ตอนที่ 8 ความสงสัยที่ซ่อนเร้น

หงฮุ่ยหลิงชะงักไปเสี้ยววินาที

น้องชาย คุณถามอะไรไม่คิดแบบนั้น หากคนหน้าตาดียิ่งกว่าหมื่นดวงดาราอย่างคุณไม่เหมาะกับที่นี่ ในธุลีแดงแห่งนี้คงไม่มีใครเหมาะแล้วล่ะ

หงฮุ่ยหลิงโบกมือไปมา “มิใช่ ๆ ข้ามิได้หมายความเช่นนั้น”

เขารีบกล่าวเพิ่มเติม “บ้านเจ้าก็ออกจะกว้างใหญ่เพียงนี้ คงมีพี่ชายพี่สาวอยู่หลายคนกระมัง”

เสวี่ยเฟิงขยับขาเล็กน้อย หยิบผลองุ่นบนจานเงินตรงกลางตั่งไม้ขึ้นมาบรรจงปอกเปลือกอย่างพิถีพิถัน ทั้งที่ไม่ปอกก็สามารถกินได้

“เคยมีน้องชายอยู่คนหนึ่ง เขาเป็นบุรุษรูปงาม เป็นเซียนกระบี่ขาวอันเจิดจรัส” เขานำองุ่นเข้าปากอย่างเกียจคร้าน เสียงราบเรียบแต่เฉือนลึกถึงกระดูก “แต่พลันเกิดเรื่องที่แม้แต่ข้าเองก็ไม่อยากนึกถึงนัก ตอนนี้จึงไม่มีแล้ว”

เสวี่ยเฟิงหันใบหน้ามามองหงฮุ่ยหลิง “ท่านเซียนดูจะไม่ค่อยชอบเสียงดังนัก ถ้าเช่นนั้นมาอยู่กับข้าก็ได้” เขาหยิบผลองุ่นขึ้นมาหมุนเล่นก่อนนำเข้าปาก “อย่างน้อยข้าก็รู้จักเงียบกว่าใครหลายคนที่ท่านเคยพบเจอมา”

หงฮุ่ยหลิงเอ่ยตอบแทบจะทันทีโดยไม่ต้องคิด “ขอบใจมาก แต่ข้าขอรับเพียงน้ำใจพอ”

เสวี่ยเฟิงชะงักไปเล็กน้อยเมื่อถูกปฏิเสธ แววตาไม่เผยความรู้สึกใด เสียงยังคงสุภาพแต่เรียบเย็นกว่าเดิมเล็กน้อย กระแทกคำท้ายอย่างจงใจ “รับเพียงน้ำใจหรือ เช่นนั้นถือว่าท่านใจ ‘กว้าง’ ยิ่งนัก”

หงฮุ่ยหลิงแอบรู้สึกหนาวอย่างประหลาด แต่ยังแสร้งยิ้มบาง “อืม” แล้วจึงเบี่ยงหน้าหลบไปอีกทาง ใช้ความคิดต่อ

น้องชายที่เป็นเซียนกระบี่ขาวอย่างนั้นเหรอ ฉายาฟังดูคุ้นมาก แสดงว่าต้องเป็นตัวละครมีบทมากพอสมควรแน่ ๆ

พอเวลาสำคัญแบบนี้กลับคิดไม่ออกว่าเป็นใครนี่สิ

แต่เสวี่ยเฟิงบอกว่าเกิดเรื่องจึงไม่มีน้องชายแล้ว หรือความจริงแล้วเสวี่ยเฟิงจะเป็นหลี่เสวี่ยเทียน ส่วนเซียนกระบี่ขาวคือลู่ซิงเยียน

ไม่สิ ๆ ถ้าเสวี่ยเฟิงคือหลี่เสวี่ยเทียนจริง เขาไม่น่าจะชวนคนแปลกหน้ามาบ้านง่าย ๆ แบบนี้ ถ้าจำไม่ผิดในนิยายเขียนไว้ว่า

