Mag-log inShare
ตอนที่ 1 หงเลี่ยง
Petsa ng paglalathala:
2025-12-16 13:52:15ในร้านคอมแห่งหนึ่ง บนเพดานคงไว้ด้วยแสงไฟสลัว
‘หงเลี่ยง’ พนักงานร้านคอมธรรมดาคนหนึ่ง นั่งทำโอทีอยู่บนโต๊ะทำงานจนดึกดื่น ข้างแป้นพิมพ์วางแก้วกาแฟพลาสติกไว้ กลิ่นไอกาแฟที่เย็นชืดเป็นหลักฐานว่าเขายังไม่แตะมันเลยแม้แต่คำเดียว ถัดลงไปมีถังขยะพลาสติกสีดำ มีเศษกระดาษที่ไม่ได้ใช้แล้ว เศษถุงขนมและถ้วยบะหมี่กองเต็มไปหมด
“...ฮ้าว”
ภาพเบื้องหน้าเบื้องหน้าพร่าเลือน หงเลี่ยงหาวหวอดอย่างน่าสงสาร ดวงตาใกล้จะปิดอยู่รอมร่อ เลื่อนสายตาลงต่ำเหลือบมองแทบล่างจอคอมพิวเตอร์ พบว่าเป็นเวลาตีสาม มองจอคอมอีกที งานที่ทำค้างไว้เสร็จไปกว่าครึ่ง จึงตัดสินใจปิดจอคอมพิวเตอร์ หิ้วกระเป๋าสำภาระเดินห่อไหล่ออกจากร้านคอม
‘ครืน!’
เสียงประตูรถไฟขบวนสุดท้ายเปิดออก หงเลี่ยงก้าวเท้าขึ้นรถไฟ ทิ้งตัวนั่งลงบนเบาะหนัง หยิบมือถือขึ้นมาเปิดหน้าจอสไลด์หน้าต่างหนึ่งขึ้นมาอ่าน
บนปกนิยายเรื่อง ‘ศึกเทพมารสะท้านนภา สะเทือนพิภพ’ เรื่องราวความรักระหว่าง เซียนกระบี่ขาว ‘ลู่ซิงเยียน’ กับราชาปีศาจ ‘หลี่เสวี่ยเทียน’
[ไฟโลกันตร์ปกคลุมทั่วชั้นฟ้า พื้นพิภพย่อยยับกลายเป็นทะเลเพลิง จักรพรรดิสวรรค์ผู้เย็นชาแสนองอาจ ‘หงฮุ่ยหลิง’ ถูกกำราบโดยราชาปีศาจและเซียนกระบี่ขาว ดินแดนทั้งสามภพกลับมาสงบสุขอีกครั้ง ลู่ซิงเยียน เซียนผู้ภักดีแด่หน้าที่ได้รับเลือกเป็นตี้จวินองค์ถัดไป ปกครองเหล่าปวงเทพด้วยความผาสุก ร่วมกับราชาปีศาจ หลี่เสวี่ยเทียน ใช้ชีวิตมีความสุขด้วยกันตราบนิรันดร์กาล]
“บ้า! นิยายอะไร ตี้จวินอ่อนหัดชะมัด ถ้าเป็นตี้จวินผู้ปกครองสวรรค์แล้วกากขนาดนี้ไม่ต้องมีก็ได้มั้ง!”
