Share

บทที่ 4

last update publish date: 2026-11-13 20:52:53

อยากบอกว่าพวกเขาจำคนผิด เธอเป็นอาจารย์มหาวิทยาลัย ไม่ใช่ฮองเฮาของใคร และไม่เคยขวางทางผู้ใดในสถานที่แห่งนี้

แต่แม้แต่เสียงเดียวก็ออกไปไม่ถึงผิวน้ำ

ความเจ็บเริ่มเปลี่ยนเป็นความหนักอึ้ง แขนขาที่ดิ้นอยู่เมื่อครู่ค่อย ๆ อ่อนแรงลง การขยับแต่ละครั้งช้ากว่าความคิดของเธอ ราวกับร่างนี้ไม่ยอมรับคำสั่งอีกต่อไป

ในช่วงที่สติเลือนราง ภาพห้องจัดเลี้ยงสว่างไสวกลับปรากฏขึ้น

แก้วน้ำบนโต๊ะ ป้ายชื่อที่จัดไว้ตรงที่นั่ง มือของผู้ช่วยที่เอื้อมมาหาเธอ

เจนนี่พยายามยึดภาพเหล่านั้นไว้ แต่เสียงเรียกชื่อจากความทรงจำกลับถูกแทนด้วยเสียงผู้หญิงอีกคน

“พระนางอย่าทรงอ่านเลยเพคะ เสวยยาก่อนเถิด”

ใบหน้าที่เธอไม่รู้จักปรากฏขึ้นใกล้ ๆ เป็นหญิงวัยกลางคนสวมเสื้อสีเข้ม ริมฝีปากยิ้มอย่างอ่อนโยน ทว่ามือกลับดึงกระดาษออกจากมือเธอโดยไม่รอคำอนุญาต

ภาพนั้นหายไป ก่อนอีกภาพจะเข้ามาแทน

ห้องกว้างที่หนาวเย็น ถ้วยยาสีดำบนถาด และประตูซึ่งปิดลงหลังคนรับใช้เดินออกไป เสียงฝนกระทบชายคาดังอยู่เป็นเวลานาน ไม่มีใครย้อนกลับมาแม้เจ้าของห้องจะไอจนแทบหายใจไม่ทัน

ความรู้สึกโดดเดี่ยวที่ติดมากับภาพเหล่านั้นรุนแรงจนเจนนี่เจ็บลึกเข้าไปอีกแห่ง

มันไม่ใช่ความทรงจำของเธอ

ทว่าเธอกลับรู้ว่าหญิงสาวในห้องนั้นนั่งรอผู้ใด และรู้ด้วยว่าคนที่รอไม่เคยมา

มือซึ่งเกาะข้อมือคนร้ายคลายออกช้า ๆ

ปลายนิ้วตกลงในน้ำ

“หยุดดิ้นแล้วขอรับ”

ชายที่จับต้นแขนกล่าวพลางหอบ เขาคลายมือเล็กน้อย แต่ยังไม่กล้าปล่อยทั้งหมด

หลัวเฉิงเจี๋ยวยืนอยู่บนตลิ่งสูงกว่าเพียงสองก้าว รองเท้าปักลายของเขาเปื้อนโคลนจนเจ้าตัวต้องก้มมองด้วยความรำคาญ ในมือยังถือแส้ซึ่งมีเลือดติดอยู่ตามร่องหนัง

เขามองหญิงสาวที่ถูกกดอยู่ริมน้ำ สีหน้าไม่เปลี่ยนไป

“อย่าเพิ่งปล่อย”

คนรับคำสั่งกดต่ออีกครู่หนึ่ง ก่อนหันมามองเขาอย่างลังเล

“หากนานกว่านี้ ร่างอาจไหลลงไปขอรับ”

“แล้วอย่างไร”

ชายผู้นั้นชะงัก ไม่กล้าตอบ

หลัวเฉิงเจี๋ยวใช้ปลายแส้ชี้ไปยังร่างที่แน่นิ่ง

“ข้าต้องการให้แน่ใจว่านางไม่มีวันกลับวัง เข้าใจหรือไม่”

“เข้าใจขอรับ”

