Partager

บทที่ 5

Auteur: Jiulin
last update Date de publication: 2025-11-25 11:36:32

“พรู๊ด!”

ไป๋ฉางอวี้ที่ตักข้าวต้มใส่ปากไม่ทันได้เคี้ยวเป็นต้องรีบคายออกมาอย่างรวดเร็ว

“อะ อะไรเนี่ย”

“ท่านแม่ข้าว่าต่อไปให้ท่านพ่อทำอาหารเถอะนะขอรับ”

“ก็ข้าแค่…ละ แล้วเหตุใดพวกเจ้าสองคนถึงไม่ยอมบอกข้ามาตรงๆ กันเล่า”

“ก็พวกเรา”

“ไม่เป็นไรหรอกน่าเติมน้ำลงไปอีกหน่อยก็กินได้แล้ว”

“พอเถอะข้าจะไปทำให้ใหม่”

“ไม่เป็นไรๆ เชื่อข้าเติมน้ำลงไปอีกหน่อยก็กินได้แล้ว บ้านของเราแต่ก่อนก็กินแบบนี้น้ำเยอะหน่อยข้าวเพียงก้นชามก็อร่อยแล้ว”

ไป๋ฉางอวี้มองผู้เป็นสามีที่เติมน้ำลงไปทีละนิดโดยมีเหวินเซียวหยวนบุตรชายคอยเตือนระดับการเติมน้ำอย่างรู้งาน

‘ช่างน่าเอ็นดูอะไรเช่นนี้’

“เอาล่ะกินได้แล้ว”

“อืม”

เหวินเซียวเย่พูดออกมาก่อนจะตักข้าวต้มกินจนแทบจะเกลี้ยงชาม นางยิ้มให้เขาก่อนจะเอ่ยไปว่า

“เอาไว้วันหลังท่านก็สอนข้าทำอาหารบ้างสิเจ้าคะจะได้แบ่งเบาภาระของท่านด้วย”

“ให้ข้าทำเหมือนเดิมน่ะดีแล้วจะได้ไม่ว่างเกิน”

‘กลัวกินฝีมือของข้าไม่ได้ล่ะสิ เฮ้อ…มีเครื่องปรุงรสเลิศทั้งทีแต่เหตุใดถึงไม่มีปัญญาทำให้มันอร่อยเหมือนคนอื่นเขากันนะ แล้วแบบนี้จะเลี้ยงครอบครัวให้อยู่รอดได้อย่างไรกันเล่า’

“เช่นนั้นก็เอาตามที่ท่านพูดเถอะข้าเองก็ไม่สันทัดเรื่องการทำอาหารเท่าใดนัก ฝึกมากเท่าใดก็ไม่ดีขึ้นเสียที”

“อืม”

นางกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงเบื่อหน่ายกับตนเองไม่น้อยก่อนจะเหลือบไปเห็นบุตรชายที่กำลังเคี้ยวหมูชิ้นเล็กๆ อย่างเอร็ดอร่อย

“นี่อาหยวนผักนี่เจ้ากินเยอะๆ ล่ะ”

“แต่ท่านแม่ข้าไม่ค่อยชอบกินผัก”

“กินผักมีประโยชน์มากนะรู้หรือไม่ ร่างกายเจ้าจะได้แข็งแรงและช่วยงานข้ากับพ่อของเจ้าได้อย่างไรเล่า”

“จริงหรือขอรับ”

“จริงสิ ใช่หรือไม่เจ้าคะท่านพี่”

“อืม”

“ได้ ข้าจะกินให้หมด” เด็กชายพูดจบก็ตักผักในจานไปเคี้ยวกินอย่างเอร็ดอร่อย ไป๋ฉางอวี้ยิ้มอย่างเอ็นดูให้เด็กน้อยก่อนจะคีบผักใส่ชามข้าวของผู้เป็นสามีด้วย

“ท่านเองก็ต้องกินมากๆ เหมือนกัน”

“ขอบใจ”

หลังกินอาหารเสร็จเหวินเซียวหยวนก็ไปช่วยงานบิดาของเขาเช่นเคย ไป๋ฉางอวี้ที่ก่อนหน้านี้ได้เดินสำรวจบ้านหลังนี้ไปบ้างแล้วก็เห็นถึงความทรุดโทรมที่ต้องได้รับการปรับปรุงโดยเร็วที่สุดไม่เช่นนั้นนางคงได้ตายเพราะถูกหลังคาทับอย่างแน่นอน!

