ตอนที่ 6 ตัวข้าพบบุรุษแปลกหน้า

“ตึง!”

เสียงชนดังสนั่น ร่างของเขาล้มลงเข้าไปในอ้อมแขนของบุรุษผู้หนึ่ง มือหนาของบุรุษผู้นั้นรับร่างของเขาไว้อย่างมั่นคง

โอ๊ย...เจ็บเป็นบ้า เมืองบ้าเมืองบออะไรคนเยอะขนาดนี้ฟะ!

หงฮุ่ยหลิงสถบในใจอย่างเหลืออด มิได้สนใจว่าใครพยุงตนอยู่ รีบผละออกจากอ้อมแขนแข็งแกร่งนั้น จัดอาภรณ์ที่ยับนิดหน่อยจากแรงชน คลี่พัดเตรียมเดินต่อ ไม่มีแม้แต่คำว่า ‘ขอบใจ’ กับบุรุษที่ช่วยประคองมิให้เขาล้มหัวทิ่มพื้น

สาเหตุมิใช่ว่าเขาไร้มารยาทหรือไม่รู้จักคำว่าน้ำใจ

แต่เพราะเขาอ่านนิยายเรื่องนี้มาจนรู้จักนิสัยของไอ้นักเขียนจิตวิปริตนั้นดีเกินไป

นักเขียนผู้นี้ไม่มีทางเขียนให้แดนปีศาจจะปกติเหมือนแคว้นนครทั่ว ๆ ไป เท่าที่เขาจำได้ ดินแดนของพระเอกในนิยาย ประชากรทุกคนล้วนเป็นผู้มีฝีมือด้านการสังหารและล่อลวงผู้คน หากเผลอไปสบตาใครเข้า เผลอ ๆ อาจตกเป็นเหยื่อโดยไม่รู้ตัว

“หึ”

เสียงหัวเราะแผ่วในลำคอ นัยน์ตาสีชาดเยียบเย็นเสียยิ่งกว่าธารน้ำแข็ง ยามแผ่นหลังสีฟ้านั้นผละหนีโดยไม่คิดเหลียวหลังแม้แต่น้อย

“ท่าน...ช้าก่อน”

เสียงทุ้มต่ำน่าฟังราวสายลมสารทดังขึ้นจากด้านหลัง

เสียงนั้นแม้มิได้ดังมากนัก ทว่ากลับหยุดการก้าวเท้าของหงฮุ่ยหลิงทันที ก่อนใบหน้าหล่อเหลาจะค่อย ๆ หันกลับไปมองตามเสียง

เบื้องหน้าเขาเห็นบุรุษเจ้าของเสียงสวมอาภรณ์สีดำทมิฬ ใบหน้ารูปงาม นัยน์ตาสีชาด จมูกโด่ง ริมฝีปากแดง รวบผมทั้งหมดเป็นหางม้าด้วยรัดเกล้าสีเงินฝังทับทิมสีชาด แขนขายาว รูปร่างสูงโปร่ง สูงกว่าเขาเล็กน้อย อายุอานามราวยี่สิบเอ็ดยี่สิบสองปี

ทั้งที่ย้ำเตือนตัวเองหนักหนาว่าดินแดนพระเอกอันตราย ทว่าพอได้ยินเสียงที่น่าฟังนั้น หงฮุ่ยหลิงก็ยังไม่พ้นตวัดสายตาคมกริบดุจใบมีดหันไปจับจ้องอีกฝ่ายอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพัดด้ามจิ้วในมือจะโบกช้า ๆ ไล่กลิ่นคาวโลหิต เอ่ยเสียงราบเรียบอย่างระมัดระวัง

“น้องชาย เมื่อครู่เจ้าเรียกข้ากระมัง”

บุรุษเบื้องหน้ากวาดสายตาพิจารณาเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า ริมฝีปากบางแดงเผยรอยยิ้มจางที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มเย็นชาที่ชวนขนลุกเล็กน้อย แต่น้ำเสียงกลับราบเรียบจนผิดกับรอยยิ้ม “ใช่”

บุรุษผู้นั้นเงียบไปเสี้ยวลมหายใจ ก่อนเอ่ยเพิ่มเติม “หากข้าดูไม่ผิด ท่านคงเป็นเซียนจื่อกระมัง”

หงฮุ่ยหลิงหรี่ตาลงเล็กน้อย ใบหน้ายังคงสุขุมราบเรียบ “อืม”

