บันทึกของเจ้าหญิงผู้ลืมเลือน

บันทึกของเจ้าหญิงผู้ลืมเลือน

last updateLast Updated : 2025-06-06
By:  AesmechOngoing
Language: Thai
goodnovel16goodnovel
10
1 rating. 1 review
12Chapters
644views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

"กงล้อโชคชะตาของเจ้าหญิงต้องสาป" ในฐานะพระธิดาองค์โตของจักรวรรดิ อากาธีร์ "ออเรเลีย" ควรได้รับความรักและยกย่อง—แต่เธอกลับเป็นเพียงเงาที่ถูกทอดทิ้งในวังหลวง เด็กหญิงเติบโตมาอย่างเดียวดาย ท่ามกลางสายตาเย็นชาของผู้เป็นบิดา และเสียงกระซิบเย้ยหยันของเหล่าขุนนางที่ตราหน้าว่าเธอเป็น "เจ้าหญิงไร้ค่า" ทว่ามีบางสิ่งที่แปลกประหลาดเกิดขึ้น... ความสามารถที่เกินวัย สัมผัสประหลาดเมื่อสบตากับบางคน และฝันร้ายที่ดูสมจริงจนน่าหวาดกลัว มันเกิดอะไรขึ้นกับข้ากัน...

View More

Chapter 1

ออเรเลีย วอน อากาธีร์

Wanita yang sedang berada di sebuah makam kedua orang tuanya, menangis tersedu - sedu dia tidak menyangka akan ditinggalkan oleh kedua orang tuanya secepat ini. Sekarang dia hidup sebatang kara tanpa kerabat ataupun keluarga. Kedua orang tuanya meninggal akibat kecelakaan antar bus, ketika hendak kedua orang tuanya ingin berpergian ke Jakarta untuk bekerja disana tetapi naas mereka meninggal ditempat.

Sania Larasati itulah namanya wanita yang baru saja lulus dari sekolah menengah atas, sekarang dia harus bekerja untuk menghidupi dirinya sendiri. Mau tidak mau Sania harus menggantikan kedua orangtuanya untuk bekerja di Jakarta.

Dia berpamitan ke makam kedua orangtuanya untuk berangkat ke Jakarta, sangat berat meninggalkan tempat tinggalnya apalagi makam kedua orang tuanya berada disini. Sania melangkahkan kakinya meninggalkan makam tersebut sambil menangis, sesampainya di depan ujung jalan Sania berdiri seorang diri sambil menunggu bus yang ditumpanginya  Menuju ketempat kerjanya itu.

Sebenarnya dia tidak begitu takut untuk bekerja ditempat seorang milyader itu karena disana ada Yanti yang lebih dulu bekerja disana.

Didalam perjalanan tak henti - hentinya Sania berdoa memohon keselamatan menuju ke Jakarta dia masih trauma atas apa yang dialami oleh kedua orangtuanya. Antara Bandung dengan Jakarta cukuplah jauh baginya karena ini pengalaman pertamanya dia keluar dari daerah yang ia tinggali.

Sesampainya di pangkalan bus Sania turun lalu beristirahat sebentar sambil membeli makanan sekedar untuk mengganjal perutnya sebelum ia melanjutkan ketempat tujuannya. Setelah selesai mengisi perutnya Sania melanjutkan perjalanannya sambil memegang secarik kertas yang sudah ia pegang. Dilihatnya lagi kertas itu untuk membaca alamat sang majikannya. Yanti telah memberikan alamat tersebut saat pemakaman kedua orangtua Sania.

Sania memutuskan untuk menuju kerumah majikannya menggunakan ojek dan memberikan alamat tersebut.

“Pak, apa bisa antarkan saya ke alamat ini?” tanya Sania sambil memberikan secarik kertas ditangannya

“Oh bisa neng, mari saya antar” ucap tukang ojek itu setelah membaca alamat itu.

Tak butuh waktu lama mereka berhenti didepan rumah yang sangat besar melebihi rumah pada umumnya, Sania turun lalu membayar sejumlah uang kepada tukang ojek tersebut. Sekali lagi Sania menatap rumah yang begitu besar dengan gerbang yang begitu tinggi, Sania rasa tidak ada yang mampu masuk ke dalam rumah tersebut.

Dengan penuh keberanian Sania memencet bel yang berada di samping gerbang, tak lama kemudian keluarlah seorang satpam dengan sopannya.