หงเลี่ยงที่ลงทุนทำโอทีแทบตาย เพื่อที่จะปลดล็อคตอนนิยายที่อ่านค้างให้จบ ทว่ากลับพบจุดจบที่ปัญญาอ่อน จักรพรรดิผู้ออกกฎคุมสวรรค์และสามภพกลับตายง่ายๆ เพราะกับดักของตัวเอง
“นี่จะเอาขายขำกันหรือไง เป็นถึงตี้จวินผู้ควบคุมการเวียนว่ายตายเกิด ผู้ที่ขึ้นชื่อว่าแข็งแกร่งที่สุดในสามภพ แต่กลับแพ้เด็กอมมือสองคนเนี่ยนะ”
นิยายวายเทพปีศาจเรื่องนี้เป็นเรื่องที่เขาอ่านแล้วหงุดหงิดมากที่สุดเท่าที่เคยอ่านมา ทั้งเล่มมีเพียงปกนิยายที่พอไปวัดไปวาได้ เนื้อหาช่วงต้นสนุกจนยอมอดหลับอดนอนเพื่อตามอ่าน แต่พอกลางเรื่องเท่านั้นแหละ เนื้อหากลับเน่าเฟะหนอนแทะเป็นกลวงโพรง
ยิ่งอ่านยิ่งปวดหัว ยิ่งอ่านยิ่งหงุดหงิด
โดยเฉพาะกฎสวรรค์ที่หงฮุ่ยหลิงตั้งขึ้นมา เรียกได้ว่าไร้สาระราวเด็กทารกพึ่งกำเนิด
‘ห้ามเหล่าทวยเทพเลี้ยงแมว เพราะแมวเป็นสัตว์เกียจคร้าน หยิ่งทะนง เกรงว่าเหล่าทวยเทพจะถือเอาเป็นเยี่ยงอย่างได้’
‘ห้ามเหล่าทวยเทพเลี้ยงสุนัข เพราะสุนัขถือเป็นสัตว์ชั้นต่ำ เสพสังวาสไม่เลือกคู่ เหล่าทวยเทพอาจหนามืดตามัวทำตาม สวรรค์อาจต้องด่างพร้อย’
กฎบ้าบอคอแตกแบบนี้ ต้องปัญญาอ่อนขั้นไหนถึงคิดขึ้นมาได้
คนบ้าที่ไหนมันจะปัญญาอ่อนขนาดไปทำตามหมาแมว หากเรื่องแค่นี้คิดไม่ได้ก็ไม่ต้องเป็นแล้วทวยเทพ ตกสวรรค์ไปเป็นมนุษย์ธรรมดาเถอะ
“เนื่องจากข้างนอกมีฝนตกหนัก ขอความกรุณาให้ผู้โดยสารทุกท่าน...”
“ครืนนน!
โครมมมม!”
[วิญญาณผกพัน หยินหยานหลอมรวม ย้ายวิญญาณหงเลี่ยงขึ้นสรวงสวรรค์ ดินแดน ‘ศึกเทพมารสะท้านนภา สะเทือนพิภพ]
Pinakabagong kabanata
เมื่อข้าทะลุมิติไปเป็นตี้จวินบนสรวงสวรรค์ ตอนที่ 68 ไม่ว่าชาติภพใด ข้าจะรักเพียงท่านเสมอ (ตอนจบ)
หลี่เสวี่ยเทียนกระชับอ้อมแน่นขึ้นอย่างมั่นคง “ท่านไม่มีวันตาย เพราะท่านตอบรับข้าแล้ว”“ตอบรับ?” หงฮุ่ยหลิงขมวดคิ้ว ใบหน้าซีดค่อย ๆ มีเลือดฝาด“ตอบรับอะไร?”หลี่เสวี่ยเทียนโน้มใบหน้ากระซิบข้างหู “มันอาจจะดีก็ได้”เขาเว้นจังหวะหนึ่งลมหายใจ “ท่านพูดออกมาเอง หมายความว่าท่านตอบรับข้าแล้ว ดังนั้นท่านไม่มีสิทธิ์ไปจากข้าอีก ไม่เว้นแม้แต่ความตายก็พรากท่านจากข้าไม่ได้”อ้าวตอนนั้นผมเผลอพูดออกไปเหรอหงฮุ่ยหลิงหลุบตาลงเล็กน้อย ใบหูแดงเรื่อ แสร้งกระแอมกลบเกลื่อน “ข้าจำไม่เห็นได้ว่าเคยกล่าวเช่นนั้น”“นั่นสินะ บางทีมันอาจจะดีก็ได้”เสียงแผ่วเบาราวลมหายใจแทบขาดหายดังขึ้นกลางเวหา ทว่ากลับมีเพียงทั้งสองเท่านั้นที่ได้ยิน“...”