ตอนที่ 7 ตัวข้ามาเยือนบ้านของบุรุษแปลกหน้า

ทั้งสองเดินเที่ยวชมบ้านเรือนและเขตแดนมาสักพัก หงฮุ่ยหลิงพลันหุบพัดลง เดินขึ้นหน้าเล็กน้อยสองก้าว หันใบหน้ากลับมามองบุรุษด้านหลัง “น้องชาย ข้ายังมิได้ถามเจ้าเลย เจ้ามีนามว่าอะไร?”

แผ่นหลังของบุรุษแปลกหน้าตั้งตรง เงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตาคมราวเปลวเพลิงเหล็ก “ข้าชื่อหลี่เสวี่ยเฟิง หรือท่านจะเรียกเสวี่ยเฟิงเฉย ๆ ก็ได้”

เสวี่ยเฟิง ที่แปลว่า ลมหิมะ เหรอ

ในนิยายต้นฉบับไม่มีตัวละครที่ชื่อเสวี่ยเฟิง

งั้นแสดงว่าน้องชายคนนี้ไม่ใช่ตัวละครหลัก แต่เป็นตัวประกอบปลาซิวปลาสร้อยที่ไม่มีบท หรือไม่ก็เป็นชื่อปลอมที่โกหกเพื่อกลบเกลื่อนตัวตนไปตามสถานการณ์

“เช่นนั้นเสวี่ยเฟิง บ้านเจ้าอยู่ที่ใด บนสวรรค์ สำนักเซียนพิภพมนุษย์ หรือ แดนปีศาจแห่งนี้”

นัยน์ตาสีชาดหรี่ลงช้า ๆ มีประกายประหลาดวูบผ่าน มุมปากกระตุกขึ้นเล็กน้อยเป็นรอยยิ้มเย็น “ท่านเซียนอยากรู้ไปทำไม? คงมิใช่ว่าท่านคิดจะไป ‘เยี่ยม’ บ้านข้าหรอกกระมัง?”

จะใช่ได้อย่างไร ผมแค่ถามเพราะอยากรู้ว่าคุณเป็นทวยเทพองค์ไหนเฉย ๆ บ้านอะไรไม่ได้อยากไปสักนิด

หงฮุ่ยหลิงชะงักความคิดไปเล็กน้อย

แต่เอ๊ะ! หากไอ้หน้าหล่อนี่เป็นทวยเทพจริง ๆ เขาไม่มีทางยอมบอกว่าบ้านตัวเองอยู่ตรงไหนแน่ ๆ ที่กล้าถามเช่นนี้หมายความว่าต้องการลองเชิงผมสินะ

อีกฝ่ายกระตุกมุมปากมา หงฮุ่ยหลิงก็แสยะยิ้มกลับ “ย่อมเป็นเช่นนั้น เพียงแต่เจ้าจะยอมให้คนแปลกหน้าเช่นข้าไป ‘เยี่ยม’ บ้านเจ้าหรือ”

เสวี่ยเฟิงมองรอยยิ้มไม่จริงใจนั้น พลันหัวเราะเบา ๆ เสียงแหบเล็กน้อย “หากท่านตั้งใจจะไปบ้านข้าจริง ข้าก็คงไม่ห้าม...แต่จะให้ดีกว่านี้ เอ่ยนามของท่านเสียหน่อยจะเหมาะกว่า”

เออนั่นดิ เรื่องพื้นฐานเช่นนี้ผมลืมมันไปได้ยังไง การที่เราอยากรู้ความลับของอีกฝ่าย เราต้องแสร้งแสดงว่าเราเป็นมิตรมิใช่ศัตรูก่อน

แต่จะโกหกว่าชื่ออะไรดีล่ะ หากบอกชื่อมั่ว ๆ ซั่ว ๆ ไป แล้วเผลอลืมจนโป๊ะแตกกันพอดี

หงฮุ่ยหลิงโบกพัดไปมา คิดแล้วคิดอีกก็หาชื่อดี ๆ มิได้ สุดท้ายก็จนปัญญาเอ่ย “ข้าชื่อหงเลี่ยง เป็นเซียนจื่อบนพิภพมนุษย์อย่างที่เจ้าเห็น”

เขาคลี่ยิ้มงดงามราวบุปผาสวรรค์ แสร้งเล่นละครแสดงความเป็นมิตรเต็มเปี่ยม “น้องชาย ข้าบอกสิ่งที่เจ้าอยากรู้ให้แล้ว เจ้าเล่าจะบอกข้าได้หรือยัง หืม”

“ก็อย่างที่ท่านเห็น ข้าเป็นปีศาจอาศัยอยู่ที่นี่ บ้านข้าอยู่ไม่ไกลจากตรงนี้เท่าใดนัก” เสวี่ยเฟิงจับจ้องอีกฝ่ายนิ่ง ราวกำลังมองผ่านเนื้อทะลุกระดูกไปถึงวิญญาณ เสียงทุ้มต่ำราวเสียงเรียกจากใต้พิภพ “หากท่านอยากไปบ้านข้าจริง ๆ ข้าพอจะนำทางท่านได้ ขอเพียงท่านอย่าเสียใจภายหลัง”