เสียงน้ำกระเพื่อมดังขึ้นเมื่อคนร้ายเปลี่ยนท่ายืน พวกเขาเองก็เริ่มเหนื่อยจากการลากหญิงสาวมาจากต้นไม้ ทั้งต้องคอยระวังไม่ให้ลื่นลงไปในแอ่งน้ำลึกข้างตลิ่ง

ชายที่กดศีรษะรออีกพักหนึ่งจึงค่อยดึงผมขึ้น

ใบหน้าซีดขาวโผล่พ้นผิวน้ำ ริมฝีปากแยกออกเล็กน้อย ดวงตาปิดสนิท เส้นผมเปียกแนบสองแก้ม น้ำไหลจากปลายคางลงมาตามคอเสื้อที่ขาด

ไม่มีเสียงร้อง ไม่มีการดิ้นรน

หลัวเฉิงเจี๋ยวก้าวลงมาใกล้ มองอยู่ครู่หนึ่งแล้วพยักหน้าให้ลูกน้อง

“ตรวจดู”

ชายอีกคนยื่นมือสั่นเล็กน้อยไปใกล้จมูกนาง เขารอเพียงชั่วอึดใจ ก่อนรีบชักกลับ

“ไม่มีลมหายใจแล้วขอรับ”

หลัวเฉิงเจี๋ยวยังไม่ขยับ สายตาจับอยู่ที่ใบหน้าซึ่งเมื่อก่อนเคยก้มหลบเขาเสมอ หญิงผู้นี้มีตำแหน่งสูงกว่ามารดาของเขา สูงกว่าเขาและคนทั้งสกุลหลัว แต่กลับไม่เคยรู้ว่าควรใช้อำนาจของตนอย่างไร

ในเมื่อไม่รู้จักรักษาตำแหน่ง ก็ไม่ควรขวางคนที่คู่ควรกว่า

เสียงกิ่งไม้หักดังจากทางด้านบน ทุกคนหันไปพร้อมกัน ชายเฝ้าทางรีบก้าวออกจากเงาต้นไม้

“ใกล้มืดแล้วขอรับ หากกลับช้ากว่านี้ ประตูด้านตะวันตกอาจเปลี่ยนเวร”

หลัวเฉิงเจี๋ยวเงยหน้ามองท้องฟ้า ก่อนสั่งให้ลากร่างขึ้นจากน้ำ

ลูกน้องสองคนช่วยกันดึงหญิงสาวไปวางบนโคลนใต้แนวรากไม้ ลำตัวตะแคงเอียงตามความลาดของตลิ่ง ใบหน้าหันลงด้านข้าง แขนข้างหนึ่งพาดอยู่ในแอ่งน้ำตื้น

ชายที่ถูกข่วนใช้หลังมือเช็ดเลือดตรงข้อมือพลางถาม

“จะปล่อยไว้ตรงนี้หรือขอรับ”

“อีกไม่นานฝนคงตก น้ำขึ้นก็พาไปเอง”

“แต่หากมีคนพบ…”

หลัวเฉิงเจี๋ยวหันมามอง คนพูดจึงรีบก้มหน้า

“ใครจะรู้ว่านางมาที่นี่กับผู้ใด” เขากล่าว “เก็บเชือกให้หมด แล้วกลับ”

แส้ถูกม้วนเก็บในถุงผ้า ลูกน้องคนหนึ่งย้อนกลับไปตรวจบริเวณต้นไม้ ส่วนอีกคนใช้กิ่งไม้ปัดรอยรองเท้าที่ชัดที่สุดริมตลิ่ง พวกเขาทำงานอย่างรีบร้อน เสียงพูดคุยเบาลงเมื่อถอยห่างจากร่างหญิงสาว

“แม่นมหลวงคงรออยู่แล้วขอรับ”

“นางเพียงต้องการฟังว่าเรียบร้อยหรือไม่”

