LOGINแผลบนหลังถูกดึงรั้งจนปวดเหมือนผิวหนังฉีกออกใหม่ แต่ความต้องการอากาศรุนแรงกว่า เจนนี่พยายามยกศีรษะขึ้น ดินเลนติดอยู่ที่แก้มและริมฝีปาก เธออ้าปากหอบ รับรู้ถึงกลิ่นโคลน กลิ่นเลือด และความแสบลึกในอก
ลมหายใจครั้งหนึ่งผ่านเข้าไปได้
แล้วอีกครั้ง
มันตื้น สะดุด และเจ็บทุกครั้งที่สูดเข้า แต่ยังมีอากาศ
เจนนี่นอนนิ่งอยู่เช่นนั้น ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าใดกว่าจะเข้าใจว่าตนยังไม่ตาย
ทันทีที่ความคิดเริ่มกลับมา เธอก็หยุดพยายามขยับตัวแรง ๆ
คนพวกนั้นอยู่ที่ไหน
เธอพยายามฟังผ่านเสียงหอบของตนเอง ได้ยินเพียงแมลงร้องและน้ำไหลช้า ๆ ใกล้หู ทว่าความเงียบไม่ได้ทำให้วางใจ คนร้ายอาจยืนอยู่เหนือหัว อาจกำลังรอดูว่าเธอจะรู้สึกตัวหรือไม่
เจนนี่กัดริมฝีปากกลั้นไอ แต่ร่างกายไม่ยอมให้ทำเช่นนั้น เธอต้องไอออกมาอีกหลายครั้งจนมือที่กดอยู่บนดินสั่นอย่างควบคุมไม่ได้
ไม่มีใครเดินเข้ามา
เธอจึงค่อย ๆ ลืมตา
ภาพตรงหน้าเอียงอยู่เกือบทั้งหมด มีน้ำสีคล้ำห่างจากใบหน้าไม่ถึงคืบ รากไม้ใหญ่โค้งอยู่เหนือแขน ส่วนดินเลนใต้ตัวชื้นเย็นจนความหนาวซึมลึกเข้ากระดูก
เธอพยายามกวาดสายตาไปด้านบน
ไม่เห็นรองเท้าของใคร
เจนนี่รวบรวมแรงยกศีรษะ มองผ่านเส้นผมที่ติดใบหน้าไปยังแนวตลิ่ง เงาต้นไม้เริ่มยาว ท้องฟ้าเหลือสีหม่นอยู่ระหว่างยอดใบ ไม่มีเสียงพูด ไม่มีเสียงฝีเท้า
พวกเขาไปแล้ว
ความโล่งใจทำให้น้ำตาไหลออกมา แต่เธอไม่มีแรงแม้แต่จะเช็ดมัน
เจนนี่อยากนอนหลับ อยากหลับตาให้พ้นจากความเจ็บที่กระจายอยู่ทั่วร่าง ทว่าทันทีที่เปลือกตาตกลง ความรู้สึกของมือที่กดท้ายทอยก็กลับมาชัดเจนจนเธอต้องรีบลืมตา
อยู่ตรงนี้ไม่ได้
หากคนพวกนั้นกลับมา เธอไม่มีทางต้านแรงพวกเขาอีกครั้ง
เธอลองดึงแขนข้างที่แช่น้ำเข้าหาตัว ปลายนิ้วชาไปหมด แต่ยังขยับได้ เจนนี่กดฝ่ามือลงบนดินแล้วออกแรงยัน ความเจ็บตรงหัวไหล่ทำให้แขนทรุดทันที ใบหน้ากระแทกลงบนท่อนแขนจนต้องร้องออกมาเบา ๆ
เธอนอนหอบอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเปลี่ยนมาใช้ข้อศอก
ขยับเพียงนิดเดียวก่อน
เธอดึงเข่าเข้ามาอย่างช้า ๆ ปลายเท้าข้างหนึ่งยังมีรองเท้า อีกข้างหลุดหายไปแล้ว ชายกระโปรงเปียกหนักพันอยู่กับขา เจนนี่ใช้มือรวบมันขึ้นเท่าที่ทำได้ แล้วค่อย ๆ ลากตัวห่างจากน้ำ
ระยะทางไม่ถึงช่วงแขนกลับใช้แรงจนหมด
เธอหยุดพักโดยเอียงหน้าไปอีกด้าน ปอดยังระคายเคืองจนต้องไอเป็นระยะ ทุกครั้งที่ไอ รอยแผลบนหลังก็แสบร้อนขึ้นจนตาพร่า
ไม่ใช่ความฝัน
ความคิดนี้ชัดเจนขึ้นพร้อมความเจ็บที่ไม่ยอมจาง
