ตอนที่ 5 ตัวข้ามาเยือนแดนปีศาจ

บรรยากาศในห้องทรงงานก็เหมือนในหนังจีนกำลังภายในเทพเซียนทั่ว ๆ ไป มีโต๊ะไม้อยู่มุมหน้าต่างพอดิบพอดี บนโต๊ะมีหมึกชนิดพิเศษ มีขนนก มีพู่กัน มีกระดาษ มีหน้าต่าง มีพรมขนสัตว์สีขาววางบนพื้นตรงโต๊ะไม้เตี้ย ข้าง ๆ มีกล่องไม้ประณีตไว้ใส่เอกสารสำคัญต่าง ๆ

หงฮุ่ยหลิงเดินไปนั่งขัดสมาธิบนพื้นพรม หยิบม้วนกระดาษจากในกล่องไม้ขึ้นมาคลี่เปิดอ่าน อ่านมาครึ่งค่อนวันก็เข้าใจขึ้นมาบ้างเล็กน้อย

หน้าที่หลัก ๆ ก็มิได้มีอะไรมาก นอกจากคอยจัดการเรื่องร้องเรียนจากเหล่าทวยเทพ แก้ปัญหาเรื่องวุ่นวายเวลามีเหล่าปีศาจขึ้นมาอาละวาดสร้างความเดือดร้อนให้เหล่าทวยเทพ และสร้างธารบำเพ็ญให้เสร็จตามต้นฉบับ

ธารบำเพ็ญที่จะสร้างขึ้นมานี้ มิใช่มีไว้เพียงเป็นแหล่งเลื่อนขั้นพลังวิญาณให้เหล่าทวยเทพ แต่ยังมีไว้เพื่อทรมานลู่ซิงเยียนในต้นฉบับอีกด้วย

ในต้นฉบับ หงฮุ่ยหลิงไอ้โรคจิตมันอยากให้ลู่ซิงเยียนเป็นตี้จวินองค์ถัดไปต่อจากตน จึงวางแผนให้เขาลงธารบำเพ็ญและใช้คลื่นอัสนีฟาดจนอีกฝ่ายได้รับบาดเจ็บสาหัสเจียนตาย สุดท้ายพระเอกก็อดรนทนไม่ไหว บุกทะลวงธารบำเพ็ญ ฝ่าคลื่นวารีเพื่อพานายเอกออกมา

และนั่นเป็นเหตุให้ไอ้ตี้จวินวิปลาสนั้นโดนกลบเป็นตัวตายตัวแทน

นอกเหนือจากนี้ก็เป็นเรื่องยิบย่อยสามารถสั่งให้เหล่าทวยเทพองค์อื่นทำแทนได้ เป็นถึงตี้จวินผู้ปกครองสามภพ ไยต้องลำบากลำบนทำงานเองให้เหนื่อย

หากเอาตามหลักแล้ว การใช้ชีวิตเป็นจักรพรรดิสวรรค์ก็ไม่นับว่าสิ้นหวังไปเสียทั้งหมด

ดูจากตัวละครแล้ว นายเอกลู่ซิงเยียนมีนิสัยอ่อนโยนกับทุกสรรพชีวิตราวกับคนในครอบครัว เป็นดั่งหยกขาวไร้มลทิน ชนิดที่ใครเผลอด่าต้องไปอาบน้ำชำระมลทินสิบชาติภพ ใครเผลอทำร้องไห้ต้องหาที่แขวนคอตายชดใช้บาป เหล่าทวยเทพทะนุถนอมเสียยิ่งกว่าบุตรตัวเอง เปราะบางอย่างสุดจะเปรียบ และที่เขาไม่ชอบที่สุดคือ

‘ยุ่งเรื่องช่าวบ้านเป็นงานอดิเรก’

