Share

ตอนที่ 9 กลับสวรรค์

last update publish date: 2026-01-07 21:24:26

หงฮุ่ยหลิงชะงักไปเล็กน้อย รู้สึกเหงื่อตกอย่างพิกล “อย่างนั้นหรือ ขอบคุณที่ชม”

เขาขยับตัวเบี่ยงถอยหลังเล็กน้อยให้เส้นผมหลุดจากมืออีกฝ่ายอย่างธรรมชาติ “แต่หากไม่จำเป็น เจ้าก็อย่าเสียเวลาไปเลย ข้าเองก็ใช่ว่าจะอยู่ที่นั่นตลอด เกรงว่าเจ้าไปอาจเสียเวลาเปล่า”

เสวี่ยเฟิงมิได้ดื้อดึงดึงเส้นผมกลับมากุม เพียงเอ่ยราบเรียบคล้ายไม่ใส่ใจ แต่จงใจทุกคำ “หืม ไม่อยู่ เช่นนั้นท่านเดินทางไปที่ใด”

“ข้าต้องขึ้นสะ...”

หงฮุ่ยหลิงชะงักปากทันควัน แผ่นหลังเกร็งขึ้น รีบคลี่พัดที่มิได้โบกมานานขึ้นมาโบกเบา ๆ กระแอมเอ่ยกลบเกลื่อน “ขึ้นเขาช่วยเหลือชาวบ้านที่เดือดร้อน ในหนึ่งเดือนข้าอยู่สำนักเพียงไม่กี่วัน วันเวลาไม่แน่นอน หากเจ้ามาหาข้าที่สำนักแต่ข้ากลับไม่อยู่ เจ้าสำนักคงไม่ยินดีเท่าใดนัก และที่สำคัญมันรั้งแต่เป็นการเสียเวลาเปล่ามิใช่หรือ”

เอ่ยเสร็จแผ่นหลังที่ตึงเครียดก็ผ่อนลงมาได้

เมื่อกี้หากเขาเผลอหลุดปากคำว่าสวรรค์ออกไป คงได้มีนองเลือดกับเสวี่ยเฟิงเป็นแน่แท้

เนื่องจากสวรรค์กับแดนปีศาจเป็นศัตรูกันชัดเจนมาตั้งแต่บรรพบุรุษ จักรพรรดิสวรรค์กับราชาปีศาจถือเป็นศัตรูที่มิอาจอยู่ร่วมโลกกันได้ หากเผลอบังเอิญพบเจอกันที่ใดล้วนแล้วแต่มีเรื่องสังหารกันไม่เว้นวัน และที่เลวร้ายกว่านั้น หากเสวี่ยเฟิงพบว่าเขาเป็นเทพบนชั้นฟ้า แต่คงไม่พ้นขุดหลุมฝังตัวเองอย่างเลี่ยงมิได้

“ไม่เป็นไร” เสวี่ยเฟิงเอ่ยช้า ๆ มิได้ตะโกนแต่ชัดเจนว่าไม่ยอมให้ปฏิเสธ “ไม่ว่าท่านจะอยู่หรือไม่ ข้าก็ยังจะไป...มิใช่เพราะท่าน แต่เพราะข้าเลือกแล้ว”

เสียงท้ายประโยคเบาหวิวราวสายลม ทว่าหงฮุ่ยหลิงได้ยินชัดเจนเต็มสองรูหู พลันโบกพัดไล่เหงื่อเย็นบนหน้าผากเบา ๆ “หากเจ้าว่างจนมีเวลาขนาดนั้นก็ตามใจเจ้า ข้าหาได้มีสิทธิ์ไปห้ามเจ้าเสียที่ใด

เสวี่ยเฟิงกระตุกมุมปากขึ้นเล็กน้อย “อืม ท่านกล่าวมิผิด”

เวลานั้นเอง เสียงมังกรคำรามก็ดังขึ้นในโสตประสาทหงฮุ่ยหลิง แต่กลับไม่ชวนให้ปวดหูแม้แต่น้อย

การคำรามของมังกร แสดงว่ามีมนุษย์จุติขึ้นเป็นทวยเทพบนสวรรค์ ฟังจากเสียงคำรามแล้ว มนุษย์คนนี้น่าจะมีฐานะสูงส่งพอสมควร

ในฐานะที่เป็นจักรพรรดิสวรรค์ จะสามารถรับรู้สถานการณ์ต่าง ๆ ได้เร็วกว่าผู้อื่น ได้การจากแจ้งเตือนผ่านการคำรามของมังกรทอง พาหนะของส่วนตัวสืบรุ่นต่อรุ่นของจักรพรรดิสวรรค์

