ตอนที่ 5

“คำตอบช่างใจดำเสียจริง ต้าซ้อนั้นแสนจะงดงามปานล่มเมืองมิอาจจะละลายน้ำแข็งในใจของพี่ใหญ่ได้บ้างเซียวหรือ?” คนอารมณ์ดีอยู่เสมอยังเอ่ยปากหยอกเย้าผู้เป็นพี่ชายโดยแท้เพียงคนเดียวอย่างเห็นเป็นสนุกเสียมิได้

“หากจะกล่าวว่าข้านั้นมีใจดำอำมหิตต่อเล่อเยียนแล้วตัวของเจ้าเล่ามิเรียกว่าอำมหิตกว่าข้าหลายหมื่นเท่าหรือฮ่าวหราน?”

กล่าวจบมู่หรงฮ่าวเฉินก็วางตะเกียบแล้วหันไปเอ่ยปากลาบิดากับมารดาเพื่อจะเข้ากรมอาญาเช่นทุกวัน โดยหมิงเซินบ่าวชายคนสนิทจัดเตรียมข้าวของและหมวกยืนรออยู่ที่ข้างรถม้าคันโตที่เขานั้นใช้เป็นประจำ ทิ้งคำพูดแสนเจ็บแสบบาดลึกนั้นเอาไว้ให้มู่หรงฮ่าวหรานกลืนข้าวที่เหลือในถ้วยไม่ลงอีกเลย

เพราะภาพในอดีตก่อนงานแต่งงานสามเดือนเป็นจ้าวเล่อเยียนที่มีใจหาญกล้าแอบลักลอบหนีมาเมืองหลวงแล้วขอนัดพบกับเขาจากนั้นนางก็สารภาพอย่างหมดความละอายของสาวน้อยไปจนสิ้นว่าหลายปีนับจากนางเติบโตเป็นสาวแล้วรู้จักความรักระหว่างชายหญิง นางก็รักปักใจแต่เพียงเขาคนเดียวมิได้รักคนเย็นชาและดูดุดันเช่นมู่หรงฮ่าวเฉิน นางจึงยากจะตบแต่งกับคู่หมั้นในวัยเด็กเช่นท่านรองมู่หรงไปได้เด็ดขาด!

นางจึงอยากจะขอเปลี่ยนตัวเจ้าบ่าว ทว่าเขากลับปฏิเสธนางออกไปเพราะตนเองยังไม่พร้อมจะแต่งงานมีฮูหยินและเขาเองก็รักและเอ็นดูนางเป็นเพียงน้องสาวเท่านั้น แต่จ้าวเล่อเยียนกลับคุกเข่าโขกศีรษะวิงวอนให้เจ้าบ่าวเป็นเขาเถิด หากเขาไม่รักนาง ในวันใดที่เขาพบสตรีที่รักนางจะยอมหย่าขาดแล้วลดตนเองไปเป็นเพียงอนุภรรยา ยอมให้เขายกสตรีที่เขารักขึ้นเป็นฮูหยินเอกแทน

นางร้องไห้ราวกับจะขาดใจ แล้วกล่าวว่าถึงจะเป็นเพียงอนุภรรยาแต่นางนั้นรักมั่นคงแต่งงานไปย่อมมีความสุข ทว่าแต่งงานกับคนที่นางไม่มีใจรักต่อให้เป็นฮูหยินเอกนางก็ไร้ซึ่งความสุขเรียกได้ว่าตกนรกทั้งที่ยังมีชีวิตอยู่ก็ไม่เกินจริง เรียกว่าในวันนั้นจะให้นางยอมเป็นเพียงสาวใช้อุ่นเตียงจ้าวเล่อเยียนก็ยินยอมแก่เขามิเกี่ยงงอนเลยสักนิด

ดังนั้นเขาจึงมิอาจจะตัดเยื่อใยปฏิเสธนางออกไปไม่รับไมตรีใดทั้งสิ้นเด็ดขาดถึงเขาจะมีเหตุผลรองรับมากมายอยู่แล้วและหนักแน่นเสียด้วย แต่เขามันคนกะล่อนปลิ้นปล้อนยอมรับจากใจจึงเสแสร้งหลอกลวงเด็กสาวในวันนั้น โดยบอกว่าวันแต่งงานกำหนดแล้ว เจ้าบ่าวเจ้าสาวเองก็กำหนดแน่นอน