หงฮุ่ยหลิงหรี่ตาพิจารณาอีกฝ่ายอย่างละเอียดซ้ำแล้วซ้ำเล่า ก่อนเค้นเสียงในใจ

โกหก

ปีศาจบ้าปีศาจบออะไรจะหน้าตาดีขนาดนี้ หากจะโกหกทั้งที ไม่โกหกว่าเป็นหลี่เสวี่ยเทียนไปเลยเล่า แบบนั้นยังดูน่าเชื่อถือกว่าอีก

ทันใดนั้นความคิดชั่วร้ายบางอย่างก็ผลุดขึ้นมาในสมองอันน้อยนิดโดยพลัน

หึหึ คุณบอกว่าจะนำทางไปบ้านของคุณใช่ไหม

น้องชายเอ๋ย คุณลองเชิงผิดคนเสียแล้ว คนอย่างหงฮุ่ยหลิง เมื่อกัดแล้วอย่าได้หวังว่าจะโดนปล่อยง่าย ๆ หากคุณไม่มีบ้านอยู่ที่นี่จริง คุณได้ขายหน้าไปหลายชั่วอายุแน่

หงฮุ่ยหลิงกล่าวยิ้ม ๆ แววตาแฝงความคิดชั่วร้ายอยู่เก้าส่วน แต่กลบด้วยมาดคนดี “เช่นนั้นก็รบกวนแล้ว”

เสวี่ยเฟิงมองเลศนัยในดวงตาสีฟ้าคู่นั้น ทว่ากลับมิได้เอ่ยอันใดเพิ่มเติม เพียงเดินนำหน้าพาหงฮุ่ยหลิงผ่านย่านการค้า เลี้ยวเข้ามาจนสุดซอย เบื้องหน้าเห็นตำหนักไม้ขนาดใหญ่ดูตระการตาตั้งอยู่กลางสระน้ำแข็ง

เสวี่ยเฟิงพาหงฮุ่ยหลิงเข้ามายังตำหนักแห่งหนึ่ง รอบด้านรายล้อมด้วยตำหนักยิบย่อยอีกหลายตำหนัก รอบด้านของตำหนักทั้งหมดมีสระบัววิญญาณบานตลอดทั้งปี บรรยากาศดูเงียบสงบไร้เงาของปีศาจ

หงฮุ่ยหลิงเดินตามมาถึงด้านในตำหนัก รอบด้านตกแต่งเหมือนตำหนักสวรรค์ทุกประการ เพียงแต่ดูสบายตากว่าเล็กน้อย ทางเข้าตกแต่งด้วยผ้าขาวโปร่งแสงยาวลู่ลม ด้านในสุดมีตั่งไม้สีน้ำตาลแดง ปูด้วยผ้าขนจิ้งจอกสีขาว ด้านล่างตั่งไม้ปูด้วยพรมแดง

หงฮุ่ยหลิงมองซ้ายแลขวา พบว่าที่แห่งนี้ไม่มีผู้ใดเลยนอกจากพวกเขาสองคน รอบด้านเงียบสงัดเสียยิ่งกว่าป่าช้า

นี่บ้านคุณจริงดิ คุณเป็นปีศาจจริงเหรอ

คนหน้าตาดีแบบคุณเนี่ยนะ

หรือความจริงคุณคือหลี่เสวี่ยเทียน

คิดไม่ทันสุด อีกความคิดหนึ่งก็แทรกเข้ามาค้าน

ไม่ ๆ จะเป็นไปได้อย่างไร หลี่เสวี่ยเฟิงไม่มีกลิ่นอายความเย็นของหิมะ ไม่มีทางที่เขาจะเป็นหลี่เสวี่ยเทียนแน่นอน

ในจังหวะนั้นเอง ความคิดอีกด้านก็ผลุดเข้ามาแทรก

เอ๊ะ! หลี่เสวี่ยเทียนก็แซ่หลี่เหมือนหลี่เสวี่ยเฟิงนี่ หรือความจริงหลี่เสวี่ยเฟิงเป็นน้องชายลับ ๆ ของหลี่เสวี่ยเทียน แต่คนละธาตุ

มีโอกาสเป็นไปได้

หงฮุ่ยหลิงคลี่พัดมาปิดครึ่งหน้าก่อนวางมาดเอ่ยอย่างระมัดระวัง “เสวี่ยเฟิง ที่นี่ใช่บ้านของเจ้าจริงหรือ”

เสวี่ยเฟิงเดินไปนั่งไขว่ห้างตรงตั่งไม้ มือข้างหนึ่งยันคางไว้ อีกข้างพาดขอบตั่งไม้อย่างเกียจคร้าน ทอดมองมาทางหงฮุ่ยหลิงนิ่งด้วยรอยยิ้มบางแทบมองไม่เห็น “ที่นี่อาจไม่งามเท่าสวรรค์ แต่ข้าเรียกมันว่าบ้าน ท่านเซียนผู้สูงศักดิ์ถามเช่นนี้ หรือในสายตาท่าน ข้าไม่เหมาะกับสถานที่แห่งนี้อย่างนั้นหรือ”