เธอจำได้ว่าตนล้มลงในโรงแรม แต่ร่างกายที่กำลังขยับอยู่ตอนนี้ไม่ใช่ร่างเดิม นิ้วมือเรียวยาวกว่าที่เคย ผิวบริเวณท่อนแขนซีดจนเห็นเส้นเลือดจาง ๆ และผมที่เปียกอยู่รอบตัวก็ยาวเกินกว่าผมของเธอมาก
ชื่อหนึ่งผุดขึ้นในหัวอีกครั้ง
หลินหว่านชิง
คราวนี้มันมาพร้อมภาพใบหน้าในกระจกทองเหลือง หญิงสาวคิ้วเรียว ดวงตาเศร้าหมอง สวมเสื้อหลายชั้นทั้งที่คนอื่นไม่ได้รู้สึกหนาว ใต้ภาพนั้นมีความรู้สึกเหนื่อยล้าเรื้อรังและความหวาดระแวงที่คุ้นเคยอย่างประหลาด
เจนนี่หลับตาครู่หนึ่ง ก่อนฝืนเรียกสติตัวเองกลับมา
ยังคิดเรื่องนี้ไม่ได้
เธอไม่รู้ว่าความทรงจำเหล่านั้นมาจากไหน แต่ถ้ายังนอนอยู่บนดินเย็นต่อไป คงไม่มีโอกาสหาคำตอบ
เจนนี่คว้ารากไม้ที่อยู่ใกล้ที่สุด คราวนี้นิ้วจับมันได้เต็มมือ เธอลองดึงเบา ๆ ก่อนแน่ใจว่ามันไม่หลุด แล้วค่อย ๆ ใช้เป็นหลักยกตัวขึ้น
ขาทั้งสองสั่นอย่างหนัก เข่าไถลจนแทบล้มอีกครั้ง เธอต้องกอดรากไม้ไว้ ปล่อยให้เปลือกหยาบกดลงบนแขนที่ช้ำ ก่อนจะทรงตัวอยู่ในท่านั่งได้ในที่สุด
จากตรงนี้ เธอมองเห็นทางแคบเหนือริมตลิ่ง
มีรอยเท้าหลายรอยปนอยู่บนดิน บางรอยถูกปัดทับอย่างลวก ๆ พวกเขาน่าจะออกไปทางนั้น
เจนนี่มองอยู่นาน ก่อนค่อย ๆ หันไปอีกด้าน
ระหว่างแนวต้นไม้มีพื้นที่รกน้อยกว่าแห่งอื่น แม้มองไม่เห็นว่าทอดไปถึงไหน แต่อย่างน้อยก็ไม่ใช่ทางเดียวกับผู้ที่เพิ่งพยายามฆ่าเธอ
เธอใช้มือยันต้นไม้ข้างตัว เลื่อนฝ่าเท้าให้มั่น แล้วฝืนยกสะโพกขึ้น
ความมืดวูบผ่านดวงตาทันที
13.
แผลบนหลังถูกดึงรั้งจนปวดเหมือนผิวหนังฉีกออกใหม่ แต่ความต้องการอากาศรุนแรงกว่า เจนนี่พยายามยกศีรษะขึ้น ดินเลนติดอยู่ที่แก้มและริมฝีปาก เธออ้าปากหอบ รับรู้ถึงกลิ่นโคลน กลิ่นเลือด และความแสบลึกในอกลมหายใจครั้งหนึ่งผ่านเข้าไปได้แล้วอีกครั้งมันตื้น สะดุด และเจ็บทุกครั้งที่สูดเข้า แต่ยังมีอากาศเจนนี่นอนนิ่งอยู่เช่นนั้น ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าใดกว่าจะเข้าใจว่าตนยังไม่ตายทันทีที่ความคิดเริ่มกลับมา เธอก็หยุดพยายามขยับตัวแรง ๆคนพวกนั้นอยู่ที่ไหนเธอพยายามฟังผ่านเสียงหอบของตนเอง ได้ยินเพียงแมลงร้องและน้ำไหลช้า ๆ ใกล้หู ทว่าความเงียบไม่ได้ทำให้วางใจ คนร้ายอาจยืนอยู่เหนือหัว อาจกำลังรอดูว่าเธอจะรู้สึกตัวหรือไม่เจนนี่กัดริมฝีปากกลั้นไอ แต่ร่างกายไม่ยอมให้ทำเช่นนั้น เธอต้องไอออกมาอีกหลายครั้งจนมือที่กดอยู่บนดินสั่นอย่างควบคุมไม่ได้ไม่มีใครเดินเข้ามาเธอจึงค่อย ๆ ลืมตาภาพตรงหน้าเอียงอยู่เกือบทั้งหมด มีน้ำสีคล้ำห่างจากใบหน้าไม่ถึงคืบ รากไม้ใหญ่โค้งอยู่เหนือแขน ส่วนดินเลนใต้ตัวชื้นเย็นจนความหนาวซึมลึกเข้ากระดูกเธอพยายามกวาดสายตาไปด้านบนไม่เห็นรองเท้าของใครเจนนี่รวบรวมแรงยกศีรษะ มองผ่านเส้นผม
