ตอนที่ 6

เดิมชมหิมะและดอกเหมยจนหนาวเสียเรียวปากซีดเผือด จ้าวเล่อเยียนก็เดินมาถึงเรือนใหญ่ที่เป็นจุดหมายของคนตัวเล็กตั้งแต่ต้น นางสูดลมหายใจเข้าท้องจนเต็มแล้วปล่อยออก ที่ทำเช่นนั้นก็เพราะเด็กสาวกำลังระลึกไปถึงความหลังว่าจ้าวเล่อเยียนในอดีตนั้นเคยกระทำตนเช่นไรกับมารดาของสามีผู้นี้บ้าง เพราะต่อให้นางจะยังคงความเป็นตัวตนเดิมให้ได้มากที่สุด ทว่าต้นไม้ใหญ่นั้นหักโค่นมาไม่น้อยเพราะไม่ยอมอ้อนน้อมลู่ไปตามทิศทางลมเฉกเช่นต้นหญ้าอ่อนฉันใด นางเข้าเมืองดวงตาหลิ่วมิหลิ่วดวงตาตามประเดี๋ยวจะอายุไม่ยืนเสียเปล่าจึงต้องรู้จักปรับตัว

“อ้าวจ้าวฮูหยิน”

เป็นจิ่วฮุ่ยสาวใช้คนสนิทของเหล่าฮูหยินมู่หรงเดินออกมาเพื่อจะไปหยิบใบชาเอามาเติมให้แก่หลวนชิวเหนียงผู้เป็นนายใหญ่ของตนเอง นางกลับพบเข้ากับสะใภ้ใหญ่ที่นางเองรู้จักจ้าวเล่อเยียนมาตั้งเด็กสาวยังเพียงหกหนาว จนบัดนี้อีกฝ่ายสิบเจ็ดหนาวเป็นสาวเต็มกายงดงามอ่อนหวานชวนเอ็นดูไม่มีเปลี่ยน

“ท่านป้าจิ่วฮุ่ย…มิทราบว่าท่านแม่สามีนั้นนั่งอยู่ที่ระเบียงด้านทิศใต้เช่นเดิมหรือไม่เจ้าคะ?”

นางทำความเคารพผู้มากวัยกว่าด้วยการนำสองมือไปวางเอาไว้ที่เอวด้านขวาจากนั้นจึงย่อหัวเข่าลงเล็กน้อยก้มศีรษะแต่พองามดูไม่เสียมารยาทและดูมิใช่ไม่รู้กาลเทศะจนจิ่วฮุ่ยที่มากวัยถึงห้าสิบปียิ่งมองก็ยิ่งชมชอบและคิดว่าสตรีสาวน้อยผู้นี้เหมาะสมที่สุดแล้วกับตำแหน่งสะใภ้ใหญ่ของตระกูลมู่หรงแห่งนี้ โดยเฉพราะกับคุณชายใหญ่มู่หรงด้วยแล้วสองคนนี้คือคู่สวรรค์ลิขิตเลยเชียวละ

“เจ้าค่ะ จ้าวฮูหยินคงจะมาร่วมดื่มน้ำชาในยามบ่ายกับเหล่าฮูหยินกระมังเจ้าคะ?”

สายตาของสาวใช้สูงวัยเหลือบไปเห็นกล่องใส่ขนมดอกกุ้ยฮวาที่เหล่าฮูหยินมู่หรงนั้นชื่นชอบก็พอจะคาดเดาได้แล้วว่าเด็กสาวซึ่งงดงามราวหยกถูกสลักจนยากจะหาข้อตำหนิมายืนส่งยิ้มหวานยังหน้าเรือนใหญ่เช่นนี้นั้นมีจุดประสงค์ใด

“ท่านป้าจิ่วฮุ่ยกล่าวได้ถูกต้องแล้ว วันนี้เล่อเยียนรู้สึกสบายดีอย่างยิ่งจึงอยากมาอ่านนวนิยายให้ท่านแม่สามีฟังในยามบ่ายเจ้าค่ะ”

