ตอนที่ 4

เมื่อวันใหม่มาเยือนจ้าวเล่อเลียนก็ต้องมานั่งขยี้ศีรษะตนเองเพราะความยุ่งยากสำหรับคนยุค 2022 ต้องมาอยู่ในแผ่นดินเทียนสุ่ยที่อาจจะล้าหลังกว่าในโลกที่นางจากมาหลายพันปีดังนั้นไม่ว่าจะเป็น แปรงสีฟัน ที่ยังดีว่ามีให้นางได้ใช้กับเกลือจนสบายปากโล่งคอไม่ใช่ว่าต้องใช้นิ้วขัดถูฟันเอาเพราะหากเป็นเช่นนั้นนางคงประสาทแดกเสียเป็นแน่

แค่การมีเพียงเอี๊ยมบังทรงกับกางเกงตัวในขายาวเพียงแค่หัวเข่า แต่ไร้เจ้าชิ้นเล็กสามเหลี่ยมแนบเนื้ออันคุ้นชินกับน้องสาวของนาง ในยามก้าวเดินมันโล่งเบาหวิวแปลก ๆ แล้วไหนจะยังห้องส้วมที่เป็นแบบโบราณซึ่งนางเพิ่งจำเป็นต้องไปปลดทุกข์ก็ช่างยากเย็นสำหรับเด็กสาวยุคไอทีเช่นนางอย่างยิ่ง ที่เคยสะดวกสบายใช้แต่โถชักโครกมาตลอดจึงต้องมานั่งส้วมโบราณย่อมลำบากจริง ๆ

ดังนั้นในวันที่สองของโลกใบใหม่นี้จ้าวเล่อเยียนคิดว่านางจะต้องตัดเย็บเข้าเจ้าสามเหลี่ยมชิ้นน้อยส่วนตั๊วส่วนตัวของนางก่อนเป็นอันดับแรกไม่ใช่เดินไปทางไหนก็เย็นวูบวาบโหวงเหวงเช่นนี้

“วันนี้ข้ายังมิต้องไปร่วมมื้อเช้ากับเรือนใหญ่ใช่หรือไม่พี่ฟางหรู”

เพราะเมื่อวานก่อนบิดาและมารดาสามีของนางจะจากไปได้ย้ำว่าให้นางพักผ่อนอยู่ที่เรือนไปก่อนงดเว้นการไปคารวะบิดาและมารดาของสามีเช่นสะใภ้ปกติเขาต้องทำกันเป็นกรณีพิเศษ เพราะนางเพิ่งจะฟื้นจากการสลบไปถึงสามวันสามคืนนับจากวันจมน้ำ

ส่วนฝ่ายสามีของนางนั้นปกติในยามเช้าเขาเองต้องไปรวมตัวกันที่ห้องโถงรับประทานอาหารหลักรวมไปถึงน้องชายกับพวกน้องต่างมารดาจะไปร่วมมื้อเช้าพร้อมหน้าที่เรือนใหญ่ของนายท่านและเหล่าฮูหยินเช่นกัน ส่วนมื้อค่ำก็แล้วแต่ว่าเขาจะไปกินที่เรือนของตนเองหรืออาจจะเป็นเรือนของเหล่าอนุภรรยาทั้งสามที่ตัวของจ้าวเล่อเยียนในอดีตถึงขนาดไปสู่ขอมาให้แก่สามีด้วยตนเอง

อันที่จริงอีตาพี่ฮ่าวเฉินก็มิใช่ถึงกับเป็นสามีที่ไม่เอาไหน ทว่าเป็นจ้าวเล่อเยียนต่างหากที่มิอาจทำหน้าที่ของภรรยาได้จึงทำให้เขาต้องแต่งอนุภรรยาเข้าจวน เพราะมีอนุภรรยาร่วมหลับนอนยังปลอดภัยกว่าไปท่องเที่ยวในหอคณิกาสินะ โดยเฉพาะในยุคนี้ยิ่งไม่มีถุงยางอนามัยอยู่ด้วยการไปเที่ยวหอนางโลมคงไม่ดีเป็นแน่แท้นางพอจะเข้าใจเขาได้อยู่ อีกสิ่งอนุภรรยานอกจากคนแรกอีกสองคนก็ล้วนเป็นจ้าวเล่อเยียนที่จัดหามาให้ ‘พี่ฮ่าวเฉิน’ ด้วยตัวเองนี่นาจะไปกล่าวหาว่าเขามากราคะคงผิดไปสักหน่อยกระมัง

