LOGINเจนนี่สวมชุดกระโปรงสีน้ำเงินเข้ม ผมถูกรวบไว้ด้านหลังอย่างเรียบร้อย เครื่องสำอางช่วยปกปิดร่องรอยความอ่อนล้าได้พอสมควร หากไม่มองใกล้ก็คงไม่มีใครสังเกตว่าฝ่ามือของเธอเย็นและริมฝีปากซีดกว่าปกติ
“คืนนี้ถึงคิวคุณเสียทีนะ”
อาจารย์อาวุโสที่ยืนข้างกันกล่าวด้วยรอยยิ้ม
“ขอบคุณค่ะ”
“ได้ยินว่าคุณเพิ่งส่งงานวิจัยฉบับใหม่ ยังจะหาเวลาทำโครงการให้ทุนเด็กอีก เอาแรงมาจากไหนกัน”
เจนนี่หัวเราะเบา ๆ
“คงต้องถามกาแฟที่ห้องทำงานค่ะ”
คนรอบข้างหัวเราะตาม บทสนทนาเปลี่ยนไปสู่เรื่องอื่นอย่างรวดเร็ว เธอยังคงยิ้ม รับคำแสดงความยินดี และตอบคำถามตามมารยาท แต่ไม่นานเสียงรอบตัวก็เริ่มดังซ้อนกันจนฟังแยกได้ยาก
เธอขยับน้ำหนักจากเท้าข้างหนึ่งไปอีกข้าง
พื้นห้องเหมือนเอียงวูบอยู่ชั่วขณะ
“อาจารย์คะ”
ผู้ช่วยที่เดินตามมาสังเกตเห็นทันที
“ไปนั่งก่อนดีไหมคะ”
“ดีค่ะ”
ครั้งนี้เจนนี่ไม่ฝืน เธอเดินไปยังโต๊ะที่จัดไว้ใกล้เวที นั่งลงแล้วรับน้ำจากอีกฝ่ายมาจิบ ความเย็นไหลผ่านลำคอ แต่ไม่ช่วยให้อาการแน่นอึดอัดบริเวณอกหายไป
“หน้าซีดมากเลยค่ะ ฉันเรียกเจ้าหน้าที่มาดูให้นะคะ”
เจนนี่กำลังจะตอบว่าไม่เป็นไร ทว่าพอสูดลมหายใจกลับรู้สึกว่าหายใจได้ไม่เต็มปอด เธอจึงพยักหน้าแทน
“ช่วยเรียกหน่อยค่ะ”
ผู้ช่วยรีบลุกออกไป
บนเวที พิธีกรเริ่มกล่าวต้อนรับแขก เสียงดนตรีเบาลง ไฟส่วนหนึ่งหรี่เพื่อให้จอภาพด้านหลังเด่นชัดขึ้น ภาพกิจกรรมจากหลายโครงการปรากฏสลับกัน เจนนี่เห็นภาพตัวเองกำลังก้มคุยกับนักศึกษาอยู่หน้าห้องเรียน
เธอจำวันนั้นได้
เป็นวันที่ฝนตกหนัก เด็กคนหนึ่งมาหาพร้อมบอกว่าอาจต้องหยุดเรียนเพราะครอบครัวมีปัญหา เธอนั่งอยู่กับเด็กจนค่ำ ช่วยหาทุนและติดต่อหน่วยงานต่าง ๆ ก่อนกลับบ้านพร้อมรองเท้าเปียกชุ่ม
ภาพถัดไปคือห้องประชุมที่เธอนั่งอยู่หัวโต๊ะ ตามด้วยภาพงานวิจัยและบทสัมภาษณ์ซึ่งตัดมาเพียงไม่กี่ประโยค
คนในภาพดูมั่นใจ แข็งแรง และรู้เสมอว่าตนกำลังทำอะไร
เจนนี่ยกมือขึ้นแตะอก ความอึดอัดเพิ่มขึ้นจนต้องโน้มตัวเล็กน้อย เธอมองหาโทรศัพท์ในกระเป๋า แต่ปลายนิ้วกลับชาและจับของไม่ถนัด
เสียงพิธีกรลอยมาจากด้านหน้า
“และหนึ่งในผู้ได้รับรางวัลบุคคลดีเด่นแห่งปี ผู้ทุ่มเทให้กับการศึกษาและการพัฒนาบุคลากรมาอย่างต่อเนื่อง…”
เธอได้ยินชื่อของตัวเอง
เสียงปรบมือดังขึ้นรอบห้อง
เจนนี่พยายามหันไปบอกคนข้างโต๊ะว่าเธอต้องการความช่วยเหลือ แต่ภาพตรงหน้าพร่าเลือนเสียก่อน แสงบนเวทียืดออกเป็นเส้นยาว เธอรู้สึกถึงแก้วน้ำที่หลุดจากมือและกระทบพื้น เสียงแตกของมันทำให้ใครบางคนหันมา
“อาจารย์เจนนี่!”
