ตอนที่ 5 หอคณิกา ภาคจบ

ฮ่องเต้หนานรั่วหานยามนี้เป็นนายโลมชั้นหนึ่งของหอคณิกาผู้ที่ถูกเข้าใจผิดเป็นฉินม่อซีถูกนำพามายังห้องส่วนตัวชั้นสอง แสงไฟจากตะเกียงถูกจุดไว้ตามมุมต่าง ๆ ร่างขาวนวลตัดสีแดงของชุดนั่งจิบสุราใบหน้าแดงระเรื่อหากแต่พอครองสติได้ดี หลิวเซียงเอ๋อร์ยกยิ้มให้เขาเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยเรียกพร้อมกวักมือเล็ก ๆ นั่น

“มา มา มา คุณชายฉินท่านอย่าได้กังวลข้าเพียงแค่ชื่นชอบเสียงพิณที่ท่านดีดมิได้หวังสิ่งใดเลย” หลิวเซียงเอ๋อร์รีบเอ่ยเจตนาตนอย่างชัดเจนเธอมาที่นี่เพราะต้องการตีสนิทผูกมิตรกับเขาเพื่อวันหน้าจะพอหาข้อมูลได้บ้าง หากแต่บุรุษตรงหน้าเงียบไม่มีเสียงเอื้อนเอ่ยใด ๆ ออกมา ใบหน้าถูกปกปิดด้วยผ้าบางจับจ้องแววตาได้เพียงราง ๆ หลินเสียงนั่งลงข้างกายบ่าวก่อนจะนำพัดขึ้นมาพัดวีให้เธอ

“คุณชาย ท่านกังวลข้าหรือ”

“........” หลินเสียงชะโงกใบหน้ามองบุรุษนั่นด้วยความไคล้รู้ก่อนจะทรุดตัวลงที่พื้นพร้อมก้มหน้ามองพื้น

“เป็นอะไรหลินเสียง” หลิวเซียงเอ๋อร์หันมองหลินเสียงอย่างแปลกใจในท่าทาง

“คุณชายฉิน ข้าขออภัย” พูดจบร่างบางลุกเอื้อมมือจับผ้าปิดบังใบหน้าออก ก่อนที่ดวงตายาวเรียวจะเบิกกว้าง

“ฝะ…ฝ่าบาท? ” หลิวเซียงเอ๋อร์รู้ว่าฮ่องเต้หนานรั่วหานชอบมาที่นี่เหมือนกันแต่เธอไม่คิดว่าจะต้องมาพบกับเขา เพราะที่รู้คือถ้าวันไหนฉินม่อซีมีแสดงเขามักจะไม่มาดู เพียงแต่จะมาพบเพื่อหารือยามที่ฉินม่อซีไม่มีการแสดง หากแต่ในยามนี้เหตุใดเธอจึงมาได้จังหวะพบกับเขาเป็นได้ หลิวเซียงเอ๋อร์ก้มหน้าราวคนผิด มือไม้เริ่มอยู่ไม่สุขจนต้องบีบมือตนเองเบา ๆ

“มีอะไรรึ..เห็นเจิ้นแล้วไม่พอใจหรือ” หนานรั่วหานมองดูใบหน้าที่ก้มต่ำอย่างรู้สึกหงุดหงิด

“ปะ..เปล่าเพคะ แค่ตกใจที่พบพระองค์”

“เจิ้นก็แปลกใจเช่นกันเหตุใดพระสนมถึงได้มาอยู่ที่นี่ มิได้รู้กฎวังหลวงเลยหรือไร”

“หม่อมชั้นรู้ดีเพคะ…เพียงแต่..” หลิวเซียงเอ๋อร์ไม่รู้จะหาทางหลบหลีกอย่างไรเพราะยามนี้มันจวนตัวเธอรู้ดีว่านอกจากเป็นสนมที่ไม่ได้อยู่ในสายตาของฮ่องเต้แล้ว สตรีนางนี้ยังชอบหาเรื่องสนมรักของเขาอีก เธอจึงรู้สึกหวั่น ๆ

“เพียงแต่อะไรหรือ” หนานรั่วหานลุกเดินอ้อมมาด้านหลังนาง ก่อนจะส่งสายตามองไปที่หลินเสียงที่เที่ยวก้มหน้าเที่ยวเหลียวมองจนต้องรีบลุกออกจากห้องหอนี้ไป หลิวเซียงเอ๋อร์ตกใจที่จู่ ๆ หลินเสียงลุกออกไปราวกับวิ่งหนี เธอคิดว่าฮ่องเต้คงยกดาบขึ้นแล้วแน่แท้ร่างบางจึงลุกขึ้นยืนก่อนจะเหยียบชายกระโปรงทำให้เซล้ม หากแต่วงแขนกำยำคว้ารั้งร่างเธอไว้ได้ หลิวเซียงเอ๋อร์รู้สึกตัวอีกทีเธอก็ล้มทับร่างเขาริมฝีปากบางประกบลงริมฝีปากหนาอย่างตรงจังหวะ เธอตกใจจนรีบยันตัวลุกแต่แขนนั้นกลับยังรั้งไว้ที่เอวเธอ