พระเอกหลี่เสวี่ยเทียน เป็นราชาปีศาจรูปงาม จิตใจอ่อนโยนเหนือคณานับ เฉพาะกับนายเอก นอกจากนั้นแล้วทุกคนคือศัตรูทั้งสิ้น ‘ชนิดร้ายกับคนทั้งโลก ดีกับเจ้าผู้เดียว’ มีนิสัยค่อนข้างสุดโต่ง คลั่งไคล้จนน่ากลัว เป็นบุคคลที่มีความสามารถล้นหลาม เป็นดาวจรัสฟ้าไร้เทียมทาน เรียกได้ว่าถ้ายกมันมาเป็นจักรพรรดิโลกคงไม่ต้องมีหงฮุ่ยหลิง

บุคคลนี้เป็นคนแรกที่ไม่ควรเดินเข้าไปเตะตามากที่สุด เป็นเจ้ากรรมนายเวรของหงฮุ่ยหลิงตัวออริจินอล เป็นปีศาจสุดอันตรายที่มีดีแค่หน้าตา หรือจะเรียกว่าศีลเสมอกับไอ้ระยำหงฮุ่ยหลิงดี

ผีเห็นผี สุภาษิตนี้ใช้ได้กับไอ้โรคจิตสองคนนี้ได้จริง ๆ

หงฮุ่ยหลิงใช้เวลาอ่านม้วนเอกสารมาสามเดือนเต็มก็แทบตายคากองเอกสาร แต่ก็อ่านจนหมด จึงส่งภูเขากระดาษลูกนี้คืนให้หย่งจง

“หย่งจง ข้าจะลงไปพิภพมนุษย์สักวันสองวัน ฝากดูแลความเรียบร้อยของสวรรค์ด้วย”

ฉวนอินดังขึ้นในโสตประสาท หย่งจงที่กำลังจัดการเอกสารกองพะเนินในตำหนักหลิ่ง (สายลม) ชะงักมือเล็กน้อย ก่อนขานรับอย่างเคารพ “ทราบแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

ในเมื่อทำทุกอย่างจนเสร็จจนไม่มีอะไรทำแล้ว หงฮุ่ยหลิงจึงคิดอยากลงไปเที่ยวในแดนปีศาจ สอดส่องดูการใช้ชีวิตของพระเอกเสียหน่อย

ตั้งแต่อ่านนิยายเรื่องนี้มา ถึงเขาจะค่อนข้างรำคาญนายเอก แต่ก็ชอบตัวละครพระเอกพอสมควร อยากรู้ว่าภายใต้ตัวหนังสือสุดจะพรรณนาว่า ‘พระเอกหล่อเหลาเกลี้ยงเกลาราวเซียนจวินในแดนอเวจี’ จะปกครองดินแดนของตนเองอย่างไร

การจะรบให้ชนะนั้นจำเป็นต้องรู้แผนการและสภาพการเป็นอยู่ของศัตรูเสียก่อน

หงฮุ่ยหลิงเป็นพวกอยากรู้ต้องลงมือทำ ถ้าเป็นภาษาชาวบ้านก็คือ ‘เสือก’

ดังนั้นเขาจะไม่รอให้เนื้อเรื่องลอยมาหา แต่ลงทุนวาร์ปลงสู่พิภพมนุษย์ แปลงกายเป็นเซียนจื่อ (เซียนทั่วไป) รูปงาม อายุอานามราวยี่สิบห้ายี่สิบหกปี สวมอาภรณ์สีฟ้าเรียบง่าย ข้างเอวห้อยพู่หยกขาว เส้นผมสีดำยาวปล่อยบางส่วน ถือพัดด้ามจิ้วสีฟ้าก้าวลงสู่แดนปีศาจอย่างอาจหาญ ลืมไปสิ้นแล้วว่าสถานที่ที่กำลังไปนั้นคือ ‘ลานประหารของตน’

