้ให้องค์รักษ์ของตนมาสำรวจลู่ทางของที่นี่เรียบร้อยแล้ว อาต่งองค์รักษ์ของเขาได้ซื้อบ้านเล็กๆหลังหนึ่งซึ่งตั้งอยู่ในตลาด เป็นร้านของอดีตเถ้าแก่ร้านขายอาหาร แต่เพราะในเมืองถงหวางเกิดเรื่องมากมาย เถ้าแก้ร้านจึงย้ายออกไปอยู่เมืองอื่นพร้อมกับบุตรสาวของตน

บ้านหลังนี้ไม่เล็กและไม่ใหญ่จนเกินไปพอให้พักกันได้สบายๆ เพื่อไม่ให้เป็นที่ผิดสังเกต เซวียนซานหลางจึงให้มู่หลานเฟินพักอยู่ในห้องเดียวกัน และยังตั้งกฎกับนางว่าห้ามล้ำเส้นเขา ไม่อย่างนั้นดาบในมือของเขาอาจจะพลาดพลั้งบั่นคอนางขาดได้ มู่หลานเฟินลอบเบ้ปาก เขาจะหลงตนเองเกินไปแล้วกระมัง นางมีหรือจะอยากเข้าใกล้เขาขนาดนั้น แค่หายใจร่วมกันยังแทบจะหายใจไม่ออก นี่ต้องมาอยู่ร่วมห้องกันอีก ไม่รู้ว่าอีกนานเท่าใดกว่าจะไขคดีจบสิ้น นางอึดอัดจะตายอยู่แล้ว

ด้านเซวียนเจ๋อนั้นก็พักอยู่อีกห้องหนึ่งใกล้ๆกับลั่วเหมย เพราะเซวียนซานหลางสั่งห้ามไม่ให้เขาแต่งเป็นบุรุษ เขาจึงต้องยืมเสื้อผ้าของลั่วเหมยมาสวมใส่ โชคดีที่ตัวของเขาผอมบางจึงใส่เสื้อผ้าของลั่วเหมยได้ ลั่วเหมยถึงกับหมดอาลัยตายอยาก ไม่คิดไม่ฝันว่าชีวิตนี้จะต้องมาถูกคุณชายรองแย่งเสื้อผ้าสวมใส่!

เมื่อมาลงหลักปักฐานที่นี่แล้ว แน่นอนว่าย่อมมาอยู่เฉยๆไม่ได้ ในเมื่อซื้อร้านค้ามาแล้วจะไม่ทำการค้าก็คงจะน่าสงสัยไม่น้อย เมื่อปรึกษาหารือกันแล้ว ก็ได้ความว่ามู่หลานเฟินจะทำอาหารขายสักสองสามอย่าง นางชอบทำอาหารเป็นอย่างมาก เซวียนซานหลางเองก็ไม่ได้ขัดข้องอัน

ที่เหนือความคาดหมายก็คือ เสิ่นเหวยอันเปิดร้านสุราอยู่ตรงข้ามกับร้านขายอาหารของนาง เขาเองก็ปลอมตัวเป็นพ่อค้าเหลาสุรา ทำตัวเสเพลกลมกลืนกับชาวบ้านได้อย่างไม่น่าเชื่อ

คืนแรกที่พักในเมืองถงหวาง มู่หลานเฟินไม่ค่อนคุ้นชินเท่าใดนัก หูของนางมักจะได้ยินเสียงแปลกประหลาด อีกทั้งจมูกน้อยๆก็ยังได้กลิ่นที่ไม่ชวนประสงค์ลอยละล่องมาตามสายลม

ความลับหนึ่งที่นางไม่เคยบอกใครเลยก็คือ นางมีประสาทสัมผัสการรับกลิ่นและการได้ยินอย่างดีเยี่ยม ได้มาจากไหนน่ะหรือ ก็ได้มาจากการเกิดเป็นเจ้าสุนัขในชาติก่อนๆนั่นอย่างไรเล่า

ไม่รู้ว่าควรนับเป็นเรื่องดีหรือเรื่องร้ายกันแน่ กลิ่นอะไรที่มนุษย์ทั่วไปสัมผัสไม่ได้ แต่มู่หลานเฟินกลับได้กลิ่นทั้งหมด รวมไปถึงเสียงประหลาดๆพวกนั้นด้วย

เมืองถงหวางยามกลางวันชาวบ้านยังคงปกติ ออกมาค้าขายทำการค้ากันอย่างที่เคยทำ แต่เมื่อยามราตรีกาลมาเยือน เหล่าชาวบ้านต่างพากันปิดบ้านเงียบ บนถนนทั้งสายแทบจะกลายเป็นเมืองร้าง ราวกับอยู่คนละโลกอย่างไรอย่างนั้น

