Share

บทที่ 3

last update publish date: 2026-11-13 20:52:22

คำถามมากมายติดอยู่ในลำคอ เธอออกแรงเพียงพอจะเปล่งเสียงได้คำเดียว

“ช่วย…”

ชายผู้นั้นมองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหัวเราะอย่างไม่อยากเชื่อ

“เพิ่งรู้จักขอความเมตตาหรือ”

เขาปล่อยคางเธอ ใบหน้าจึงกระแทกกับต้นไม้อีกครั้ง ความเจ็บทำให้เจนนี่ต้องหลับตา น้ำตาไหลออกมาโดยไม่อาจควบคุม เธอพยายามหายใจอย่างช้า ๆ แต่ทุกครั้งที่ทรวงอกขยับ แผ่นหลังก็ปวดร้าวจนแทบหมดสติ

เสียงแส้ถูกยกขึ้นดังอยู่ใกล้หู

ในช่วงสั้น ๆ ก่อนมันฟาดลงมา เธอได้ยินคนด้านข้างรีบกล่าวห้าม

“พอเถอะขอรับ คุณชายหลัว หากพระนางสิ้นพระชนม์ตรงนี้ จะเคลื่อนย้ายลำบาก”

ปลายแส้หยุดค้าง

เจนนี่ได้ยินเสียงถอนหายใจ ตามด้วยคำสั่งที่ทำให้เลือดในกายเย็นเฉียบ

“แก้มัด พาไปที่น้ำ ทำให้เรียบร้อย แม่นมหลวงยังรอฟังข่าวอยู่”

พระนาง แม่นมหลวง เจนนี่จับความหมายของคำเหล่านั้นไม่ได้ แต่เข้าใจชัดเจนว่าคนพวกนี้ไม่ได้กำลังขู่ พวกเขากำลังจะฆ่าเธอ

เมื่อเชือกคลายออก แขนทั้งสองตกลงข้างตัวโดยไร้เรี่ยวแรง เธอทรุดก่อนที่เท้าจะแตะพื้นเต็ม ๆ ชายสองคนเข้ามาคว้าแขนแล้วลากไปตามทาง ดินและเศษใบไม้ครูดปลายรองเท้าที่หลุดออกจากส้น

เธอพยายามฝืนเงยหน้า มองหาบ้าน ผู้คน หรือแสงไฟสักแห่ง มีเพียงต้นไม้เรียงตัวอยู่ในเงาสลัว และเสียงน้ำซึ่งดังชัดขึ้นทุกขณะ ด้านหลัง ชายผู้ถือแส้เดินตามมาช้า ๆ ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเย็น

“ฮองเฮา อย่าโทษที่พวกกระหม่อมไม่ไว้หน้าเลย พระองค์ไม่ควรคิดขวางทางตั้งแต่แรก”

เจนนี่แข็งค้างไปทั้งร่าง

คำเรียกนั้นไม่ได้ทำให้เธอเข้าใจมากขึ้น กลับดึงความทรงจำประหลาดบางอย่างขึ้นมาอย่างรุนแรง ภาพประตูสีแดงสูงใหญ่ ใบหน้าหญิงวัยกลางคนที่ยิ้มให้ และมือของใครบางคนที่ค่อย ๆ ปิดฝากล่องจดหมายปรากฏวูบเดียวแล้วหายไป ความปวดแล่นขึ้นกลางศีรษะ ริมฝีปากแห้งแตกขยับโดยที่เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตนกำลังพูดอะไร

“หลิน…หว่านชิง…”

คนที่จับแขนหันมามอง แต่ไม่มีใครตอบ

พวกเขาลากเธอหยุดอยู่ริมตลิ่ง กลิ่นน้ำขุ่นชื้นลอยเข้าจมูก เจนนี่พยายามยึดสติไว้กับเสียงลมหายใจของตัวเอง เธอไม่รู้ว่าหลินหว่านชิงคือใคร ไม่รู้ว่าคืนรับรางวัลหายไปไหน และไม่รู้ว่าเหตุใดความเจ็บปวดทั้งหมดจึงชัดเจนถึงเพียงนี้

เธอรู้เพียงว่าต้องมีชีวิตอยู่ก่อน มือหยาบกระชากผมด้านหลังจนใบหน้าเงยขึ้น เจนนี่รีบสูดลมหายใจ เฮือกสุดท้าย ก่อนความเย็นจัดจะปิดทับดวงตาทั้งสองข้าง และเสียงทั้งหมดหายลงไปใต้ผิวน้ำ