หากคำรามหนึ่งครั้ง แปลว่ามีมนุษย์จุติบนสรวงสวรรค์

คำรามสองครั้ง แปลว่ามีปีศาจบุกแดนสวรรค์ เป็นวิธีการแจ้งเตือนเหตุล่วงหน้า คล้ายค่ายกลเวทมนต์

เมื่อมีการแจ้งเตือน จักรพรรดิสวรรค์เช่นเขาก็จำเป็นต้องกลับสวรรค์อย่างเลี่ยงไม่ได้

หงฮุ่ยหลิงหันไปเอ่ยกับบุรุษข้าง ๆ “เสวี่ยเฟิง ข้ามาอยู่ที่นี่นานแล้ว คงสมควรแก่เวลาที่ต้องกลับ หากไม่เป็นการรบกวน เจ้าพอไปส่งข้าที่ทางออกได้หรือไม่”

เสวี่ยเฟิงนิ่งไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินว่าอีกฝ่ายจะกลับ นัยน์ตาสีชาดสะท้อนภาพหงฮุ่ยหลิงไว้เต็มดวงตาอยู่ครึ่งลมหายใจ ก่อนหลุบตาเอ่ย “ย่อมได้”

เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง หันกลับมา “มาเถอะ เดี๋ยวข้าไปส่งที่ทางออก”

“รบกวนแล้ว”

หงฮุ่ยหลิงเอ่ยพลางลุกขึ้นยืนเดินตามอีกฝ่ายไปอย่างเงียบเชียบ

เสวี่ยเฟิงเดินมาส่งเขาถึงหน้าประตูเมืองอีกด้านหนึ่ง เป็นฝั่งตรงข้ามกับฝั่งเดิมที่เขาเข้ามา หยุดฝีเท้าที่หน้าประตู หันกลับมาเอ่ย “ประตูบานนี้คือทางเชื่อมระหว่างแดนปีศาจกับพิภพมนุษย์ รอบนอกมิได้มีสุสานผีให้ท่านต้องหลบหนีให้เหนื่อย หากวันใดท่านเปลี่ยนใจสามารถผ่านทางนี้เข้ามาได้”

ขอบใจ แต่ไม่ล่ะ

เมืองบ้าบอที่มีแต่กลิ่นคาวเลือดกับเพชฌฆาตในอนาคตอยู่ ดูอย่างไรก็ไม่น่ามาอีกเป็นครั้งที่สอง ไว้ในอนาคตผมค่อยส่ง หวงโฮ่ว (ฮองเฮา) ของพวกคุณมาแทนแล้วกัน

หงฮุ่ยหลิงกล่าวยิ้ม ๆ ด้วยท่าทีเป็นมิตร “ขอบใจเจ้ามาก ไว้ข้าจะลองเอาไปคิดดู”

เสวี่ยเฟิงเอ่ยเสียงเรียบ “อืม คิดให้นานก็ได้ แต่อย่าถึงขั้นลืมไปเลย ข้ารอคำตอบที่ดีอยู่นะเลี่ยงเซียน”

หงฮุ่ยหลิงเสียวสันหลังวาบ เดินไปข้างหน้าสองก้าว ก่อนหันกลับมายิ้มเจื่อน “เช่นนั้นข้าขอตัวก่อน แล้วพบกันใหม่”

“อืม แล้วพบกันใหม่”

รอยยิ้มงดงามค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นเย็นชาทันทียามอีกฝ่ายหันหลังให้

เราจะได้พบกันอีกแน่นอน และข้าจะทำให้แน่ใจว่ามันจะเป็นเช่นนั้น

คำสุดท้ายที่เพียงคิดทว่ามิได้เอื้อนเอ่ยออกไป มองแผ่นหลังสีฟ้านั้นอย่างเงียบเชียบ นัยน์ตาสีชาดสาดสกาวราวพบเจอของเล่นชิ้นใหม่เข้าให้แล้ว

“ไปสืบมา อย่าให้ข้าต้องรอถึงพรุ่งนี้”

ซิงหลินเฟย สตรีงามในอาภรณ์ขาวราวหิมะไม่รู้คุกเข่าอยู่ด้านหลังเสวี่ยเฟิงตั้งแต่เมื่อใด พยักหน้าก่อนปลีกตัวหายไปราวม่านหมอก