นางรู้สึกเวทนาสองพ่อลูกที่มีภรรยาและมารดาผู้ไม่ได้เรื่องคนนี้เป็นอย่างมาก จากนี้ต่อไปนางจะดูแลพวกเขาให้ดีๆ กว่าที่เป็นในตอนนี้อย่างแน่นอน

ไป๋ฉางอวี้เปิดระบบวิเศษแล้วเลือกชุดโต๊ะอาหารออกมาใหม่หนึ่งชุด โต๊ะสำหรับนั่งทำงานของเหวินเซียวเย่อีกหนึ่งชุดเก็บเอาไว้ในห้องเก็บของเล็กๆ ด้านข้างห้องครัว แล้วเลือกจานชามใหม่ๆ อีกหลายใบนำไปเก็บบนชั้นวางของอย่างรวดเร็ว

นางเลือกใช้สบู่สำหรับซักผ้าแทนน้ำยาที่อาจเป็นอันตรายกับแม่น้ำลำคลองแทนเพราะไม่รู้ว่าคนในยุคสมัยนี้ใช้น้ำในลำคลองกินด้วยหรือไม่นั้นเอง

ไป๋ฉางอวี้ทำความสะอาดผนังห้องครัวจนสะอาดเก็บจัดข้าวของในครัวจนเป็นระเบียบก่อนจะไล่ต้อนสองพ่อลูกไปอาบน้ำเพื่อจัดการข้าวของในบ้านอีกครั้ง

วันเวลาผ่านไปจนถึงพลบค่ำการใช้ชีวิตของคนทั้งสามยังคงดำเนินต่อไปเช่นปกติ ไป๋ฉางอวี้แม้จะไม่คุ้นเคยกับสถานที่แห่งนี้แต่ก็ต้องปรับตัวเพื่อความอยู่รอดของตนเอง อีกทั้งสามีผู้นี้ก็หล่อเหลาไม่น้อยอยู่ใกล้ๆ ก็เจริญหูเจริญตาดีลืมความลำบากไปได้ไม่น้อยเลย

“จะมืดค่ำแล้วพวกท่านไปอาบน้ำเถอะเจ้าค่ะข้าเตรียมน้ำอุ่นไว้ให้แล้ว”

“เจ้าเตรียมน้ำอุ่นไว้แล้วงั้นหรือ”

“ใช่แล้วเจ้าค่ะรีบไปเสียสิอากาศเย็นเช่นนี้น้ำได้หายอุ่นกันพอดี ทำไม? หรือว่าหน้าที่เหล่านี้เป็นท่านที่มาตลอดงั้นหรือ”

เขาเงียบไปไม่ตอบคำถามนางสักคำ เป็นอย่างที่คิดเอาไว้จริงๆ ไป๋ฉางอวี้ผู้นี้ไม่ได้เรื่องเสียจริงหากนางจะถูกสามีรังเกียจก็คงเหมาะสมแล้วกระมัง

“เอาล่ะๆ ที่ผ่านมาก็ให้ผ่านไปเถอะท่านพาอาหยวนไปอาบน้ำก่อนดีกว่า”

“ก็ได้”

ทั้งคู่ค่อยๆ เดินไปยังห้องอาบน้ำภายใต้สายตาของไป๋ฉางอวี้ที่จับจ้องมองทุกฝีก้าว ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ

“นางไม่ดูแลพวกท่านต่อไปข้าจะเป็นคนดูแลพวกท่านเอง”

ไป๋ฉางอวี้หันไปจัดการข้าวของในบ้านอีกครั้ง โต๊ะเก้าอี้จัดเข้ามุมเหมือนเดิมส่วนข้าวของเก่าๆ นางนำไปทำฟืนเรียบร้อย