ได้ฟังคำตอบของอีกฝ่าย บุรุษผู้นั้นก็ขมวดคิ้วเล็กน้อยคล้ายกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง รอยยิ้มบนริมฝีปากลึกขึ้นอย่างน่าหวั่นใจ “เช่นนั้นท่านเซียน ท่านมาทำอันใดที่เมืองตี้อวู้ (นรก)”

หงฮุ่ยหลิงสะดุ้งเล็กน้อย

ที่นี่เรียกเมืองตี้อวู้เหรอ ในนิยายไม่ได้เขียนไว้ด้วย

บอกเพียงว่า แดนปีศาจของหลี่เสวี่ยเทียนนั้นกว้างใหญ่ไพศาล เป็นแดนที่ใหญ่ที่สุดอยู่ทิศเหนือ แต่กลับสะเพร่าไม่ได้เขียนว่าเป็นเมืองอะไร

แต่ดูจากอาณาเขตที่ใหญ่โตของพื้นที่โดยรอบ ที่นี่คงเป็นแดนปีศาจของหลี่เสวี่ยเทียนไม่ผิดแน่

หงฮุ่ยหลิงตวัดสายตาขึ้น พิจารณาอีกฝ่ายอย่างละเอียดถี่ถ้วน

บุรุษผู้นี้ดูจากเสื้อผ้าหน้าผมแล้วไม่น่าใช่คนธรรมดา หากมิใช่ทวยเทพคนใดคนหนึ่งบนชั้นฟ้าที่แอบลงมาเที่ยวเล่นในแดนปีศาจแล้วกลับออกไปไม่ได้ ก็ไม่น่าพ้นราชาปีศาจหลี่เสวี่ยเทียนผู้จองหอง

ถ้าเขาจำไม่ผิด ในนิยายเขียนไว้ว่า

[ราชาปีศาจหลี่เสวี่ยเทียนมักสวมอาภรณ์สีขาวราวหิมะ ใบหน้ารูปงามดุจบุปผาต้องสาป อายุอานามราวยี่สิบเอ็ดยี่สิบสองปี ข้างกายมีบุปผาหิมะลอยอยู่ เป็นเอกลักษณ์เฉพาะของราชันย์ที่มิอาจกลบเกลื่อนได้]

ใช่แล้ว บุปผาหิมะ

หงฮุ่ยหลิงเพ่งพินิจพิจารณาบุรุษตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้าอีกครั้งอย่างละเอียดถี่ถ้วน เดินวนรอบตัวเขาสองสามรอบ ตรวจดูจนครบทุกซอกทุกมุมว่ามีบุปผาสักดอกหรือไม่ ทว่าไม่ว่าจะเดินดูกี่รอบก็ไม่พบร่องรอยของบุปผาสักดอกเดียว

อย่าว่าแต่บุปผาเลย

แม้แต่ไอเย็นสักนิดก็ไม่มี

ไม่มีความเย็น ไม่มีบุปผาหิมะ

เช่นนั้นหมายความว่าน้องชายคนนี้มิใช่หลี่เสวี่ยเทียน ฟังจากคำถามและสีหน้าสงบนิ่งทั้งที่โดนเขาสำรวจนั้นแล้ว แสดงว่าอีกฝ่ายต้องมิใช่คนธรรมดาทั่ว ๆ ไป เป็นไปได้ว่าน้องชายคนนี้อาจเป็นทวยเทพบนสวรรค์องค์ใดองค์หนึ่ง

เกรงว่ากลับสวรรค์คงต้องตรวจสอบสักหน่อยแล้ว

เห็นอีกฝ่ายไม่ตอบคำถาม เอาแต่ส่งสายตาสงสัยจับจ้องเขาจนแทบทะลุ หนำซ้ำยังเดินวนสำรวจเขาอย่างไม่คิดเกรงใจ ใบหน้าพลันเย็นชาขึ้นเล็กน้อย ริมฝีปากปรากฎรอยยิ้มละมุนที่ไม่ถึงตา “ท่านเซียน ท่านสำรวจข้าจนแทบทะลุทุกซอกมุมเช่นนี้ หรือท่านมีสิ่งใดสงสัยในตัวข้ากระมัง”

หงฮุ่ยหลิงสะดุ้งโหยงรีบเรียกมาดกระแอมสองทีก่อนเอ่ยเสียงราบเรียบ “เปล่า ไม่มีอะไร”

อีกฝ่ายหรี่นัยน์ตาสีชาดลงเล็กน้อย กล่าวด้วยเสียงสุภาพแต่แฝงแรงกดดัน “เช่นนั้นท่านมาทำอันใดที่นี่หรือ”