หงฮุ่ยหลิงเปิดประตูบานใหญ่ออก ก้าวเท้าเดินออกจากแดนปีศาจโดยไม่เหลียวหลังแม้แต่น้อย เพียงครู่เดียวก็มาเหยียบพื้นพิภพ ตอนเข้ามาเป็นช่วงสนธยา แต่พอออกมาอีกทีกลับพบว่าฟ้าสว่างในช่วงยามเฉิน (07.00-08.59น.) เสียแล้ว

การลงมาสืบข้อมูลในรังโจรครั้งนี้มิได้อะไรกลับไป นอกจากบรรยากาศอันน่าขนลุก กับรู้จักบุรุษปีศาจรูปงามตนหนึ่ง นอกจากนี้ก็ไม่ได้อะไรเลยสักอย่าง

หงฮุ่ยหลิงยืนอยู่ตรงปากทางเข้าระหว่างโลกมนุษย์กับแดนปีศาจ ใช้พลังปราณตรวจสอบว่ารอบด้านมีมนุษย์อยู่หรือไม่ เมื่อพบว่าไม่มีใคร จึงแปลงกายกลับเป็นจักรพรรดิสวรรค์ หายตัวกลับขึ้นสู่สรวงสวรรค์อย่างสง่างาม

เท้าพึ่งจะเหยียบถึงพื้นสวรรค์ ในห้องโถงทองคำอันโออ่า เบื้องหน้าเห็นเหล่าทวยเทพต่างพากันมาออกันเต็มห้องโถง หันมามองหงฮุ่ยหลิงเป็นตาเดียว ก้มทำความเคารพทันทีที่เขาปรากฎตัว

“ตี้จวิน พระองค์กลับมาแล้ว”

ยังไม่มามั้ง ว่าแต่พวกคุณมาทำอะไรกันที่นี่

คงไม่ใช่ตั้งใจมารับผมโดยเฉพาะหรอกนะ

เขากล่าวเสียงเรียบ “อืม มาแล้ว”

หงฮุ่ยหลิงยืนอยู่หน้าประตูมังกร ยกมือไพล่หลังเดินขึ้นไปบนบัลลังก์ทองคำ หันมองหย่งจงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เอ่ยเสียงเรียบ “หย่งจง มีเรื่องอันใด เหตุใดทุกคนมารวมตัวกันที่นี่”

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • เมื่อข้าทะลุมิติไปเป็นตี้จวินบนสรวงสวรรค์   ตอนที่ 68 ไม่ว่าชาติภพใด ข้าจะรักเพียงท่านเสมอ (ตอนจบ)

    หลี่เสวี่ยเทียนกระชับอ้อมแน่นขึ้นอย่างมั่นคง “ท่านไม่มีวันตาย เพราะท่านตอบรับข้าแล้ว”“ตอบรับ?” หงฮุ่ยหลิงขมวดคิ้ว ใบหน้าซีดค่อย ๆ มีเลือดฝาด“ตอบรับอะไร?”หลี่เสวี่ยเทียนโน้มใบหน้ากระซิบข้างหู “มันอาจจะดีก็ได้”เขาเว้นจังหวะหนึ่งลมหายใจ “ท่านพูดออกมาเอง หมายความว่าท่านตอบรับข้าแล้ว ดังนั้นท่านไม่มีสิทธิ์ไปจากข้าอีก ไม่เว้นแม้แต่ความตายก็พรากท่านจากข้าไม่ได้”อ้าวตอนนั้นผมเผลอพูดออกไปเหรอหงฮุ่ยหลิงหลุบตาลงเล็กน้อย ใบหูแดงเรื่อ แสร้งกระแอมกลบเกลื่อน “ข้าจำไม่เห็นได้ว่าเคยกล่าวเช่นนั้น”“นั่นสินะ บางทีมันอาจจะดีก็ได้”เสียงแผ่วเบาราวลมหายใจแทบขาดหายดังขึ้นกลางเวหา ทว่ากลับมีเพียงทั้งสองเท่านั้นที่ได้ยิน“...”หงฮุ่ยหลิงแข็งทื่อไปชั่วขณะใบหน้าแดงเรื่อเปลี่ยนเป็นเขียวคล้ำ ริมฝีปากเม้มแน่นจนแทบห้อเลือด “เสวี่ยเฟิง เจ้า...”ตอนนั้นผมจำได้ว่าพูดในใจชัด ๆ ทำไมไอ้หน้าหล่อนี่ถึงได้ยินเสียงผมได้ หรือเสวี่ยเฟิงจะสามารถได้ยินเสียงความคิดได้งั้นเหรอไม่สิไม่น่าเป็นไปได้ หงฮุ่ยหลิงคิดมากจนปวดเศียรเวียนเกล้าก็ปัดความคิดนั้นทิ้งไปหลี่เสวี่ยเทียนหัวเราะเบา ๆ ริมฝีปากแนบลงบนหน้าผากแล้วผละออก “ท่านยั

