ตอนที่ 3

“เป็นเช่นไร หนาวหรือไม่ในยามถูกน้ำมนตร์จอมปลอมนี่สาด แล้วเจ็บปวดหรือไม่ในยามถูกไอ้เจ้าดาบไม้นี่ฟาดไปตามเนื้อตามตัว ออกไปเลยนะไอ้พวกหัวโล้นจอมต้มตุ๋น เด็ก ๆ ผู้ใดอยู่ด้านนอกเร่งเข้ามาจับกุมไอ้พวกสี่คนนี้มัดรวมกันเอาไว้ที่ลานหน้าเรือนของข้าหากท่านพี่ของข้ากลับมาจงเร่งให้เขามาจับพวกมันไปขังคุกให้หมด!” 

คนตัวเล็กบอบบางกลับถีบหลวงจีนเก๊ที่ตัวโตไม่ธรรมดาลงไปนอนกับพื้นไม่พอนางยังตรงไปยื้อแย่งเอาดาบไม้ท้อในมือของอีกฝ่ายมาถือแล้วทุบตีไปทั่วกายของอีกฝ่ายไม่ยั้งเป็นผลให้ศีรษะโล่งเตียนปูดบวม บางแห่งก็แตกจนโลหิตซึม บางส่วนเหล่าลูกสมุนอีกสามคนที่เห็นเช่นนั้นก็ต่างตกตะลึงยิ่งกว่าต้องมนตร์ปีศาจเสียอีก 

“สะใภ้ขออภัยท่านพ่อสามี ขออภัยท่านแม่สามีเจ้าค่ะที่เมื่อครู่ใหญ่เล่อเยียนแสดงกิริยาแปลกไปเพราะสะใภ้นั้นสลบหมดสติไปหลายวัน จึงจดจำหรือกระทำบางสิ่งบางอย่างที่ไม่สมควรออกไปเจ้าค่ะ” 

นางเอามือสองข้างมากุมกันไว้ที่เอวด้านขวา แล้วย่อกายด้วยกิริยาทำความเคารพบิดาและมารดาสามีดังเคยงดงามมิผิดเพี้ยนไปสักนิด ก็กล่าวไปแล้วนางเพิ่งฟื้นจะให้กลายเป็นจ้าวเล่อเยียนคนเดิมชนิดเหมือนราวกับคนเดิมทุกกระเบียดนิ้ว ผู้ใดมันจะไปทำได้อย่างไรกัน นางมันสาวไทยจิตใจห้าวหาญ แม้นจะหลงยุคหลงสมัยไปบ้างก็สมควรจะให้อภัยกันบ้างมิได้หรือไร นี่อันใดกันดันไปตามหลวงจีนเก๊หรือนักบวชอะไรก็ไม่รู้มาสาดน้ำเย็นใส่กันไม่พอยังเอาดาบไม้มาทุบตีนางอีก 

...เฮ้อ!...สะใภ้ใหญ่นี่เซ็งหนักเบอร์ห้าเลยนะเจ้าคะท่านแม่สามี!... 

“อะ...อาเยียน...นี่อาเยียนจริงใช่หรือไม่?” 

เป็นหลวนชิวเหนียงที่ใจกล้ากว่าสามีอีกแล้วนางขยับเข้ามาจับตามแขน ตามมือของลูกสะใภ้คนโปรดแล้วก็ดวงตาวาววับที่เห็นรอยดาบไม้ท้อทิ้งรอยเอาไว้บนต้นแขนเรียวสวยราวแท่งหยกของสะใภ้ใหญ่เข้าไปเต็มตา 

“พ่อบ้านจวงให้คนจับกุมพวกหลวงจีนกับนักบวชเหล่านั้นมัดเอาไว้เช่นที่สะใภ้ใหญ่ของข้าสั่งการเดี๋ยวนี้!” 

“ฮัดชิ่ว!...ท่านแม่สามีเจ้าคะ อาเยียนหนาวมาก ขอเปลี่ยนอาภรณ์สักครู่จะได้หรือไม่” 

“ย่อมได้สิ เอ้าเร็วเข้าฟางหรู เสี่ยวชุ่ย มาช่วยสะใภ้ใหญ่เปลี่ยนอาภรณ์โดยเร็ว” 