ครึ่งชั่วยามผ่านไป  [1]

หลังจากนางอาบน้ำเสร็จเรียบร้อยก็ถึงเวลาเข้านอนเสียทีเมื่อสองเท้าก้าวเข้ามาในห้องนอนที่มีเพียงห้องเดียวในบ้านก็รู้สึกเหน็ดเหนื่อยขึ้นมาทันใด

ไป๋ฉางอวี้เดินกลับเข้าไปในบ้านก็เห็นผู้เป็นสามีกำลังจัดที่นอนของตนบนเตียงเล็กๆ ด้านข้างโต๊ะทำงานของเขา

“ท่านทำอะไรหรือ”

“จัดที่นอนอย่างไรเล่า”

“นี่ใช่ที่นอนตรงไหน ง่วงก็ไปนอนในห้องสิเจ้าคะ”

“เจ้าว่าอะไรนะ”

“ข้าบอกว่าพาอาหยวนไปนอนในห้องได้แล้ว”

“แต่ว่า”

“ไม่มีแต่เจ้าค่ะเข้าไปนอนได้แล้ว เร็วเข้าวันนี้ข้าทำงานบ้านทั้งวันทั้งเหนื่อยแล้วก็ง่วงมากด้วย”

ไป๋ฉางอวี้ไม่พูดอย่างเดียวนางยังรีบดึงรั้งแขนของสามีเข้าไปในห้องด้วย เหวินเซียวเย่แม้จะแปลกใจไม่น้อยกับการกระทำของนางแต่ก็ยอมให้หญิงสาวฉุดลากเข้าห้องโดยไม่ได้ต่อต้านนางแต่อย่างใด

อาหยวนเองก็ดูจะแปลกใจที่มารดาเปลี่ยนไปทั้งยังอนุญาติให้เขาและบิดาเข้าไปนอนร่วมห้องด้วย เมื่อเด็กน้อยเข้ามาในห้องนอนแล้วนั้นก็เบิกตากว้างขึ้นมาทันที

"ว้าว! นี่มันอะไรกันเนี่ย"

- - - - - -- 

[1] ครึ่งชั่วยาม = 1 ชั่วโมง

Continuez à lire ce livre gratuitement
Scanner le code pour télécharger l'application

Dernier chapitre

  • เมื่อข้าทะลุมิติมาเลี้ยงครอบครัวพร้อมระบบวิเศษ   บทที่ 20

    -ตลาดจีนเมืองลั่วหนาน-ถนนในเมืองลั่วหนานทุกซอกทุกมุมในเวลานี้นั้นล้วนมีแต่เสียงจุดประทัดที่ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งเมือง เทศกาลหยวนเซียวเวียนมาถึงอีกครั้งผู้คนในเมืองต่างก็ดูปรีติยินดี และพากันออกมาชื่นชมความงดงามของโคมไฟและลวดลายต่างๆ กันมากมายยิ่งนักกลุ่มเด็กน้อยก็กำลังวิ่งเล่นในตลาดเสียงหัวเราะของพวกเขาดังกึกก้องไปทั่ว เมื่อผ่านแผงขายขนมจีนโบราณนานาชนิดต่างก็หยุดแวะซื้อกันจนล้นมือ ขนมมากมายมากหน้าหลายตาเต็มแผงขายของไปหมดมีทั้งขนมถั่วแปบ ขนมเปี๊ยะและขนมทอดกรอบกลิ่นที่หอมหวานนั้นตลบอบอวลไปทั่วตลาด“ท่านแม่ข้าไปเรียนแล้วนะขอรับ”เหวินเซียวหยวนลูกชายเพียงคนเดียวของเหวินเซียวเย่และไป๋ฉางอวี้นั้นยืนทำแก้มป่องอยู่ตรงหน้าของนาง ท่าทางที่ดูมีความสุขเมื่อได้ออกไปร่ำเรียนกับเพื่อนๆ ทำให้ไป๋ฉางอวี้อดที่ยิ้มอย่างเอ็นดูให้เขาไม่ได้“ไปเถอะแต่เมื่อเช้าเจ้ากินข้าวเพียงนิดเดียวเอง เอาขนมนี่ติดตัวไปด้วยเผื่อจะหิว”“ขอบคุณขอรับท่านแม่”เหวินเซียวหยวนที่สะพายย่ามภายในบรรจุหนังสืออยู่ก็ยื่นมือไปรับเอาห่อขนมมาใส่ในย่ามของเขา ขนมที่ห่อมิดชิดแต่กลับมีกลิ่นหอมลอยออกมาจนผู้ที่ได้กลิ่นแทบจะน้ำลายไหลตามๆ ก