“ใช่เจ้าค่ะคุณหนู”

เด็กสาวจึงค่อยหายใจหายคอสะดวกถึงจะเพียงสองสามวันแต่อย่างน้อยก็ทำให้นางเตรียมตัวพร้อมที่จะต้องเผชิญหน้ากับเหล่าอนุภรรยาทั้งหลายไหนจะยังมียายสหายรักหักเหลี่ยมโหดเช่นสะใภ้รองนั่นอีกคน

“เสี่ยวชุ่ยมานี่”

หากนางจะสอบถามอันใดคิดว่าหลอกถามเด็กสาวตรงหน้าคงได้ความกว่าไปถามฟางหรูหลายส่วน เช่นนั้นพอสาวใช้คนสนิทรุ่นท่านน้านำอาภรณ์ของนางไปซักนิวจ้าวเล่อเยียนจึงค่อยสืบความอยากทราบว่าภายในจวนนี้เป็นอย่างไรบ้างเมื่อนับจากนางแต่งเข้ามาร่วมสองเดือนกลับแทบไม่เคยคบค้าสมาคมกับผู้ใดในจวนเลยนอกจากมารดาและบิดาของสามีเท่านั้น

“ปกตินอกจากไปที่เรือนใหญ่ปรนนิบัตินายท่านและเหล่าฮูหยินแล้วข้าไม่เคยออกไปที่ใดบ้างหรือเช่น...ตลาด”

ก็สตรีเชียวนะแต่นี่แม้แต่ตลาดเนี่ยจ้าวเล่อเยียนยังไม่คิดจะไปมันออกจะเกินคนไปแล้วจริง ๆ เพราะในความคิดของตนเองแล้วไม่ว่าจะยุคใดสมัยไหนสตรีมันต้องชอบการชอปปิงชอบการจับจ่ายซื้อข้าวของอย่างน้อยก็สมควรซื้อพวกเสื้อผ้าบ้างเครื่องประดับเครื่องหอมบ้าง หรือไม่ซื้อได้เดินส่องข้าวของสวย ๆ งาม ๆ ก็มีความสุขแล้ว แต่ยายอดีตเจ้าของกายนี้กลับฝังตนเองอยู่เพียงในจวนกับแวะไปเอาใจบิดาและมารดาสามีเช่นนี้สะใภ้อื่นไม่ชังน้ำหน้ากันไปทั่วแล้วหรือ

...ไม่ได้การแล้ว...

การอยู่ร่วมกันในจวนใหญ่เช่นนี้มันต้องมีพวกมีฝูงจะมาคิดเพียงบิดามารดาสามีเอ็นดูแต่คนทั้งจวนชิงชังคิดดักตบกันทั่วทั้งจวนเห็นทีจะไม่งาม คนเรามีพวกมากอำนาจย่อมมากไปด้วยจะเป็นกระเทียมหัวเหี่ยวเฉาอยู่เพียงในเรือนเห็นทีจะไม่ไหว

“อ้าวพี่ใหญ่วันนี้ต้าซ้อเพิ่งฟื้น ท่านจะไม่ไปเยี่ยมเยียนหรือร่วมกินมื้อเช้ากับนางสักหน่อยหรือ?”