หงฮุ่ยหลิงกางพัดโบกเบา ๆ เอ่ยเสียงเรียบ “จะเรียกว่ามาทำอันใดก็คงมิได้ ความจริงข้าเพียงแค่บังเอิญหลงเข้ามาระหว่างกำลังหลบหนีภูตผีหิวโซบนป่าช้า พอมาถึงหน้าประตูแล้วพบที่นี่เข้าพอดี จึงถือวิสาสะเดินเข้ามา เรื่องก็มีเท่านี้”

นัยน์ตาสีฟ้าหรี่ลงจนเหลือเพียงครึ่งเสี้ยว มองบุรุษเบื้องหน้าด้วยสายตาคมกริบดุจใบมีดเล่มหนึ่ง “น้องชาย แล้วเจ้าเล่ามาทำอันใดที่นี่ คงมิใช่ว่าบังเอิญหลงทางระหว่างหลบหนีภูตผีเหมือนข้าหรอกกระมัง”

บุรุษผู้นั้นเหยียดมุมปากขึ้นเล็กน้อย มิได้ตอบคำถาม ในแววตาคู่งามสะท้อนภาพหงฮุ่ยหลิงเต็มดวงตา ทั้งเยียบเย็น ทั้งยากจะคาดเดา บ้างก็คล้ายกำลังโยนบ่วงล้อมจับเหยื่ออย่างเงียบเชียบ

“ท่านเซียนผู้ปราดเปรื่อง หากท่านหลงทาง เช่นนั้นให้ข้าช่วยนำทางท่านกลับออกไปดีหรือไม่”

หือ เลี่ยงไม่ตอบคำถามเสียด้วย แบบนี้มีพิรุธชัด ๆ

หงฮุ่ยหลิงเอ่ยเสียงเรียบ “ขอบใจมาก แต่ไม่เป็นไร ข้ายังอยากเดินเล่นที่นี่ต่ออีกสักหน่อย”

เขาเปลี่ยนท่าทีจากเคร่งขรึมเป็นสดใส ร่าเริง แม้จะรู้สึกถึงความผิดปกติ แต่ก็ใจดีสู้เสือเดินเข้าไปตบไหล่อีกฝ่ายเบา ๆ สองสามที แววตามีเลศนัยเล็กน้อย ตีสนิทเพื่อล้วงเอาข้อมูล “น้องชายดูท่าทางของเจ้าแล้ว เจ้าน่าจะรู้จักที่นี่เป็นอย่างดี เช่นนั้นจะว่าอะไรหรือไม่ หากข้าอยากรบกวนเจ้าช่วยนำทางเที่ยวชมเมืองสักหน่อย”

แล้วจากนั้นผมจะค่อย ๆ เค้นตัวตนของคุณออกมาเอง หึหึ

บุรุษแปลกหน้าเห็นท่าทีที่เปลี่ยนกะทันหันของหงฮุ่ยหลิง แววตาพลันสาดแสงวูบหนึ่งอย่างท้าทาย คล้ายราชสีห์พบแมวไร้เดียงสา

ให้ข้านำชมเมืองอย่างนั้นหรือ หึ น่าสนใจ

เสียงทุ้มต่ำเอ่ยเนินช้า “ย่อมได้ ว่าแต่ท่านอยากเที่ยวชมส่วนใดของเมืองหรือ”

เออนั่นดิ

เขาพึ่งมาเยือนแดนปีศาจเป็นครั้งแรก จะไปรู้ได้อย่างไรว่าอยากเที่ยวส่วนไหนของเมือง

หงฮุ่ยหลิงกวาดสายตามองซ้ายขวารอบหนึ่ง ทางขวาคือทางเดิมที่เขามา มีแผงลอย มีปีศาจหนาแน่น กลิ่นคาวโลหิตคละคลุ้ม ไม่มีทางที่เขาจะไปเป็นครั้งที่สอง

ส่วนทางซ้ายที่ดูคนน้อยหน่อย ข้างทางเป็นแหล่งบ้านเรือนที่พักอาศัย เหนือบานประตูทุกครัวเรือนแขวนตะเกียงวิญญาณเหมันต์ไว้ ดูแล้วน่าจะเลี่ยงกลิ่นโลหิตได้ไม่มากก็น้อย จึงชี้นิ้วเรียวไปทางซ้าย “ทางนี้แล้วกัน”

บุรุษแปลกหน้ามองตามนิ้วที่ชี้ไป เพียงพยักหน้าพร้อมก้าวเดินนำหน้า “ได้”