เสียงของหลัวเฉิงเจี๋ยวค่อย ๆ ห่างออกไป ตามด้วยเสียงฝีเท้าบนใบไม้แห้ง

ไม่มีใครหันกลับมา

ความเจ็บปวดกระชากเจนนี่ออกจากความมืดอีกครั้ง

ทรวงอกกระตุกแรงจนทั้งร่างงอเข้าหากัน เธอไอออกมาโดยไม่รู้ตัว น้ำกับเสมหะไหลผ่านริมฝีปาก ก่อนลมหายใจสั้นขาดจะลอดเข้ามาได้เพียงน้อยนิด

เธอไอต่อทันที

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • เมื่อจักรพรรดินีกลับมาทวงหนี้แค้น   บทที่ 5

    แผลบนหลังถูกดึงรั้งจนปวดเหมือนผิวหนังฉีกออกใหม่ แต่ความต้องการอากาศรุนแรงกว่า เจนนี่พยายามยกศีรษะขึ้น ดินเลนติดอยู่ที่แก้มและริมฝีปาก เธออ้าปากหอบ รับรู้ถึงกลิ่นโคลน กลิ่นเลือด และความแสบลึกในอกลมหายใจครั้งหนึ่งผ่านเข้าไปได้แล้วอีกครั้งมันตื้น สะดุด และเจ็บทุกครั้งที่สูดเข้า แต่ยังมีอากาศเจนนี่นอนนิ่งอยู่เช่นนั้น ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าใดกว่าจะเข้าใจว่าตนยังไม่ตายทันทีที่ความคิดเริ่มกลับมา เธอก็หยุดพยายามขยับตัวแรง ๆคนพวกนั้นอยู่ที่ไหนเธอพยายามฟังผ่านเสียงหอบของตนเอง ได้ยินเพียงแมลงร้องและน้ำไหลช้า ๆ ใกล้หู ทว่าความเงียบไม่ได้ทำให้วางใจ คนร้ายอาจยืนอยู่เหนือหัว อาจกำลังรอดูว่าเธอจะรู้สึกตัวหรือไม่เจนนี่กัดริมฝีปากกลั้นไอ แต่ร่างกายไม่ยอมให้ทำเช่นนั้น เธอต้องไอออกมาอีกหลายครั้งจนมือที่กดอยู่บนดินสั่นอย่างควบคุมไม่ได้ไม่มีใครเดินเข้ามาเธอจึงค่อย ๆ ลืมตาภาพตรงหน้าเอียงอยู่เกือบทั้งหมด มีน้ำสีคล้ำห่างจากใบหน้าไม่ถึงคืบ รากไม้ใหญ่โค้งอยู่เหนือแขน ส่วนดินเลนใต้ตัวชื้นเย็นจนความหนาวซึมลึกเข้ากระดูกเธอพยายามกวาดสายตาไปด้านบนไม่เห็นรองเท้าของใครเจนนี่รวบรวมแรงยกศีรษะ มองผ่านเส้นผม

  • เมื่อจักรพรรดินีกลับมาทวงหนี้แค้น   บทที่ 4

    อยากบอกว่าพวกเขาจำคนผิด เธอเป็นอาจารย์มหาวิทยาลัย ไม่ใช่ฮองเฮาของใคร และไม่เคยขวางทางผู้ใดในสถานที่แห่งนี้แต่แม้แต่เสียงเดียวก็ออกไปไม่ถึงผิวน้ำความเจ็บเริ่มเปลี่ยนเป็นความหนักอึ้ง แขนขาที่ดิ้นอยู่เมื่อครู่ค่อย ๆ อ่อนแรงลง การขยับแต่ละครั้งช้ากว่าความคิดของเธอ ราวกับร่างนี้ไม่ยอมรับคำสั่งอีกต่อไปในช่วงที่สติเลือนราง ภาพห้องจัดเลี้ยงสว่างไสวกลับปรากฏขึ้นแก้วน้ำบนโต๊ะ ป้ายชื่อที่จัดไว้ตรงที่นั่ง มือของผู้ช่วยที่เอื้อมมาหาเธอเจนนี่พยายามยึดภาพเหล่านั้นไว้ แต่เสียงเรียกชื่อจากความทรงจำกลับถูกแทนด้วยเสียงผู้หญิงอีกคน“พระนางอย่าทรงอ่านเลยเพคะ เสวยยาก่อนเถิด”ใบหน้าที่เธอไม่รู้จักปรากฏขึ้นใกล้ ๆ เป็นหญิงวัยกลางคนสวมเสื้อสีเข้ม ริมฝีปากยิ้มอย่างอ่อนโยน ทว่ามือกลับดึงกระดาษออกจากมือเธอโดยไม่รอคำอนุญาตภาพนั้นหายไป ก่อนอีกภาพจะเข้ามาแทนห้องกว้างที่หนาวเย็น ถ้วยยาสีดำบนถาด และประตูซึ่งปิดลงหลังคนรับใช้เดินออกไป เสียงฝนกระทบชายคาดังอยู่เป็นเวลานาน ไม่มีใครย้อนกลับมาแม้เจ้าของห้องจะไอจนแทบหายใจไม่ทันความรู้สึกโดดเดี่ยวที่ติดมากับภาพเหล่านั้นรุนแรงจนเจนนี่เจ็บลึกเข้าไปอีกแห่งมันไม่ใช่ความท