ลมหายใจใต้ผิวน้ำ

น้ำเย็นทะลักเข้าจมูกในทันทีที่ใบหน้าถูกกดลงไป

เจนนี่ปิดปากแน่นโดยสัญชาตญาณ มือทั้งสองยันลงบนดินเลน พยายามผลักตัวขึ้น แต่แขนที่บอบช้ำจากการถูกมัดไม่อาจต้านแรงกดบนท้ายทอยได้ รากไม้เล็ก ๆ ครูดฝ่ามือจนเจ็บแสบ ขณะที่เข่าจมลึกลงในโคลนทุกครั้งที่เธอออกแรง

เธอเพิ่งสูดลมหายใจมาได้เพียงครั้งเดียว

อากาศในอกเหลือน้อยเกินไป

เจนนี่เบิกตาท่ามกลางน้ำขุ่น เห็นเงารากไม้สั่นไหวอยู่ตรงหน้า ห่างจากปลายนิ้วเพียงนิดเดียว เธอพยายามคว้ามันไว้ แต่เส้นผมที่กระจายเต็มใบหน้าทำให้มองอะไรไม่ชัด ก่อนที่นิ้วจะจับถึง มือบนศีรษะก็กดแรงขึ้นจนหน้าผากแทบกระแทกพื้นตื้นด้านล่าง

เสียงผู้ชายดังผ่านผิวน้ำลงมา แตกพร่าแต่ยังจับใจความได้บางส่วน

“จับไว้ให้แน่น”

คนที่อยู่ด้านข้างเปลี่ยนมาจับต้นแขนเธอ ความเจ็บจากแผลบนไหล่แล่นวาบ เจนนี่เผลออ้าปาก น้ำจึงไหลเข้ามาแทนที่อากาศที่กำลังรั่วออก

เธอสำลักอยู่ใต้น้ำ

ความตื่นตระหนกทำให้ร่างดิ้นแรงขึ้น ขาทั้งสองเตะสะเปะสะปะ มือข้างหนึ่งหลุดจากพื้นแล้วคว้าข้อมือผู้ที่กดศีรษะ เล็บข่วนผ่านผิวหนัง แต่สิ่งที่ได้รับตอบกลับมาคือแรงบีบที่ท้ายทอยหนักกว่าเดิม

“นังนี่!”

เสียงสบถดังตามด้วยการกระชากผม เจนนี่รู้สึกเหมือนหนังศีรษะกำลังถูกดึงออก ดวงตาแสบร้อน ทรวงอกกระตุกอย่างรุนแรง ร่างกายบังคับให้เธอพยายามหายใจทั้งที่รู้ดีว่าตรงหน้ามีเพียงน้ำ

เธออยากร้องขอให้หยุด

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • เมื่อจักรพรรดินีกลับมาทวงหนี้แค้น   บทที่ 5

    แผลบนหลังถูกดึงรั้งจนปวดเหมือนผิวหนังฉีกออกใหม่ แต่ความต้องการอากาศรุนแรงกว่า เจนนี่พยายามยกศีรษะขึ้น ดินเลนติดอยู่ที่แก้มและริมฝีปาก เธออ้าปากหอบ รับรู้ถึงกลิ่นโคลน กลิ่นเลือด และความแสบลึกในอกลมหายใจครั้งหนึ่งผ่านเข้าไปได้แล้วอีกครั้งมันตื้น สะดุด และเจ็บทุกครั้งที่สูดเข้า แต่ยังมีอากาศเจนนี่นอนนิ่งอยู่เช่นนั้น ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าใดกว่าจะเข้าใจว่าตนยังไม่ตายทันทีที่ความคิดเริ่มกลับมา เธอก็หยุดพยายามขยับตัวแรง ๆคนพวกนั้นอยู่ที่ไหนเธอพยายามฟังผ่านเสียงหอบของตนเอง ได้ยินเพียงแมลงร้องและน้ำไหลช้า ๆ ใกล้หู ทว่าความเงียบไม่ได้ทำให้วางใจ คนร้ายอาจยืนอยู่เหนือหัว อาจกำลังรอดูว่าเธอจะรู้สึกตัวหรือไม่เจนนี่กัดริมฝีปากกลั้นไอ แต่ร่างกายไม่ยอมให้ทำเช่นนั้น เธอต้องไอออกมาอีกหลายครั้งจนมือที่กดอยู่บนดินสั่นอย่างควบคุมไม่ได้ไม่มีใครเดินเข้ามาเธอจึงค่อย ๆ ลืมตาภาพตรงหน้าเอียงอยู่เกือบทั้งหมด มีน้ำสีคล้ำห่างจากใบหน้าไม่ถึงคืบ รากไม้ใหญ่โค้งอยู่เหนือแขน ส่วนดินเลนใต้ตัวชื้นเย็นจนความหนาวซึมลึกเข้ากระดูกเธอพยายามกวาดสายตาไปด้านบนไม่เห็นรองเท้าของใครเจนนี่รวบรวมแรงยกศีรษะ มองผ่านเส้นผม

