ตอนที่ 5 แปลกไปจริงๆ

“พรู๊ด!”

ไป๋ฉางอวี้ที่ตักข้าวต้มใส่ปากไม่ทันได้เคี้ยวเป็นต้องรีบคายออกมาอย่างรวดเร็ว

“อะ อะไรเนี่ย”

“ท่านแม่ข้าว่าต่อไปให้ท่านพ่อทำอาหารเถอะนะขอรับ”

“ก็ข้าแค่…ละ แล้วเหตุใดพวกเจ้าสองคนถึงไม่ยอมบอกข้ามาตรงๆ กันเล่า”

“ก็พวกเรา”

“ไม่เป็นไรหรอกน่าเติมน้ำลงไปอีกหน่อยก็กินได้แล้ว”

“พอเถอะข้าจะไปทำให้ใหม่”

“ไม่เป็นไรๆ เชื่อข้าเติมน้ำลงไปอีกหน่อยก็กินได้แล้ว บ้านของเราแต่ก่อนก็กินแบบนี้น้ำเยอะหน่อยข้าวเพียงก้นชามก็อร่อยแล้ว”

ไป๋ฉางอวี้มองผู้เป็นสามีที่เติมน้ำลงไปทีละนิดโดยมีเหวินเซียวหยวนบุตรชายคอยเตือนระดับการเติมน้ำอย่างรู้งาน

‘ช่างน่าเอ็นดูอะไรเช่นนี้’

“เอาล่ะกินได้แล้ว”

“อืม”

เหวินเซียวเย่พูดออกมาก่อนจะตักข้าวต้มกินจนแทบจะเกลี้ยงชาม นางยิ้มให้เขาก่อนจะเอ่ยไปว่า

“เอาไว้วันหลังท่านก็สอนข้าทำอาหารบ้างสิเจ้าคะจะได้แบ่งเบาภาระของท่านด้วย”

“ให้ข้าทำเหมือนเดิมน่ะดีแล้วจะได้ไม่ว่างเกิน”

‘กลัวกินฝีมือของข้าไม่ได้ล่ะสิ เฮ้อ…มีเครื่องปรุงรสเลิศทั้งทีแต่เหตุใดถึงไม่มีปัญญาทำให้มันอร่อยเหมือนคนอื่นเขากันนะ แล้วแบบนี้จะเลี้ยงครอบครัวให้อยู่รอดได้อย่างไรกันเล่า’

“เช่นนั้นก็เอาตามที่ท่านพูดเถอะข้าเองก็ไม่สันทัดเรื่องการทำอาหารเท่าใดนัก ฝึกมากเท่าใดก็ไม่ดีขึ้นเสียที”

“อืม”

นางกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงเบื่อหน่ายกับตนเองไม่น้อยก่อนจะเหลือบไปเห็นบุตรชายที่กำลังเคี้ยวหมูชิ้นเล็กๆ อย่างเอร็ดอร่อย

“นี่อาหยวนผักนี่เจ้ากินเยอะๆ ล่ะ”

“แต่ท่านแม่ข้าไม่ค่อยชอบกินผัก”

“กินผักมีประโยชน์มากนะรู้หรือไม่ ร่างกายเจ้าจะได้แข็งแรงและช่วยงานข้ากับพ่อของเจ้าได้อย่างไรเล่า”

“จริงหรือขอรับ”

“จริงสิ ใช่หรือไม่เจ้าคะท่านพี่”

“อืม”

“ได้ ข้าจะกินให้หมด” เด็กชายพูดจบก็ตักผักในจานไปเคี้ยวกินอย่างเอร็ดอร่อย ไป๋ฉางอวี้ยิ้มอย่างเอ็นดูให้เด็กน้อยก่อนจะคีบผักใส่ชามข้าวของผู้เป็นสามีด้วย

“ท่านเองก็ต้องกินมากๆ เหมือนกัน”

“ขอบใจ”

หลังกินอาหารเสร็จเหวินเซียวหยวนก็ไปช่วยงานบิดาของเขาเช่นเคย ไป๋ฉางอวี้ที่ก่อนหน้านี้ได้เดินสำรวจบ้านหลังนี้ไปบ้างแล้วก็เห็นถึงความทรุดโทรมที่ต้องได้รับการปรับปรุงโดยเร็วที่สุดไม่เช่นนั้นนางคงได้ตายเพราะถูกหลังคาทับอย่างแน่นอน!