  • เมื่อจักรพรรดินีกลับมาทวงหนี้แค้น   บทที่ 3

    คำถามมากมายติดอยู่ในลำคอ เธอออกแรงเพียงพอจะเปล่งเสียงได้คำเดียว“ช่วย…”ชายผู้นั้นมองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหัวเราะอย่างไม่อยากเชื่อ“เพิ่งรู้จักขอความเมตตาหรือ”เขาปล่อยคางเธอ ใบหน้าจึงกระแทกกับต้นไม้อีกครั้ง ความเจ็บทำให้เจนนี่ต้องหลับตา น้ำตาไหลออกมาโดยไม่อาจควบคุม เธอพยายามหายใจอย่างช้า ๆ แต่ทุกครั้งที่ทรวงอกขยับ แผ่นหลังก็ปวดร้าวจนแทบหมดสติเสียงแส้ถูกยกขึ้นดังอยู่ใกล้หูในช่วงสั้น ๆ ก่อนมันฟาดลงมา เธอได้ยินคนด้านข้างรีบกล่าวห้าม“พอเถอะขอรับ คุณชายหลัว หากพระนางสิ้นพระชนม์ตรงนี้ จะเคลื่อนย้ายลำบาก”ปลายแส้หยุดค้างเจนนี่ได้ยินเสียงถอนหายใจ ตามด้วยคำสั่งที่ทำให้เลือดในกายเย็นเฉียบ“แก้มัด พาไปที่น้ำ ทำให้เรียบร้อย แม่นมหลวงยังรอฟังข่าวอยู่”พระนาง แม่นมหลวง เจนนี่จับความหมายของคำเหล่านั้นไม่ได้ แต่เข้าใจชัดเจนว่าคนพวกนี้ไม่ได้กำลังขู่ พวกเขากำลังจะฆ่าเธอเมื่อเชือกคลายออก แขนทั้งสองตกลงข้างตัวโดยไร้เรี่ยวแรง เธอทรุดก่อนที่เท้าจะแตะพื้นเต็ม ๆ ชายสองคนเข้ามาคว้าแขนแล้วลากไปตามทาง ดินและเศษใบไม้ครูดปลายรองเท้าที่หลุดออกจากส้นเธอพยายามฝืนเงยหน้า มองหาบ้าน ผู้คน หรือแสงไฟสักแห่ง มีเพียงต้

