ตอนที่ 4 เครื่องปรุงวิเศษกับรสมือที่ไม่ได้เรื่อง

“เพล้ง!”

ไป๋ฉางอวี้หันไปมองตามเสียงนั้นก่อนจะรีบวิ่งเข้าไปในบ้านด้วยความรวดเร็วเมื่อเข้ามาถึงก็พบกับเศษกระเบื้องเคลือบที่แตกกระจายตามพื้นห้องกับหนึ่งบุรุษและอีกหนึ่งเด็กน้อยที่กำลังก้มเก็บเศษของมันอยู่นั่นเอง

“พวกเจ้าทำอะไรกัน”

“ท่านแม่!”

“ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้เลยนะหากถูกเศษกระเบื้องบาดมือเข้าจะทำอย่างไร”

นางเข้าไปดึงตัวเด็กน้อยให้ถอยห่างออกจากบริเวณนั้นก่อนจะยึดเศษกระเบื้องมาถือเอาไว้ หันกลับไปมองบุรุษผู้เป็นสามีของเจ้าของร่างที่ยังคงนั่งนิ่งอยู่บนพื้นห้องไม่พูดไม่จา ไม่มองหน้านางเลยสักเพียงนิด

ความฉุนเฉียวที่เห็นเขาไม่ระวังใดๆ ทั้งยังปล่อยให้ลูกชายมาเก็บเศษพวกนี้หากบาดมือเข้าจะทำอย่างไร ปากที่กำลังจะก่นด่าแต่เหมือนนางเพิ่งจะนึกขึ้นได้ว่าเขานั้นตาบอดอยู่! ความร้อนรุ่มภายในอกก็เริ่มทุเลาลงทีละนิด

“แล้วท่านไม่ได้ยินที่ข้าสั่งงั้นหรือ”

“ข้า…”

“ลุกขึ้นมาได้แล้วๆ ก็ช่วยถอยออกไปจากตรงนี้ ขึ้นไปนั่งบนเก้าอี้ของท่านเดี๋ยวนี้”

“แต่ว่าข้าจะเก็บเศษกระเบื้องพวกนี้”

“ท่านมองไม่เห็นไม่ใช่หรือแล้วจะเก็บอย่างไรหมด”

ได้ยินดังนั้นชายหนุ่มก็เม้มปากเอาไว้แน่นดวงตาของเขาดูเหมือนจะแดงก่ำขึ้นมาเล็กน้อยอาจจะเพราะคับแค้นใจ เศร้าใจหรือเสียใจที่นางพูดตัดน้ำใจหรือไม่นั้นก็ไม่อาจรู้ได้

ให้ตายสิเกิดมาก็ยังไม่เคยมีแฟนสักคนบิดาที่พอจะเป็นบุรุษเพียงคนเดียวที่เหลือในบ้านก็ทำตัวให้นางรังเกียจดุด่ากันแทบทุกวัน คำพูดหวานหูนั้นอย่าฝันว่าจะได้ยินจากปากของนางเลยแม้จะทะลุมิติมาในที่ไกลแสนไกลถึงเพียงนี้ปากเจ้ากรรมก็ดันพูดจาดีๆ กับเขาไม่เป็น

‘อยากจะบ้าตายจริงๆ’ 

“คือข้าหมายถึงข้าจะจัดการเองหากท่านไม่ระวังแล้วถูกคมกระเบื้องบาดเข้าจะทำอย่างไร ข้าจำได้ว่าท่านกำลังคิดค้นรูปแบบของเครื่องกระเบื้องอยู่ไม่ใช่หรือ”

บุรุษที่นั่งอยู่ตรงหน้านางเมื่อได้ยินดังนั้นดูเหมือนสีหน้าของเขาจะดีขึ้นเล็กน้อย

“จะมีประโยชน์อันใดในเมื่อตาของข้ามองไม่เห็นแล้ว”