  • เมื่อข้าทะลุมิติไปเป็นตี้จวินบนสรวงสวรรค์   ตอนที่ 67 หัวใจของข้าจะอยู่กับท่านเสมอ

    “ตี้จวิน!! ไม่ ไม่ ไม่จริง!!”ไป๋อิงอิงกรีดร้องสุดเสียงยามเห็นธารน้ำเปลี่ยนเป็นสีแดงสด ร่างลู่ซิงเยียนลอยขึ้นมาเหนือน้ำ ร่างไร้บาดแผลราวกับถูกรักษาไว้อย่างดี แต่คนที่ต้องการพบเจอ ตอนนี้มิอาจขึ้นมาได้อีกม่านอาคมทลายลง ไป๋อิงอิงโผตัวพุ่งลงน้ำทันที ทว่าถูกมือหนาของลั่วลู่ชิงคว้าเอวไว้มั่น “ไป๋อิงอิง เจ้าหยุด!”“ไม่! ข้าไม่หยุด ข้าจะลงไปช่วยตี้จวิน พี่ลู่ชิงปล่อยข้า!”ลั่วลู่ชิงนิ่งสงัดประหนึ่งคนตาย น้ำตาหยดลงพื้นเพียงหยดเดียว มือกระชับแน่น ตวาดเสียงต่ำอย่างไม่เคยทำมาก่อน “ก่อนพระองค์ลงไป พระองค์ตรัสไว้แล้วว่าให้พาองค์ชายซิงเยียนไปรักษา หรือเจ้าจะขัดคำสั่งสุดท้ายของตี้จวิน!”ไป๋อิงอิงทรุดลงกับพื้น น้ำตาไหลรินราวสายพิรุณที่โหมกระหน่ำนอกธารบำเพ็ญ สองมือสั่นเทิ้มยกขึ้นมาปิดดวงตาสะอื้นไห้อย่างอาดูร “ทำไม ทำไมถึงเป็นตี้จวินทุกครั้ง ทำไมพระองค์ต้องเสียสละถึงเพียงนี้ ทำไมกันแน่!”“เพราะตี้จวินคือตี้จวิน เพราะพระองค์คือผู้ที่จะไม่ยอมให้ใครใต้การปกครองของตนบาดเจ็บ นั่นแหละคือตี้จวิน”ไป๋อิงอิงทอดสายตามองธารโลหิตเบื้องหน้า มองทุกสิ่งที่กำลังพังทลายลง มองแสงสีทองที่ยามนี้กำลังอับแสงไป๋อิงอิง เจ้าเ

