ตอนที่ 3 กำเนิดตี้จวิน (2)

บุรุษเบื้องหน้าหงเลี่ยงค้อนสายตาอาฆาตไปยังเทพองค์นั้น ในสายตากำลังบอกเขาว่า ‘ถามคำถามอะไรได้โง่เง่านัก’ ก่อนจะหันใบหน้างามมาเอ่ยเสียงเคารพ “ตี้จวิน ขอพระองค์อย่าทรงถือสา ลู่จิวยังเยาว์นัก จึงอาจถามคำถามที่มิควรไปบ้าง เดี๋ยวกระหม่อมค่อยลงทัณฑ์เขาเอง”

อ้อ เด็กคนนั้นคือ ลู่จิว นี่เอง เห็นนิยายบอกว่าเป็นเด็กค่อนข้างเกเร เอาแต่ใจ มาดูชีวิตจริงก็ตรงตามคาแรกเตอร์เป๊ะ

หงเลี่ยงหันมองบุรุษเบื้องหน้า

ถ้าผมจำไม่ผิด คุณคงเป็น ‘หย่งจงเจินจวิน’ เทพวรรณกรรมผู้รับหน้าที่เป็นเลขาบนสรวงสวรรค์ล่ะสิ ดูจากการข่มขวัญเด็กเมื่อกี้แล้ว ผมต้องเดาไม่ผิดแน่ ๆ

หงเลี่ยงยังไม่ทันได้เอ่ยคำใด ข้างหูพลันได้ยินเสียงเหล่าทวยเทพทั้งหลายต่างพากันซุบซิบเสียงเบา

“ลู่จิวช่างเบาปัญญานัก คิดเช่นไรถึงถามคำถามโง่เขลาเช่นนั้นกับตี้จวิน”

“นั่นน่ะสิ สงสัยคงไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วกระมัง”

ในบรรดาเสียงทั้งหมดมีเสียงหนึ่งเด่นที่สุด เป็นเสียงบุรุษรูปงามสวมอาภรณ์สีเขียว ใบหน้าคมชัด นัยน์ตาสีมรกต ดูแล้วน่าจะเป็น เจียงเฉิง

“ลู่จิวเหตุใดเจ้าถามคำถามโง่เง่าเช่นนั้นกับตี้จวิน เจ้าไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วหรือไร”

ลู่จิวหลุบตาต่ำ ตอบอย่างคนชะตาขาด “ข้าก็มิได้ตั้งใจจะถามเช่นนั้นเสียหน่อย ใครจะไปคิดว่าตี้จวินพระองค์นี้อารมณ์ฉุนเฉียวง่ายเช่นนี้เล่า”

เจียงเฉิงเอ่ยปราม “เจ้าหุบปากไปเลย ถามคำถามโง่เขลาแล้วยังมีหน้ามาต่อว่าตี้จวินอีก หากพระองค์ได้ยินเข้า เจ้าได้ถูกสลายวิญญาณแน่”

ลู่จิวก้มหน้าต่ำ เม้มริมฝีปากแน่น “ข้ารู้อยู่แล้ว ไม่ต้องให้เจ้าคอยบอกหรอก”

เหตุผลที่ลู่จิวพูดว่า ตี้จวินพระองค์นี้ นั้นเพราะก่อนหน้านี้มีตี้จวินองค์ก่อนอยู่ ตี้จวินองค์นั้นฉลาดปราดเปรื่อง เป็นขุนพลระดับจื่อเซียน (เทพจักรวาล) แต่ด้วยเหตุผลบางประการที่ไอ้นักเขียนบัดซบไม่ได้เฉลย เลยละสังขารเป็นอะตอมไป จึงเป็นเหตุให้หงฮุ่ยหลิงบรรลุขึ้นสวรรค์เป็นตี้จวินแทน

หงเลี่ยงเก็บหูที่กางเผือกกลับ พลันเอ่ยในใจ

เฮ้ย ๆ นี่มันสวรรค์แน่หรือ เหตุใดเทพแต่ละองค์นินทากันไม่ไว้หน้าแบบนี้เลยล่ะ หากกระซิบกันดังขนาดนี้ พวกคุณด่าเขาออกมาตรง ๆ เลยก็ได้

หงเลี่ยงกวาดสายตามองทวยเทพทุกองค์ ในใจรู้สึกเกรงอยู่บ้าง ตั้งแต่เกิดมาเขายังไม่เคยเป็นผู้นำมาก่อน เคยเจอคนมากสุดก็แค่รายงานแผนงานหน้าชั้นเรียน พอมายืนต่อหน้าคนนับพันเช่นนี้ก็รู้สึกกดดันอย่างบอกไม่ถูก