ดังนั้นจะให้เขานั้นไปเอาเปรียบนางที่เป็นถึงสาวน้อยและเป็นบุตรสาวที่เกิดจากฮูหยินเอกได้อย่างไร เช่นนั้นวิธีเดียวหากเขาจะยอมนับนางเป็นอนุภรรยาหรือสาวใช้อุ่นเตียงก็ต้องให้นางแต่งงานไปกับพี่ชายของเขาเสียก่อน อย่างน้อยก็ต้องสักหกเดือนแล้วจึงค่อยหย่าขาดจากกันด้วยเหตุผลที่เหมาะสมมิทำให้นางได้อับอาย ดังนั้นเด็กสาวโง่เขลานางหนึ่งถูกคำหวานล่อลวงนางจึงหลงเชื่อเขาหมดหัวใจ ทว่าผู้ใดจะทราบดีไปกว่าตัวของเขากันเล่าว่าเหตุใดจึงไม่ยอมรับนางมาเป็นภรรยาเอกตั้งแต่แรกทั้งที่เขาทำได้สบายมากเพียงเอ่ยปากหนึ่งคำเท่านั้น

ก็เพราะสตรีจืดจางเช่นจ้าวเล่อเยียนเขามิอาจทนร่วมหอร่วมเรือนได้ สำหรับเขานอกจากจะงดงามไปด้วยรูปโฉมแล้วยังต้องฉลาดคล่องแคล่วเท่าทันคน ไม่ใช่ทึ่มทื่อแข็งเป็นท่องซุง ไม่พอจ้าวเล่อเยียนยังอ่อนแอ คนจะเป็นภรรยาพ่อค้าเช่นเขาอ่อนแอและโง่งมจะใช้ได้ที่ไหน สำหรับเขาก้อนภาระเช่นนี้โยนให้พี่ชายรับผิดชอบไปย่อมดีที่สุดแล้ว

...จวบจนในวันนั้น...

ก่อนวันแต่งงานของเขากับเสวียนหลิวอิ๋ง ‘ต้าซ้อ’ หรือสะใภ้ใหญ่ที่แทบไม่เคยจะออกจากเรือนไปยังเรือนใดนอกจากเรือนใหญ่ที่บิดากับมารดาของเอาอาศัยอยู่ ทว่านางกลับแอบลักลอบมาขอพบเขา มาขอร้องผู้เป็นน้องสามีทั้งที่ดึกมากแล้ว นางมาสอบถามเขาด้วยใบหน้านองน้ำตา

‘พี่ฮ่าวหรานเคยบอกแก่เล่อเยียนว่าท่านยังไม่คิดแต่งงานในเร็ววันนี้ พี่บอกให้เล่อเยียนแต่งงานไปก่อนรอเวลาสักหกเดือน แล้วพี่ยังบอกอีกว่าท่านกำลังสนุกกับการทำการค้าไม่อยากแต่งงาน แล้วนี่เล่า? ...พรุ่งนี้ระหว่างพี่ฮ่าวหรานและหลิวอิ๋งคืออันใด?...ท่านหลอกลวงเล่อเยียน!"

นางมองเขาด้วยสายตากล่าวหาผสานผิดหวังคล้ายนางนั้นโดนหักหลัง ซึ่งหากจะกล่าวไปมันก็จริง เพราะในยามนั้นเขาหว่านล้อมนางไปคำใดบ้างก็ลืมไปหมดแล้ว ที่รู้และจำได้คือสุดท้ายนางก็ยินยอมกลับรั่วหยางและยินยอมแต่งงานกับพี่ใหญ่ของเขาเท่านั้น

แต่จะทำเช่นไรได้ในช่วงนั้นเขาเกิดไปเจรจาการค้าที่รั่วหยางบ่อยครั้ง ได้พบพานกับคุณหนูหกสกุลเสวียนที่เป็นสหายสนิทของจ้าวเล่อเยียน ที่ภายในวันนั้นก็ติดตามสาวน้อยมาด้วย คราวแรกเขาก็เพียงถูกใจรูปโฉม ทว่าพอเขาแวะไปรั่วหยางหลายครั้งเข้ายิ่งสนิทยิ่งชิดใกล้เขาก็คิดว่านี่แหละสตรีที่จะมาเป็นฮูหยินเอกของเขาได้ดีที่สุด เขาผิดอันใดที่จะเลือกตามใจตนเองภรรยาเอกมันสมควรเป็นเขาที่พึงใจมิใช่ตบแต่งตามคำสัญญาหรือเพียงแค่สงสารสตรีนางนั้น

‘กลับไปเสียเล่อเยียน บัดนี้เจ้าคือภรรยาของพี่ใหญ่ข้า ส่วนตัวของเจ้าเองก็เป็นพี่สะใภ้ของข้า หากใครมารับรู้มิใช่เพียงเจ้าที่จะเสียหายแต่ข้าย่อมผิดใจกับพี่ชาย เรื่องเล็กน้อยเพียงเท่านี้สมองทึ่มทื่อของเจ้าก็คิดไม่ได้หรือ? ...หึ...นี่เช่นไรเล่าที่ให้ตายอีกสิบชาติข้าก็แต่งเจ้ามาเป็นแม้แต่สาวใช้อุ่นเตียงก็ไม่มีทางเด็ดขาด!!!’

