ตอนที่ 8

“เอ่อ…ไยพี่ฮ่าวเฉินจึงไม่ตอบเล่อเยียนแม้เพียงครึ่งคำเล่าเจ้าคะว่าอร่อยหรือไม่?”

สุดท้ายคนที่นั่งพูดอยู่คนเดียวจนน้ำลายจะแห้งมหาสมุทรก็อดรนทนไม่ไหวต้องเอ่ยถามอีกฝ่ายอย่างตรงไปตรงมาเพราะคงมีเพียงเท่านี้จึงจะสามารถง้างปาก ‘พ่อก้อนศิลายักษ์’ ตรงหน้าของนางได้แล้วละ

“ในยามกินอาหารข้าไม่ชอบพูดปาก เคี้ยวอาหารอยู่ปากไม่ว่างจึงไม่ตอบ”

“…”

นางอยากกระโดดถีบอีกฝ่ายด้วยขาคู่มากมาย ทว่าก็จำใจต้องปั้นหน้ายิ้มหวานหยาดเยิ้มเอาอกเอาใจ ‘ไอ้ก้อนศิลายักษ์’ ต่อไปไร้ร่องรอยไม่พึงใจออกมาให้อีกฝ่ายเห็นแม้แต่น้อย

…ท่องไว้นะแก…ตลาดกับตั๋วเงิน…

จนผ่านไปครู่ใหญ่อาหารมื้อค่ำมื้อแรกระหว่างคู่สามีภรรยากำมะลอก็จบสิ้นลง ทั้งสองจึงย้ายที่ไปนั่งชมแสงจันทร์เพ็ญที่ส่องสว่างไหวสะท้อนเงากับก้อนหิมะบังเกิดแสงแวววาวงดงามจับตาไปอีกอย่างต่างจากในยามกลางวัน

“เจ้ามีสิ่งใดอยากจะกล่าวก็กล่าวมาเถิด ข้ายังมีงานรออยู่อีกมาก มีหลายคดีต้องเร่งอ่านสำนวนให้กระจ่าง”

‘พ่อก้อนศิลายักษ์’ เริ่มเปิดประเด็นตั้งแต่น้ำชาดอกเหมยกุ้ยหมดไปในถ้วยแรก มือเรียวที่ขยับจานซึ่งนางปอกผลแอปเปิลและแช่น้ำเกลือเล็กน้อยกันมิให้ผิวของมันดำในยามถูกสายลมพลันชะงักงันไป แต่ก็เพียงเล็กน้อยเท่านั้น พอขยับไปวางตรงหน้าอีกฝ่ายนิ่งนางจึงใช้ไม้แหลมจิ้มแล้วส่งไปป้อนให้เขาถึงปาก

ทั้งกิริยาแววตาหรือกลิ่นกายของจ้าวเล่อเยียนในวันนี้ ตัวของนางจะทราบหรือไม่ว่าสามารถทำให้ ‘พ่อก้อนศิลายักษ์’ เสียกิริยาเสียอาการไปนับสิบครั้งได้แล้วนับจากก้าวมาเยือนเรือนแสงจันทร์แห่งนี้ หากนับรวมวันเข้าหอที่เขาเหยียบอยู่ไม่ถึงสองเค่อนี้ก็นับได้ว่าเป็นครั้งที่สี่

และช่างเป็นครั้งที่เขาเริ่มจะไม่ชอบใจตนเองอย่างยิ่ง ที่ไม่ว่าจ้าวเล่อเยียนนั้นจะขยับทำสิ่งใดหัวใจเจ้ากรรมก็ดันมาเต้นเร็วแรงเกินไปอย่างไม่เคยเกิดขึ้นตลอดยี่สิบห้าปีที่ผ่านวัยหนุ่มมาเลย

“คือ…พรุ่งนี้เล่อเยียนอยากจะขออนุญาตพี่ฮ่าวเฉินไปซื้อผ้าตัดเสื้อที่ตลาดเจ้าค่ะ”

ที่แท้ตั้งแต่ยามเย็นจนใกล้ดึกที่นางเฝ้าเอาอกเอาใจเขาอย่างดีก็เพียงต้องการจะไปตลาดหรอกหรือ? ดวงใจที่ในคราวแรกยังเต้นแรงจนน่าตระหนกบัดนี้กลับมาเต้นเนิบช้าได้เช่นเดิมเพราะเพิ่งแจ้งแก่ใจว่านางทำไปก็เพียงหวังผล นี่คิดไปตลาดก็มิใช่จะไปแอบมองน้องชายเขาอีกกระมัง เพราะบัดนี้ในจวนก็มีสะใภ้รองมาขวางทางเสียแล้ว นางคงยากจะแอบมองอีกฝ่ายได้เช่นในอดีตอีกต่อไป

“อยากไปก็ไปมิเห็นจำเป็นต้องมาบอกกล่าวแก่ข้า!”