เขาลอบกลืนน้ำลายในใจอย่างแนบเนียน กล่าวด้วยน้ำเสียงสุขุมเยือกเย็น “เรื่องเล็กน้อย ไม่ต้องถึงขั้นลงทัณฑ์ เพียงกล่าวตักเตือนสองสามคำก็เพียงพอ”

พอได้ยินเช่นนั้น ลู่จิวก็ระบายลมหายใจออกอย่างโล่งอก โค้งคำนับอย่างนอบน้อม “ขอบพระทัยตี้จวินที่เมตตา ไม่ถือสาเอาความกับความโง่เขลาของกระหม่อม”

หย่งจงผ่อนแผ่นหลังที่ตึงเครียดลง พลางเอ่ยเสียงนอบน้อม “ตี้จวินพระทัยงดงามดั่งสายชาลาลัย หย่งจงขอบพระทัยแทนลู่จิวด้วย”

เหล่าทวยเทพอีกหลายองค์ พอเห็นหย่งจงกล่าวก็กล่าวตาม “ขอบพระทัยแทนลู่จิวด้วย”

คำพูดราชาศัพท์เหล่านี้ ชวนปวดเศียรเวียนเกล้ายิ่งนัก หงเลี่ยงแทบอยากหาอะไรมาอุดปากทุกคน แต่สุดท้ายเพียงพยักหน้าอย่างเรียบเฉย “เรื่องเล็กน้อยไม่ต้องขอบคุณอะไรให้มากความ เพียงครั้งหน้าระมัดระวังก็เพียงพอ”

ลู่จิวก้มหน้ารับฟังอย่างตั้งใจ “พ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมจะจำไว้”

“...”

เงียบกริบ

พอเขาไม่เอ่ยก็ไม่มีใครกล้าเอ่ยปากก่อน บรรยากาศพลันตึงเครียด กระอักกระอ้วนอย่างหนัก ห้องโถงอันกว้างใหญ่เงียบสงบจนได้ยินเสียงหัวใจตัวเอง

หงเลี่ยงหรือหงฮุ่ยหลิงในยามนี้ เอามือไพล่หลังเดินขึ้นไปบนบัลลังก์ทองคำ พออยู่ตรงตำแหน่งนี้ เหล่าทวยเทพทั้งหลายก็อยู่ห่างออกไปมากโข ทำให้ความตึงเครียดดูผ่อนคลายลงไปด้วย

วิเคราะห์จากบรรยากาศตอนนี้แล้ว เหล่าทวยเทพยังไม่ค่อยรู้จักเขาเท่าไหร่ ไม่แน่ว่าเขาอาจทะลุมิติมาเกิดตอนช่วงต้นเรื่องก็เป็นได้

หงฮุ่ยหลิงตวัดสายตาขึ้นมองหย่งจง หากเขาอยากรู้ข้อมูลเกี่ยวกับสถานการณ์ตรงหน้า ไม่มีใครที่เหมาะจะถามเท่าหัวกะทิประจำสวรรค์คนนี้อีกแล้ว

คนผู้นี้แม้จะดูนิ่ง ๆ ไม่ค่อยพูด แต่ความจริงคืออัจฉริยะเดินได้ที่อยู่มานานกว่าห้าพันปี เป็นเลขาของตี้จวินพระองค์องค์ก่อน และยังเป็นตัวละครหลักที่คอยช่วยจัดการงานโง่ ๆ ของหงฮุ่ยหลิงตัวออริจินอลอีกด้วย ทั้งตารางงานสำคัญ หย่งจงก็เป็นจัดการให้หมด

เรียกได้ว่าเป็นเลขาสุดแกร่งที่ไม่คู่ควรกับหงฮุ่ยหลิงแม้แต่นิด พออ่านแล้วรู้สึกเสียดายความสามารถขึ้นมาทันที

แต่ตอนนี้บทบาทจักรพรรดิแสนโง่เง่ามาตกอยู่ที่เขาแทน การมีอัจฉริยะเดินได้อยู่ข้างกาย เท่ากับมีทองที่ใช้ได้ไม่มีวันหมด มีกูเกิ้ลเดินได้อยู่ข้างกายนี่มันดีจริง ๆ

“หย่งจง ข้าจุติบนสวรรค์ได้กี่วันแล้ว”

ใบหน้าหย่งจงฉายแววฉงนเล็กน้อย คิ้วคมกริบทั้งสองข้างหมุนเข้าหากัน ใช้ความคิดอยู่ครู่หนึ่งจึงเอ่ย “พระองค์พึ่งจุติเมื่อครู่พ่ะย่ะค่ะ”

อ๋อ..เมื่อครู่นี้นี่...

ห๊ะ!!!! เมื่อครู่เนี่ยนะ!!