  • เมื่อข้าทะลุมิติไปเป็นตี้จวินบนสรวงสวรรค์   ตอนที่ 66 บทสุดท้ายของตัวข้า

    คลื่นน้ำคมกริบดุจคมกระบี่พุ่งมาจากทุกสารทิศ เฉือนกายเนื้อ โลหิตสีแดงสดลอยขึ้นผสมกับสายน้ำ หงฮุ่ยหลิงเจ็บจนแทบขาดใจ ใต้น้ำแบบนี้เขาใช้อาคมไม่ได้ เนื่องจากตอนสร้าง เขาปิดผนึกกั้นไว้เป็นไปตามต้นฉบับ ยามหลี่เสวี่ยเทียนเข้ามาช่วยลู่ซิงเยียนเขาจะได้ไม่โดนซัดตายที่นี่ทว่ายามนี้กลับเป็นกับดักตามต้นฉบับเสียเองเขาแหวกว่ายฝ่าวังวนน้ำตรงไปทางตำแหน่งที่ลู่ซิงเยียนจมอยู่ สายอัสนีฟาดมาจากทุกทิศทาง เขาหลบอย่างเฉียดฉิว ทว่าก็พลาดท่าโดนขาซ้ายเข้าอึก!โลหิตไหลนอง ไม่ทันได้เห็นก็ลอยขึ้นไปบนผิวน้ำ แม้จะเจ็บเจียนตาย แต่หงฮุ่ยหลิงก็รีบว่ายฝ่าไปราวบาดแผลนั้นเป็นเพียงอากาศธาตุฝ่าอัสนีมาได้ ก็พบกับโซ่มีดโลหิตจากทุกพื้นที หงฮุ่ยหลิงรู้จักกลไกนี้ดี จึงรอจังหวะที่โซ่หดกลับก็รีบพุ่งไปอยู่ตรงกลาง ยามโซ่พุ่งมาก็หลบแล้วรีบพุ่งไปอีกทียามโซ่มีดหดกลับอีกครั้งเขาพุ่งออกจากกับดักโซ่มีดได้ ทว่าทันทีที่ร่างกายถอยห่างโซ่เส้นหนึ่งก็รัดข้อเท้าที่บาดเจ็บ เหวี่ยงร่างหงฮุ่ยหลิงไปกระแทกกับโขดหินใต้น้ำ“ตึก! แคก!”แผ่นอกกระแทกกับโขดหินเต็มแรง โลหิตพุ่งออกจากริมฝีปาก ยามโซ่มีดปล่อย ข้อเท้าถลอกเปิกเปิง หงฮุ่ยหลิงขมวดคิ้วแน่น ร่า

  • เมื่อข้าทะลุมิติไปเป็นตี้จวินบนสรวงสวรรค์   ตอนที่ 65 คำสั่งสุดท้ายของตัวข้า

    หงฮุ่ยหลิงยืนมือไพล่หลังในร่างจักรพรรดิเต็มยศ อาภรณ์ฟ้าแซมทอง ใบหน้าไม่เผยความตื่นตระหนกใด “สถานการณ์เป็นเช่นไร”ไป๋อิงอิงเอ่ยรายงาน “เท่าที่หม่อมฉันกับพี่ลู่ชิงสำรวจมาครึ่งค่อนวัน ยังไม่พบร่องรอยขององค์ชายซิงเยียน แต่ดูจากกระแสวารีแล้ว มีโอกาสเป็นไปได้ว่าจะตกอยู่ด้านในเพคะ”หงฮุ่ยหลิงปวดเศียรเวียนเกล้า มองลั่วลู่ชิงที่กำลังใช้พลังปราณหยุดวังวนของน้ำ ช่างเหมือนกับต้นฉบับทุกระเบียบนิ้วราวกับนำบทความมาวางตรงหน้าเขาแหงนหน้ามองท้องนภา สถานที่แห่งนี้เป็นเขตพิเศษที่ไม่มีกลางวัน จันทราแหว่งเว้าเป็นคืนเดือนแรม แสงจันทราสาดส่องปกคลุมพิภพ ทว่าภายในใจของเขาตอนนี้กลับมืดทั้งแปดด้านกว่ากลีบติงเซียงจะปลิวเต็มท้องนภา ต้องรอไปอีกหนึ่งปีเต็ม ทว่ายามนี้เขากลับมายืนตรงปากธาราที่เป็นหลุมกลบฝังเขาด้วยตัวเองตั้งแต่เข้ามาในนิยายไร้สาระนี้ เขาพยายามทำทุกอย่างเพื่อเลี่ยงบทตายมาโดยตลอดแต่เหมือนยิ่งพยายามเลี่ยง ก็ยิ่งถูกดึงเข้ามาในบทตายหรือชีวิตผมต้องมาลงเอยแบบนี้เหรอคงหนีไม่พ้นสินะหงฮุ่ยหลิงก้าวเข้าใกล้ธารบำเพ็ญ ธารน้ำเชี่ยวกรากโหมกระหน่ำ เขาหลับตาลง ใต้นัยน์ตาสีฟ้าที่ถูกปิดด้วยเปลือกตานิ่งสนิท เนตรเทวะ

