ตอนที่ 2 กำเนิดตี้จวิน (1)

“รับเสด็จหงฮุ่ยหลิงตี้จวินสู่สรวงสวรรค์”

เสียงสตรีใสแจ๋วดั่งมุกกระทบหยกกึ่งก้องทั่วสารทิศ เสียงดนตรีขับร้องสรรเสริญโดยไร้ผู้บรรเลง เหล่าวิหคร่ายรำเต็มท้องนภา ต้อนรับจักรพรรดิองค์ใหม่

แสงทองอร่ามสาดส่องไปทั่วทุกชั้นฟ้า เหล่าทวยเทพแสบตาจนพากันหลุบตาต่ำ แรงกดดันมหาศาล ถาโถมเข้ามา กดทุกคนที่ยืนอยู่จนศิโรราบลงกับพื้น สายฟ้าความแรงสูงผ่าเปรี้ยงลงมากลางแท่นศิลาทองคำ เสียงคำรามของมังกรทองดังสนั่นทั่วปฐพี

(T/N ตี้จวิน คือ คำใช้เรียกจักรพรรดิของปวงเทพที่ไม่ใช่ชั้นเก้า)

เหล่าทวยเทพทั้งหลายตกตะลึงจนตาค้าง ซุบซิบถึงตี้จวินพระองค์ใหม่ต่าง ๆ นานา ก่อนพากันศิโรราบ เอ่ยนอบน้อมยินดีต้อนรับอย่างพร้อมเพรียง

“รับเสด็จหงฮุ่ยหลิงตี้จวินสู่สรวงสวรรค์”

แสงสีทองค่อย ๆ จางหายไปทีละน้อย หงเลี่ยงปรากฏตัวในร่างหงฮุ่ยหลิง เสียงสรรเสริญพร้อมเพรียงทำให้เขาลืมตาขึ้นมา

“...”

หงเลี่ยงตัวแข็งทื่อไปชั่วขณะ

เบื่องหน้าเขาเห็นเหล่าผู้คนสวมอาภรณ์หลากสี ใบหน้าแต่ละคนประดับประดาด้วยรอยยิ้ม ออร่าเปล่งปลั่งทะลุทะลวงจนแสบตา ดูอย่างไรก็รู้ว่าพวกเขามิใช่มนุษย์ รอบข้างรายล้อมไปด้วยวิมานทองคำ ส่องแสงระยิบระยับดุจแดนสวรรค์

ก้มมองล่าง เห็นตัวเองสวมอาภรณ์สีฟ้ายาวลากพื้น แขนเสื้อกว้าง คลุมด้วยเสื้อสีฟ้าปักด้ายทองคำอย่างวิจิตร

นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้น?

คนพวกนี้เป็นใคร? ทำไมผมถึงอยู่ที่นี่?

ด้านซ้ายเขา มีบุรุษผู้หนึ่งสวมอาภรณ์สีดำปักลายพยัคฆ์สีเขียว ก้าวเท้าขึ้นมาใกล้เขาเล็กน้อย ใบหน้าสุขุม น้ำเสียงนุ่มลึก โน้มกายลงอย่างเชื่องช้า ทำความเคารพอย่างนอบน้อม “ตี้จวิน พระองค์มีอันใดจะกล่าวกับเหล่าทวยเทพหรือไม่”

“เปรี้ยง!”

สายฟ้าความแรงสูงผ่ากลางศีรษะของหงเลี่ยงโดยพลัน ความรู้สึกชาวาบตีขึ้นในโสตประสาทกระทันหัน

ตี้จวิน? นี่มันคำเรียกของไอ้ตะไลหงฮุ่ยหลิงไม่ใช่เหรอ ทำไมพี่ชายคนนี้ถึงใช้คุยกับผมล่ะ?

ความตื่นตระหนกตกใจฉายอยู่ในดวงตาสีฟ้า เขาที่พึ่งอ่านนิยายเรื่อง ‘ศึกเทพมารสะท้านนภา สะเทือนพิภพ’จบ ยังไม่ทันข่มโทสะลงได้ กลับมาเห็นฉากแปลก ๆ ที่คล้ายกับนิยาย ทำเอาหัวใจดวงน้อยกระตุกวูบ เต้นตึกตัก รู้สึกกลัวโดยใช่เหตุ ความคิดน่ากลัวบางอย่างผลุดขึ้นในสมองอันน้อยนิดโดยพลัน

อย่าบอกนะว่า...ผม..