  • เมื่อจักรพรรดินีกลับมาทวงหนี้แค้น   บทที่ 4

    อยากบอกว่าพวกเขาจำคนผิด เธอเป็นอาจารย์มหาวิทยาลัย ไม่ใช่ฮองเฮาของใคร และไม่เคยขวางทางผู้ใดในสถานที่แห่งนี้แต่แม้แต่เสียงเดียวก็ออกไปไม่ถึงผิวน้ำความเจ็บเริ่มเปลี่ยนเป็นความหนักอึ้ง แขนขาที่ดิ้นอยู่เมื่อครู่ค่อย ๆ อ่อนแรงลง การขยับแต่ละครั้งช้ากว่าความคิดของเธอ ราวกับร่างนี้ไม่ยอมรับคำสั่งอีกต่อไปในช่วงที่สติเลือนราง ภาพห้องจัดเลี้ยงสว่างไสวกลับปรากฏขึ้นแก้วน้ำบนโต๊ะ ป้ายชื่อที่จัดไว้ตรงที่นั่ง มือของผู้ช่วยที่เอื้อมมาหาเธอเจนนี่พยายามยึดภาพเหล่านั้นไว้ แต่เสียงเรียกชื่อจากความทรงจำกลับถูกแทนด้วยเสียงผู้หญิงอีกคน“พระนางอย่าทรงอ่านเลยเพคะ เสวยยาก่อนเถิด”ใบหน้าที่เธอไม่รู้จักปรากฏขึ้นใกล้ ๆ เป็นหญิงวัยกลางคนสวมเสื้อสีเข้ม ริมฝีปากยิ้มอย่างอ่อนโยน ทว่ามือกลับดึงกระดาษออกจากมือเธอโดยไม่รอคำอนุญาตภาพนั้นหายไป ก่อนอีกภาพจะเข้ามาแทนห้องกว้างที่หนาวเย็น ถ้วยยาสีดำบนถาด และประตูซึ่งปิดลงหลังคนรับใช้เดินออกไป เสียงฝนกระทบชายคาดังอยู่เป็นเวลานาน ไม่มีใครย้อนกลับมาแม้เจ้าของห้องจะไอจนแทบหายใจไม่ทันความรู้สึกโดดเดี่ยวที่ติดมากับภาพเหล่านั้นรุนแรงจนเจนนี่เจ็บลึกเข้าไปอีกแห่งมันไม่ใช่ความท

  • เมื่อจักรพรรดินีกลับมาทวงหนี้แค้น   บทที่ 3

    คำถามมากมายติดอยู่ในลำคอ เธอออกแรงเพียงพอจะเปล่งเสียงได้คำเดียว“ช่วย…”ชายผู้นั้นมองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหัวเราะอย่างไม่อยากเชื่อ“เพิ่งรู้จักขอความเมตตาหรือ”เขาปล่อยคางเธอ ใบหน้าจึงกระแทกกับต้นไม้อีกครั้ง ความเจ็บทำให้เจนนี่ต้องหลับตา น้ำตาไหลออกมาโดยไม่อาจควบคุม เธอพยายามหายใจอย่างช้า ๆ แต่ทุกครั้งที่ทรวงอกขยับ แผ่นหลังก็ปวดร้าวจนแทบหมดสติเสียงแส้ถูกยกขึ้นดังอยู่ใกล้หูในช่วงสั้น ๆ ก่อนมันฟาดลงมา เธอได้ยินคนด้านข้างรีบกล่าวห้าม“พอเถอะขอรับ คุณชายหลัว หากพระนางสิ้นพระชนม์ตรงนี้ จะเคลื่อนย้ายลำบาก”ปลายแส้หยุดค้างเจนนี่ได้ยินเสียงถอนหายใจ ตามด้วยคำสั่งที่ทำให้เลือดในกายเย็นเฉียบ“แก้มัด พาไปที่น้ำ ทำให้เรียบร้อย แม่นมหลวงยังรอฟังข่าวอยู่”พระนาง แม่นมหลวง เจนนี่จับความหมายของคำเหล่านั้นไม่ได้ แต่เข้าใจชัดเจนว่าคนพวกนี้ไม่ได้กำลังขู่ พวกเขากำลังจะฆ่าเธอเมื่อเชือกคลายออก แขนทั้งสองตกลงข้างตัวโดยไร้เรี่ยวแรง เธอทรุดก่อนที่เท้าจะแตะพื้นเต็ม ๆ ชายสองคนเข้ามาคว้าแขนแล้วลากไปตามทาง ดินและเศษใบไม้ครูดปลายรองเท้าที่หลุดออกจากส้นเธอพยายามฝืนเงยหน้า มองหาบ้าน ผู้คน หรือแสงไฟสักแห่ง มีเพียงต้

