ตอนที่ 9

เพราะซ่งลี่ถิงคิดที่จะมีจวนเป็นของตนเอง โดยที่ไม่ต้องพึ่งพาตระกูลซ่งอีกต่อไป จึงได้ปรึกษาหารือกับท่านอาจารย์ก่อนจะได้ข้อสรุปว่า ถึงเวลาที่นางจะต้องกางปีกเพื่อบินขึ้นสู่ท้องฟ้าแล้ว อย่างน้อยภายภาคหน้านางจะได้มีจวนเป็นของตนเองโดยไม่ต้องคอยสังเกตสีหน้าของผู้ใด

ซ่งลี่ถิงจึงได้ทำการวางแปลนเรือนของนาง หญิงสาวไม่ได้ออกแบบให้ดูแปลกตาหรือแตกต่างจากเรือนในยุคนี้มากนัก เพราะไม่ต้องการให้เป็นที่จับตามอง เรือนของนางจึงเป็นการผสมผสานระหว่างยุคใหม่กับยุคเก่า เพิ่มเติมคือมีบริเวณสวนหิน ธารน้ำ น้ำตกจำลองและสะพานเล็ก ๆ น่ารัก ด้านในซ่งลี่ถิงออกแบบให้เป็นพื้นยกสูงคล้ายกับเรือนของคนญี่ปุ่นในสมัยเอโดะ มีห้องน้ำชาสำหรับต้อนรับแขกที่มาเยือนโดยเฉพาะ ยามเมื่อออกแบบออกมาแล้วกลับกลายเป็นเรือนขนาดใหญ่ไม่น้อย 

ก่อนที่หญิงสาวจะเริ่มให้เหล่าหลีเป็นผู้ดูแลเรื่องการก่อสร้างครั้งนี้เช่นเคย เพราะได้ร่วมงานกันมาก่อนจึงมีความคุ้นเคยและเข้าใจในเนื้องานมากกว่าผู้อื่น  จวนของนางเริ่มต้นก่อสร้างในทันทีหลังจากที่หญิงสาวส่งแบบแปลนให้กับเหล่าหลี

นางต้องการให้ทุกอย่างแล้วเสร็จก่อนวันพิธีปักปิ่นของนางที่จะมาถึงในอีกสามเดือนข้างหน้านี้ เมื่อต้องการเร่งงานให้เสร็จทันเวลาทำให้นางต้องทุ่มเงินในการสรรค์สร้างครั้งนี้อยู่ไม่น้อยเลย

ซ่งลี่ถิงที่กำลังจะนั่งรถเลื่อนที่ถูกออกแบบให้สามารถเคลื่อนที่ได้เพียงแต่ใช้คันโยกเข้าช่วย เพราะความสะดวกนี้ทำให้นางไปไหนมาไหนได้คล่องตัวเหลือเกิน เหตุผลที่ยังคงใช้รถเลื่อนอยู่ก็เพราะว่านางยังจำเป็นที่จะต้องปิดบังอาการเจ็บป่วยของตนเองต่อไปเรื่อย ๆ จนกว่าจะถึงเวลาที่เหมาะสม ก่อนจะไปพบท่านอาจารย์ซุนเพื่อปรึกษาหารือในเรื่องวันปักปิ่นของหญิงสาว เมื่อถึงบริเวณหน้าห้องหนังสือของอาจารย์นางก็ได้ยินเสียงอาจารย์กำลังพูดคุยอยู่กับท่านลุงหม่าอย่างเคร่งเครียด

"เรื่องปักปิ่นของถิงเอ๋อร์ ทางตระกูลซ่งกล่าวเช่นไรบ้าง"

"เอ่อ ข้าน้อยส่งจดหมายไปสอบถามแล้วขอรับ แต่ทางนั้นก็ยังคงเงียบไม่มีจดหมายตอบกลับมาเลยขอรับ"

"หึ สารเลว!"

"นายท่านซุน เช่นนี้..."

"เอาละ ในเมื่อฝั่งโน้นไม่สนใจไยดีนางแล้ว ก็ไม่จำเป็นต้องใส่ใจ มีข้าอยู่ทั้งคนเหตุใดจะจัดพิธีให้นางมิได้เล่า"

"ขอรับ เมื่อวานข้าน้อยแอบเห็นบ้านสายรองมาทำเป็นด้อม ๆ มอง ๆ อยู่หน้าจวน มิรู้ว่าจะสร้างเรื่องอันใดให้คุณหนูมีปัญหาอีกหรือไม่"

"พวกนางก็แค่เหลือบไร มิจำเป็นต้องเก็บมาใส่ใจ หากว่าพวกนางสร้างปัญหาก็เพียงจัดการให้เด็ดขาดเท่านั้น"

"ขอรับนายท่าน"

"เช่นนั้น นี่คือรายการที่จะต้องจัดเตรียมในงานพิธีปักปิ่นของถิงเอ๋อร์ ท่านก็ไปจัดการให้เรียบร้อยเถิดเสียดายที่ผิงมาหม่า มาด่วนจากไปเสียก่อน" หม่าถังที่ได้ยินซุนปินเฉินเอ่ยถึงภรรยาเขาก็ได้แต่รู้สึกเสียใจอย่างมาก แต่ในเมื่อภรรยาจากไปแล้วก็เหลือเพียงตัวเขาที่จะต้องดูแลคุณหนูให้ดีต่อจากนาง 