เก้าอี้ขยับครูดพื้นอย่างแรง มือหนึ่งเอื้อมมาประคองไหล่ ทว่าเธอไม่สามารถทรงตัวได้อีกแล้ว
ความเย็นจากพื้นสัมผัสแก้มเพียงชั่วครู่ ก่อนร่างจะถูกพลิกให้นอนหงาย มีคนเรียกชื่อเธอซ้ำ ๆ บอกให้เว้นที่และโทรตามความช่วยเหลือ เสียงดนตรีหยุดลง แต่เสียงปรบมือจากอีกมุมห้องยังดังต่ออีกสองสามครั้งเพราะคนเหล่านั้นไม่เห็นว่าเกิดอะไรขึ้น
เจนนี่พยายามลืมตา
เธออยากบอกว่าตนยังได้ยิน อยากยกมือให้คนรอบข้างรู้ว่าเธอไม่ได้ตั้งใจทำให้พิธีวุ่นวาย ทว่าแขนขากลับหนักจนขยับไม่ได้
ในความมืดที่ค่อย ๆ กดลงมา เธอนึกถึงช่องว่างในปฏิทินวันพรุ่งนี้
บ่ายโมงถึงห้าโมง
เธอเพิ่งเขียนไว้ว่าจะพัก
เสียงดังฉับพลันสะบัดผ่านความมืด
เจนนี่สะดุ้งด้วยความเจ็บปวดที่แล่นจากหัวไหล่ลงมาตลอดแนวหลัง มันรุนแรงเสียจนความคิดทั้งหมดขาดหาย ปากอ้าออก แต่เสียงที่หลุดจากลำคอกลับแผ่วพร่า
เธอไม่เข้าใจ
เมื่อครู่ยังมีคนประคองเธออยู่บนพื้นโรงแรม เหตุใดตอนนี้แขนทั้งสองจึงถูกดึงสูงจนหัวไหล่แทบหลุด และสิ่งที่แนบอยู่กับแก้มไม่ใช่พื้นเรียบเย็น แต่เป็นผิวหยาบที่ขูดเนื้อทุกครั้งที่เธอขยับ
กลิ่นดินชื้นเข้ามาแทนกลิ่นน้ำหอม
บางสิ่งอุ่นเหนียวไหลตามแผ่นหลัง ก่อนความเย็นของลมจะทำให้เธอสั่นสะท้าน
“ยังไม่ตายอีกหรือ”
เสียงผู้ชายดังจากด้านหลัง น้ำเสียงนั้นไม่ได้ตกใจ กลับเจือความรำคาญราวกับกำลังจัดการงานที่ยืดเยื้อเกินคาด
เจนนี่ฝืนลืมตา เห็นเพียงเปลือกไม้ใกล้ใบหน้าและเส้นผมสีดำยาวที่ตกอยู่ข้างแก้ม เธอลองดึงแขน แต่เชือกบาดข้อมือจนต้องหยุด
ข้อมือเล็กกว่าของเธอ
แขนเสื้อที่ขาดเป็นริ้วทำจากผ้าลื่นเนื้อละเอียด มีด้ายสีทองปักอยู่ตามขอบ คราบเลือดกระจายทับลวดลายจนแทบมองไม่ออก
เธอหอบหายใจ สายตากวาดไปยังพื้นดิน รองเท้าหุ้มข้อคู่หนึ่งหยุดอยู่ไม่ไกล ถัดขึ้นไปเป็นชายเสื้อคลุมสีเข้มซึ่งเธอไม่เคยเห็นใครสวมในชีวิตประจำวัน
“ท่านขุนนาง หากชักช้า เกรงว่าจะมีคนผ่านมา”
อีกเสียงกล่าวเบากว่า
ชายผู้ถือแส้ขยับเข้ามา เจนนี่ได้ยินเสียงหนังเสียดสีกับพื้น ก่อนเขาจะใช้ด้ามแส้ดันปลายคางให้เธอหันไป