“ทำไมกลัวเจิ้นรังแกเจ้าหรือ”

“มิใช่เพคะ พระองค์ทรงคิดมากไปแล้วหม่อมชั้นแค่กลัวว่าพระองค์จะหนักที่หม่อมชั้นทับพระองค์อยู่เช่นนี้”

“ตัวเจ้าอีกซักคนเจิ้นก็มิเป็นไร” หนานรั่วหานมองแก้มที่แดงระเรื่อนั่นจนอดที่ยากจะแกล้งมิได้

“ฝ่าบาททรงทำอะไรเพคะ” หลิวเซียงเอ๋อร์สะดุ้งที่อยู่ ๆ มือหนานั่นกดลำคอระหงส์พร้อมแนบจมูกโด่งลงลมหายใจที่รินรดทำให้รู้สึกขนลุก

“พระสนม เจ้าเป็นสนมเจิ้นเหตุใดเจิ้นจะทำเจ้ามิได้” หลิวเซียงเอ๋อร์เบิกตากว้างเมื่อถูกกระชากลงที่แผลงอกนั่นอีกครั้งริมฝีปากอวบอิ่มถูกบดขยี้อย่างอุกอาจเอาแต่ใจ เธอพยายามยันกายออกแต่ดูเหมือนจะไร้ผล ซ้ำตัวเขากลับไม่ขยับกายเลยซักเล็กน้อย เธอพยายามที่จะเบือนหน้าหนีแต่ถูกมือหนาตรึงท้ายทอยจนไม่อาจขยับได้ ลิ้นสากหนาสอดเข้ามาหยอกเย้าลิ้นเล็ก ๆ ของเธอจนเธอเองเริ่มตอบสนองเขาอย่างไร้สติ ยิ่งทำให้เขารู้สึกพึงพอใจ และได้ใจ ฝ่ามือหนาขยับอีกข้างยกขึ้นค่อย ๆ ลูบไล้หน้าอกอิ่มของเธอก่อนจะบีบเคล้นเบา ๆ จนร่างเล็กสะดุดดึงสติที่หลุดลอยกลับมา เธอรวบรวมกำลังที่มียันร่างแกร่งอย่างสุดกำลัง จนหลุดพ้นพันธการได้

“ฝ่าบาท!!” หลิวเซียงเอ๋อร์หน้าแดงเธอไม่คิดว่าหนานรั่วหานจะทำกับเธอเช่นนี้ หนานรั่วหานเองก็ไม่คิดว่าจะถูกอารมณ์ดึงไปชั่วจนได้กระทำเรื่องเช่นนี้กับนาง และรู้สึกผิดต่อสนมจูเสียนเฟย สนมเดียวที่เขาไว้ใจและพอใจนางอยู่ไม่น้อย

“ถึงอย่างไรเจ้าก็เป็นคนของเจิ้น หากเจ้ายังมาอยู่ในที่แบบนี้อีกเจิ้นจะลงโทษเจ้ายิ่งกว่านี้” พูดจบร่างสูงก็ลุกเปิดประตูห้องหอคณิกา ทำให้สองคนที่ยืนอิงแนบหูฟังต้องรีบถอยล้นออก

“เตรียมรถม้าส่งพระสนมกลับตำหนัก” เสียงเข้มสูงอย่างไม่พอใจจนร่างเล็กถึงกับเดินก้มหน้าออกมาอย่างรู้ตัว หลิวเซียงเอ๋อร์หันมองหน้าองครักษ์ไป่ก่อนจะเดินตามเขาไปอย่างท่าทางสงบ อาการมึนงงจากสุราท้อยามนี้กลับหายเป็นปลิดทิ้ง แม้จะนึกเสียดายที่ไม่ได้เจอตัวฉินม่อซี

……………………

หลังจากที่ผ่านเรื่องราวในหอคณิกานั้นมาเกือบอาทิตย์ ชีวิตเธอก็อยู่แต่เพียงตำหนักสนม ไม่มีเสียงนินทาใด ๆ หลุดลอยมา หลิวเซียงเอ๋อร์นั่งมองปลาสีสวยในสระเล็ก ๆ หน้าตำหนักอย่างเบื่อหน่าย เธอรู้ดีว่าการที่เธอออกไปนอกตำหนักมีความผิดใหญ่หลวง หากแต่หนานรั่วหานกลับปิดเรื่องนี้เงียบจนเธอเองก็รู้สึกซึ่งน้ำใจของเขาเช่นกัน มีเพียงความรู้สึกของสัมผัสที่ริมฝีปากเธอประกบลงที่ฝีปากของเขากลับให้เธอรู้สึกมักคุ้นอยู่ในใจอย่างนึกไม่ออก