แดนปีศาจ เป็นมิติแยกเช่นเดียวกับสรวงสวรรค์ ทางเข้าลึกลับซับซ้อน เปิดเฉพาะยามรัตติกาล หน้าทางเข้าเป็นป่าช้าขนาดใหญ่ มีภูตผีหิวโซจำนวนมากอาศัยอยู่ ผู้ที่ดวงกุดโชคร้ายเผลอหลงเข้ามา หากไม่มีวรยุทธ์พอตัว ล้วนถูกภูตผีแถวนั้นฉีกกระชากร่างและวิญญาณเป็นอาหาร

แต่สำหรับหงฮุ่ยหลิงที่เป็นถึงจักรพรรดิสวรรค์ เรื่องภูตผีเหล่านี้ล้วนเป็นเรื่องขี้ปะติ๋ว เขาเพียงเดินผ่านไปเฉย ๆ โดยไม่ต้องทำอะไรทั้งสิ้น ก็ไม่มีผีตนใดโง่พอจะกล้ามายุ่งย่ามกับเขา

หงฮุ่ยหลิงยืนอยู่หน้าประตูเหล็กสีเงิน บริเวณโดยรอบรายล้อมด้วยกำแพงศิลาสูงกว่าสิบจั้ง (เมตร) รอบกำแพงล้อมด้วยเขตอาคมทรงพลังสีขาว มีเกล็ดหิมะโปรยปรายราวอยู่ในฤดูเหมันต์

เขตอาคมนี้สร้างไว้เพื่อป้องกันคนเข้าออกตามอำเภอใจ หากมิได้รับอนุญาตจากราชาปีศาจหรือราชาปีศาจเป็นคนพามาเอง ก็มิอาจเข้าไปด้านในได้ นอกเสียจากวันนั้นเป็นวันจงเสวียน (วันสารทจีน) ข่ายอาคมจะถูกทลายออก ต้อนรับเหล่าปีศาจจากทุกสารทิศเพื่อเข้ามาเที่ยวชมเทศกาล

นอกจากนี้ประตูจะปิดอยู่ตลอด

แต่มิใช่กับหงฮุ่ยหลิง

เขาอ่านนิยายมาจนจบแล้ว แม้ในนิยายจะเขียนไว้ว่ามิอาจเข้าไปได้หากมิใช่วันจงเสวียน แต่ความจริงแล้วสามารถเข้าได้ตามปกติ เพียงแต่การมาเยือนของผู้บุกรุกจะทำให้หลี่เสวี่ยเทียนรับรู้ทันทีเท่านั้นเอง

ตอนนี้เขาแปลงกายเป็นเซียนจื่อ กลบกลิ่นอายของตี้จวินจนสิ้น แม้เข้าไปแล้วโดนพบตัวก็ใช่ว่าจะโดนสังหารทันทีโดยไม่ถามเสียที่ใด

ถึงหลี่เสวี่ยเทียนจะค่อนข้างมีนิสัยอำมหิต แต่ก็ไม่เคยรังแกมนุษย์ไร้ทางสู้ หรือเซียนจื่อที่บังเอิญหลบภูตผีแล้วบังเอิญหลงเข้ามาอย่างแน่นอน

พระเอกเอ๋ยพระเอกสุดหล่อ ผมกำลังจะไปเยี่ยมคุณเดี๋ยวนี้แล้ว

หงฮุ่ยหลิงคลี่พัดปิดใบหน้าไว้ครึ่งหนึ่ง ก้าวเท้าเข้าแดนปีศาจ เปิดประตูผ่านทะลุม่านอาคมเข้าไปด้านใน

ภายใต้กำแพงศิลาสูงสิบกว่าจั้ง ด้านในกลับดูครึกครื้นราวกับย่านการค้าแห่งหนึ่ง ข้างทางทั้งสองฝั่งวางแผงขายของราวกับเมืองมนุษย์ ปีศาจรูปร่างต่าง ๆ เดินเตร็ดเตร่มืดฟ้ามัวดิน กลิ่นคาวโลหิตฟุ้งกระจายอบอวลไปทั่วอากาศ สรรพเสียงคุย หัวเราะ ดังแซ่ซ้องสนั่นหูราวอยู่ท่ามกลางตลาดสด