“ตาของท่านมองไม่เห็นแต่ใจของท่านสู้เพียงนี้ข้าเชื่อว่าสักวันท่านจะต้องทำมันออกมาดีเหมือนที่เคยทำอย่างแน่นอน ดูสิดินเผาที่ท่านทำอยู่นี้เป็นรูปร่างที่งดงามเสียจริง”

งดงามอย่างที่นางพูดออกมาจริงๆ ตาของเขามองไม่เห็นแต่เหตุใดถึงได้ปั้นออกมาได้ดีถึงเพียงนี้กันนะ

“ผีตนใดสิงเจ้าอยู่งั้นหรือ”

“นี่ท่าน!”

“เจ้าอย่ามาปลอบใจข้าเลยจะดีกว่า”

เขาถอนหายใจก่อนจะขยับร่างกายออกจากนางเล็กน้อย

“ข้าไม่ได้พูดปดนะมันงดงามจริงๆ ใช่หรือไม่เล่าอาหยวน”

“ใช่ขอรับ เป็นดังที่ท่านแม่พูดจริงๆ นะขอรับท่านพ่อ”

“เฮ้อ เอาเถอะเจ้าอยากจะทำอะไรก็ทำไปเถอะ”

“ดี เช่นนั้นท่านก็ไปทำงานของท่านต่อส่วนข้าจะจัดการของพวกนี้เอง”

“ก็ได้แต่เจ้าระวังหน่อยก็ดี”

“รู้แล้วๆ”

เหวินเซียวเย่ค่อยๆ ลุกขึ้นโดยมีไป๋ฉางอวี้เข้ามาประคองเขาแรกเริ่มก็ดูเหมือนจะตกใจที่นางเข้ามาช่วยแต่ก็ยินยอมแต่โดยดี นางประคองเขาขึ้นไปนั่งบนเก้าอี้แต่ขณะที่กำลังจะปลีกตัวออกมาเพื่อทำความสะอาดพื้นนั้นสายตาของนางก็เหลือบไปเห็นผ้าเช็ดหน้าผืนหนึ่งที่ถูกวางเอาไว้บนโต๊ะทำงานของเขา ลายปักบนผ้าเป็นรูปหงส์งดงามยิ่งนัก!

‘เป็นบุรุษแต่ใช้ผ้าเช็ดหน้าปักลายอย่างกับสตรีหรือว่าจะเป็นไป๋ฉางอวี้คนเก่าที่ทำให้เขากันแน่นะ’

นางคิดในใจเงียบๆ ก่อนจะละความสนใจจากของสิ่งนั้นแล้วหันกลับมาเก็บกวาดพื้นห้องจนสะอาดภายใต้สายตากลมโตที่จ้องมองดูทุกฝีก้าวของเจ้าก้อนแป้งนั้น

“เจ้ามองข้านานแล้วนะมีอะไรหรือ”

“ท่านแม่”

“ว่าอย่างไร”

“มะ ไม่มีอะไรหรอกขอรับ”

“ก็เมื่อครู่เหมือนจะพูดอะไรอยู่เลย ว่าอย่างไรหรือเจ้าหิวแล้วงั้นหรือ”

“ท่านรู้ได้อย่างไร”

“ตอนที่อยู่ข้างนอกนั่นไม่ใช่ว่าท้องของเจ้าร้องออกมาหรอกหรือ”

“คือว่าข้า…”

“เอาล่ะๆ นั่งเฝ้าพ่อของเจ้าอยู่ตรงนี้คอยหยิบจับช่วยเหลือเขา ส่วนข้าจะไปทำอาหารมาให้พวกเจ้าเข้าใจหรือไม่”

“ขอรับ แต่ว่าท่านแม่ทำเป็นหรือ”

“นั่นสิเจ้าทำเป็นด้วยหรือ” เสียงของบุรุษผู้เป็นสามีถามขึ้นมาอย่างนึกสงสัย

“แล้วข้าทำไม่เป็นงั้นหรือ”