เรื่องที่มีหญิงสาวถูกสังหารอย่างน่าหวั่นเกรงนั่น มู่หลานเฟินได้รับรู้รายละเอียดจากเซวียนซานหลางมาบ้าง เมื่อตอนบ่ายหลังจากที่จัดการเรื่องในร้านเสร็จแล้ว นางก็แกล้งทำทีออกไปเดินเล่นรอบเมือง ได้ยินชาวบ้านพูดกันว่า ที่เจ้าสาวหลายคนเกิดเรื่องก่อนหน้านี้ล้วนเป็นเพราะอาถรรพ์จากวิญญาณของหญิงสาวนางหนึ่ง เมื่อนางเข้าไปสอบถามชาวบ้านแรกเริ่มยังคงไม่ยอมเล่า แต่นางมีวิธีีสนทนาพาทีกับพวกเขา ไม่นานจึงได้ฟังเรื่องเล่ามาเรื่องหนึ่ง

ชาวบ้านเล่าว่าเมื่อหนึ่งปีก่อน บุตรสาวของพ่อค้าขายหมูคนหนึ่งกำลังจะแต่งงานกับชายคนรัก แต่อยู่ๆนางก็ได้รู้ว่าแท้จริงชายที่ตนรักมีภรรยาอยู่แล้ว ภรรยาของเขามาอาละวาดเอาเรื่องนางจนนางอับอายและเสียใจ ซ้ำชายคนนั้นยังเลือกภรรยา เคราะห์ซ้ำกรรมซัด นางเกิดตั้งครรภ์ ไม่มีคนรับผิดชอบ จึงคิดสั้น นางสวมชุดแต่งงานที่ตัดเย็บเองกับมือและแขวนคอตายที่ท้ายหมู่บ้าน นางจากไปด้วยใจที่อาฆาตแค้นเต็มเปี่ยม กลายเป็นวิญญาณอาฆาตที่มาคร่าชีวิตของสตรีที่เข้าพิธีแต่งงานและนั่งรออยู่ในห้องหอ เพราะไม่ต้องการให้สตรีเหล่านั้นสมหวังเหมือนกับนาง

เมื่อกลับมาถึงบ้านมู่หลานเฟินก็เล่าเรื่องนี้ให้เซวียนเจ๋อและลั่วเหมยได้ฟัง คนทั้งสองเมื่อฟังจบก็ถึงกับขนลุกซู่ แต่มู่หลานเฟินกลับไม่หวาดกลัวเท่าใดนัก นางใช้ชีวิตมาหลายชาติ พบเจอเรื่องราวมามากมาย เรื่องวิญาณหรือผีสางไม่ใช่ว่านางไม่เชื่อ แต่จะต้องเชื่ออยู่บนเหตุผลที่จับต้องได้ และที่สำคัญเรื่องนี้มันมีช่องโหว่อยู่ไม่น้อยเลย

นางเคยตามบิดาที่เป็นหวูโจ้วไปผ่าศพในชาติก่อนที่จะมาที่นี่ พอจะมีความรู้อยู่บ้าง แม้จะเพียงน้อยนิดแต่หากได้เห็นสภาพศพของสตรีเหล่านั้นเองกับตา นางจะต้องรู้ได้แน่ว่าสาเหตุการตายของพวกนางมาจากสิ่งใด

เวลาล่วงเลยมาถึงกลางดึกแล้ว มู่หลานเฟินนอนพลิกไปพลิกมา เซวียนซานหลางที่นอนไม่หลับเช่นกันพลันหันมามองนางด้วยแววตาเฉยชา ก่อนหน้านี้มู่หลานเฟินบอกว่าให้เขานอนเตียง ส่วนนางนอนพื้นได้ แม้ว่าเขาจะไม่ชอบหน้านางเพียงใด แต่การที่ปล่อยให้สตรีน้อยนางหนึ่งลงไปนอนที่พื้นนั้นไม่ใช่เรื่องที่บุรุษควรจะกระทำ

"เจ้านอนพลิกไปพลิกมาด้วยเหตุใดกัน พลิกตัวจนเสียงเตียงลั่นเอี๊ยดอ๊าดเช่นนี้มันรบกวนการนอนของผู้อื่นรู้ตัวหรือไม่"

เมื่อได้ยินอย่างนั้นมู่หลานเฟินจึงหันมามองเซวียนซานหลาง ก่อนจะผุดลุกขึ้นมานั่งบนเตียงและเอ่ยกับเขา

"ซื่อจื่อ วันนี้ข้าออกไปเดินเล่นมาและได้รู้เรื่องหนึ่งเข้า"

"เรื่องใด?"