อยากบอกว่าพวกเขาจำคนผิด เธอเป็นอาจารย์มหาวิทยาลัย ไม่ใช่ฮองเฮาของใคร และไม่เคยขวางทางผู้ใดในสถานที่แห่งนี้แต่แม้แต่เสียงเดียวก็ออกไปไม่ถึงผิวน้ำความเจ็บเริ่มเปลี่ยนเป็นความหนักอึ้ง แขนขาที่ดิ้นอยู่เมื่อครู่ค่อย ๆ อ่อนแรงลง การขยับแต่ละครั้งช้ากว่าความคิดของเธอ ราวกับร่างนี้ไม่ยอมรับคำสั่งอีกต่อไปในช่วงที่สติเลือนราง ภาพห้องจัดเลี้ยงสว่างไสวกลับปรากฏขึ้นแก้วน้ำบนโต๊ะ ป้ายชื่อที่จัดไว้ตรงที่นั่ง มือของผู้ช่วยที่เอื้อมมาหาเธอเจนนี่พยายามยึดภาพเหล่านั้นไว้ แต่เสียงเรียกชื่อจากความทรงจำกลับถูกแทนด้วยเสียงผู้หญิงอีกคน“พระนางอย่าทรงอ่านเลยเพคะ เสวยยาก่อนเถิด”ใบหน้าที่เธอไม่รู้จักปรากฏขึ้นใกล้ ๆ เป็นหญิงวัยกลางคนสวมเสื้อสีเข้ม ริมฝีปากยิ้มอย่างอ่อนโยน ทว่ามือกลับดึงกระดาษออกจากมือเธอโดยไม่รอคำอนุญาตภาพนั้นหายไป ก่อนอีกภาพจะเข้ามาแทนห้องกว้างที่หนาวเย็น ถ้วยยาสีดำบนถาด และประตูซึ่งปิดลงหลังคนรับใช้เดินออกไป เสียงฝนกระทบชายคาดังอยู่เป็นเวลานาน ไม่มีใครย้อนกลับมาแม้เจ้าของห้องจะไอจนแทบหายใจไม่ทันความรู้สึกโดดเดี่ยวที่ติดมากับภาพเหล่านั้นรุนแรงจนเจนนี่เจ็บลึกเข้าไปอีกแห่งมันไม่ใช่ความท
คำถามมากมายติดอยู่ในลำคอ เธอออกแรงเพียงพอจะเปล่งเสียงได้คำเดียว“ช่วย…”ชายผู้นั้นมองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหัวเราะอย่างไม่อยากเชื่อ“เพิ่งรู้จักขอความเมตตาหรือ”เขาปล่อยคางเธอ ใบหน้าจึงกระแทกกับต้นไม้อีกครั้ง ความเจ็บทำให้เจนนี่ต้องหลับตา น้ำตาไหลออกมาโดยไม่อาจควบคุม เธอพยายามหายใจอย่างช้า ๆ แต่ทุกครั้งที่ทรวงอกขยับ แผ่นหลังก็ปวดร้าวจนแทบหมดสติเสียงแส้ถูกยกขึ้นดังอยู่ใกล้หูในช่วงสั้น ๆ ก่อนมันฟาดลงมา เธอได้ยินคนด้านข้างรีบกล่าวห้าม“พอเถอะขอรับ คุณชายหลัว หากพระนางสิ้นพระชนม์ตรงนี้ จะเคลื่อนย้ายลำบาก”ปลายแส้หยุดค้างเจนนี่ได้ยินเสียงถอนหายใจ ตามด้วยคำสั่งที่ทำให้เลือดในกายเย็นเฉียบ“แก้มัด พาไปที่น้ำ ทำให้เรียบร้อย แม่นมหลวงยังรอฟังข่าวอยู่”พระนาง แม่นมหลวง เจนนี่จับความหมายของคำเหล่านั้นไม่ได้ แต่เข้าใจชัดเจนว่าคนพวกนี้ไม่ได้กำลังขู่ พวกเขากำลังจะฆ่าเธอเมื่อเชือกคลายออก แขนทั้งสองตกลงข้างตัวโดยไร้เรี่ยวแรง เธอทรุดก่อนที่เท้าจะแตะพื้นเต็ม ๆ ชายสองคนเข้ามาคว้าแขนแล้วลากไปตามทาง ดินและเศษใบไม้ครูดปลายรองเท้าที่หลุดออกจากส้นเธอพยายามฝืนเงยหน้า มองหาบ้าน ผู้คน หรือแสงไฟสักแห่ง มีเพียงต้