เด็กสาวที่ไม่คาดว่าบุรุษอัธยาศัยดี และใจดีต่อนางมาตลอดหลายปีจะกล่าววาจาร้ายกาจกับตนเองได้เช่นนี้ ในวันนั้นเขาสัญญาว่าหากนางยอมแต่งงานกับพี่ชายของตน พอในยามใดที่เขาพร้อมขอเพียงนางและมู่หรงฮ่าวเฉินไม่แตะต้องกาย มีสัมพันธ์เช่นสามีภรรยาทั่วไป เขาเองจะเป็นฝ่ายขอให้พี่ชายคนโตหย่าขาดแก่นางแล้วรับนางมาเป็นอนุภรรยา ซึ่งในวันนั้นนางก็จากไปอย่างมีความหวัง

...ไยนางจึงโง่งมเชื่อคำหลอกลวงของบุรุษผู้นี้ไปได้? ...

หรือเป็นเพราะนางรักเขามากจนดวงตามืดมน จึงคิดไม่ได้ว่าการทำเช่นนั้นมันแทบจะเป็นไม่ได้ คนที่เคยตบแต่งกับพี่ชายแล้วจะหย่าขาดไปเป็นอนุภรรยาของคนเป็นน้องชายโดยแท้ ย่อมไม่ถูกชาวบ้านชาวเมืองยอมรับ ทว่าในวันนั้นนางกลับเชื่อคำเขาโดยไร้ข้อกังขา!? ...

...เล่อเยียนเอ๋ย...เล่อเยียน...เจ้ามันโง่งมสมควรตายอย่างยิ่ง!...

‘ได้...ข้ามันโง่...ข้ามันสมควรตาย...หึ...เช่นนั้นท่านจงจดจำเอาไว้ วันแต่งงานของท่านกับสหายชั่วเช่นเสวียนหลิวอิ๋ง วันนั้นคือวันตายของข้า...จ้าวเล่อเยียน!’

กล่าวจบนางก็ผลุนผลันวิ่งหนีกลับเรือนแสงจันทร์ของนางไป เขาเองที่กำลังมีความสุข ที่กำลังจะได้แต่งงานกับสตรีอันเป็นยอดดวงใจจึงมิใส่ใจเด็กเอาแต่ใจเช่นจ้าวเล่อเยียนอีกเลย จวบจนในวันรุ่งขึ้นผู้ใดจะคาดในยามที่เขากำลังเข้าห้องหอหวานชื่นกลับมีเสียงกรีดร้องยาวเหยียดของสตรีดังขึ้นราวกับนางเจ็บปวดอย่างแสนสาหัสจากนั้นบึงบัวด้านข้างเรือนหอของเขาก็บังเกิดเสียงดัง’ ตูม!’ ต่อจากนั้นเสียงของสาวใช้ที่เขาพอจะจดจำได้ว่าเป็นของจ้าวเล่อเยียนก็กรีดร้องเรียกหาคนช่วยว่าสะใภ้ใหญ่ตกน้ำก็ดังขึ้น

ความตกใจจึงวิ่งพล่านสุดท้ายเขาก็ต้องออกจากห้องหอไปดูเหตุการณ์ ทว่าก็ยังช้ากว่าคนเป็นพี่ชายใหญ่เช่นมู่หรงฮ่าวเฉินที่พุ่งกายลงไปดำผุดดำว่ายค้นหาร่างอรชรอยู่ครู่หนึ่งก็ได้นางคืนกลับมา ทว่ากลับไร้ลมหายใจไปแล้ว แต่มู่หรงฮ่าวเฉินก็พยายามอย่างเต็มที่สุดท้ายลมหายใจของจ้าวเล่อเยียนก็จึงกลับมาอีกครั้ง

ทว่านางก็ไร้สติไปถึงสามวันเต็ม ถามว่าความผิดนั้นมันอยู่ที่ใครมีเพียงเขาเท่านั้นที่ทราบดีว่าต้นสายปลายเหตุล้วนเป็นเขาเอง หากในวันนั้นเขาไม่หลอกลวงนางแต่บอกกับนางออกไปอย่างตรงไปตรงมาเหตุการณ์ดังกล่าวย่อมไม่เกิดขึ้นแล้วมายุ่งยากยุ่งเหยิงในภายหลังเช่นนี้