เพราะทุกยามบ่ายหากไม่มานั่งชมงิ้วที่เหล่าฮูหยินจ้างมา ก็จะเป็นจ้าวเล่อเยียนที่อ่านนวนิยายหรือบทของงิ้วให้มารดาของสามีฟังอยู่เสมอนั่นเอง

“เช่นนั้นเชิญที่เดิมเลยเจ้าค่ะ ประเดี๋ยวท่านป้าจิ่วจะนำชาดอกโม่ลี่ฮวาที่จ้าวฮูหยินชอบติดมาให้ด้วยเจ้าค่ะ”

สาวใช้ข้างกายเหล่าฮูหยินมู่หรงนั้นทราบดีว่าสะใภ้ใหญ่แซ่จ้าวผู้นี้ชื่นชอบยิ่งนักกับน้ำชาดอกโม่ลี่ฮวาหรือไม่ก็จะเป็นดอกหอมหมื่นลี้จึงอยากเอาใจเด็กสาวสักหน่อย

“ลำบากท่านป้าจิ่วแล้ว”

วิธีการกล่าวขอบคุณผู้สูงวัยกว่า จ้าวเล่อเยียนเริ่มจดจำได้บ้างแล้วจึงเอ่ยมิติดขัดอันใดทั้งสิ้น ดังนั้นพอคล้อยหลังสาวใช้วัยดึกจ้าวเล่อเยียนก็ถึงกับระบายลมหายใจออกมาเสียงดังแล้วหันไปหาฟางหรูยักคิ้วหนึ่งข้างดังจะถามว่าที่นางทำไปเมื่อครู่นั้น ‘โอเค’ ไหม ทว่าฟางหรูสาวใหญ่กลับไม่ทราบทำหน้าเป็นปลาสงสัย จ้าวเล่อเยียนจึงต้องเปิดปากถามออกไปเสียให้สิ้นความกันไป

“เมื่อตะกี้นี้ข้าพูดถูกต้องโอเคหรือยัง ใช่ได้ไหมปกติดีแล้วหรือยัง อดีตข้าพูดและแสดงกับท่านป้าจิ่วเช่นนี้หรือไม่”

“!!?”

ฟางหรูถึงกับอ้าปากกว้างจนมีไข่เป็ดก็คงจับยัดเข้าไปได้ทั้งฟองเพราะที่ ‘คุณหนูรอง’ ของตนเองพูดแต่ละคำฟังอย่างไรคนโง่เขลาเช่นนางก็ฟังไม่เข้าใจสักนิดเดียว

“โอเคก็คือ…ตกลง…เมื่อครู่ข้ากล่าวได้ถูกต้อง แสดงกิริยาได้งดงามแล้วหรือไม่...ตกลงว่าถูกต้องไหม?”

เดือดร้อนให้คนข้ามภพข้ามชาติมาต้องแปลภาษาจีนให้เป็นจีนอีกครั้ง กล่าวจบนางถึงกับมองบนไปหนึ่งรอบคล้ายปวดศีรษะรุนแรง

“อ๋อ…โคเคเจ้าค่ะ...ถูกต้องดีทุกสิ่งเจ้าค่ะคุณหนูรอง”

…เจริญละโอเคก็กลายเป็นโคเค ยังดีไม่เป็นโคเคนนะ ไม่อย่างนั้นนางอาจจะติดคุกเอาได้กับภพใหม่แห่งนี้…

“เอาละข้าขอโทษ เป็นข้าที่สลบไปเสียหลายวันจึงเลอะเลือนไปเช่นนี้ พี่ฟางหรูอย่าพยายามพูดจาประหลาดตามข้าเลย ท่านเคยเป็นเช่นไรก็เป็นเช่นเดิมเถิด”