ทอดสายตามองบนท้องนภาเป็นช่วงยามโหย่ว (17.00-18.59น.) สุริยากำลังอับแสง จันทราขึ้นมาทอแสงแทนที่ทางทิศตะวันออก สายลมหนาวในฤดูสารทพัดพาความหนาวเย็นและกลิ่นคาวโลหิตจากร้านขายเนื้อมนุษย์เข้ามาแตะจมูกหงฮุ่ยหลิง

“อึก! กลิ่นเลือดแรงชะมัด”

หงฮุ่ยหลิงผู้จมูกไวต่อกลิ่นคาวโลหิตตั้งแต่ชาติก่อน ตอนยังเยาว์ เขาเป็นเด็กค่อนข้างตัวซีดราวตุ๊กตาหิมะ จึงมักถูกบังคับให้กินยาเลือดเพื่อเพิ่มเม็ดเลือดในร่างกายเป็นเวลาหลายปี กินทุกครั้งก็ไม่พ้นอาเจียนออกมาทุกครั้ง เป็นเช่นนี้เรื่อย ๆ จนร่างกายต่อต้าน เพียงได้กลิ่นคาวเลือดก็มักจะเกิดอาการวิงเวียนศีรษะ จนอยากอาเจียนออกมา

ถึงแม้ตอนนี้จะมีบุญวาสนาหรือเคราะห์กรรมก็สู้จะรู้ได้ จับพลัดจับพลู่ได้ขึ้นสวรรค์เป็นจักรพรรดิปกครองแดนสวรรค์ แต่ความเคยชินของจิตวิญญาณก็ใช่ว่าจะเปลี่ยนไปด้วย

หงฮุ่ยหลิงกวาดสายตามองเหล่าปีศาจที่ต่างลิ้มรสเนื้อมนุษย์ สัตว์ และซากศพเน่าเปื่อย ก็แทบอยากอาเจียนเสียเดี๋ยวนั้น

ที่นี่น่ะหรือแดนปีศาจ อูย...น่าขนลุกเป็นบ้า

ตั้งแต่เกิดจนโตจนตายอีกครั้ง เขายังไม่เคยเห็นอะไรที่น่าสยดสยองเช่นนี้มาก่อน เคยเห็นมากสุดก็เพียงสุนัขถูกรถชนตาย แต่ภาพตรงหน้ามัน ขามนุษย์เป็น ๆ กำลังถูกหั่นอยู่บนเขียง เหล่าปีศาจหน้าสัตว์บ้างคนบ้างกำลังพากันยิ้มแย้มนั่งกินเนื้อมนุษย์ราวอาหารชั้นเลิศ บ้างก็เคี้ยวลูกตาเป็นของหวาน กินเส้นผมเป็นบะหมี่

ภาพเช่นนี้ช่างชวนขนลุกเกลียว ผยองขึ้นมาจนแขนตั้งชันโดยใช่เหตุ

แต่ถึงกระนั้น

เขาอุตส่าห์ถ่อมาถึงรังศัตรูแล้ว หากไม่เข้าไปสังเกตุการณ์สักหน่อยก็เสียดายแย่

เอาวะ ไหน ๆ ก็มาถึงแล้ว ลองลงนรกสักตั้งจะเป็นอะไรไป

หงฮุ่ยหลิงยืนละล้าละลังอยู่นาน สุดท้ายก็กลั้นหายใจเดินผ่านย่านการค้าไปอย่างรวดเร็ว

ทว่าโชคชะตากลับไม่ยินยอมให้เขาผ่านไปโดยง่าย เนื่องจากฝูงชนหนาแน่นเกินไป จึงทำให้การแทรกร่างเบียดเข้าไปนั้นยากยิ่ง เบียดกันไปมาจนชนเข้ากับร่างบุรุษผู้หนึ่งระหว่างหลุดจากเส้นทางพอดี