เซวียนซานหลางเอ่ยถามอย่างรำคาญใจ แต่มู่หลานเฟินกลับไม่ทันสังเกตเห็นแววตาที่ฉายความรำคาญของเขา หญิงสาวเล่าเรื่องทั้งหมดที่ได้ยินมาให้เขาฟังอย่างไม่มีตกหล่นแม้แต่คำเดียว

"มันน่าแปลกประหลาดเกินไป เรื่องนี้มีช่องโหว่หลายจุด ข้าอยากเห็นศพของสตรที่ถูกฆ่าเหล่านั้น เผื่อจะได้เบาะแสเพิ่มขึ้น"

เซวียนซานหลางลุกขึ้นมานั่งและใช้สายตาคมปราดพินิจมองมู่หลานเฟิน ตอนนี้นางยกมือขึ้นมาเท้าคางตนพลางทำท่าทางครุ่นคิด ท่าทีของนางตอนนี้ดูเอาจริงเอาจังไม่เหมือนแต่ก่อน อีกทั้งเรื่องเล่าพวกนั้นก็ยังดูมีพิรุธมากจริงๆ

ใช่ว่าเซวียนซานหลางจะไม่ตามสืบ เรื่องที่มู่หลานเฟินเล่ามาล้วนตรงกับที่เขาเและเสิ่นเหวยอันสืบรู้มาเช่นเดียวกัน มันมีช่องโหว่จริงๆ

ก่อนหน้านี้ศพของสตรีเหล่านั้นถูกฝังไปหมดแล้ว ทำให้เขายังไม่ได้เห็นศพพวกนั้นเองกับตา ย่อมยังไม่อาจตัดสินใจอันใดได้

มู่หลานเฟินย่นหัวคิ้วพลางเอ่ย

"มันน่าแปลกจริงๆ ซื่อจื่อ ท่านจะจะทำอย่างไรต่อไป"

เซวียนซานหลางมองมู่หลานเฟินเล็กน้อย

"ทำตัวให้เป็นปกติ ทำตัวให้กลมกลืนกับชาวบ้าน แล้วสังเกตท่าทีของทุกคน จากนั้นค่อยหาฤกษ์ยามเข้าพิธีวิวาห์"

มู่หลานเฟินเมื่อได้ยินก็หันขวับมามองชายหนุ่มตรงหน้าอย่างรวดเร็ว

"จะแต่งงานกันจริงๆหรือ"

"เพียงแค่เรื่องหลอกลวงเอาไว้จับคนร้าย เจ้าอย่าได้ดีใจจนเกินเหตุไป"

"หน้าตาข้าเหมือนคนดีใจหรือ?"

เซวียนซานหลางไม่เอ่ยตอบ เขาทิ้งกายลงนอนและไม่สนใจมู่หลานเฟินอีก มู่หลานเฟินเองก็คร้านจะพูดคุยกับเขา นางจึงล้มต้วลงนอนเช่นเดียวกัน อาจเพราะแปลกที่ทางอีกทั้งหูและจมูกยังสัมผัสได้ถึงสิ่งแปลกปลอม จึงทำให้นางนอนไม่หลับ กว่าจะข่มตาหลับได้ก็เกือบรุ่งสาง

เช้าวันนี้มู่หลานเฟินยังคงเปิดร้านตามปกติ เซวียนเจ๋อที่แต่งกายเป็นสตรีสร้างรอยยิ้มให้กับนางไม่น้อย เขาไม่ได้ทำตัวเป็นภาระ อีกทั้งดูเหมือนจะชื่นชอบไม่น้อยเลยที่ได้ช่วยนางทำอาหาร นับว่าเป็นลูกมือของมู่หลานเฟินได้ดี 

"หรานหร่าน ฝีมือการทำอาหารของเจ้ายอดเยี่ยมมากเลย กลับเมืองหลวงแล้วเจ้าจะต้องสอนข้าด้วยนะ ข้าน่ะมีความฝันว่าอยากเปิดร้านอาหาร"

"ได้สิ ข้าจะสอนท่าน"

มู่หลานเฟินยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะจัดร้านและเปิดขายอาหารตามปกติ เช้าวันนี้เซวียนซานหลางออกไปข้างนอกตั้งแต่เช้าตรู่ นางไม่รู้ว่าเขาไปที่ไหนเช่นกัน

"แม่นาง เอาเนื้อตุ๋นน้ำแกงหนึ่งถ้วย"

เมื่อได้ยินว่ามีลูกค้าเข้าร้านมู่หลานเฟินจึงรีบไปต้อนรับ พบว่าเป็นสตรีน้อยนางหนึ่งที่เดินเข้ามาในร้านด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม การแต่งกายของนางงดงามไม่เหมือนกับชาวบ้านธรรมทั่วไป

"ได้ รอสักครู่นะแม่นาง"

มู่หลานเฟินจัดการตักอาหารให้นาง หญิงสาวนางนั้นยิ้มแย้มอารมณ์ดี และยังชวนมู่หลานเฟินสนทนาอย่างสนิทสนม