  • เมื่อข้าทะลุมิติมาเลี้ยงครอบครัวพร้อมระบบวิเศษ   บทที่ 19

    เหวินเซียวเย่ คือบุตรชายของหนึ่งในอนุใต้เท้าเว่ยผู้ที่หนีหายออกไปจากจวนเพราะถูกรองฮูหยินใส่ร้ายเรื่องคบชู้กับทหารในจวนทหารคนสนิทที่คอยอยู่เคียงข้างใต้เท้าเว่ยผู้นั้นถูกลงโทษโบยจนตายไป ก่อนหน้าที่จะรับโทษเขาได้วางแผนให้นางหนีออกไปจากจวนไม่ว่าใต้เท้าเว่ยจะออกตามหานางเท่าใดก็ไม่เคยได้พานพบกันอีกเลยฮูหยินเว่ยไม่คิดว่าบุตรชายที่เกิดจากสายเลือดที่แท้จริงของเขานั้นจะยังมีชีวิตอยู่ น่าเสียดายที่ใต้เท้าเว่ยไม่อาจพานพบเขาได้อีกแล้วลายปักผ้าที่ฮูหยินเว่ยยังคงทะนุถนอมมาจนถึงทุกวันนี้นั้นคือผ้าเช็ดหน้าที่มารดาของเหวินเซียวเย่เป็นคนทำขึ้นมา ลวดลายที่คล้ายคลึงกันกับของสามีไป๋ฉางอวี้เป็นเหตุให้นางโยงเรื่องราวทั้งหมดจนทั้งสองคนได้มาพบกันอีกครั้ง“ฮูหยินแม้ว่าข้าจะมีสายเลือดตระกูลเว่ยก็จริงแต่ว่าข้าก็เป็นเพียงบุตรของอนุเท่านั้นหาได้มีสิ่งใดเหมาะสมกับตระกูลของท่านไม่ ท่านได้โปรดอย่าใส่ใจข้าอีกเลยขอรับ”“พูดอะไรเช่นนั้นมารดาของเจ้าเว่ยอิงเป็นเหมือนน้องสาวของข้าหากว่าไม่มีนางข้าก็คงตรอมใจเรื่องอนุคนที่พ่อของเจ้ารับเข้าจวนมานับครั้งไม่ถ้วนแล้ว นางเป็นเหมือนคนที่ต่อชีวิตให้ข้าเมื่อรู้ว่านางจากไปข้านั้นเสี