จากนั้นประตูเรือนของนางจึงปิดลงกั้นความสอดรู้สอดเห็นของคนภายนอก เหลือเพียงนางกับสองสาวใช้เท่านั้นทำให้จ้าวเล่อเยียนคิดว่าตนเองต้องตำหนิฟางหรูที่มากวัยที่สุดก่อนเป็นอันดับแรก ก็มีอย่างที่ใดเจ้านายฟื้นคืนสติแทนที่จะไปตามท่านหมอมาตรวจอาการดันไปตามนักบวชปลอมกับหลวงจีนเก๊มารักษานางหึ! จะมารักษาหรือจะนำมาสังหารนางให้ตายอีกรอบกันแน่ 

“พี่ฟางหรู วันนี้เจ้าทราบความผิดของตนเองหรือไม่” 

ในขณะที่อีกฝ่ายนำเสื้อตัวนอกที่หนาและนุ่มมาสวมให้จ้าวเล่อเยียนก็ใช้สายตา ‘พิฆาต’ กวาดมองไปที่สาวใช้รุ่นท่านน้าทันทีจนฟางหรูเข่าอ่อนอย่างไม่ทราบสาเหตุ เพราะอดีตคุณหนูของนางมิเคยใช้สายตาเช่นนี้มองผู้ใดมาก่อนเลยน่ะสิ 

“มะ...มิทราบเจ้าค่ะ...” 

นิวจ้าวเล่อเยียนที่จะขอยึดความเป็น’ คุณหนูพันซ์’ ให้ตายตนเองก็จะไม่ยอมกลับไปทนฝืนเป็นอดีตจ้าวเล่อเยียนผู้ที่ตายไปแล้วอย่างแน่นอน เพราะนางจะถือว่าบัดนี้ตนเองกำเนิดใหม่แล้ว ชีวิตนี้เป็นของตนเองอันใดที่ดีของอดีตจ้าวเล่อเยียนนางก็จะยังคงเอาไว้ส่วนอันใดที่ไม่ได้ความนางจะกำจัดทิ้งไปให้สิ้น รวมไปถึงการที่จะไม่ยอมปล่อยให้คนรับใช้ของตนเองกระทำผิดแล้วไม่สั่งสอนเด็ดขาด 

“ข้าเพิ่งฟื้นเจ้าไม่ทราบจริงหรือว่าต้องไปตามผู้ใด?” 

น้ำเสียงเรียบนิ่งนั้นมิได้ดุดันเกรี้ยวกราดดังในยามเมื่อครู่ที่นางเอ่ยขับไล่เหล่าหลวงจีนเก๊ ทว่ามันกลับทำให้ทั้งฟางหรูและเสี่ยวชุ่ยถึงกับขาสั่นพลันทรุดลงไปคุกเข่าที่พื้นตรงหน้าของจ้าวเล่อเยียนในอาภรณ์สีเขียวปีกแมลงทับ ซึ่งนั่งหัวไหล่ตั้งตรง ลำคอเชิดขึ้นแต่พองามมือทั้งสองข้างยังคงวางซ้อนทับกันอยู่บนตัก กับสีหน้าและแววตาเรียบนิ่ง หากแต่กลับดูมีอำนาจและน่ายำเกรงอย่างที่อดีตคุณหนูรองสกุลจ้าวมิเคยมีตลอดวัยสิบเจ็ดปีที่ผ่านมาเลย 

“ข้าจมน้ำลงไป ตลอดเวลาเป็นเหล่าหลวงจีนและนักบวชเหล่านี้ที่รักษาข้า หรือว่าเป็นท่านหมอเจ้ามิแจ้งใจจริงหรือฟางหรู? ...หนาวนี้เจ้าสามสิบหนาวแล้ว ตลอดมาข้าเจ็บป่วยข้าหายได้ด้วยท่านหมอหรือพวกนักต้มตุ๋นเหล่านี้!?” 

คำกล่าวที่แฝงการด่าทอโดยไร้คำหยาบคายแม้เพียงครึ่งคำนั้นมิใช่มีเพียงฟางหรูและเสี่ยวชุ่ยเท่านั้นที่ได้ร่วมฟังด้วย แต่ท่านอัครมหาเสนาบดีกับบุตรชายทั้งสองและนางหลวนชิวเหนียงหรือฮูหยินเอกของใต้เท้ามู่หรงเองก็ได้ร่วมได้ยินไปด้วย เพราะพวกเขาต่างยืนรออยู่ด้านหน้าเรือนนั่นเอง 

“เห็นทีข้าคงต้องทบทวนเรื่องส่งตัวเจ้ากลับไปรั่วหยางดูใหม่อีกทีเสียแล้วกระมัง เพราะดูแล้ววัยเพียงสามสิบเจ้ายังเลอะเลือนไร้สติได้ถึงเพียงนี้” 