[หลี่เสวี่ยเทียนเป็นปีศาจที่ค่อนข้างจองหองและลึกลับ บ้านเรือนตั้งอยู่ในจุดที่ลับสายตาผู้คน ผู้ที่ได้มาเยือนมีเพียงลู่ซิงเยียนเท่านั้น นอกจากนั้นล้วนไม่มีใครได้รับอนุญาตให้เข้าใกล้ หากผู้อื่นมาแล้วล้วนมิได้กลับ]

แต่เสวี่ยเฟิงกลับพาผมที่พึ่งรู้จักกันมาบ้านง่าย ๆ หนำซ้ำบ้านยังค่อนข้างใหญ่โตมโหฬาร ตั้งอยู่ในจุดที่มองเห็นได้ง่าย ทางเข้าบ้านไร้อาคมพรางตา

ดูอย่างไรก็ไม่มีจุดไหนตรงบทสักนิด

หรือแท้จริงแล้วอีกฝ่ายเป็นลูกขุนนางแห่งแดนปีศาจ ที่พ่อแม่ตายหมดเลยได้รับมรดกตกทอดเท่าภูเขาเลากาอย่างนั้นหรือ

ความคิดซับซ้อนปนเปจนปวดเศียรเวียนเกล้า คิดเช่นไรก็หาเหตุผลดี ๆ มารองรับมิได้ สุดท้ายจึงปัดความคิดนี้ทิ้งไป

หงฮุ่ยหลิงเดินมานั่งข้าง ๆ กล่าวด้วยเสียงไม่ใส่ใจมากนัก “เสวี่ยเฟิง แดนปีศาจกว้างใหญ่เพียงนี้ คงมีราชันย์อยู่กระมัง”

เสวี่ยเฟิงพยักหน้าช้า ๆ “แน่นอนว่ามี”

หงฮุ่ยหลิงกล่าวยิ้ม ๆ แฝงด้วยความคาดคั้น “เช่นนั้น วันนี้เขาอยู่ที่นี่ด้วยหรือไม่”

หึ ทั้งที่ปฏิเสธข้าแต่กลับถามมากเสียจริง

เสวี่ยเฟิงมิได้ตอบในทันที เพียงเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนคลี่ยิ้มบางเอ่ยเสียงเรียบ “อยู่หรือไม่ ก็ขึ้นอยู่ว่าท่านเซียนอยากรู้มากแค่ไหน” เขาหรี่ตาลงเล็กน้อย เสียงแผ่วเบาแต่สะท้านถึงจิต “ท่านเซียนผู้สูงศักดิ์หลงเข้ามาที่นี่โดยบังเอิญ หนำซ้ำยังถามถึงราชันย์...คงมิใช่ว่าท่านมีความหมายอื่นแอบแฝงหรอกหรือ”

“...”

หงฮุ่ยหลิงชะงักไปเสี้ยวลมหายใจ เมื่อเห็นสายตาของเสวี่ยเฟิงฉายแววสงสัย เขารีบเบือนหน้าไปอีกทาง ปรับโทนเสียงเป็นมาดสุขุมแทบจะทันที “จะไปมีได้อย่างไร ข้าแค่ถามเล่น ๆ เท่านั้น หากทำเจ้าเคลือบแคลงใจก็ขออภัย”

เสวี่ยเฟิงจ้องเขานิ่งราวจะเค้นตัวตน แววตาคล้ายกำลังคิดอะไรบางอย่าง ก่อนเอ่ยเสียงเรียบ “วันนี้เขาไม่อยู่ ไว้วันหลังหากท่านเซียนบังเอิญหลงเข้ามาอีก ข้าค่อยพาท่านไปพบเขา”

หงฮุ่ยหลิงมิได้สนใจแววตาน่าสะพรึงนั้น เพียงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

โห..น้องชาย คุณสามารถพาผมไปพบหลี่เสวี่ยเทียนได้เลยเหรอ แสดงว่าตำแหน่งคุณไม่ใช่เล่น ๆ นะเนี่ย

แต่ต้องขอโทษด้วย ผมมาที่นี่เพราะอยากรู้ความเป็นอยู่ของพระเอกเฉย ๆ ไม่ได้อยากเจอสักนิด

 ยิ่งไม่เจอตลอดไปได้ยิ่งดี

หงฮุ่ยหลิงปฏิเสธ “ไม่ต้อง ๆ ข้าเพียงถามเฉย ๆ มิได้อยากเจอเขาจริง ๆ ไม่ต้องลำบากเจ้าหรอก”