ในวันนั้นตระกูลซ่งให้คนมาลากผิงมาหม่าไปทิ้งไว้กลางป่า โชคดีที่ชายชราไปถึงร่างของภรรยาได้ทันเวลาก่อนที่เหล่าหมาป่าจะกัดแทะร่างของนาง เขานำนางไปฝังยังสถานที่ของผีไร้ญาติ ก่อนจะให้คำมั่นสัญญากับผู้เป็นภรรยาว่าในวันหนึ่งเขาจะต้องนำร่างของนางกลับบ้านเกิดที่หนานเป่ยให้จงได้ 

"ขอรับ ข้าน้อยจะไปจัดเตรียมทุกอย่างให้พร้อม"

"ดี ท่านไปเถิด"

ซ่งลี่ถิงแอบหลบอยู่ในมุมมุมหนึ่ง ในหัวใจของนางคล้ายกับมีไอร้อนบางอย่างเข้าเกาะกุมหัวใจให้รู้สึกว่าได้รับไออุ่น 

"ความรู้สึกของการถูกปกป้องมันดีเช่นนี้นี่เอง ช่างดีเหลือเกิน" ก่อนจะหันรถกลับไปยังเรือนของตนเอง

จวนตระกูลซ่งสายรอง เจียงหนาน

"ท่านพี่ ฮูหยินผู้เฒ่าส่งจดหมายมาบอกข้าว่าต้องการหาคู่ครองให้กับคุณหนูสามซ่งลี่ถิง หลานสาวพิการผู้นั้นของนางเจ้าค่ะ"

ซ่งซีซวนที่มือกำลังจรดปลายพู่กันลงบนกระดาษ เมื่อได้ยินภรรยากล่าวเช่นนั้นก็ถึงกับชะงักก่อนจะขมวดคิ้ว เขาเองเป็นชายวัยเพียงสามสิบแปด ทั้งยังเป็นบัณฑิตผู้ทรงภูมิ ตำแหน่งในตอนนี้แม้จะเป็นเพียงอาจารย์ในสำนึกศึกษา แต่ย่อมมีกฎเกณฑ์ของตนเองคือการไม่ยุ่งเรื่องของผู้อื่น เมื่อได้ยินว่าภรรยาได้รับไหว้วานก็รู้สึกไม่ชอบใจ หลานสาวสายหลักผู้นั้นมิใช่ว่าถูกโบยจนพิการไปแล้วหรือ ชีวิตนี้คงมิอาจเดินได้อีกตลอดชีวิต เช่นนี้ก็นับว่าร้ายแรงมากพออยู่แล้ว แต่นี่บ้านสายหลักยังคิดที่จะให้นางแต่งเข้าไปในเรือนของผู้ใดอีก สภาพเช่นนั้นคงไม่แคล้วถูกบ้านสามีรังแกจนตายหรอกหรือ เหตุใดสตรีเรือนหลังเช่นพวกนางจึงได้โหดร้ายนัก แม้แต่กับเด็กสาวตัวเล็ก ๆ ก็ยังไม่ละเว้น

ซ่งซีซวนเข้าใจในเรื่องของเรือนหลังเป็นอย่างดี เพราะเขาเองก็กำเนิดจากฮูหยินใหญ่ แต่เพราะมารดาตายจากจึงถูกรังแกจากภรรยาคนอื่น ๆ ของบิดาไม่น้อย แต่ด้วยเพราะเป็นบุรุษจึงอดทนและผ่านมันมาได้แม้จะไม่ง่ายนักก็ตามที ก่อนจะหันไปกล่าวกับภรรยาด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด

"ข้าขอสั่งมิให้เจ้า เข้าไปยุ่งกับเรื่องของบ้านสายหลักเด็ดขาด!" หลิวเฟิงไช่ที่เห็นท่าทางขึงขังของสามีก็ได้แต่เงียบก่อนจะพยักหน้ารับแบบส่ง ๆ ไป พลางคิดในใจว่า เหตุใดนางจะยุ่งมิได้ ในเมื่ออีกฝ่ายจ่ายเงินให้นางมาถึงห้าร้อยตำลึงในการดำเนินการให้ครั้งนี้ เรื่องง่าย ๆ ทั้งยังได้เงินเช่นนี้นางชอบยิ่งนัก ก่อนที่หลิวเฟิงไช่จะยกยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์เมื่อนึกถึงเนื้อความในจดหมาย

'ต้องเป็นบุรุษที่ไม่ต้องดีเลิศมากมาย ขอเพียงรับความพิการของหญิงสาวได้ และแต่งงานออกไปโดยที่ตระกูลซ่งของนางจะไม่อับอายก็เพียงพอแล้ว ส่วนอายุ... สตรีพิการเช่นนั้นก็คงหาได้เพียงชายแก่ หรือไม่ก็... พ่อหม้ายเท่านั้น และที่สำคัญจะต้องจัดการให้แล้วเสร็จก่อนที่ซ่งอันโหวหรือนายท่านผู้เฒ่าจะกลับจากการศึก ในอีกหกเดือนข้างหน้าเท่านั้น'

หลิวเฟิงไช่ลองคำนวณดูแล้วนั้น อีกสามเดือนจะเป็นวันปักปิ่นของซ่งลี่ถิง เช่นนั้นภายในสามเดือนหลังจากวันปักปิ่นนางจะต้องส่ง เด็กสาวพิการนั้นออกเรือนให้สำเร็จให้จงได้ หากครั้งนี้สำเร็จนางจะได้รับเงินอีกพันตำลึงเป็นอย่างต่ำสำหรับค่าตอบแทนในการดำเนินการในครั้งนี้!

นางได้แต่วาดฝันความคิดบนอากาศ พร้อมกับหัวเราะออกมาด้วยน้ำเสียงอันน่ารังเกียจยิ่งนัก