คำกล่าวของจ้าวเล่อเยียนเมื่อครู่มิใช่มีเพียงฟางหรูที่สะดุ้งเฮือก ทว่าสองผู้เฒ่าด้านนอกก็ต่างเก็บอาการอันแสนละอายใจเอาไว้ไม่อยู่เช่นกัน เพราะแทนที่พวกตนจะให้ท่านพ่อบ้านใหญ่ไปเรียกท่านหมอซ่งหมอประจำตระกูลมาตรวจอาการของสะใภ้ใหญ่ทันทีที่ทราบว่านางฟื้น กลับเรียกหาหลวงจีนซินแสและนักบวชไปเสียได้ นี่ดีเท่าใดที่จ้าวเล่อเยียนนั้นฟื้นขึ้นมาแล้วแข็งแรง หาไม่หากนางอ่อนแออาจจะตายได้ด้วยการถูกดาบไม้ท้อฟาดและน้ำมนตร์ปลอมจนหนาวตายจริงก็เป็นไปได้ 

“ท่านพ่อบ้านเร่งจัดรถม้าไปรับท่านหมอซ่งมาเดี๋ยวนี้” 

เป็นอัครมหาเสนาบดีใหญ่หันไปกระซิบบอกแต่ท่านพ่อบ้านใหญ่ 

“เห็นทีจะช้าไปแล้วขอรับท่านพ่อ พี่ใหญ่ให้อาต๋าไปรับตั้งแต่ทราบข่าวว่าต้าซ้อฟื้นแล้วขอรับ” เป็นมู่หรงฮ่าวหรานบ้างที่หันไปกระซิบกับบิดา ส่วนเสียงภายในห้องบัดนี้ได้ยินแต่เสียงของฟางหรูที่ร้องห่มร้องไห้ฟูมฟายวิงวอนอ้อนขอว่าอย่าให้จ้าวเล่อเยียนส่งตนเองกลับรั่วหยางเลย 

...ก๊อก...ก๊อก...ก๊อก... 

“เล่อเยียนนี่พี่ฮ่าวเฉินเอง พี่พาท่านหมอซ่งมาดูอาการของเจ้าด้วยตนเอง ช่วยเปิดประตูให้พี่ด้วย” 

พอเสียงด้านนอกดังมาเช่นนั้นนางจึงใช้หางตาบ่งบอกให้เสี่ยวชุ่ยเร่งไปเปิดประตู ซึ่งเด็กสาววัยสิบสี่ก็เข้าใจเร็วไวลุกขึ้นจากพื้นแล้วพุ่งกายไปเปิดประตูทันควัน 

“ท่านพ่อ ท่านแม่สามี พี่ฮ่าวเฉิน พี่ฮ่าวหราน ท่านหมอซ่ง” 

นางลุกขึ้นยืนและนำสองมือไปกุมทับที่ช่วงเอวด้านขวาพลางย่อเข่าลงแต่พองามแล้วจึงหันใบหน้าแย้มยิ้มส่งให้ทุกผู้หลังจากเอ่ยทักนามทุกคนอย่างถูกต้องมิผิดเพี้ยนไปแม้เพียงหนึ่งคน 

“เจ้านอนลงให้ท่านหมอซ่งตรวจอาการดูหน่อยเถิด” 

เป็นมู่หรงฮ่าวเฉินที่ทำหน้าที่สามีต่อหน้าทุกคนได้อย่างไม่ขาดตกหล่นด้วยการเดินตรงเข้ามาประคองให้กายฮูหยินเอกของตนทรุดลงไปนั่งและทอดกายลงนอนอย่าระมัดระวังและทะนุถนอม จากนั้นเขาก็ถอยห่างไปให้ท่านหมอซ่งกับผู้ช่วยของเขาเข้ามาตรวจอาการจ้าวเล่อเยียนอย่างละเอียด 

“ยินดีด้วยท่านอัครมหาเสนาบดี ฮูหยิน ใต้เท้ามู่หรง บัดนี้อาการและร่างกายของฮูหยินใหญ่ล้วนแข็งแรงดีราวกับมิเคยเจ็บป่วยมาก่อนเลยขอรับ นับว่าสวรรค์เมตตายิ่งนัก” 