"ได้ยินว่าร้านของเจ้าเพิ่งมาเปิดใหม่ เจ้ามาจากที่ไหนหรือ"

"อ้อ ข้ามาจากทางใต้น่ะ บังเอิญว่าข้าหนีตามคนรักมา บ้านของพวกเราสองคนไม่ยอมรับความรักครั้งนี้ พวกเราจึงพากันมาตั้งรกรากที่นี่ รอให้ทุกอย่างเข้าที่เข้าทางแล้ว ก็ค่อยจัดงานมงคล เป็นสามีภรรยากันอย่างถูกต้องตามประเพณี"

มู่หลานเฟินเล่าเรื่องนี้ได้อย่างไม่มีพิรุธ เซวียนซานหลางกำชับนางนักหนาว่าหากมีคนมาถามก็จงบอกไปตามที่เขาสั่ง มู่หลานเฟินเองก็ท่องจำได้จนขึ้นใจ ผู้ใดมาถามนางก็ตอบเหมือนเดิมไม่มีตกหล่นแม้เพียงประโยคเดียว

 หญิงสาวนางนั้นยิ้มอ่อนโยน พลางเอ่ย

"พวกเจ้าสองสามีภรรยาช่างมีความรักลึกซึ้งต่อกันยิ่งนัก ข้าดีใจด้วยนะ อ้อ ข้ามีนามว่าอาหลิน เป็นบุตรสาวของท่านเจ้าเมือง หากพวกเจ้ามีเรื่องอะไรลำบากใจก็ไปบอกท่านพ่อข้าได้ที่จวนเสมอ"

"ขอบคุณแม่นางมาก ข้าชื่อหรานหร่าน ยินดีที่ได้รู้จักเจ้านะ ไว้มาอุดหนุนร้านข้าบ่อยๆเล่า"

"ได้เลย"

อาหลินยิ้มอ่อนโยน ก่อนจะยื่นมือมารับกล่องใส่อาหารมาจากมู่หลานเฟิน ในขณะที่นางกำลังจะกลับ ก็บังเอิญพบกับเซวียนซานหลางที่เดินเข้ามาในร้านพอดี ทันที่ได้เห็นเขา อาหลินก็มองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยแววตาเป็นประกาย

นานมากแล้วที่นางไม่ได้สัมผัสถึงความรักใคร่ชอบพอต่อบุรุษเช่นนี้

“น้องหญิง วันนี้ขายดีหรือไม่"

เซวียนซานหลางเดินเข้ามาหามู่หลานเฟินพร้อมเอ่ยถามนางอย่างอ่อนโยน มู่หลานเฟินแม้จะรู้สึกขนลุกกับการแสดงที่แสนแนบเนียนของเขาแต่นางก็ตอบรับอย่างไม่ให้มีพิรุธ

“ขายดีเจ้าค่ะท่านพี่ ท่านมาเหนื่อยๆ เข้ามานั่งพักเร็วเข้า”

นั่งพักแล้วก็หาชาดื่มเอง หาดื่มไม่ได้ก็กระหายน้ำตายไปเสีย!

แน่นอนว่านางไม่ได้พูดออกไปทำได้เพียงลอบด่าเขาในใจเพียงเท่านั้น

อาหลินที่เห็นเช่นนั้นก็มองออกถึงความสัมพันธ์ของคนทั้งสองได้ในทันที เมื่อออกมาจากร้านแล้วนางจึงสอบถามเอาจากชาวบ้านละแวกนั้น จึงได้ทราบว่าชายหนุ่มรูปงามผู้นี้มีนามว่าอาซาน เป็นสามีของหรานหร่าน

ความผิดหวังวาบผ่านในดวงตาของอาหลิน แต่เพียงครู่เดียวก็หายไป นางรีบหันหลังเดินจากไปทันที

เวลาล่วงเลยมาจนถึงยามเย็นร้านก็ปิดลง เซวียนซานหลาง มู่หลานเฟินและเซวียนเจ๋อนั่งกินมื้อเย็นด้วยกัน เป็นเซวียนซานหลางที่เป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นมาเสียก่อน

"วันนี้เจ้าพบเจอคนน่าสงสัยบ้างหรือไม่"

มู่หลานเฟินส่ายหน้าไปมาเล็กน้อย ก่อนจะนึกเรื่องบางอย่างขึ้นมาได้

“ข้ารู้สึกว่าในเมืองถงหวางมีบางอย่างแปลกประหลาดไม่น้อย"

"แปลกเช่นไร"

"กลางดึกข้ามักจะได้ยินเสียงเหมือนสตรีร่ำไห้ เสียงนกแปลกๆร้อง อีกทั้งยังได้กลิ่นประหลาดชวนอาเจียน”

"กลิ่นอันใด"

"เลือด"

"เลือดหรือ?"