…ตุ๊บ…

ชิ้นแอปเปิลที่กำลังถูกส่งมาป้อนถึงปากถูกมือแกร่งปัดจนมันกระเด็นกระดอนลงไปนอนอยู่บนพื้นและเพียงอึดใจเดียวเท้าแกร่งก็เหยียบซ้ำแล้วก้าวเท้าเดินจากไปไม่เอ่ยปากลากันสักคำ ทว่าพอได้สติจ้าวเล่อเยียนนึกได้ว่าตนเองยังมิทันได้ขอตั๋วเงินจาก ‘ท่านพี่ฮ่าวเฉิน’ นางก็ถลกชายกระโปรงยาวรุ่มร่ามแล้ววิ่งซอยเท้าเร็วจี๋จนไปทันกายสูงใหญ่ที่ด้านหน้าเรือนพอดี

“ท่านพี่ฮ่าวเฉิน!!!”

“!!!”

ฝ่ายของมู่หรงฮ่าวเฉินเองถึงกับสะดุดปลายเท้าตนเองจนแทบล้มหน้าคว่ำลงไปตรงชานพักเรือนเพราะนับจากรู้จักจ้าวเล่อเยียนมาถึงสิบเจ็ดปี เสียงดังเขาจำได้ว่าแทบไม่เคยได้ยินจากเรียวปากสีระเรื่อน่าจุมพิตของนาง ยิ่งกิริยาวิ่งตึงตังโดยลืมมารยาทของคุณหนูตระกูลใหญ่เช่นนี้เขายิ่งไม่เคยพบเคยเห็นจึงยืนอึ้งตกตะลึงเปิดโอกาสให้กายเล็กพุ่งมายืนอยู่ตรงหน้าเขาเสียก่อนจะทันได้ก้าวจากเรือนไป

“เล่อเยียนขอตั๋วเงินเจ้าค่ะ!…จะไปซื้อผ้าต้องใช้ตั๋วเงิน”

นางกล่าวไปพลางก็หอบสะท้านจนหน้าอกหน้าใจที่อยู่ในชุดอาภรณ์คอเปิดกว้างนั้นสะท้อนขึ้นลงมากระแทกดวงตาของท่านรองเจ้ากรมอาญาเข้าเต็มเปา ลำคอแกร่งพลันแห้งเหือดจนต้องเผลอกระแอมออกมาสองถึงสามครั้ง ยังดีว่าหน้าเรือนนี้มีเพียงแสงจันทร์สาดส่องหาไม่จ้าวเล่อเยียนนั้นคงได้เห็น ‘พ่อก้อนศิลายักษ์’ หน้าแดงใบหูแดงแล้วเป็นแน่

“หากจำไม่ผิดสกุลหลวนที่ฮ่าวหรานดูแลอยู่ก็มีร้านขายผ้า หากเจ้าต้องการผ้าเนื้อดีราคาแพงเพียงใดก็มิต้องจ่ายสักอีแปะเดียวเพราะเจ้าคือสะใภ้ใหญ่”

…เฮ้ย!…

“แต่หากเล่อเยียนอยากซื้อของที่มิใช่ของสกุลหลวนเล่าเจ้าคะ?”

เรื่องเงินทองจะมาบิดมาเบี้ยวกันไม่ได้เชียวนะ นางเหนื่อยไปตั้งมาก ได้ไปตลาดยังไงนางก็จะไม่ยอมพลาด ‘รีดไถ’ ตั๋วเงินจากสามีหรอกนะถึงจะเป็นสามีภรรยากำมะลอกันก็เถอะ แต่ตั๋วเงินนางต้องได้!!!

“คืนนี้ไม่มี…ไม่ได้พกมา พรุ่งนี้ให้ฟางหรูไปเอาที่เรือนของข้า”

…กรี๊ด!…สำเร็จ!!!…

“จุ๊บ ๆ …พี่ฮ่าวเฉินน่าร้ากกกก…ขอบคุณนะเจ้าคะ”

“!!!”

“!!!”

กายกำยำของคนถูกขโมยจุมพิตที่แก้มไปทั้งสองข้างถึงกับยืนนิ่งค้างปล่อยให้จ้าวเล่อเยียนวิ่งตึงตังกลับเข้าไปภายในเรือนและสาวใช้ของนางเดินออกมาเตรียมจะปิดประตูแล้ว หมิงเซินเห็นผู้เป็นนายของเขายังนิ่งอึ้งอยู่ต้องสะกิดเตือนจนสติของรองท่านเจ้ากรมอาญาลอยกลับเข้าร่างเขาจึงได้หันหน้าเดินกลับเรือนนอนของตนเอง แต่เดินไปดูท่าสติคงยังมาไม่ครบเท่าไรอีกฝ่ายจึงเดินชนประตูเรือนเสียงดังโป๊กสนั่นจนเรือนสะท้านทำเอาคนที่มาแอบมองเองยังสะดุ้ง

“ถูกภรรยาจุมพิตไปสองครั้ง พี่ใหญ่ถึงกับขาดสติได้ถึงเพียงนั้นเชียว?”