“Cari siapa ya neng?” tanya satpam tersebut

“Saya Sania pak, saya disini disuruh kak Yanti untuk kerumah ini”

“Oh Yanti ya, kalau gitu masuk neng. Bapak panggilkan Yanti ke dalam sebentar” ucap satpam itu meninggalkan Sania di depan pos satpam

Sania melihat sekeliling rumah tersebut sangat besar dan luas dengan taman yang sanga cantik dan ada air mancurnya juga seperti istana didalam dongeng.

Tak lama kemudian datang seorang wanita yang tidak jauh umurnya dengan Sania menghampiri Sania.

“Sania, akhirnya kamu sampai juga” ucapnya sambil memeluk gadis itu

Sania tersenyum dan membalas pelukan Yanti yang ia sudah anggap kakak kandungnya sendiri.

“Ayo masuk San, aku kenalin sama majikan kita mereka sudah menunggu kedatangan kamu” Yanti mengajaknya kedalam menggandeng tangan Sania menuju kedalam rumah

Ternyata majikannya sudah menunggunya dan sedang duduk sambil menikmati cemilan diatas meja. seorang wanita Dan pria paruh baya yang terlihat elegan bangun dari kursi menghampiri Sania dan Yanti.

“Kamu Sania anaknya Pak Suryanto dan ibu Lasmi ya? Cantik banget kamu seperti Ibumu” ucap wanita itu dengan sopannya

“Iya, nyonya. Terima kasih atas pujiannya” ucap Sania

“Maaf ya San, saya dan suami tidak bisa ke pemakaman ayah dan ibumu” Ucap Wania itu dengan rasa bersalahnya

“Ahhh, tidak apa - apa nyonya, Saya mengerti” ucap Sania

“Perkenalkan saya Mariam Dimitri dan ini suami saya Erlangga Dimitri” ucap Mariam kepada Sania

Erlangga mengulurkan tangannya ke Sania dan Sania membalas uluran tersebut

“Senang berkenalan dengan kamu Sania”

“Saya juga Tuan, senang bisa bertemu dengan Tuan dan Nyonya”

“Yanti antarkan Sania ke kamarnya dan segera siapkan makan malam karena anak saya dan  tunangannya akan datang” ucap Nyonya Mariam kepada Yanti dan Sania

“Baik, Nyonya akan saya kerjakan. kami permisi” ucap Yanti membungkukan badannya lalu pergi.

Yanti mengantarkan Sania ke dalam kamar yang sudah disiapkan, kamar tersebut berada di belakang tidak jauh dari dapur dan bersebelahan dengan kamar Yanti.

“Kak, aku boleh tanya?” tanya Sania saat sudah di dalam kamar

“Apa?”

“Ternyata Mereka sangat baik ya, aku kira bakalan kayak di film - film gitu”

“Ngaco kamu San, kebanyakan nonton sinetron sih” ucap Yanti sambil memukul lengan Sania. “Ya udah kamu beres - beres dulu aja San, setelah itu ke dapur ya buat makan malam” ucap Yanti lagi

“Oke”

Yanti pergi keluar meninggalkan Sania, sedangkan Sania membereskan bajunya memasukan kedalam lemari yang tidak begitu besar. Saat dirasa sudah beres Sania segera pergi menuju ke dapur untuk menyiapkan makan malam.

“Wah, banyak sekali bahan masaknya kak, orang kaya mah bebas” kekeh Sania

“Wajar dong, namanya juga seorang milyader apapun bisa mereka lakukan termasuk ini”

Sania mulai mengiris bawang bawangan beserta sayur mayur sedangkan Yanti sibuk membersihkan ikan dan ayam yang lumayan banyak.

“Hari ini kita masak apa ka?” tanya Sania

“Nyonya berpesan sih disuruh masak ayam tepung pedas manis, ikan pepes, sayur capcay sama sambel terasi” ucap Yanti

“Orang kaya ternyata suka sambel terasi ya”

“Jangan salah kamu San, walaupun Nyonya dan Tuan seorang milyader tetapi dia masih suka masakan sederhana. Kecuali Tuan Arvan yang tidak suka dengan makanan sederhana apalagi sambel terasi di lihat aja tidak mungkin” ucap Yanti. “Asal kamu tau ya, Tuan Arvan dengan tunangannya itu sombong” bisiknya ke telinga Sania

“Ah masa sih kak? Orang tuanya aja baik banget”

“Entah lah” ucap Yanti menaikan kedua bahunya

Arvan Dimitri putra tunggal dan pewaris Giant Grup perusahaan terbesar di Asia, seseorang yang sombong, arogan, mau menang sendiri tetapi terhadap orang tua dan kekasihnya sangatlah penyayang. Banyak wanita tergila - gila padanya semua akan tunduk sekali kedip saja, tetapi dia sangat setia kepada tunangannya itu yang sudah ia pacari selama tiga tahun.