เจนนี่สวมชุดกระโปรงสีน้ำเงินเข้ม ผมถูกรวบไว้ด้านหลังอย่างเรียบร้อย เครื่องสำอางช่วยปกปิดร่องรอยความอ่อนล้าได้พอสมควร หากไม่มองใกล้ก็คงไม่มีใครสังเกตว่าฝ่ามือของเธอเย็นและริมฝีปากซีดกว่าปกติ“คืนนี้ถึงคิวคุณเสียทีนะ”อาจารย์อาวุโสที่ยืนข้างกันกล่าวด้วยรอยยิ้ม“ขอบคุณค่ะ”“ได้ยินว่าคุณเพิ่งส่งงานวิจัยฉบับใหม่ ยังจะหาเวลาทำโครงการให้ทุนเด็กอีก เอาแรงมาจากไหนกัน”เจนนี่หัวเราะเบา ๆ“คงต้องถามกาแฟที่ห้องทำงานค่ะ”คนรอบข้างหัวเราะตาม บทสนทนาเปลี่ยนไปสู่เรื่องอื่นอย่างรวดเร็ว เธอยังคงยิ้ม รับคำแสดงความยินดี และตอบคำถามตามมารยาท แต่ไม่นานเสียงรอบตัวก็เริ่มดังซ้อนกันจนฟังแยกได้ยากเธอขยับน้ำหนักจากเท้าข้างหนึ่งไปอีกข้างพื้นห้องเหมือนเอียงวูบอยู่ชั่วขณะ“อาจารย์คะ”ผู้ช่วยที่เดินตามมาสังเกตเห็นทันที“ไปนั่งก่อนดีไหมคะ”“ดีค่ะ”ครั้งนี้เจนนี่ไม่ฝืน เธอเดินไปยังโต๊ะที่จัดไว้ใกล้เวที นั่งลงแล้วรับน้ำจากอีกฝ่ายมาจิบ ความเย็นไหลผ่านลำคอ แต่ไม่ช่วยให้อาการแน่นอึดอัดบริเวณอกหายไป“หน้าซีดมากเลยค่ะ ฉันเรียกเจ้าหน้าที่มาดูให้นะคะ”เจนนี่กำลังจะตอบว่าไม่เป็นไร ทว่าพอสูดลมหายใจกลับรู้สึกว่าหายใจได้ไม่เต็
รางวัลที่ไม่มีวันได้รับเสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ดังขึ้นเป็นครั้งที่สาม ขณะที่เจนนี่ ซูยังคงก้มหน้าแก้เอกสารบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ แสงแดดยามบ่ายลอดผ่านม่านเข้ามาถึงขอบโต๊ะทำงาน ทว่าหญิงสาวเพิ่งรู้ตัวว่าเลยเวลาอาหารกลางวันมาแล้ว เมื่อเอื้อมมือไปหยิบแก้วกาแฟและพบว่ามันเย็นสนิทบนจอมีข้อความจากผู้ช่วยคณบดีปรากฏขึ้น‘รถจะมารับอาจารย์ตอนสี่โมงครึ่งนะคะ อย่าลืมเผื่อเวลาแต่งหน้าด้วยค่ะ’เจนนี่มองนาฬิกามุมจอ ก่อนพิมพ์ตอบกลับไปสั้น ๆ ว่ารับทราบ แล้วกลับไปอ่านข้อเสนอทุนของนักศึกษาต่อ อีกเพียงสองหน้าเท่านั้นเธอบอกตัวเองเช่นนี้เมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน ตอนที่เอกสารยังเหลือหกหน้า และก่อนหน้านั้นก็เคยบอกว่าจะอ่านอีกเพียงหนึ่งฉบับแล้วพัก สุดท้ายคำว่าอีกเพียงนิดเดียวกลับยืดออกไปจนแทบไม่เหลือเวลาให้สิ่งอื่นเสียงเคาะประตูดังขึ้นสองครั้งก่อนผู้ช่วยสาวจะเปิดเข้ามา ในมือมีถุงอาหารกับขวดน้ำ“อาจารย์ยังไม่ได้กินอะไรอีกใช่ไหมคะ”“กินแล้วค่ะ”ผู้ช่วยเหลือบมองถังขยะข้างโต๊ะ ซึ่งมีเพียงซองกาแฟกับกระดาษใช้แล้วเจนนี่เงยหน้าตามสายตานั้น ก่อนแก้คำพูดด้วยสีหน้าราบเรียบ“ขนมปังตอนเช้า”“ตอนนี้บ่ายสามแล้วค่ะ”“ฉันกำลังจะเ