หงเลี่ยงแอบลอบกลื่นน้ำลายเหนียวลงคอ เหลือบตามองบุรุษเบื้องหน้า เห็นโครงหน้าอีกฝ่ายเหมือนตัวละครในหน้ารองปกเป๊ะทุกระเบียบนิ้ว

เวรแล้ว!!!

คำว่า “เวรแล้ว” ของหงเลี่ยงมิใช่อุทานเล่น ๆ แต่เวรตะไลแล้วจริง ๆ หากเป็นตามที่เขาคิด เขาก็ถูกหวยรางวัลที่หนึ่ง วาร์ปมาสวมร่างหงฮุ่ยหลิง ตี้จวินผู้ปกครองแดนสวรรค์เข้าให้แล้ว หนำซ้ำไอ้ระยำบัดซบนี่ยังต้องมาตายตอนจบอีก

มิใช่ตายธรรมดา

แต่ตายชนิดที่อนาถเสียด้วย

ไฟโลกันตร์แผดเผา เนื้อหนังไหม้เกรียมในธารบำเพ็ญ หมื่นศรเสียบทะลุร่าง หมื่นพระหัตถ์ตรึงร่างลงสู่ใต้ธารา

อ้ากกก! นี่มันเวรกรรมชัด ๆ

หงเลี่ยงใจเต้นตึกตัก กวาดสายตามองดูรอบ ๆ อย่างละเอียดถี่ถ้วน ที่นี่น่าจะเป็นสวรรค์ไม่ผิดแน่ ทั้งวิมานลอยฟ้า ไหนจะเมฆเซียนลอยเคว้งไปมา แสงระยิบระยับจากวิมานทองคำทั้งหลาย ไหนจะชุดหรูหราเว่อร์วังเกินจำเป็นนี้อีก

สายตาอันแหลมคมชำเลืองมองด้านล่าง เห็นเหล่าทวยเทพไม่ต่ำกว่าพันคนนั่งคุกเขากับพื้น เรียงลำดับสูงต่ำตามแท่นทองคำ ปฏิกิริยาของแต่ละคนดูเกรงเขาอย่างเห็นได้ชัด ดูแล้วไม่น่าเป็นช่วงใกล้ตาย

หงเลี่ยงข่มใจที่เต้นโครมครามสักพักจึงแสร้งวางมาดสุขุมเอ่ยเสียงราบเรียบเจือเย็นชา “ไม่มี ลุกขึ้นเถอะ”

เหล่าทวยเทพต่างพากันลุกขึ้นอย่างว่าง่าย เทพองค์หนึ่งท่าทางกล้าหาญชาญชัย สวมอาภรณ์สีส้ม ครอบด้วยเกราะบางสีเงิน บนมือถือพัดด้ามจิ้วปิดใบหน้าไว้ครึ่งหนึ่ง กล่าววาจาหนักแน่นก้องกังวานอย่างไม่สนใจผู้ใด

(T/N พัดด้ามจิ้ว คือ พัดชนิดหนึ่งที่สามารถคลี่และพับได้)

“ตี้จวิน ก่อนพระองค์มาเป็นตี้จวินของปวงเทพ พระองค์ทรงเป็นผู้ใดมาก่อน พอจะบอกกล่าวกับเหล่าทวยเทพทั้งหลายเพื่อเป็นบุญหูได้หรือไม่”

ผมเป็นพนักงานร้านคอมจน ๆ คนหนึ่งน่ะ คุณว่าสมควรฟังเป็นบุญหูไหมล่ะ

แน่นอนเขามิได้พูดออกไป เพียงชำเลืองมองเทพองค์นั้น หรี่ตาลงเล็กน้อยอย่างเย็นชา “ในประวัติของทวยเทพมิได้มีบันทึกไว้หรือ เหตุใดยังต้องถามข้าอีก”

เสียงนี้แม้จะเอ่ยเรียบ ๆ แต่กลับดูทรงอำนาจจนเทพองค์นั้นก้มหน้าต่ำทันที “กระหม่อมเสียมารยาทแล้ว”