ใบหน้าชายหนุ่มปรากฏในสายตาพร่ามัว ดวงตาของเขามองเธอโดยไม่มีความลังเล เจนนี่พยายามจดจำใบหน้านั้น แม้ยังไม่รู้ว่าตัวเองอยู่ที่ใด
“อย่ามองข้าเช่นนั้น” เขาพูด “ถึงกลับไปได้ พระองค์ก็ไม่มีวันเชื่อเจ้า”
กลับไปไหน
พระองค์ใด
แผลบนหลังถูกดึงรั้งจนปวดเหมือนผิวหนังฉีกออกใหม่ แต่ความต้องการอากาศรุนแรงกว่า เจนนี่พยายามยกศีรษะขึ้น ดินเลนติดอยู่ที่แก้มและริมฝีปาก เธออ้าปากหอบ รับรู้ถึงกลิ่นโคลน กลิ่นเลือด และความแสบลึกในอกลมหายใจครั้งหนึ่งผ่านเข้าไปได้แล้วอีกครั้งมันตื้น สะดุด และเจ็บทุกครั้งที่สูดเข้า แต่ยังมีอากาศเจนนี่นอนนิ่งอยู่เช่นนั้น ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าใดกว่าจะเข้าใจว่าตนยังไม่ตายทันทีที่ความคิดเริ่มกลับมา เธอก็หยุดพยายามขยับตัวแรง ๆคนพวกนั้นอยู่ที่ไหนเธอพยายามฟังผ่านเสียงหอบของตนเอง ได้ยินเพียงแมลงร้องและน้ำไหลช้า ๆ ใกล้หู ทว่าความเงียบไม่ได้ทำให้วางใจ คนร้ายอาจยืนอยู่เหนือหัว อาจกำลังรอดูว่าเธอจะรู้สึกตัวหรือไม่เจนนี่กัดริมฝีปากกลั้นไอ แต่ร่างกายไม่ยอมให้ทำเช่นนั้น เธอต้องไอออกมาอีกหลายครั้งจนมือที่กดอยู่บนดินสั่นอย่างควบคุมไม่ได้ไม่มีใครเดินเข้ามาเธอจึงค่อย ๆ ลืมตาภาพตรงหน้าเอียงอยู่เกือบทั้งหมด มีน้ำสีคล้ำห่างจากใบหน้าไม่ถึงคืบ รากไม้ใหญ่โค้งอยู่เหนือแขน ส่วนดินเลนใต้ตัวชื้นเย็นจนความหนาวซึมลึกเข้ากระดูกเธอพยายามกวาดสายตาไปด้านบนไม่เห็นรองเท้าของใครเจนนี่รวบรวมแรงยกศีรษะ มองผ่านเส้นผม
อยากบอกว่าพวกเขาจำคนผิด เธอเป็นอาจารย์มหาวิทยาลัย ไม่ใช่ฮองเฮาของใคร และไม่เคยขวางทางผู้ใดในสถานที่แห่งนี้แต่แม้แต่เสียงเดียวก็ออกไปไม่ถึงผิวน้ำความเจ็บเริ่มเปลี่ยนเป็นความหนักอึ้ง แขนขาที่ดิ้นอยู่เมื่อครู่ค่อย ๆ อ่อนแรงลง การขยับแต่ละครั้งช้ากว่าความคิดของเธอ ราวกับร่างนี้ไม่ยอมรับคำสั่งอีกต่อไปในช่วงที่สติเลือนราง ภาพห้องจัดเลี้ยงสว่างไสวกลับปรากฏขึ้นแก้วน้ำบนโต๊ะ ป้ายชื่อที่จัดไว้ตรงที่นั่ง มือของผู้ช่วยที่เอื้อมมาหาเธอเจนนี่พยายามยึดภาพเหล่านั้นไว้ แต่เสียงเรียกชื่อจากความทรงจำกลับถูกแทนด้วยเสียงผู้หญิงอีกคน“พระนางอย่าทรงอ่านเลยเพคะ เสวยยาก่อนเถิด”ใบหน้าที่เธอไม่รู้จักปรากฏขึ้นใกล้ ๆ เป็นหญิงวัยกลางคนสวมเสื้อสีเข้ม ริมฝีปากยิ้มอย่างอ่อนโยน ทว่ามือกลับดึงกระดาษออกจากมือเธอโดยไม่รอคำอนุญาตภาพนั้นหายไป ก่อนอีกภาพจะเข้ามาแทนห้องกว้างที่หนาวเย็น ถ้วยยาสีดำบนถาด และประตูซึ่งปิดลงหลังคนรับใช้เดินออกไป เสียงฝนกระทบชายคาดังอยู่เป็นเวลานาน ไม่มีใครย้อนกลับมาแม้เจ้าของห้องจะไอจนแทบหายใจไม่ทันความรู้สึกโดดเดี่ยวที่ติดมากับภาพเหล่านั้นรุนแรงจนเจนนี่เจ็บลึกเข้าไปอีกแห่งมันไม่ใช่ความท
คำถามมากมายติดอยู่ในลำคอ เธอออกแรงเพียงพอจะเปล่งเสียงได้คำเดียว“ช่วย…”ชายผู้นั้นมองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหัวเราะอย่างไม่อยากเชื่อ“เพิ่งรู้จักขอความเมตตาหรือ”เขาปล่อยคางเธอ ใบหน้าจึงกระแทกกับต้นไม้อีกครั้ง ความเจ็บทำให้เจนนี่ต้องหลับตา น้ำตาไหลออกมาโดยไม่อาจควบคุม เธอพยายามหายใจอย่างช้า ๆ แต่ทุกครั้งที่ทรวงอกขยับ แผ่นหลังก็ปวดร้าวจนแทบหมดสติเสียงแส้ถูกยกขึ้นดังอยู่ใกล้หูในช่วงสั้น ๆ ก่อนมันฟาดลงมา เธอได้ยินคนด้านข้างรีบกล่าวห้าม“พอเถอะขอรับ คุณชายหลัว หากพระนางสิ้นพระชนม์ตรงนี้ จะเคลื่อนย้ายลำบาก”ปลายแส้หยุดค้างเจนนี่ได้ยินเสียงถอนหายใจ ตามด้วยคำสั่งที่ทำให้เลือดในกายเย็นเฉียบ“แก้มัด พาไปที่น้ำ ทำให้เรียบร้อย แม่นมหลวงยังรอฟังข่าวอยู่”พระนาง แม่นมหลวง เจนนี่จับความหมายของคำเหล่านั้นไม่ได้ แต่เข้าใจชัดเจนว่าคนพวกนี้ไม่ได้กำลังขู่ พวกเขากำลังจะฆ่าเธอเมื่อเชือกคลายออก แขนทั้งสองตกลงข้างตัวโดยไร้เรี่ยวแรง เธอทรุดก่อนที่เท้าจะแตะพื้นเต็ม ๆ ชายสองคนเข้ามาคว้าแขนแล้วลากไปตามทาง ดินและเศษใบไม้ครูดปลายรองเท้าที่หลุดออกจากส้นเธอพยายามฝืนเงยหน้า มองหาบ้าน ผู้คน หรือแสงไฟสักแห่ง มีเพียงต้
เจนนี่สวมชุดกระโปรงสีน้ำเงินเข้ม ผมถูกรวบไว้ด้านหลังอย่างเรียบร้อย เครื่องสำอางช่วยปกปิดร่องรอยความอ่อนล้าได้พอสมควร หากไม่มองใกล้ก็คงไม่มีใครสังเกตว่าฝ่ามือของเธอเย็นและริมฝีปากซีดกว่าปกติ“คืนนี้ถึงคิวคุณเสียทีนะ”อาจารย์อาวุโสที่ยืนข้างกันกล่าวด้วยรอยยิ้ม“ขอบคุณค่ะ”“ได้ยินว่าคุณเพิ่งส่งงานวิจัยฉบับใหม่ ยังจะหาเวลาทำโครงการให้ทุนเด็กอีก เอาแรงมาจากไหนกัน”เจนนี่หัวเราะเบา ๆ“คงต้องถามกาแฟที่ห้องทำงานค่ะ”คนรอบข้างหัวเราะตาม บทสนทนาเปลี่ยนไปสู่เรื่องอื่นอย่างรวดเร็ว เธอยังคงยิ้ม รับคำแสดงความยินดี และตอบคำถามตามมารยาท แต่ไม่นานเสียงรอบตัวก็เริ่มดังซ้อนกันจนฟังแยกได้ยากเธอขยับน้ำหนักจากเท้าข้างหนึ่งไปอีกข้างพื้นห้องเหมือนเอียงวูบอยู่ชั่วขณะ“อาจารย์คะ”ผู้ช่วยที่เดินตามมาสังเกตเห็นทันที“ไปนั่งก่อนดีไหมคะ”“ดีค่ะ”ครั้งนี้เจนนี่ไม่ฝืน เธอเดินไปยังโต๊ะที่จัดไว้ใกล้เวที นั่งลงแล้วรับน้ำจากอีกฝ่ายมาจิบ ความเย็นไหลผ่านลำคอ แต่ไม่ช่วยให้อาการแน่นอึดอัดบริเวณอกหายไป“หน้าซีดมากเลยค่ะ ฉันเรียกเจ้าหน้าที่มาดูให้นะคะ”เจนนี่กำลังจะตอบว่าไม่เป็นไร ทว่าพอสูดลมหายใจกลับรู้สึกว่าหายใจได้ไม่เต็
รางวัลที่ไม่มีวันได้รับเสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ดังขึ้นเป็นครั้งที่สาม ขณะที่เจนนี่ ซูยังคงก้มหน้าแก้เอกสารบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ แสงแดดยามบ่ายลอดผ่านม่านเข้ามาถึงขอบโต๊ะทำงาน ทว่าหญิงสาวเพิ่งรู้ตัวว่าเลยเวลาอาหารกลางวันมาแล้ว เมื่อเอื้อมมือไปหยิบแก้วกาแฟและพบว่ามันเย็นสนิทบนจอมีข้อความจากผู้ช่วยคณบดีปรากฏขึ้น‘รถจะมารับอาจารย์ตอนสี่โมงครึ่งนะคะ อย่าลืมเผื่อเวลาแต่งหน้าด้วยค่ะ’เจนนี่มองนาฬิกามุมจอ ก่อนพิมพ์ตอบกลับไปสั้น ๆ ว่ารับทราบ แล้วกลับไปอ่านข้อเสนอทุนของนักศึกษาต่อ อีกเพียงสองหน้าเท่านั้นเธอบอกตัวเองเช่นนี้เมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน ตอนที่เอกสารยังเหลือหกหน้า และก่อนหน้านั้นก็เคยบอกว่าจะอ่านอีกเพียงหนึ่งฉบับแล้วพัก สุดท้ายคำว่าอีกเพียงนิดเดียวกลับยืดออกไปจนแทบไม่เหลือเวลาให้สิ่งอื่นเสียงเคาะประตูดังขึ้นสองครั้งก่อนผู้ช่วยสาวจะเปิดเข้ามา ในมือมีถุงอาหารกับขวดน้ำ“อาจารย์ยังไม่ได้กินอะไรอีกใช่ไหมคะ”“กินแล้วค่ะ”ผู้ช่วยเหลือบมองถังขยะข้างโต๊ะ ซึ่งมีเพียงซองกาแฟกับกระดาษใช้แล้วเจนนี่เงยหน้าตามสายตานั้น ก่อนแก้คำพูดด้วยสีหน้าราบเรียบ“ขนมปังตอนเช้า”“ตอนนี้บ่ายสามแล้วค่ะ”“ฉันกำลังจะเ