ไป๋ฉางอวี้ถามออกมาด้วยความไม่รู้จริงๆ ก็เพราะว่านางไม่มีความทรงจำของเจ้าของร่างนี้เลยสักเพียงนิดถึงไม่รู้ว่านางทำอะไรได้บ้างหรือเป็นคนอย่างไรกันแน่น่ะสิ

“แต่ไหนแต่ไรมาเป็นท่านพ่อที่ทำอาหารเองน่ะขอรับ”

“นี่น่าจะยามอู่ ^[1] แล้วพวกเจ้ารออยู่ตรงนี้ล่ะข้าจะไปทำอาหารเอง”

“ไม่ต้องหรอกน่าข้าทำเองได้ท่านให้ข้าทำเถอะ”

เพราะน้ำเสียงที่ดูจริงจังของนางจึงทำให้เหวินเซียวเย่นิ่งเงียบไปก่อนจะพยักหน้าให้นางเล็กน้อย

“ตามใจเจ้าเถอะ”

ไป๋ฉางอวี้ยิ้มออกมาก่อนจะสั่งการให้เหวินเซียวหยวนบุตรชายของนางอยู่เฝ้าผู้เป็นสามีเอาไว้ส่วนตัวนางก็รีบเข้าไปในห้องครัวที่ดูซอมซ่อผนังก็เลอะเทอะเปรอะเปื้อนส่วนหลังคาก็เกือบจะพังลงมาอยู่แล้ว

‘ตั้งแต่สามีของนางตาบอดไปก็ไม่มีใครทำความสะอาดบ้านหลังนี้เลยหรือนี่ ไป๋ฉางอวี้นะไป๋ฉางอวี้เหตุใดถึงเป็นสตรีเกียจคร้านเช่นนี้กันเล่า’

นางรีบเปิดระบบวิเศษก่อนจะจิ้มเอาเคร่ืองปรุงทุกชนิดออกมา ข้าวสาร กระดูกหมูและผักสดที่อยู่ในช่องเก็บอาหารแต่ละอย่างที่ถูกนางดึงออกมาใช้ดูเหมือนจะไม่ลดน้อยลงเลยสักเพียงนิดและยังเหลือช่องให้เก็บอาหารอีกถึงสิบช่องด้วยกัน

เอาไว้วันหลังค่อยหาของที่จำเป็นเก็บลงไปเพื่อความสะดวกสบายในการใช้งานของครอบครัวทีหลังแล้วกัน

เพราะเวลานี้ก็เลยเวลาอาหารเที่ยงไปมากแล้วไป๋ฉางอวี้จึงทำอาหารง่ายๆ ข้ามต้มใส่เนื้อหมูสับละเอียดตามด้วยผักสดที่นำมาผัดใส่ไข่ไก่ให้ผู้เป็นสามีที่ดูจะผอมแห้งลงไปมากได้บำรุงร่างกายเสียบ้าง

ระหว่างที่รอปรุงข้าวต้มให้สุกอยู่นั้นนางก็เปิดระบบวิเศศขึ้นมาอีกครั้งเพื่อเลือกของใช้ในบ้านที่ยังขาดอีกหลายชิ้น นางเลือกของใช้ในครัวก่อนไม่ว่าจะเป็นหม้อดินเผาและหม้อโลหะใช้สำหรับผัดอาหาร ถ้วยชาม ตะเกียบ ที่ตักอาหาร ครกสาก ชั้นวางของที่ทำจากไม้เนื้อดีอีกหนึ่งชิ้น นางเร่งมือเก็บข้าวของทุกชนิดไว้บนชิ้นวางจนเรียบร้อยดูแล้วน่าใช้งานขึ้นมาทันตาเห็น

‘ผนังนี่ค่อยทำความสะอาดทีหลังแล้วกัน’