กฎของสกุลมู่หรงคือเหล่าบุตรไม่ว่าจะเกิดจากฮูหยินเอกหรืออนุภรรยารวมไปถึงสะใภ้ ทุกเช้าจะต้องมาทำความเคารพนายท่านมู่หรงและเหล่าฮูหยินเว้นเสียจากคนผู้นั้นจะเจ็บป่วย ส่วนอนุภรรยานั้นไม่ว่าจะเป็นของนายท่านใหญ่แห่งสกุลมู่หรงเองหรือของเหล่าบุตรชายไม่ว่าจะคนใดล้วนห้ามมาวุ่นวายยังเรือนใหญ่เด็ดขาด

มิใช่เพียงเรือนใหญ่เหล่าอนุภรรยาทุกนางหากไม่มีคำสั่งหรือการเรียกหาจากผู้เป็นฮูหยินเอกหรือภรรยาเอกก็มิอาจเข้าไปวุ่นวายในจวนหลักของเหล่าพวกเขาได้เช่นกัน จะอนุภรรยาของมู่หรงฮ่าวเฉินและของมู่หรงฮ่าวหรานล้วนมิได้มาร่วมมื้อเช้าที่เรือนใหญ่มีเพียงสะใภ้รอง กับสะใภ้ห้าเท่านั้น ดังนั้นคนเป็นคุณชายรองที่นั่งข้างคุณชายใหญ่จึงอดจะแอบกระซิบถามพี่ชายเสียมิได้

“ข้ามิใช่ท่านหมอจะไปวุ่นวายเยี่ยมเยียนนางด้วยเหตุอันใด แล้วอีกสิ่งนางจะเห็นหรือไม่เห็นหน้าของข้าก็มิได้ทำให้นางเจริญอาหารเพิ่มขึ้นหรอก”

คนที่มีเพียงใบหน้าเดียวคือ ‘เย็นเฉียบ’ จนเหล่าน้องชายและน้องสาวต่างมารดานั้นมิมีผู้ใดกล้าพูดจาทักทายคุณชายใหญ่หรือใต้เท้ามู่หรงผู้เป็นรองเจ้ากรมอาญามากเกินสามประโยคนับจากเขาเติบโตมา ผิดกับคุณชายรองที่เป็นคนยิ้มแย้มอัธยาศัยดี ดังนั้นตั้งแต่เด็กมาแล้วมู่หรงฮ่าวหรานจึงถูกวางตัวให้สืบทอดกิจการทำการค้าของทางฝ่ายสกุลหลวนที่เป็นคหบดีใหญ่ผู้เป็นท่านตาของเขาแทนที่จะเป็นคุณชายใหญ่มู่หรงไปเสียได้

ส่วนมู่หรงฮ่าวเฉินความจริงด้วยนิสัยเด็ดขาดและเย็นชาเคยถูกท่านปู่และผู้เป็นบิดาคาดหวังให้อีกฝ่ายนั้นรับราชการทหาร ทว่ากลับเป็นเหล่าฮูหยินที่ให้เอาดาบมาเชือดคอนางก็ไม่ยอมปล่อยให้บุตรชายคนโตเอาชีวิตไปเสี่ยงทิ้งเสียที่ชายแดนนานปีกว่าจะได้พบหน้า

ดังนั้นเขาจึงต้องเบนเข็มมุ่งสู่สายงานทางด้านกฎหมายเสียแทนจนวัยสิบหกปีมู่หรงฮ่าวเฉินก็สามารถสอบจอหงวนเป็นขุนนางฝ่ายบุ๋นได้เป็นอันดับหนึ่ง มิใช่เพียงปีเดียวทว่าเขาสอบได้ถึงสามปีซ้อน เช่นนั้นฮ่องเต้จึงประทานยศท่านรองเจ้ากรมอาญาให้แก่ชายหนุ่มนับตั้งแต่เขาวัยครบยี่สิบปีบริบูรณ์นี่ผ่านมาห้าปีงานในหน้าที่ของเขามิเคยผิดพลาดเลยสักครั้ง

ดังนั้นในเมืองหลวงนี้ต่อให้เขาเย็นชาใบหน้าไม่เคยรับไมตรีของสตรีใด แต่ก็ยังมีสกุลใหญ่มากมายอยากเกี่ยวดองกับคุณชายใหญ่มู่หรง หากแต่น่าเสียดายที่นับจากสิบเจ็ดปีก่อนตำแหน่งภรรยาเอกของเขาก็ถูกคุณหนูรองสกุลจ้าวจับจองมาโดยตลอดตามคำสัญญาของมู่หรงฮ่าวหนานกับท่านแม่ทัพจ้าวมาหลายสิบปีแล้วนั่นเอง