  • เมื่อจักรพรรดินีกลับมาทวงหนี้แค้น   บทที่ 2

    เจนนี่สวมชุดกระโปรงสีน้ำเงินเข้ม ผมถูกรวบไว้ด้านหลังอย่างเรียบร้อย เครื่องสำอางช่วยปกปิดร่องรอยความอ่อนล้าได้พอสมควร หากไม่มองใกล้ก็คงไม่มีใครสังเกตว่าฝ่ามือของเธอเย็นและริมฝีปากซีดกว่าปกติ“คืนนี้ถึงคิวคุณเสียทีนะ”อาจารย์อาวุโสที่ยืนข้างกันกล่าวด้วยรอยยิ้ม“ขอบคุณค่ะ”“ได้ยินว่าคุณเพิ่งส่งงานวิจัยฉบับใหม่ ยังจะหาเวลาทำโครงการให้ทุนเด็กอีก เอาแรงมาจากไหนกัน”เจนนี่หัวเราะเบา ๆ“คงต้องถามกาแฟที่ห้องทำงานค่ะ”คนรอบข้างหัวเราะตาม บทสนทนาเปลี่ยนไปสู่เรื่องอื่นอย่างรวดเร็ว เธอยังคงยิ้ม รับคำแสดงความยินดี และตอบคำถามตามมารยาท แต่ไม่นานเสียงรอบตัวก็เริ่มดังซ้อนกันจนฟังแยกได้ยากเธอขยับน้ำหนักจากเท้าข้างหนึ่งไปอีกข้างพื้นห้องเหมือนเอียงวูบอยู่ชั่วขณะ“อาจารย์คะ”ผู้ช่วยที่เดินตามมาสังเกตเห็นทันที“ไปนั่งก่อนดีไหมคะ”“ดีค่ะ”ครั้งนี้เจนนี่ไม่ฝืน เธอเดินไปยังโต๊ะที่จัดไว้ใกล้เวที นั่งลงแล้วรับน้ำจากอีกฝ่ายมาจิบ ความเย็นไหลผ่านลำคอ แต่ไม่ช่วยให้อาการแน่นอึดอัดบริเวณอกหายไป“หน้าซีดมากเลยค่ะ ฉันเรียกเจ้าหน้าที่มาดูให้นะคะ”เจนนี่กำลังจะตอบว่าไม่เป็นไร ทว่าพอสูดลมหายใจกลับรู้สึกว่าหายใจได้ไม่เต็

  • เมื่อจักรพรรดินีกลับมาทวงหนี้แค้น   บทที่ 1

    รางวัลที่ไม่มีวันได้รับเสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ดังขึ้นเป็นครั้งที่สาม ขณะที่เจนนี่ ซูยังคงก้มหน้าแก้เอกสารบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ แสงแดดยามบ่ายลอดผ่านม่านเข้ามาถึงขอบโต๊ะทำงาน ทว่าหญิงสาวเพิ่งรู้ตัวว่าเลยเวลาอาหารกลางวันมาแล้ว เมื่อเอื้อมมือไปหยิบแก้วกาแฟและพบว่ามันเย็นสนิทบนจอมีข้อความจากผู้ช่วยคณบดีปรากฏขึ้น‘รถจะมารับอาจารย์ตอนสี่โมงครึ่งนะคะ อย่าลืมเผื่อเวลาแต่งหน้าด้วยค่ะ’เจนนี่มองนาฬิกามุมจอ ก่อนพิมพ์ตอบกลับไปสั้น ๆ ว่ารับทราบ แล้วกลับไปอ่านข้อเสนอทุนของนักศึกษาต่อ อีกเพียงสองหน้าเท่านั้นเธอบอกตัวเองเช่นนี้เมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน ตอนที่เอกสารยังเหลือหกหน้า และก่อนหน้านั้นก็เคยบอกว่าจะอ่านอีกเพียงหนึ่งฉบับแล้วพัก สุดท้ายคำว่าอีกเพียงนิดเดียวกลับยืดออกไปจนแทบไม่เหลือเวลาให้สิ่งอื่นเสียงเคาะประตูดังขึ้นสองครั้งก่อนผู้ช่วยสาวจะเปิดเข้ามา ในมือมีถุงอาหารกับขวดน้ำ“อาจารย์ยังไม่ได้กินอะไรอีกใช่ไหมคะ”“กินแล้วค่ะ”ผู้ช่วยเหลือบมองถังขยะข้างโต๊ะ ซึ่งมีเพียงซองกาแฟกับกระดาษใช้แล้วเจนนี่เงยหน้าตามสายตานั้น ก่อนแก้คำพูดด้วยสีหน้าราบเรียบ“ขนมปังตอนเช้า”“ตอนนี้บ่ายสามแล้วค่ะ”“ฉันกำลังจะเ

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status