หงฮุ่ยหลิงแข็งทื่อไปชั่วขณะใบหน้าแดงเรื่อเปลี่ยนเป็นเขียวคล้ำ ริมฝีปากเม้มแน่นจนแทบห้อเลือด “เสวี่ยเฟิง เจ้า...”ตอนนั้นผมจำได้ว่าพูดในใจชัด ๆ ทำไมไอ้หน้าหล่อนี่ถึงได้ยินเสียงผมได้ หรือเสวี่ยเฟิงจะสามารถได้ยินเสียงความคิดได้งั้นเหรอไม่สิไม่น่าเป็นไปได้ หงฮุ่ยหลิงคิดมากจนปวดเศียรเวียนเกล้าก็ปัดความคิดนั้นทิ้งไปหลี่เสวี่ยเทียนหัวเราะเบา ๆ ริมฝีปากแนบลงบนหน้าผากแล้วผละออก “ท่านยั
เมื่อข้าทะลุมิติไปเป็นตี้จวินบนสรวงสวรรค์ ตอนที่ 67 หัวใจของข้าจะอยู่กับท่านเสมอ
“ตี้จวิน!! ไม่ ไม่ ไม่จริง!!”ไป๋อิงอิงกรีดร้องสุดเสียงยามเห็นธารน้ำเปลี่ยนเป็นสีแดงสด ร่างลู่ซิงเยียนลอยขึ้นมาเหนือน้ำ ร่างไร้บาดแผลราวกับถูกรักษาไว้อย่างดี แต่คนที่ต้องการพบเจอ ตอนนี้มิอาจขึ้นมาได้อีกม่านอาคมทลายลง ไป๋อิงอิงโผตัวพุ่งลงน้ำทันที ทว่าถูกมือหนาของลั่วลู่ชิงคว้าเอวไว้มั่น “ไป๋อิงอิง เจ้าหยุด!”“ไม่! ข้าไม่หยุด ข้าจะลงไปช่วยตี้จวิน พี่ลู่ชิงปล่อยข้า!”ลั่วลู่ชิงนิ่งสงัดประหนึ่งคนตาย น้ำตาหยดลงพื้นเพียงหยดเดียว มือกระชับแน่น ตวาดเสียงต่ำอย่างไม่เคยทำมาก่อน “ก่อนพระองค์ลงไป พระองค์ตรัสไว้แล้วว่าให้พาองค์ชายซิงเยียนไปรักษา หรือเจ้าจะขัดคำสั่งสุดท้ายของตี้จวิน!”ไป๋อิงอิงทรุดลงกับพื้น น้ำตาไหลรินราวสายพิรุณที่โหมกระหน่ำนอกธารบำเพ็ญ สองมือสั่นเทิ้มยกขึ้นมาปิดดวงตาสะอื้นไห้อย่างอาดูร “ทำไม ทำไมถึงเป็นตี้จวินทุกครั้ง ทำไมพระองค์ต้องเสียสละถึงเพียงนี้ ทำไมกันแน่!”“เพราะตี้จวินคือตี้จวิน เพราะพระองค์คือผู้ที่จะไม่ยอมให้ใครใต้การปกครองของตนบาดเจ็บ นั่นแหละคือตี้จวิน”ไป๋อิงอิงทอดสายตามองธารโลหิตเบื้องหน้า มองทุกสิ่งที่กำลังพังทลายลง มองแสงสีทองที่ยามนี้กำลังอับแสงไป๋อิงอิง เจ้าเ
เมื่อข้าทะลุมิติไปเป็นตี้จวินบนสรวงสวรรค์ ตอนที่ 66 บทสุดท้ายของตัวข้า
คลื่นน้ำคมกริบดุจคมกระบี่พุ่งมาจากทุกสารทิศ เฉือนกายเนื้อ โลหิตสีแดงสดลอยขึ้นผสมกับสายน้ำ หงฮุ่ยหลิงเจ็บจนแทบขาดใจ ใต้น้ำแบบนี้เขาใช้อาคมไม่ได้ เนื่องจากตอนสร้าง เขาปิดผนึกกั้นไว้เป็นไปตามต้นฉบับ ยามหลี่เสวี่ยเทียนเข้ามาช่วยลู่ซิงเยียนเขาจะได้ไม่โดนซัดตายที่นี่ทว่ายามนี้กลับเป็นกับดักตามต้นฉบับเสียเองเขาแหวกว่ายฝ่าวังวนน้ำตรงไปทางตำแหน่งที่ลู่ซิงเยียนจมอยู่ สายอัสนีฟาดมาจากทุกทิศทาง เขาหลบอย่างเฉียดฉิว ทว่าก็พลาดท่าโดนขาซ้ายเข้าอึก!