ยังดีว่าฟางหรูนางยังรู้ความกล่าวไปว่าจ้าวเล่อเยียนเดินออกมาสูดอากาศที่ใกล้บึงบัวแล้วบังเอิญเจองูเข้า นางจึงเสียขวัญแล้วพุ่งตกน้ำไปมิใช่เปิดเผยว่าแท้จริงสะใภ้ใหญ่ตั้งใจจบชีวิตในค่ำคืนเข้าหอของเขา ทุกสิ่งภายในจวนจึงยังปกติดี

ทางฝ่ายต้นเหตุนั้นกำลังรู้สึกผิดจากใจ ทว่าฝ่ายของนิวจ้าวเล่อเยียนนั้นกลับมิได้สนใจหรือใส่ใจอดีตอันแสนเจ็บปวดของเจ้าของร่างผู้เดิมที่จากไปแล้ว ก็อย่างที่กล่าวไปตั้งแต่เมื่อวานนี้ว่าวันนี้และบัดนี้ ร่างนี้เป็นของนาง ชีวิตใหม่ก็เป็นของนาง

จะไปเอาอดีตอันเจ็บปวดของกายนี้มาใส่ใจไปไย คนเช่นนางสาวพันวารีเป็นพวกมองไปข้างหน้า อดีตเก็บเอาไว้เป็นบทเรียนเตือนใจก็พอ และในวันนี้นางก็อยากไปซื้อผ้ามาตัดเย็บเป็นเจ้าสองชิ้นน้อยทั้งบนและด้านล่าง ทว่าจะออกจากจวนวันนี้คงยากแล้ว

...อย่ากระนั้นเลยเจ้าของร่างเก่านี้ มารดาสามีรักใคร่ บิดาของสามีหลงใหลค นมีสมองย่อมต้องรู้จักใช้ให้มีประโยชน์!...

“พี่ฟางหรูข้าจะไปจิบน้ำชากินขนมกุ้ยฮวากับท่านแม่ ชุดนี้พอไหวหรือไม่”

นางยังไม่คุ้นลิ้นคุ้นปากภาษาย่อมติดสำเนียงไทยปัจจุบันอยู่บ้าง แต่อยู่กันมาหนึ่งวันหนึ่งคืนฟางหรูเริ่มจะคุ้นเคยแล้วจึงไม่คิดว่าคุณหนูของตนเองถูกปีศาจสิ่งสู่อีก

“งดงามแล้วเจ้าค่ะ”

กล่าวเช่นนี้จ้าวเล่อเยียนแปลได้ว่าชุดที่นางสวมนี้ ‘แจ่ม’ มากพอจะออกไปเฉิดฉายนอกเรือนได้แล้ว ก็นะ...ในจวนนี้มีสามสะใภ้เอก กับอนุภรรยาอีกรวมกันอาจเกินสามสิบคน คนเช่น ‘คุณหนูพันซ์’ ไม่เคยออกจากบ้านแล้วไม่ปัง นางย่อมต้องปังยืนหนึ่งจะมาเสียหน้าในยุคโบราณนี้ไม่ได้เด็ดขาด!

คิดจบคนตัวบอบบางที่ถูกห่อเอาไว้ด้วยเสื้อขนสัตว์หนานุ่มก็ได้ก้าวเท้าออกมาเยือนโลกใบใหม่เป็นครั้งแรก จ้าวเล่อเยียนเริ่มจะปรับตัวยอมรับได้กับอากาศหนาวของเมืองเทียนสุ่ยได้แล้ว ทุกก้าวที่เดินผ่านนางก็มิได้เร่งรีบชมหิมะและดอกเหมยทั้งตูมและบานด้วยจิตใจผ่องใส พอจิตใจภายในมันแจ่มใสกายภายนอกของจ้าวเล่อเยียนจึงงดงามผุดผ่องขึ้นมาอีกหลายส่วน

...และความงดงามเหล่านั้นกลับไปสะดุดสายตาของใครบางคนเข้าเต็มเปา...

ใครบางคนที่เคยริษยาจ้าวเล่อเยียนมาโดยตลอด แต่นางสตรีโง่เขลาผู้นั้นกลับนับงูพิษเช่นนางเป็นสหายรักหึ!...รูปโฉมงดงามแต่ไร้สติปัญญากับมารยาหญิงจืดจางราวปลาตาย ไม่แปลกหรอกที่บุรุษสมบูรณ์พร้อมเช่นมู่หรงฮ่าวหรานจะมองข้ามมันแล้วหันมาเลือกนางเสียแทน...

...จะวันใดเจ้าก็เป็นได้เพียงตัวรองมือรองเท้าของข้าเสมอ จ้าวเล่อเยียน!!!...