นางเองก็ลำบากอย่างยิ่งที่ต้องมาฝึกพูดจาภาษาของเทียนสุ่ย จึงเข้าใจดีว่าฟางหรูเองก็คงย่อมลำบากใจและลำบากลิ้นเช่นกันที่ต้องมาพูดจาภาษาจีนสำเนียงไทยปนอังกฤษเช่นนี้ แล้วนางก็พยายามจะท่องไว้ในใจว่า 'ใจเขาใจเรานะ' นางพันซ์เอ๊ย

“อ้าวเยียนเอ๋อร์”

พอคนที่กำลังตัดแต่งต้นไม้พุ่มในกระถางอยู่หันมาเจอสะใภ้คนโปรดก็ร้องทักขึ้นด้วยน้ำเสียงรวมไปถึงสีหน้าอันแสนจะสดใสทันที

“ท่านแม่สามี สะใภ้ใหญ่นำขนมดอกกุ้ยฮวามาให้ท่านแม่สามีทานคู่กับน้ำชายามบ่ายเจ้าค่ะ”

กิริยางดงาม น้ำเสียงอ่อนหวาน กับขนมดอกกุ้ยฮวากลิ่นหอมคุ้นเคย กลับทำให้หลวนชิวเหนียงแทบจะนึกภาพเด็กสาวที่ลุกขึ้นมาเอาน้ำมนตร์เอย ดาบไม้เอยไล่ทุบตีหลวงจีนปลอมเหล่านั้นไม่ออกจริง ๆ แต่คิดให้ดีจ้าวเล่อเยียนเป็นบุตรสาวแม่ทัพผู้หนึ่งจะมีมุมห้าวหาญที่นางกับสามีจะไม่เคยเห็นไปบ้างย่อมไม่แปลกอันใด

“หืม? ...เยียนเอ๋อร์อยากไปตลาด”

ผ่านมาร่วมจะสองเดือนสะใภ้ใหญ่ของนางจะออกจากจวนครึ่งก้าวยังไม่เคย ทว่าสลบไปสามวันตื่นขึ้นมาจ้าวเล่อเยียนกลับดูเปลี่ยนไปราวกับพลิกฝ่ามือถึงกับมาขออนุญาตนางนั้นไปชมตลาดของเทียนสุ่ยเช่นนี้ ช่างแปลกยิ่งนัก

“เจ้าค่ะท่านแม่สามี เยียนเอ๋อร์อยากไปซื้อพวกเครื่องหอมกับผ้ามาตัดเสื้อผ้าชุดใหม่บ้าง มิทราบว่าท่านแม่จะขัดข้องหรือไม่”

นางกล่าวอ่อนน้อมระมัดระวังเพราะเช่นไรนางก็เป็นสะใภ้ ต่อให้อีกฝ่ายจะรักและเอ็นดูนางมากเพียงใดก็ตาม แต่สังคมแห่งนี้คนออกเรือนแล้วที่ต้องเคารพยิ่งกว่าสามีก็บิดาและมารดาของสามีนั่นเอง ดังนั้นวันนี้หากคิดจะออกไปท่องเที่ยวดูโลกภายนอกนางจะต้อง ‘โปรยเสน่ห์’ กันอย่างถึงแก่นเลยทีเดียว

“จะไปขัดข้องอันใดเล่าเจ้าเด็กผู้นี้นี่ เจ้าอยากออกไปซื้อข้าวของนี่มันเรื่องปกติของสตรีทั่วไป อยากไปวันใดก็ไปแจ้งแก่ฮ่าวเฉินเขาเสียก่อนก็แล้วกัน”

…เฮ้อ!…

นางลืมไปได้เช่นไรว่าสถานที่แห่งนี้มันบุรุษเป็นใหญ่ ก่อนแต่งงานเชื่อฟังบิดาและพี่ชาย พอออกแต่งงานแล้วทั้งชีวิตต้องยกให้แก่ผู้เป็นสามี พอสามีตายจากก็ยังต้องยกชีวิตที่เหลือให้แก่บุตรชายต่อไป อกอีพันซ์จะแหก!