  • เมื่อจักรพรรดินีกลับมาทวงหนี้แค้น   บทที่ 2

    เจนนี่สวมชุดกระโปรงสีน้ำเงินเข้ม ผมถูกรวบไว้ด้านหลังอย่างเรียบร้อย เครื่องสำอางช่วยปกปิดร่องรอยความอ่อนล้าได้พอสมควร หากไม่มองใกล้ก็คงไม่มีใครสังเกตว่าฝ่ามือของเธอเย็นและริมฝีปากซีดกว่าปกติ“คืนนี้ถึงคิวคุณเสียทีนะ”อาจารย์อาวุโสที่ยืนข้างกันกล่าวด้วยรอยยิ้ม“ขอบคุณค่ะ”“ได้ยินว่าคุณเพิ่งส่งงานวิจัยฉบับใหม่ ยังจะหาเวลาทำโครงการให้ทุนเด็กอีก เอาแรงมาจากไหนกัน”เจนนี่หัวเราะเบา ๆ“คงต้องถามกาแฟที่ห้องทำงานค่ะ”คนรอบข้างหัวเราะตาม บทสนทนาเปลี่ยนไปสู่เรื่องอื่นอย่างรวดเร็ว เธอยังคงยิ้ม รับคำแสดงความยินดี และตอบคำถามตามมารยาท แต่ไม่นานเสียงรอบตัวก็เริ่มดังซ้อนกันจนฟังแยกได้ยากเธอขยับน้ำหนักจากเท้าข้างหนึ่งไปอีกข้างพื้นห้องเหมือนเอียงวูบอยู่ชั่วขณะ“อาจารย์คะ”ผู้ช่วยที่เดินตามมาสังเกตเห็นทันที“ไปนั่งก่อนดีไหมคะ”“ดีค่ะ”ครั้งนี้เจนนี่ไม่ฝืน เธอเดินไปยังโต๊ะที่จัดไว้ใกล้เวที นั่งลงแล้วรับน้ำจากอีกฝ่ายมาจิบ ความเย็นไหลผ่านลำคอ แต่ไม่ช่วยให้อาการแน่นอึดอัดบริเวณอกหายไป“หน้าซีดมากเลยค่ะ ฉันเรียกเจ้าหน้าที่มาดูให้นะคะ”เจนนี่กำลังจะตอบว่าไม่เป็นไร ทว่าพอสูดลมหายใจกลับรู้สึกว่าหายใจได้ไม่เต็

  • เมื่อจักรพรรดินีกลับมาทวงหนี้แค้น   บทที่ 1

    รางวัลที่ไม่มีวันได้รับเสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ดังขึ้นเป็นครั้งที่สาม ขณะที่เจนนี่ ซูยังคงก้มหน้าแก้เอกสารบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ แสงแดดยามบ่ายลอดผ่านม่านเข้ามาถึงขอบโต๊ะทำงาน ทว่าหญิงสาวเพิ่งรู้ตัวว่าเลยเวลาอาหารกลางวันมาแล้ว เมื่อเอื้อมมือไปหยิบแก้วกาแฟและพบว่ามันเย็นสนิทบนจอมีข้อความจากผู้ช่วยคณบดีปรากฏขึ้น‘รถจะมารับอาจารย์ตอนสี่โมงครึ่งนะคะ อย่าลืมเผื่อเวลาแต่งหน้าด้วยค่ะ’เจนนี่มองนาฬิกามุมจอ ก่อนพิมพ์ตอบกลับไปสั้น ๆ ว่ารับทราบ แล้วกลับไปอ่านข้อเสนอทุนของนักศึกษาต่อ อีกเพียงสองหน้าเท่านั้นเธอบอกตัวเองเช่นนี้เมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน ตอนที่เอกสารยังเหลือหกหน้า และก่อนหน้านั้นก็เคยบอกว่าจะอ่านอีกเพียงหนึ่งฉบับแล้วพัก สุดท้ายคำว่าอีกเพียงนิดเดียวกลับยืดออกไปจนแทบไม่เหลือเวลาให้สิ่งอื่นเสียงเคาะประตูดังขึ้นสองครั้งก่อนผู้ช่วยสาวจะเปิดเข้ามา ในมือมีถุงอาหารกับขวดน้ำ“อาจารย์ยังไม่ได้กินอะไรอีกใช่ไหมคะ”“กินแล้วค่ะ”ผู้ช่วยเหลือบมองถังขยะข้างโต๊ะ ซึ่งมีเพียงซองกาแฟกับกระดาษใช้แล้วเจนนี่เงยหน้าตามสายตานั้น ก่อนแก้คำพูดด้วยสีหน้าราบเรียบ“ขนมปังตอนเช้า”“ตอนนี้บ่ายสามแล้วค่ะ”“ฉันกำลังจะเ

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status