ตอนที่ 9 กลับสวรรค์

หงฮุ่ยหลิงชะงักไปเล็กน้อย รู้สึกเหงื่อตกอย่างพิกล “อย่างนั้นหรือ ขอบคุณที่ชม”

เขาขยับตัวเบี่ยงถอยหลังเล็กน้อยให้เส้นผมหลุดจากมืออีกฝ่ายอย่างธรรมชาติ “แต่หากไม่จำเป็น เจ้าก็อย่าเสียเวลาไปเลย ข้าเองก็ใช่ว่าจะอยู่ที่นั่นตลอด เกรงว่าเจ้าไปอาจเสียเวลาเปล่า”

เสวี่ยเฟิงมิได้ดื้อดึงดึงเส้นผมกลับมากุม เพียงเอ่ยราบเรียบคล้ายไม่ใส่ใจ แต่จงใจทุกคำ “หืม ไม่อยู่ เช่นนั้นท่านเดินทางไปที่ใด”

“ข้าต้องขึ้นสะ...”

หงฮุ่ยหลิงชะงักปากทันควัน แผ่นหลังเกร็งขึ้น รีบคลี่พัดที่มิได้โบกมานานขึ้นมาโบกเบา ๆ กระแอมเอ่ยกลบเกลื่อน “ขึ้นเขาช่วยเหลือชาวบ้านที่เดือดร้อน ในหนึ่งเดือนข้าอยู่สำนักเพียงไม่กี่วัน วันเวลาไม่แน่นอน หากเจ้ามาหาข้าที่สำนักแต่ข้ากลับไม่อยู่ เจ้าสำนักคงไม่ยินดีเท่าใดนัก และที่สำคัญมันรั้งแต่เป็นการเสียเวลาเปล่ามิใช่หรือ”

เอ่ยเสร็จแผ่นหลังที่ตึงเครียดก็ผ่อนลงมาได้

เมื่อกี้หากเขาเผลอหลุดปากคำว่าสวรรค์ออกไป คงได้มีนองเลือดกับเสวี่ยเฟิงเป็นแน่แท้

เนื่องจากสวรรค์กับแดนปีศาจเป็นศัตรูกันชัดเจนมาตั้งแต่บรรพบุรุษ จักรพรรดิสวรรค์กับราชาปีศาจถือเป็นศัตรูที่มิอาจอยู่ร่วมโลกกันได้ หากเผลอบังเอิญพบเจอกันที่ใดล้วนแล้วแต่มีเรื่องสังหารกันไม่เว้นวัน และที่เลวร้ายกว่านั้น หากเสวี่ยเฟิงพบว่าเขาเป็นเทพบนชั้นฟ้า แต่คงไม่พ้นขุดหลุมฝังตัวเองอย่างเลี่ยงมิได้

“ไม่เป็นไร” เสวี่ยเฟิงเอ่ยช้า ๆ มิได้ตะโกนแต่ชัดเจนว่าไม่ยอมให้ปฏิเสธ “ไม่ว่าท่านจะอยู่หรือไม่ ข้าก็ยังจะไป...มิใช่เพราะท่าน แต่เพราะข้าเลือกแล้ว”

เสียงท้ายประโยคเบาหวิวราวสายลม ทว่าหงฮุ่ยหลิงได้ยินชัดเจนเต็มสองรูหู พลันโบกพัดไล่เหงื่อเย็นบนหน้าผากเบา ๆ “หากเจ้าว่างจนมีเวลาขนาดนั้นก็ตามใจเจ้า ข้าหาได้มีสิทธิ์ไปห้ามเจ้าเสียที่ใด

เสวี่ยเฟิงกระตุกมุมปากขึ้นเล็กน้อย “อืม ท่านกล่าวมิผิด”

เวลานั้นเอง เสียงมังกรคำรามก็ดังขึ้นในโสตประสาทหงฮุ่ยหลิง แต่กลับไม่ชวนให้ปวดหูแม้แต่น้อย

การคำรามของมังกร แสดงว่ามีมนุษย์จุติขึ้นเป็นทวยเทพบนสวรรค์ ฟังจากเสียงคำรามแล้ว มนุษย์คนนี้น่าจะมีฐานะสูงส่งพอสมควร

ในฐานะที่เป็นจักรพรรดิสวรรค์ จะสามารถรับรู้สถานการณ์ต่าง ๆ ได้เร็วกว่าผู้อื่น ได้การจากแจ้งเตือนผ่านการคำรามของมังกรทอง พาหนะของส่วนตัวสืบรุ่นต่อรุ่นของจักรพรรดิสวรรค์

หากคำรามหนึ่งครั้ง แปลว่ามีมนุษย์จุติบนสรวงสวรรค์

คำรามสองครั้ง แปลว่ามีปีศาจบุกแดนสวรรค์ เป็นวิธีการแจ้งเตือนเหตุล่วงหน้า คล้ายค่ายกลเวทมนต์

เมื่อมีการแจ้งเตือน จักรพรรดิสวรรค์เช่นเขาก็จำเป็นต้องกลับสวรรค์อย่างเลี่ยงไม่ได้

หงฮุ่ยหลิงหันไปเอ่ยกับบุรุษข้าง ๆ “เสวี่ยเฟิง ข้ามาอยู่ที่นี่นานแล้ว คงสมควรแก่เวลาที่ต้องกลับ หากไม่เป็นการรบกวน เจ้าพอไปส่งข้าที่ทางออกได้หรือไม่”