ไป๋ฉางอวี้ยืนยิ้มภูมิใจกับผลงานของตนเองก่อนจะรีบนำอาหารที่ปรุงเสร็จแล้วตักใส่ชามด้วยความรวดเร็ว

“อาหารมาแล้วเจ้าค่ะ”

ไป๋ฉางอวี้เดินถือสำรับเข้ามาในห้องโถงกลางบ้านที่มีพื้นกว้างขวางมากกว่าห้องอื่นๆ

นางวางชามข้าวต้มลงบนโต๊ะกลิ่นหอมของมันทำให้สองพ่อลูกอดที่จะสูดดมไม่ได้

“น่ากินมากเลยขอรับท่านแม่”

นางยิ้มให้บุตรชายเล็กน้อยก่อนจะหันไปมองผู้เป็นสามีที่เอาแต่นั่งนิ่งอยู่อย่างนั้น

“ท่านพี่รีบมากินเร็วเข้าหากอาหารเย็นชืดไปมันจะไม่ได้รสชาตินะเจ้าคะ”

“ให้พวกเจ้ากินก่อนเถอะข้าค่อยกินทีหลัง”

“กินพร้อมกันนี่ล่ะเจ้าค่ะข้าทำมามากมายพอที่จะกินกันจนอิ่มอย่างแน่นอนท่านไม่ต้องเป็นกังวลไป”

“ข้าวสารเหลืออยู่น้อยนิดไม่ใช่หรือแล้วจะไปอิ่มกันได้อย่างไรกัน”

“คะ คือว่าเมื่อครู่ข้าตรวจดูอย่างถี่ถ้วนอีกครั้งยังเหลืออยู่หยิบมือจึงนำมาต้มให้พวกท่านอย่างไรเล่า”

ไป๋ฉางอวี้มองสีหน้าของเขาก็รู้ได้ทันทีว่าเขาคงต้องสงสัยอะไรบางอย่างอยู่แน่นอน

“ในครัวมีอะไรเหลือข้าก็ใส่ๆ ไปจนหมดไม่รู้ว่ารสชาติพอจะถูกปากพวกท่านหรือไม่ รีบกินเถอะเย็นชืดจะไม่ได้รสชาติ”

“อืม”

เหวินเซียวเย่คร้านจะเถียงนาง เขาพยักหน้าก่อนจะรับช้อนจากผู้เป็นภรรยาตักข้าวกิน 

ไป๋ฉางอวี้นั่งยิ้มจ้องมองดูคนทั้งคู่กินอาหารจากฝีมือของนาง ความสุขเล็กๆ ที่ได้มอบให้คนอื่นมันดีอย่างนี้นี่เอง

“เป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ อร่อยหรือไม่”

“อะ อร่อย”

“แล้วเจ้าล่ะอาหยวน ฝีมือของข้าใช้ได้หรือไม่”

“ชะ ใช้ได้ขอรับ”

“แล้วเหตุใดถึงได้อมข้าวไว้อย่างนั้นกันเล่าไม่กลืนลงไปล่ะได้ติดคอตายทั้งคู่หรอก”

“อะ อื้ม”

ไป๋ฉางอวี้จ้องมองการกระทำของคนทั้งคู่ที่พยายามกลืนอาหารลงอย่างยากลำบากก็รู้สึกแปลกใจเล็กน้อย ความฉงนสงสัยทำให้นางรีบตักข้าวต้มกินทันที

เครื่องปรุงที่ได้มาจากระบบวิเศษของนางนั้นรสชาติยอดเยี่ยมอยู่แล้วแค่ใส่ลงไปโดยไม่ต้องใช้เครื่องเทศอื่นใดในยุคนี้ก็เป็นอันใช้ได้แล้ว แต่เหตุใดสองพ่อลูกนั่นถึงได้…

“พรู๊ด!”

- - - - - - 

[1] ยามอู่ = 11.00-13.00 น.