  • เมื่อข้าทะลุมิติมาเลี้ยงครอบครัวพร้อมระบบวิเศษ   บทที่ 18

    เวลาผ่านไปวันแล้ววันเล่าในที่สุดนางก็มาอาศัยอยู่ในตัวเมืองได้หนึ่งเดือนเต็มๆ แล้ว ร้านค้าของนางแรกเริ่มขายเพียงสุราและอาหารเท่านั้น ส่วนกระเบื้องเคลือบเหล่านี้นางยังคงเก็บสะสมเอาไว้บนชั้นวางเพื่อเรียกความสนใจจากลูกค้าเท่านั้นยังไม่ได้เปิดขายจริงจังเสียทีเพราะงานในร้านที่มากมายจนในแต่ละวันแทบไม่มีเวลาพักทำเอานางลืมเรื่องนั้นไปเสียสนิท ปานรูปหัวใจในที่ลับของเหวินเซียวเย่!กลางดึกคืนนั้นไป๋ฉางอวี้ตื่นขึ้นมาเพราะได้ยินเสียงตะกุกตะกักด้านล่างของร้านค้าแต่เมื่อหันไปมองด้านข้างของตนกลับพบเพียงความว่างเปล่า“ท่านพี่หายไปไหนนะ”ไป๋ฉางอวี้ที่คิดว่าเสียงที่ได้ยินเมื่อครู่อาจเป็นเสียงของผู้เป็นสามีนางจึงลุกจากเตียงนอน แต่ทันใดนั้นอาการวิงเวียนหน้ามืดก็ตีตื้นขึ้นมารู้สึกได้ว่าห้องของนางหมุนได้อาการหน้ามืดเช่นนี้ไม่ใช่ว่านางจะเป็นบ่อยๆ หรือเพราะนางทำงานหนักเกินไปงั้นหรือไป๋ฉางอวี้เลิกคิดฟุ้งซ่านก่อนจะค่อยๆ เดินออกจากห้องนอนแล้วลงมาที่ชั้นล่างเมื่อมาถึงก็ต้องแปลกใจที่เครื่องเคลือบที่สั่งมาก่อนหน้านี้ถูกวางตั้งเอาไว้บนโต๊ะหลายหลายชิ้นที่สำคัญลวดลายเหล่านี้ไม่ใช่นางเป็นคนวาดขึ้นมา!“นี่มันอะไรกันเนี่

  • เมื่อข้าทะลุมิติมาเลี้ยงครอบครัวพร้อมระบบวิเศษ   บทที่ 17

    “ในที่ลับของสามีท่านมีปานรูปหัวใจหรือไม่”“พรู๊ด!”“พ่อบ้านซือเหตุใดจึงถามเช่นนี้กันเล่า”ไป๋ฉางอวี้ตกใจจนถึงกับพ่นน้ำชาออกมาใบหน้าของนางแดงก่ำเพราะความเขินอาย‘มาถามเรื่องลับๆ แบบนี้ได้อย่างไรกันนะนางใช่ว่าจะเคยร่วมหอกับเขาเสียที่ไหนกันเล่า คนที่เคยๆ ทำเรื่องนั้นมันก็ภรรยาคนเก่าของเขานี่นาใช่นางเสียที่ไหนกัน’“ก็ท่านกับเขาเป็นสามีภรรยากันย่อมรู้เห็นทุกเรื่องของกันและกันอยู่แล้ว ก่อนหน้าข้าไม่กล้าถามแต่ในเมื่อท่านเป็นคนเริ่มข้าถึงได้กล้าถามออกมาอย่างไรเล่า”“คือว่า”“หืม”ไป๋ฉางอวี้มองหน้าอีกฝ่ายอย่างจนใจตั้งแต่ทะลุมิติมานางได้นอนร่วมเตียงกันกับเขาก็จริงแต่ได้เคยร่วมรักกันที่ไหนเล่ากลางดึกสงัดของคืนนี้ไป๋ฉางอวี้หยิบเอาน้ำหอมออกมาจากระบบวิเศษ น้ำหอมที่มีกลิ่นจางๆ แต่ทำให้เพศตรงข้ามต้องการบางอย่างจากตัวของสตรีได้‘ไม่เอาน่าข้าเป็นคนแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ’ไป๋ฉางอวี้โอดครวญในใจเพราะความอยากรู้เรื่องที่พ่อบ้านสือบอกเล่าทำให้นางเตรียมพร้อมกับเหตุการณ์บางอย่างนี้เอาไว้“เฮ้อ ไม่เอาแล้ว”เมื่อหันหลังกลับเพื่อจะไปเปลี่ยนชุดออกนั้นก็พบเข้ากับเหวินเซียวเย่ที่ยืนขวางทางนางเอาไว้“ทะ ท่านพี