เสวี่ยเฟิงโดนปฏิเสธถึงสองรอบ รอยยิ้มมุมปากก็ยิ่งลึกและร้ายขึ้นกว่าเดิมเป็นเท่าทวี ยังเอ่ยตอบเสียงทุ้มราวมิได้เคืองโกรธแม้แต่น้อย แต่ทุกถ้อยคำแฝงความเหน็บแนมชัดเจน “หากท่านเซียนคิดว่าข้าลำบาก ก็สุดแล้วแต่ท่าน”

“อืม”

“...”

เงียบกริบ

บรรยากาศพลันกระอักกระอ้วน

พอหงฮุ่ยหลิงไม่พูด เสวี่ยเฟิงก็ไม่พูด เพียงจับจ้องเขาเงียบ ๆ อย่างไม่คิดละสายตาแม้แต่น้อย ความรู้สึกคลับคล้ายคลับคลาเหมือนกำลังถูกอ่านตัวตนจนทะลุปรุโปรง บ้างก็เหมือนอีกฝ่ายไม่พอใจอะไรบางอย่างในตัวเขาอย่างไรอย่างนั้น

เวลาผ่านไปหนึ่งก้านธูป เสวี่ยเฟิงจึ่งเอ่ยขึ้นทลายความเงียบ “เลี่ยงเซียน (ท่านเซียน)”

คำว่า ‘เลี่ยงเซียน’ ทำหงฮุ่ยหลิงสะดุ้งโหยง ก่อนจะรีบเก็บความตกใจอย่างรวดเร็ว กล่าวเสียงเรียบ “เช่นไร”

เสวี่ยเฟิงเอียงศีรษะเล็กน้อย มือเรียวสวยรวบจับเส้นผมตรงบ่าของเขาขึ้นมาลูบเบา ๆ อย่างถือวิสาสะ “ท่านเป็นเซียน เช่นนั้นท่านอาศัยอยู่สำนักใด เผื่อวันใดมีโอกาสข้าจะได้แวะเวียนไปเยี่ยมท่านบ้าง”

หงฮุ่ยหลิงใจหล่นวูบยามมืออีกฝ่ายจับเส้นผม ความรู้สึกเหมือนมีอสรพิษไต่หลัง แต่ก็ยังวางมาดนิ่งสงบได้อย่างไร้ที่ติ

สำนักเซียนเหรอ? ไอ้ขยะหงฮุ่ยหลิงมันเคยอยู่ที่สำนักเซียนไหนบ้างวะ

อืม...ถ้าจำไม่ผิด รู้สึกจะมีอยู่ทุกที่เลยนี่หวา ด้วยความที่เป็นจักรพรรดิสวรรค์เลยได้สกิลโกงมา จะไปไหนมาไหนก็ได้ไม่มีใครว่าอะไรมันได้ หนำซ้ำยังได้ศึกษาเล่าเรียนเป็นเซียนตั้งแต่ยังเยาว์  

เช่นนั้นเอาสำนักที่อยู่ใกล้กับที่นี่ที่สุดแล้วกัน จะได้ไม่ดูมีพิรุธเกินไป

หงฮุ่ยหลิงเอ่ยเสียงเรียบ “ข้าอยู่สำนักเทียนจีเก๋อ (ศาลาฟ้าลิขิต) ใกล้หมู่บ้านเทียนจี เจ้าสามารถพบข้าได้ที่นั่น”

เมื่อได้ฟังคำตอบ เสวี่ยเฟิงพลันคลี่ยิ้มกว้างจนเห็นฟันขาวเรียงสวยครบทุกซี่ สายตาแวววาว มือยังไม่ปล่อยจากเส้นผม แต่กลับลูบเข้าไปใกล้ใบหูมากขึ้นกว่าเดิม “สำนักเทียนจีเก๋อหรือ? ข้าเคยได้ยินมาบ้างว่าสำนักนี้มีแต่คนสง่างามดุจเซียนสวรรค์ ไม่คาดคิดว่าจะได้เห็นเองกับตา”