นางรู้สึกเวทนาสองพ่อลูกที่มีภรรยาและมารดาผู้ไม่ได้เรื่องคนนี้เป็นอย่างมาก จากนี้ต่อไปนางจะดูแลพวกเขาให้ดีๆ กว่าที่เป็นในตอนนี้อย่างแน่นอน

ไป๋ฉางอวี้เปิดระบบวิเศษแล้วเลือกชุดโต๊ะอาหารออกมาใหม่หนึ่งชุด โต๊ะสำหรับนั่งทำงานของเหวินเซียวเย่อีกหนึ่งชุดเก็บเอาไว้ในห้องเก็บของเล็กๆ ด้านข้างห้องครัว แล้วเลือกจานชามใหม่ๆ อีกหลายใบนำไปเก็บบนชั้นวางของอย่างรวดเร็ว

นางเลือกใช้สบู่สำหรับซักผ้าแทนน้ำยาที่อาจเป็นอันตรายกับแม่น้ำลำคลองแทนเพราะไม่รู้ว่าคนในยุคสมัยนี้ใช้น้ำในลำคลองกินด้วยหรือไม่นั้นเอง

ไป๋ฉางอวี้ทำความสะอาดผนังห้องครัวจนสะอาดเก็บจัดข้าวของในครัวจนเป็นระเบียบก่อนจะไล่ต้อนสองพ่อลูกไปอาบน้ำเพื่อจัดการข้าวของในบ้านอีกครั้ง

วันเวลาผ่านไปจนถึงพลบค่ำการใช้ชีวิตของคนทั้งสามยังคงดำเนินต่อไปเช่นปกติ ไป๋ฉางอวี้แม้จะไม่คุ้นเคยกับสถานที่แห่งนี้แต่ก็ต้องปรับตัวเพื่อความอยู่รอดของตนเอง อีกทั้งสามีผู้นี้ก็หล่อเหลาไม่น้อยอยู่ใกล้ๆ ก็เจริญหูเจริญตาดีลืมความลำบากไปได้ไม่น้อยเลย

“จะมืดค่ำแล้วพวกท่านไปอาบน้ำเถอะเจ้าค่ะข้าเตรียมน้ำอุ่นไว้ให้แล้ว”

“เจ้าเตรียมน้ำอุ่นไว้แล้วงั้นหรือ”

“ใช่แล้วเจ้าค่ะรีบไปเสียสิอากาศเย็นเช่นนี้น้ำได้หายอุ่นกันพอดี ทำไม? หรือว่าหน้าที่เหล่านี้เป็นท่านที่มาตลอดงั้นหรือ”

เขาเงียบไปไม่ตอบคำถามนางสักคำ เป็นอย่างที่คิดเอาไว้จริงๆ ไป๋ฉางอวี้ผู้นี้ไม่ได้เรื่องเสียจริงหากนางจะถูกสามีรังเกียจก็คงเหมาะสมแล้วกระมัง

“เอาล่ะๆ ที่ผ่านมาก็ให้ผ่านไปเถอะท่านพาอาหยวนไปอาบน้ำก่อนดีกว่า”

“ก็ได้”

ทั้งคู่ค่อยๆ เดินไปยังห้องอาบน้ำภายใต้สายตาของไป๋ฉางอวี้ที่จับจ้องมองทุกฝีก้าว ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ

“นางไม่ดูแลพวกท่านต่อไปข้าจะเป็นคนดูแลพวกท่านเอง”

ไป๋ฉางอวี้หันไปจัดการข้าวของในบ้านอีกครั้ง โต๊ะเก้าอี้จัดเข้ามุมเหมือนเดิมส่วนข้าวของเก่าๆ นางนำไปทำฟืนเรียบร้อย

ครึ่งชั่วยามผ่านไป  ^[1]

หลังจากนางอาบน้ำเสร็จเรียบร้อยก็ถึงเวลาเข้านอนเสียทีเมื่อสองเท้าก้าวเข้ามาในห้องนอนที่มีเพียงห้องเดียวในบ้านก็รู้สึกเหน็ดเหนื่อยขึ้นมาทันใด

ไป๋ฉางอวี้เดินกลับเข้าไปในบ้านก็เห็นผู้เป็นสามีกำลังจัดที่นอนของตนบนเตียงเล็กๆ ด้านข้างโต๊ะทำงานของเขา

“ท่านทำอะไรหรือ”

“จัดที่นอนอย่างไรเล่า”

“นี่ใช่ที่นอนตรงไหน ง่วงก็ไปนอนในห้องสิเจ้าคะ”

“เจ้าว่าอะไรนะ”

“ข้าบอกว่าพาอาหยวนไปนอนในห้องได้แล้ว”

“แต่ว่า”

“ไม่มีแต่เจ้าค่ะเข้าไปนอนได้แล้ว เร็วเข้าวันนี้ข้าทำงานบ้านทั้งวันทั้งเหนื่อยแล้วก็ง่วงมากด้วย”

ไป๋ฉางอวี้ไม่พูดอย่างเดียวนางยังรีบดึงรั้งแขนของสามีเข้าไปในห้องด้วย เหวินเซียวเย่แม้จะแปลกใจไม่น้อยกับการกระทำของนางแต่ก็ยอมให้หญิงสาวฉุดลากเข้าห้องโดยไม่ได้ต่อต้านนางแต่อย่างใด

อาหยวนเองก็ดูจะแปลกใจที่มารดาเปลี่ยนไปทั้งยังอนุญาติให้เขาและบิดาเข้าไปนอนร่วมห้องด้วย เมื่อเด็กน้อยเข้ามาในห้องนอนแล้วนั้นก็เบิกตากว้างขึ้นมาทันที

"ว้าว! นี่มันอะไรกันเนี่ย"

- - - - - -- 

[1] ครึ่งชั่วยาม = 1 ชั่วโมง