โลหิตไหลนอง ไม่ทันได้เห็นก็ลอยขึ้นไปบนผิวน้ำ แม้จะเจ็บเจียนตาย แต่หงฮุ่ยหลิงก็รีบว่ายฝ่าไปราวบาดแผลนั้นเป็นเพียงอากาศธาตุฝ่าอัสนีมาได้ ก็พบกับโซ่มีดโลหิตจากทุกพื้นที หงฮุ่ยหลิงรู้จักกลไกนี้ดี จึงรอจังหวะที่โซ่หดกลับก็รีบพุ่งไปอยู่ตรงกลาง ยามโซ่พุ่งมาก็หลบแล้วรีบพุ่งไปอีกทียามโซ่มีดหดกลับอีกครั้งเขาพุ่งออกจากกับดักโซ่มีดได้ ทว่าทันทีที่ร่างกายถอยห่างโซ่เส้นหนึ่งก็รัดข้อเท้าที่บาดเจ็บ เหวี่ยงร่างหงฮุ่ยหลิงไปกระแทกกับโขดหินใต้น้ำ“ตึก! แคก!”แผ่นอกกระแทกกับโขดหินเต็มแรง โลหิตพุ่งออกจากริมฝีปาก ยามโซ่มีดปล่อย ข้อเท้าถลอกเปิกเปิง หงฮุ่ยหลิงขมวดคิ้วแน่น ร่า
เมื่อข้าทะลุมิติไปเป็นตี้จวินบนสรวงสวรรค์ ตอนที่ 65 คำสั่งสุดท้ายของตัวข้า
หงฮุ่ยหลิงยืนมือไพล่หลังในร่างจักรพรรดิเต็มยศ อาภรณ์ฟ้าแซมทอง ใบหน้าไม่เผยความตื่นตระหนกใด “สถานการณ์เป็นเช่นไร”ไป๋อิงอิงเอ่ยรายงาน “เท่าที่หม่อมฉันกับพี่ลู่ชิงสำรวจมาครึ่งค่อนวัน ยังไม่พบร่องรอยขององค์ชายซิงเยียน แต่ดูจากกระแสวารีแล้ว มีโอกาสเป็นไปได้ว่าจะตกอยู่ด้านในเพคะ”หงฮุ่ยหลิงปวดเศียรเวียนเกล้า มองลั่วลู่ชิงที่กำลังใช้พลังปราณหยุดวังวนของน้ำ ช่างเหมือนกับต้นฉบับทุกระเบียบนิ้วราวกับนำบทความมาวางตรงหน้าเขาแหงนหน้ามองท้องนภา สถานที่แห่งนี้เป็นเขตพิเศษที่ไม่มีกลางวัน จันทราแหว่งเว้าเป็นคืนเดือนแรม แสงจันทราสาดส่องปกคลุมพิภพ ทว่าภายในใจของเขาตอนนี้กลับมืดทั้งแปดด้านกว่ากลีบติงเซียงจะปลิวเต็มท้องนภา ต้องรอไปอีกหนึ่งปีเต็ม ทว่ายามนี้เขากลับมายืนตรงปากธาราที่เป็นหลุมกลบฝังเขาด้วยตัวเองตั้งแต่เข้ามาในนิยายไร้สาระนี้ เขาพยายามทำทุกอย่างเพื่อเลี่ยงบทตายมาโดยตลอดแต่เหมือนยิ่งพยายามเลี่ยง ก็ยิ่งถูกดึงเข้ามาในบทตายหรือชีวิตผมต้องมาลงเอยแบบนี้เหรอคงหนีไม่พ้นสินะหงฮุ่ยหลิงก้าวเข้าใกล้ธารบำเพ็ญ ธารน้ำเชี่ยวกรากโหมกระหน่ำ เขาหลับตาลง ใต้นัยน์ตาสีฟ้าที่ถูกปิดด้วยเปลือกตานิ่งสนิท เนตรเทวะ
เมื่อข้าทะลุมิติไปเป็นตี้จวินบนสรวงสวรรค์ ตอนที่ 64 บทตายที่หนีไม่พ้น
รัตติกาลผ่านพ้นมาถึงยามอรุณ หงฮุ่ยหลิงลุกขึ้นมาหยิบอาภรณ์ที่ปลายเตียงขึ้นมาสวม ผมเผ้ากระเซอะกระเซิงเมื่อคืนถูกหวีกลับขึ้นราวไม่เคยมีเรื่องใดเกิดขึ้นมาก่อนเขามองหลี่เสวี่ยเทียนที่ยืนพิงกรอบประตูมองเขาไม่วางตา ใบหน้าหล่อเหลาฉายความพึงใจอย่างไม่คิดปกปิด ใบหูแดงเล็กน้อย ก่อนรีบเบือนหน้าหลบด้วยความรู้สึกกระอักกระอ้วนไอ้หน้าหล่อนี่แรงเยอะชะมัด เมื่อคืนผมรอดมาได้อย่างไงฟะหลี่เสวี่ยเทียนผละกายมากอดเอวหลวม ๆ วางปลายคางบนลาดไหล่ “ท่านทำสีหน้าเช่นนี้ หมายความว่ากำลังคิดถึงเรื่องเมื่อคืนอยู่กระมัง”หงฮุ่ยหลิงสะดุ้งโหยง เสียงทุ้มเย็นเอ่ยชัด “อย่าพึ่งพูดมาก ว่ามาเถอะว่าเยียนเอ๋อร์อยู่ที่ใด”หลี่เสวี่ยเทียนเหยียดยิ้มที่มุมปากแทบมองไม่เห็น มือข้างหนึ่งยกขึ้นบริกรรมคาถา ปรากฏหมอกสีขาวเป็นทางยาวไปทางประตูอีกฝั่งของแดนปีศาจหงฮุ่ยหลิงมองหมอกนั้น พลันหรี่ตาลง “ลั่วเจ๋อหลาง มันยังไม่ตายอีกหรือ”ตามต้นฉบับลั่วเจ๋อหลางสมควรตายตั้งแต่ต่อสู้กันที่ป่าหมอกแล้ว แต่ทำไมอีกฝ่ายยังมีชีวิตอยู่ เขาแตะร่องรอยของหมอกขาว พบว่าเป็นปราณธาตุไม้ไม่ผิดแน่ ปราณธาตุไม้ในนิยายมีเพียงลั่วเจ๋อหลางที่ใช้ได้แสดงว่าไอ้เวรนั่นยั
เมื่อข้าทะลุมิติไปเป็นตี้จวินบนสรวงสวรรค์ ตอนที่ 63 ข้าขอเข้าไปนะขอรับ
อาภรณ์ทั้งสองถูกเปลื้องจนหมดสิ้นในเวลาต่อมา หลี่เสวี่ยเทียนโน้มลงไล้จุมพิตตามแผ่นอกลงมาตรงหน้าท้องก่อนจดจ่อกับแก่นกายสีชมพูที่แข็งจนคับมือหนากอบกุมแก่นกายอย่างทะนุถนอม ริมฝีปากอ้ากว้างก่อนครอบครองทั้งแก่นกายเข้าไปในโพรงราวลิ้มรสน้ำผึ้งหวาน ลิ้นร้อนตวัดตรงยอดอ่อนนุ่ม สั่นสะท้านหงฮุ่ยหลิงจนเกร็งไปทั้งร่าง“อา...เสวี่ยเฟิง”หงฮุ่ยหลิงแหงนหน้าขึ้น เสียงครางหลุดออกมาอย่างมิอาจควบคุม ยิ่งลิ้นร้อนไล้เลียเท่าไหร่ สมองก็ยิ่งชาจนคิดสิ่งใดไม่ออก มือเรียวสวยสางเข้าไปในเส้นผมสีดำเงาอย่างห้ามไม่อยู่มือข้างหนึ่งของเสวี่ยเฟิงขยับไปจับต้นขาขาวให้แยกออกมากกว่าเดิม โพรงปากครอบลึกจนแท่งหยกงามถูกกลืนไปทั้งด้าม ขยับเข้าออกจากเชื่องช้าเป็นรัวเร็ว“อื้อ”หงฮุ่ยหลิงแทบขาดอากาศหายใจตาย ร่างกายตึงเครียดและสุขสมในเวลาเดียวกัน ทั้งที่ชาติก่อนเขาเคยร่วมสวาทกับคนรักที่เป็นสตรีมานับครั้งไม่ถ้วน ทว่าพอมาโดนบุรุษกระทำเช่นนี้ความรู้สึกกลับแตกต่างออกไปจะเรียกรังเกียจก็ไม่เชิง เรียกว่าชอบก็มิใช่ แต่กลับรู้สึกไม่อยากให้หยุดอย่างไม่ทราบสาเหตุ“อื้อ...เสวี่ยเฟิง ข้าใกล้แล้ว”แววตาหลี่เสวี่ยเทียนหม่นลึก เสียงเรียกนั้นราวน
Maaari mong magustuhan
หมอกพรางรัก (Missing Love)
ณคีริน1.9K viewsUncontrolled Love เขยิบรักสัมผัสหัวใจ
Priyada3.3K viewsตัวร้ายคนนั้นถ้าเจ้าไม่ต้องการ...ข้าขอนะ
ดอกหญ้าของหมาเฒ่า4.2K viewsพู่กันของวรานนท์ Mpreg
กุหลาบดิน1.9K viewsตัวประกอบที่นายตัวร้ายต้องการ (Villain's Supporting Actor)
PR Star Ploy427 viewsภารกิจปั้นจอมมาร
หลิวจินจง411 viewsหวนคืนแก้กลลวง สินสอดแก้เกมแค้น
พิมพ์ใจ773 viewsDestiny Project โปรเจกต์ Wellness แห่งรัก
Phamm Mori324 views