เสวี่ยเฟิงนิ่งไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินว่าอีกฝ่ายจะกลับ นัยน์ตาสีชาดสะท้อนภาพหงฮุ่ยหลิงไว้เต็มดวงตาอยู่ครึ่งลมหายใจ ก่อนหลุบตาเอ่ย “ย่อมได้”

เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง หันกลับมา “มาเถอะ เดี๋ยวข้าไปส่งที่ทางออก”

“รบกวนแล้ว”

หงฮุ่ยหลิงเอ่ยพลางลุกขึ้นยืนเดินตามอีกฝ่ายไปอย่างเงียบเชียบ

เสวี่ยเฟิงเดินมาส่งเขาถึงหน้าประตูเมืองอีกด้านหนึ่ง เป็นฝั่งตรงข้ามกับฝั่งเดิมที่เขาเข้ามา หยุดฝีเท้าที่หน้าประตู หันกลับมาเอ่ย “ประตูบานนี้คือทางเชื่อมระหว่างแดนปีศาจกับพิภพมนุษย์ รอบนอกมิได้มีสุสานผีให้ท่านต้องหลบหนีให้เหนื่อย หากวันใดท่านเปลี่ยนใจสามารถผ่านทางนี้เข้ามาได้”

ขอบใจ แต่ไม่ล่ะ

เมืองบ้าบอที่มีแต่กลิ่นคาวเลือดกับเพชฌฆาตในอนาคตอยู่ ดูอย่างไรก็ไม่น่ามาอีกเป็นครั้งที่สอง ไว้ในอนาคตผมค่อยส่ง หวงโฮ่ว (ฮองเฮา) ของพวกคุณมาแทนแล้วกัน

หงฮุ่ยหลิงกล่าวยิ้ม ๆ ด้วยท่าทีเป็นมิตร “ขอบใจเจ้ามาก ไว้ข้าจะลองเอาไปคิดดู”

เสวี่ยเฟิงเอ่ยเสียงเรียบ “อืม คิดให้นานก็ได้ แต่อย่าถึงขั้นลืมไปเลย ข้ารอคำตอบที่ดีอยู่นะเลี่ยงเซียน”

หงฮุ่ยหลิงเสียวสันหลังวาบ เดินไปข้างหน้าสองก้าว ก่อนหันกลับมายิ้มเจื่อน “เช่นนั้นข้าขอตัวก่อน แล้วพบกันใหม่”

“อืม แล้วพบกันใหม่”

รอยยิ้มงดงามค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นเย็นชาทันทียามอีกฝ่ายหันหลังให้

เราจะได้พบกันอีกแน่นอน และข้าจะทำให้แน่ใจว่ามันจะเป็นเช่นนั้น

คำสุดท้ายที่เพียงคิดทว่ามิได้เอื้อนเอ่ยออกไป มองแผ่นหลังสีฟ้านั้นอย่างเงียบเชียบ นัยน์ตาสีชาดสาดสกาวราวพบเจอของเล่นชิ้นใหม่เข้าให้แล้ว

“ไปสืบมา อย่าให้ข้าต้องรอถึงพรุ่งนี้”

ซิงหลินเฟย สตรีงามในอาภรณ์ขาวราวหิมะไม่รู้คุกเข่าอยู่ด้านหลังเสวี่ยเฟิงตั้งแต่เมื่อใด พยักหน้าก่อนปลีกตัวหายไปราวม่านหมอก

หงฮุ่ยหลิงเปิดประตูบานใหญ่ออก ก้าวเท้าเดินออกจากแดนปีศาจโดยไม่เหลียวหลังแม้แต่น้อย เพียงครู่เดียวก็มาเหยียบพื้นพิภพ ตอนเข้ามาเป็นช่วงสนธยา แต่พอออกมาอีกทีกลับพบว่าฟ้าสว่างในช่วงยามเฉิน (07.00-08.59น.) เสียแล้ว

การลงมาสืบข้อมูลในรังโจรครั้งนี้มิได้อะไรกลับไป นอกจากบรรยากาศอันน่าขนลุก กับรู้จักบุรุษปีศาจรูปงามตนหนึ่ง นอกจากนี้ก็ไม่ได้อะไรเลยสักอย่าง

หงฮุ่ยหลิงยืนอยู่ตรงปากทางเข้าระหว่างโลกมนุษย์กับแดนปีศาจ ใช้พลังปราณตรวจสอบว่ารอบด้านมีมนุษย์อยู่หรือไม่ เมื่อพบว่าไม่มีใคร จึงแปลงกายกลับเป็นจักรพรรดิสวรรค์ หายตัวกลับขึ้นสู่สรวงสวรรค์อย่างสง่างาม

เท้าพึ่งจะเหยียบถึงพื้นสวรรค์ ในห้องโถงทองคำอันโออ่า เบื้องหน้าเห็นเหล่าทวยเทพต่างพากันมาออกันเต็มห้องโถง หันมามองหงฮุ่ยหลิงเป็นตาเดียว ก้มทำความเคารพทันทีที่เขาปรากฎตัว

“ตี้จวิน พระองค์กลับมาแล้ว”

ยังไม่มามั้ง ว่าแต่พวกคุณมาทำอะไรกันที่นี่

คงไม่ใช่ตั้งใจมารับผมโดยเฉพาะหรอกนะ

เขากล่าวเสียงเรียบ “อืม มาแล้ว”

หงฮุ่ยหลิงยืนอยู่หน้าประตูมังกร ยกมือไพล่หลังเดินขึ้นไปบนบัลลังก์ทองคำ หันมองหย่งจงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เอ่ยเสียงเรียบ “หย่งจง มีเรื่องอันใด เหตุใดทุกคนมารวมตัวกันที่นี่”