  • เมื่อข้าทะลุมิติมาเลี้ยงครอบครัวพร้อมระบบวิเศษ   บทที่ 16

    “หุบปากน่า”“!”น้ำเสียงที่กำลังตวาดผู้เป็นน้องชายของเขานั้นทำเอาสองสตรีหันมาจ้องมองพวกเขาในทันที“มีอะไรหรือเจ้าคะ”“ไม่มีอะไร/ไม่มีอะไร”ทั้งคู่รีบตอบพวกนางพร้อมกันทันทีเมื่อเวลาล่วงเลยไปพอสมควรแล้วครอบครัวของเหวินเซียวเผยก็ขอตัวกลับไปเก็บของที่บ้านด้วยความรู้สึกตื่นเต้นดีใจยิ่งนัก-เช้าวันถัดไป-รถม้าจากสกุลเว่ยเข้ามารับสุราจากบ้านของนางตั้งแต่เช้าตรู่ไป๋ฉางอวี้ที่ตกลงกับผู้เป็นสามีเรียบร้อยจึงฝากความไปถึงฮูหยินเว่ยว่าวันพรุ่งนี้เช้าทั้งครอบครัวจะย้ายเข้าไปอยู่ในเมืองตามที่ได้ตกลงกันมาก่อนหน้านี้พ่อบ้านซือที่ได้ยินดังนั้นก็ตื่นเต้นดีใจอย่างยิ่งรีบควบรถม้ากลับเข้าเมืองไปอย่างไว“ดีใจอะไรถึงเพียงนั้นกันนะ”ไป๋ฉางอวี้ที่ยืนส่งเขาอยู่หน้าประตูอดไม่ได้ที่จะส่ายหัวให้คนแก่อย่างเขาคืนนั้นทั้งคืนนางนั่งเก็บของลงหีบเก่าๆ ความตื่นเต้นที่จะได้ย้ายบ้านทำเอานางนอนไม่หลับทั้งคืนเช้าวันนี้ขอบตาของนางจึงบวมเปล่งอย่างเห็นได้ชัดบ้านหลังนี้แม้จะมาอาศัยอยู่เพียงไม่นานแต่ทุกสิ่งทุกอย่างก็เป็นนางที่ปรับปรุงซ่อมแซมมันขึ้นมาใหม่ใจหายเล็กน้อยที่จะต้องจากไปแต่เพราะได้ฝากฝังเอาไว้กับคนที่ไว้ใจเช่นน้องชาย

  • เมื่อข้าทะลุมิติมาเลี้ยงครอบครัวพร้อมระบบวิเศษ   บทที่ 15

    ไป๋ฉางอวี้ที่เดินตามสองแม่ลูกสกุลเว่ยมาจนถึงใจกลางของตัวเมืองลั่วหนานมาหยุดอยู่ตรงร้านค้าร้านหนึ่ง นางเงยหน้าขึ้นมองอาคารร้านค้าสองชั้นที่ตั้งตระหง่านตรงหน้าด้วยความรู้สึกทึ่งเล็กน้อยคุณชายใหญ่เว่ยผู้นี้มากด้วยสมบัติและรูปโฉมเสียจริงหากว่านางทะลุมิติเข้ามาอยู่ในร่างของสตรีที่ไม่มีพันธะใดๆ แล้วล่ะก็ไม่แน่นางอาจจะใช้เสน่ห์ของสตรีเกี้ยวของดูสักครั้งก็เป็นได้‘ไม่ได้สิรูปร่างหน้าตาของเขาคล้ายพี่ชายของนางเมื่อชาติที่แล้วเช่นนี้ จะไปคบหาเขาได้ลงคอได้อย่างไรกัน น่าขนลุกจะตายไป’“เจ้าเป็นอะไร”“เจ้าคะ”“ข้าเห็นเจ้าทำหน้าตาแปลกๆ”“เอ่อ คือว่าข้าคิดว่ามันใหญ่โตไปหรือไม่เจ้าคะคุณชาย”“ไม่หรอกนี่เหมาะสมแล้ว อยู่ใจกลางเมืองทั้งยังมีข้าวของที่เหมาะกับการค้าที่เจ้าตั้งใจจะทำอีกด้วย”“จริงหรือเจ้าคะ”“เดิมทีร้านนี้คือร้านขายอาหารน่ะแต่เจ้าของย้ายออกไปอยู่ในเมืองหลวงจึงทิ้งร้างเอาไว้ ข้าจึงได้รับซื้อเอาไว้ไปดูข้างในกันเถอะ”“เจ้าค่ะ”นางเดินตามฮูหยินและคุณชายเว่ยเข้าไปด้านในร้าน ภายในถูกตกแต่งเอาไว้อย่างงดงามทางเดินยาวปูด้วยไม้สีเข้มมีโคมไฟกระดาษแขวนเรียงราย กำแพงด้านข้างประดับด้วยภาพวาดงดงามและบทกวีย

