ตอนที่ 7

“เจ้าค่ะท่านแม่สามี”

จะให้นางกล่าวอันใดไปได้มากกว่านั้นอีก ในเมื่อมารดาสามีเอ่ยบอกเช่นนั้นจึงเป็นอันว่าเย็นนั้นนางจึงต้องไปยืนรอ ‘ท่านพี่ฮ่าวเฉิน’ กลับจากกรมอาญาอย่างที่จ้าวเล่อเยียนในอดีตมิเคยทำมาก่อนเลยตลอดสองเดือน ดังนั้นพอรถม้าคันโตมาหยุดนิ่งไล่เรียงกันถึงสามคันก็ทำเอาบุรุษทั้งสามที่ก้าวลงจากรถม้ามาในเวลาใกล้เคียงกันถึงกับอึ้งตื่นตะลึงไปทุกผู้

“เล่อเยียนคารวะท่านพ่อสามี คารวะท่านพี่ฮ่าวเฉิน ท่านพี่ฮ่าวหรานเจ้าค่ะ”

กิริยาย่อกายนอบน้อมกับน้ำเสียงอ่อนหวาน พร้อมด้วยใบหน้ายิ้มละไมหวานหยดย้อย อย่าได้กล่าวแค่เพียงบุรุษเจ้าชู้เช่นมู่หรงฮ่าวหรานที่ดวงใจเต้นผิดจังหวะ เพราะแม้แต่คนเย็นชาที่สุดในจวนเช่นมู่หรงฮ่าวเฉินยังถึงกับจับจ้องโดยลืมหายใจไปชั่วขณะหนึ่งไปเลยทีเดียว

“อะแฮ่ม…เยียนเอ๋อร์คงออกมารอรับพี่ฮ่าวเฉินกระมัง”

เป็นท่านผู้เฒ่ามู่หรงคนพ่อที่ดึงกิริยากลับมาได้ก่อนเลยเอ่ยทักถามสะใภ้ใหญ่ออกไปด้วยใจเมตตาและเอ็นดูที่มีมานานปี

“ท่านพ่อสามีกล่าวถูกต้องแล้วเจ้าค่ะ พี่ฮ่าวเฉินอากาศเย็นนัก น้ำขิงเจ้าค่ะ”

คนตัวเล็กหันไปรับถ้วยน้ำขิงที่ยังคงอุ่นอยู่ให้แก่ ‘พี่ฮ่าวเฉิน’ ด้วยมือของนางเอง ส่วนของบิดาสามีกับน้องสามีนางก็ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของเหล่าสาวใช้ทั้งหลายไปแทน เป็นการแสดงออกทางกิริยาว่านางใส่ใจในตัวของสามีเพียงใด แล้วเป็นการ 'ใส่ใจจริงจัง' มิได้เสแสร้งแม้แต่น้อย

“วันนี้เล่อเยียนทำอาหารไว้หลายอย่าง มิทราบว่าพี่ฮ่าวเฉินพอจะแวะไปร่วมมื้อค่ำที่เรือนแสงจันทร์ได้หรือไม่เจ้าค่ะ”

…แค่ก…แค่ก…แค่ก…

คราวนี้เป็นมู่หรงฮ่าวหรานที่เพิ่งดื่มน้ำขิงยังมิทันหมดถ้วยแล้วหูดันไป ครั้นได้ยินวาจาอ่อนหวานของจ้าวเล่อเยียนที่ปกติร่วมสองเดือนที่ผ่านมาพูดจากับพี่ชายของเขาอาจนับคำได้หมดว่ากี่คำ บัดนี้กลับมายืนยิ้มหวานรอรับสามีกลับจวนไม่พอนางยังถึงขนาดเอ่ยปากชวนผู้เป็นพี่ชายของเขาที่อดีตนางกลัวอีกฝ่ายยิ่งกว่าอะไร ก็สำลักไอออกมาหน้าดำหน้าแดงเพราะเกินจะคาดนั่นเอง

“ได้สิ เจ้าไปรอที่เรือนเถิด ข้าขอกลับเรือนไปอาบน้ำสักครู่”

การที่ฮูหยินมายืนรอรับกันถึงหน้าจวนใหญ่ ไม่พอนางยังยกน้ำร้อนน้ำชา ทั้งยังมีผ้าที่นึ่งจนอุ่นและกลิ่นหอมสะอาดมาให้เขาเช็ดหน้าเช็ดตาอย่างภรรยาที่ดีถึงเพียงนี้ ต่อให้เขาเป็นบุรุษแข็งกร้าวและเย็นชา ทว่านางอ่อนน้อมเข้ามาหาสามีเขาย่อมมิอาจหักหน้าผู้เป็นภรรยาหรือฮูหยินเอกไปได้ ซึ่งคำตอบดังกล่าวทำเอาอนุภรรยาทั้งสามของมู่หรงฮ่าวเฉินที่มายืนหลบมุมแอบดูและแอบฟังต่างก็โกรธเคืองจ้าวเล่อเยียนกันไปถ้วนหน้า

เพราะพวกนางเอาแต่เฝ้ารอท่านใต้เท้ารองเจ้ากรมอาญามาร่วมเดือน จนนาผืนน้อยแห้งแล้งกันถ้วนหน้า คุณชายใหญ่กลับมิเคยไปเยือนเรือนด้านหลังของพวกนางบ้างเลย ทว่าวันนี้พอนางฮูหยินเอกจ้าวเล่อเยียนมายืนเสนอหน้าแล้วออกมาชักชวนคุณชายใหญ่กลับรับปากรับคำมั่นอย่างดี