  • เมื่อข้าทะลุมิติไปเป็นตี้จวินบนสรวงสวรรค์   ตอนที่ 64 บทตายที่หนีไม่พ้น

    รัตติกาลผ่านพ้นมาถึงยามอรุณ หงฮุ่ยหลิงลุกขึ้นมาหยิบอาภรณ์ที่ปลายเตียงขึ้นมาสวม ผมเผ้ากระเซอะกระเซิงเมื่อคืนถูกหวีกลับขึ้นราวไม่เคยมีเรื่องใดเกิดขึ้นมาก่อนเขามองหลี่เสวี่ยเทียนที่ยืนพิงกรอบประตูมองเขาไม่วางตา ใบหน้าหล่อเหลาฉายความพึงใจอย่างไม่คิดปกปิด ใบหูแดงเล็กน้อย ก่อนรีบเบือนหน้าหลบด้วยความรู้สึกกระอักกระอ้วนไอ้หน้าหล่อนี่แรงเยอะชะมัด เมื่อคืนผมรอดมาได้อย่างไงฟะหลี่เสวี่ยเทียนผละกายมากอดเอวหลวม ๆ วางปลายคางบนลาดไหล่ “ท่านทำสีหน้าเช่นนี้ หมายความว่ากำลังคิดถึงเรื่องเมื่อคืนอยู่กระมัง”หงฮุ่ยหลิงสะดุ้งโหยง เสียงทุ้มเย็นเอ่ยชัด “อย่าพึ่งพูดมาก ว่ามาเถอะว่าเยียนเอ๋อร์อยู่ที่ใด”หลี่เสวี่ยเทียนเหยียดยิ้มที่มุมปากแทบมองไม่เห็น มือข้างหนึ่งยกขึ้นบริกรรมคาถา ปรากฏหมอกสีขาวเป็นทางยาวไปทางประตูอีกฝั่งของแดนปีศาจหงฮุ่ยหลิงมองหมอกนั้น พลันหรี่ตาลง “ลั่วเจ๋อหลาง มันยังไม่ตายอีกหรือ”ตามต้นฉบับลั่วเจ๋อหลางสมควรตายตั้งแต่ต่อสู้กันที่ป่าหมอกแล้ว แต่ทำไมอีกฝ่ายยังมีชีวิตอยู่ เขาแตะร่องรอยของหมอกขาว พบว่าเป็นปราณธาตุไม้ไม่ผิดแน่ ปราณธาตุไม้ในนิยายมีเพียงลั่วเจ๋อหลางที่ใช้ได้แสดงว่าไอ้เวรนั่นยั

  • เมื่อข้าทะลุมิติไปเป็นตี้จวินบนสรวงสวรรค์   ตอนที่ 63 ข้าขอเข้าไปนะขอรับ

    อาภรณ์ทั้งสองถูกเปลื้องจนหมดสิ้นในเวลาต่อมา หลี่เสวี่ยเทียนโน้มลงไล้จุมพิตตามแผ่นอกลงมาตรงหน้าท้องก่อนจดจ่อกับแก่นกายสีชมพูที่แข็งจนคับมือหนากอบกุมแก่นกายอย่างทะนุถนอม ริมฝีปากอ้ากว้างก่อนครอบครองทั้งแก่นกายเข้าไปในโพรงราวลิ้มรสน้ำผึ้งหวาน ลิ้นร้อนตวัดตรงยอดอ่อนนุ่ม สั่นสะท้านหงฮุ่ยหลิงจนเกร็งไปทั้งร่าง“อา...เสวี่ยเฟิง”หงฮุ่ยหลิงแหงนหน้าขึ้น เสียงครางหลุดออกมาอย่างมิอาจควบคุม ยิ่งลิ้นร้อนไล้เลียเท่าไหร่ สมองก็ยิ่งชาจนคิดสิ่งใดไม่ออก มือเรียวสวยสางเข้าไปในเส้นผมสีดำเงาอย่างห้ามไม่อยู่มือข้างหนึ่งของเสวี่ยเฟิงขยับไปจับต้นขาขาวให้แยกออกมากกว่าเดิม โพรงปากครอบลึกจนแท่งหยกงามถูกกลืนไปทั้งด้าม ขยับเข้าออกจากเชื่องช้าเป็นรัวเร็ว“อื้อ”หงฮุ่ยหลิงแทบขาดอากาศหายใจตาย ร่างกายตึงเครียดและสุขสมในเวลาเดียวกัน ทั้งที่ชาติก่อนเขาเคยร่วมสวาทกับคนรักที่เป็นสตรีมานับครั้งไม่ถ้วน ทว่าพอมาโดนบุรุษกระทำเช่นนี้ความรู้สึกกลับแตกต่างออกไปจะเรียกรังเกียจก็ไม่เชิง เรียกว่าชอบก็มิใช่ แต่กลับรู้สึกไม่อยากให้หยุดอย่างไม่ทราบสาเหตุ“อื้อ...เสวี่ยเฟิง ข้าใกล้แล้ว”แววตาหลี่เสวี่ยเทียนหม่นลึก เสียงเรียกนั้นราวน

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status