  • เมื่อข้าทะลุมิติมาเลี้ยงครอบครัวพร้อมระบบวิเศษ   บทที่ 4

    “เพล้ง!”ไป๋ฉางอวี้หันไปมองตามเสียงนั้นก่อนจะรีบวิ่งเข้าไปในบ้านด้วยความรวดเร็วเมื่อเข้ามาถึงก็พบกับเศษกระเบื้องเคลือบที่แตกกระจายตามพื้นห้องกับหนึ่งบุรุษและอีกหนึ่งเด็กน้อยที่กำลังก้มเก็บเศษของมันอยู่นั่นเอง“พวกเจ้าทำอะไรกัน”“ท่านแม่!”“ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้เลยนะหากถูกเศษกระเบื้องบาดมือเข้าจะทำอย่าง

  • เมื่อข้าทะลุมิติมาเลี้ยงครอบครัวพร้อมระบบวิเศษ   บทที่ 3

    “แกร๊บ!”สองเท้าที่ก้าวพ้นประตูไปแต่แล้วดันเหยียบเข้ากับเศษกระดาษที่ถูกวางระเกะระกะเอาไว้ทำให้บุรุษผู้นั้นหันมามองอย่างรวดเร็ว นางเบี่ยงตัวหลบทันใดก่อนจะหันหลังแล้วรีบวิ่งออกไปด้านนอกบ้านด้วยความรวดเร็ว‘ยังไม่พร้อมจะเจอหน้าเขาในตอนนี้ขอทำใจก่อนแล้วกัน’นางกลับมานั่งลงบนชิงช้าตามเดิมในหัวก็คิดไปเรื่

  • เมื่อข้าทะลุมิติมาเลี้ยงครอบครัวพร้อมระบบวิเศษ   บทที่ 2

    “ท่านแม่”เสียงเรียกของใครบางคนดังแว่วเข้ามาในหัวของเธอเบาๆ ไป๋ฉางอวี้ฝืนความเจ็บปวดพยายามลืมตาตื่นขึ้นมาทีละนิดแต่เมื่อดวงตาเปิดจนเต็มตากลับพบเพียงภาพบรรยากาศที่ไม่คุ้นเคย เพดานห้องที่ควรจะเป็นฝ้าแบบยุคสมัยใหม่ทำไมถึงได้มีแต่ขื่อไม้ที่ถูกวางขวางเอาไว้ระหว่างเสาต้นใหญ่อย่างไม่เป็นระเบียบนัก‘ที่นี่ม

  • เมื่อข้าทะลุมิติมาเลี้ยงครอบครัวพร้อมระบบวิเศษ   บทที่ 1

    ไป๋ฉางอวี้ สาวน้อยวัยยี่สิบต้นๆ ที่เพิ่งเรียนจบมหาวิทยาลัยไปไม่นาน ชีวิตเบื้องหน้าที่ดูเหมือนจะสดใสน่าอิจฉาแต่ความเป็นจริงแล้วนั้นไม่ได้เป็นอย่างที่เห็นครอบครัวที่แตกร้าวเพราะบิดาผู้มากตัณหานำพาเอาผู้หญิงมากหน้าหลายตาเข้ามาในบ้าน การทะเลาะกันครั้งสุดท้ายนำพาความสูญเสียที่ไม่มีวันกลับมาให้ครอบครัวขอ

Plus de chapitres
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status