…ประเดี๋ยวเถอะ!…

ได้เจอฤทธิ์เดชของอนุภรรยาทั้งสามเช่นพวกนางแน่ ทว่าในยามนี้ขอพวกนางไปสุมศีรษะปรึกษาหารือกันก่อนว่าจะแก้ลำกลับนางฮูหยินเอกเช่นไรดี โดยพวกนางทั้งสามคงหลงลืมไปแล้วว่าที่ไปสู่ขอและแต่งพวกนางเข้ามา ดีต่อพวกนาง แบ่งสรรปันส่วนเงินทองรายเดือนให้ใช้มิได้ขาดมือ กินดีอยู่สบายก็ล้วนเป็น ‘ฮูหยินเอก’ นางจ้าวเล่อเยียนตัวน้อยผู้นั้นทั้งสิ้น!

“คุณหนูยังไม่เร่งอาบน้ำหรือเจ้าคะ?”

เป็นฟางหรูที่เข้ามาทักสอบถามเมื่อยังเห็นว่าจ้าวเล่อเยียนยังสนใจจัดดอกไม้ตกแต่งโต๊ะกินข้าวมื้อเย็น โดยมิเข้าไปอาบน้ำเปลี่ยนอาภรณ์ใหม่และใส่เครื่องหอมเตรียมตัวรอรับ ‘คุณชายใหญ่’ เสียที

“อากาศหนาวเช่นนี้เนี่ยนะ?”

หนาวจนเครื่องในจะแข็งแต่แม่สาวใช้คนดีก็จะจับนางไปอาบน้ำ…ใจคออำมหิตเกินสาวใช้ไปแล้วจริง ๆ จ้าวเล่อเยียนคิดไม่พอยังมองอีกฝ่ายด้วยสายตากล่าวหาฟางหรูเต็มที่

“คุณหนูไปห้องครัวมา ปรุงอาหารตั้งหลายอย่าง กลิ่นติดทั้งอาภรณ์และเส้นผม หากสตรีเราจะออดอ้อนสามีจะต้องมีร่างกายที่หอมหวนเย้ายวนด้วยนะเจ้าคะมิใช่เพียงแค่ฝีมือปรุงอาหารเป็นเลิศ ห้องหอสะอาดสะอ้านเท่านั้น”

…หือ? …

ที่ฟางหรูกล่าวมาก็มีเหตุผลเช่นกัน แต่ก็นะ…มันหนาวเหน็บจนปลายนิ้วแข็งเช่นนี้…แต่พอนึกไปถึงว่าหากมู่หรงฮ่าวเฉินมาเจอสภาพนางทั้งตัวและผมมีแต่กลิ่นอาหารและเครื่องปรุงมากมายในห้องครัวใหญ่แล้ว เขาคงเร่งกินเร่งกลับไปหาพวกอนุภรรยาตัวหอมเย้ายวนใจที่รอคอยถึงสามนาง แผนที่นางวางเอาไว้ย่อมสลายเหนื่อยฟรีไปหมด นางจึงจำยอมไปห้องอาบน้ำ ซึ่งเอาเข้าจริงน้ำอุ่นกับกลิ่นสมุนไพรและเครื่องหอมของคนโบราณนี่ก็ดีใช่น้อย นางอาบและขัดถูอย่างเพลิดเพลินลืมความหนาวเย็นไปเลย จึงถูกเสี่ยวชุ่ยมาเร่งว่าอาหารมาพร้อมกับตัวของสามีกำมะลอของนางแล้ว จ้าวเล่อเยียนจึงจำใจต้องปีนขึ้นจากถังอาบน้ำไปแต่งกายจนเรียบร้อยและออกไปหาสามีกำมะลอที่เขานั่งทะมึนรออยู่ที่โต๊ะอาหารเสียแล้ว

“เล่อเยียนขออภัยที่ปล่อยให้พี่ฮ่าวเฉินรอนะเจ้คะ”

กายบอบบางค้อมกายลงศีรษะแทบจะโขกพื้น ทว่ามู่หรงฮ่าวเฉินเขาเพียงพยักหน้าว่า ‘ไม่เป็นไร’ ให้เห็นเพียงแผ่วเบาเท่านั้น แล้วจึงมองไปที่เก้าอี้ตัวที่ว่างตรงกันข้ามอย่างจะบอกกันผ่านสายตาว่าให้นางนั้นไปนั่งได้แล้วจะได้เริ่มมื้อค่ำให้เสร็จ เขาจะได้รีบกลับเรือนของตนเองไปเสีย

นี่ขนาดนางมีภูมิคุ้มกันความเยือกเย็นมาไม่ธรรมดายังอดจะหนาวสะท้านกับสายตากับใบหน้าของสามีกำมะลอเสียมิได้ แต่หน้าด้านหน้าทนเช่น ‘คุณหนูพันซ์’ มีหรือจะหวั่นไหวอยู่ได้นายสุดท้ายนางก็ดึงสติกลับมาชี้ชวนอีกฝ่ายพูดคุยโดยแนะนำเมนูอาหารบนโต๊ะกินข้าวซึ่งก็เช่นเดิม นางย่อมพูดมันอยู่ผู้เดียวส่วนอีกฝ่ายเขาก็เพียงคีบอาหารเข้าปากพร้อมยกถ้วยพุ้ยข้าวตามเข้าปากไปอย่างเงียบเชียบ

…แข็งกว่าศิลาก็สามีกำมะลอของนางนี่แหละ!…