“ท่านหมอกล่าวผิดแล้ว ที่เล่อเยียนนั้นหายดีกลับมาแข็งแรงอีกครั้งล้วนเป็นฝีมือของท่านหมอซ่งทั้งสิ้นเจ้าค่ะ เล่อเยียนขอคารวะท่านหมอซ่งจากใจที่ช่วยชีวิตนะเจ้าค่ะ แล้วก็ท่านพี่ฮ่าวเฉินด้วย...หากวันนั้นน้องมิได้ท่านพี่มาช่วยเอาไว้ทันเวลาย่อมต้องไปนอนในสุสานแล้วเป็นแน่” 

เรียกว่าพอนางถูกสามีในนามประคองขึ้นลุกนั่งได้ นิวจ้าวเล่อเยียนก็เริ่มโปรยเสน่ห์ตั้งแต่ท่านหมอประจำตระกูลไปจนถึง ‘พี่ฮ่าวเฉิน’ จนนางแอบเห็นใบหูของเขาแดงก่ำขึ้นมาทันควัน 

...หึ...หึ...หึ... 

เรื่องเต๊าะหนุ่มนางพันซ์นับว่าไม่ธรรมดาอยู่แล้ว ดังนั้นจะพี่ฮ่าวเฉินผู้เย็นชาที่ขยันไปเยือนแต่เรือนอนุภรรยาทั้งสามหรือจะเป็น ‘พี่ฮ่าวหราน’ จงเตรียมตัวเตรียมใจรับกับฝีมือการ ‘เต๊าะ’ ของนิวจ้าวเล่อเยียนได้เลย เพราะนางจะ ‘เต๊าะ’ ให้พวกเขาระทวยจนลืมอนุเลือนฮูหยินกันให้ถ้วนหน้า จากนั้นนางก็จะขอหย่าขาดแล้วไป ‘เต๊าะ’ หนุ่มที่ ‘โสด’ และพร้อมจะมีนางเป็นภรรยาเพียงคนเดียวแทน บุรุษที่เห็นสตรีเป็นเพียงที่ระบายอารมณ์ใคร่ กับมองว่าสตรีเป็นเพียงไม้ดัดประดับจวนบอกเลยว่านางขอเลื่อนผ่านเพราะไร้คุณค่าสำหรับนางมาก 

หนึ่งชีวิตจบไป อีกหนึ่งชีวิตเริ่มใหม่ จะเป็นพันวารีหรือจะเป็นจ้าวเล่อเยียน แต่ที่นางมีเต็มเปี่ยมก็คือการเห็นคุณค่าของชีวิตตัวเอง หนึ่งชีวิตของนางมีค่าพอ นางจะรักคนที่รักนางมิใช่ทุ่มเททั้งชีวิตให้แก่คนที่ปลายเล็บเท้าเขายังไม่เคยมองเห็นว่านางมีคุณค่า ว่านางงดงามคู่ควรทะนุถนอม เช่นที่มู่หรงฮ่าวหรานทำเอาไว้กับจ้าวเล่อเยียนในอดีต 

“ฮูหยินใหญ่ช่างกล่าวเกรงใจไปแล้ว” 

อย่าได้กล่าวถึงเพียง ‘พี่ฮ่าวเฉิน’ เลยที่ถูกนางโปรยคำหวานหยอดใส่สำเร็จ แม้แต่ท่านหมอซ่งผู้แก่ชราวัยเข้าเจ็ดสิบยังยิ้มแย้มโค้งกายแล้วโค้งกายอีก นางเลยเปิดเรียวปากงดงามเลยไปถึงท่านผู้ช่วยที่คงจะอ่อนวัยกว่าสองพี่สองสกุลมู่หรงอยู่ราวปีหรือสองปีจนอีกฝ่ายเสียกิริยาปล่อยเทียบยาหลุดมือ ใบหูกับลำคอแดงแปร๊ดอย่างยากจะปกปิด จนมู่หรงฮ่าวเฉินไอออกมาหลายครั้งแล้วตวัดสายตาขุ่นเขียวมอง ‘แรง’ จนนางแทบจะเผลอหัวเราะออกมาเพราะคิดว่านี่ขนาดกล่าวหนักแน่นสัมพันธ์สามีภรรยาเพียงมารยา ส่วนภายในระหว่างเขาและนางคือพี่ชายน้องสาวชัดเจนตั้งแต่ก่อนวันแต่งงานนะเนี่ย ถ้านางและเขาเป็นสามีภรรยากับจริงสงสัย ‘ท่านผู้ช่วย’ อาจมิได้ตายดีเป็นแน่ 

...ก็นะ!...นางก็เพียงอยากจะทดลองเช็กเรตติงเท่านั้นว่าชาติใหม่ยังแซ่บอยู่เช่นเดิมหรือไม่...อิ...อิ...อิ...