Mereka dengan cepat segera memasak makanan untuk makan malam. Karena sebentar lagi Arvan Margaratte akan segera datang.

Akhir selesai juga masakan yang mereka masak, mereka membawa makanan tersebut ke Meja makan.

“Mama, papa, Arvan sama Margarette datang” teriak Arvan dari luar menuju kedalam rumah.

“Hay anak calon menantu kesayangan mama, kamu makin cantik aja” ucap Maryam kepada Margarette

“Margarette aja nih yang jadi kesayangan, Arvan anak mama sendiri tidak?” rajuk Arvan

“Kamu juga sayang” ucap mama mencium pipi anaknya itu

Pertama kali Sania melihat anak majikannya dirumah ini kesan yang ia lihat ternyata Arvan sangatlah tampan dengan kulit putihnya, wajah yg nyaris sempurna, tinggi. Sedangkan margarette dia sangat cantik, tinggi, pitih seperti princess dalam dongeng. Mereka sangatlah cocok. Sania melamun sampai - sampai Yanti menyenggol lengan Sania supaya tidak melamun.

Mereka duduk Berdampingan, tampak sangat ceria keluarga tersebut. Sania membantu menuangkan minuman kepada majikannya tapi tiba - tiba saja air yang hendak ia tuangkan tumpah terkena baju Arvan. Tatapan Arvan tiba - tiba menajam memandangi Sania ingin menerkamnya. Dengan cepat Sania membersihkan air yang terkena baju Arvan, tetapi Arvan menepis tangan Sania dengan kasar.

“Berani - beraninya kamu menumpahkan air minum ke baju saya, kamu pikir bisa mengganti baju saya ini!” teriak Arvan sambil menunjuk - nunjuk wajah Sania.

Sania hanya tunduk terdiam. Air matanya mulai menetes tapi ia tahan dia tidak ingin menangis di depan majikannya.

“Sudah Arvan, Sania tidak sengaja” ucap Erlangga menengahi

“Dia siapa sih, belum pernah Arvan melihatnya disini”

“Dia Sania pembantu baru kita Van”

Dengan mata yang sudah berair Sania memberanikan diri untuk bicara. “Maa.. Maaf Tuan, saya tidak sengaja” ucapnya parau

“Ah menyebalkan. Sekali lagi saya liat kamu seperti ini kamu akan tau akibatnya” ancam Arvan

“Yanti, Sania kalian boleh pergi” ucap Maryam

“Permisi Nyonya, Tuan”  ucap mereka

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters

reviews

อภัสรา
อภัสรา
สนุกมาก รอตอนต่อไปอัพไวๆนะคะ
2025-05-31 08:57:08
0
0
12 Chapters
ออเรเลีย วอน อากาธีร์
เด็กหญิงสะดุ้งตื่นจากหลับที่ไร้ซึ่งความสงบ เปลือกตาของเธอเบิกกว้างขึ้นเพื่อเผยให้เห็นความโอ่อ่าตระการรายล้อมตัว ห้องนี้ประดับประดาไปด้วยพรมแขวนผนังและเฟอร์นิเจอร์ปิดทอง เป็นภาพแสดงถึงความมั่งคั่งที่ดูเย็นชาและไม่เป็นมิตร ราวกับว่าผนังของพระราชวังเองก็กระซิบเล่าเรื่องราวแห่งความยิ่งใหญ่ แต่กลับซ่อนความลับไว้ใต้พื้นผิวที่ถูกขัดเกลาให้เป็นประกายเธอลุกขึ้นนั่งและขยี้ตาที่ยังเคลิบเคลิ้ม เธอเป็นเด็กหญิงตัวน้อยอายุเพียงสามขวบ แต่มีลักษณะเด่นที่ทำให้เธอแตกต่างจากคนอื่น ผมของเธอพลิ้วไหวราวกับสายน้ำสีม่วงเข้ม โอบล้อมใบหน้าที่บอบบางของเธอไว้ ในขณะที่ดวงตาสีเขียวสดใสของเธอแผ่วบ่งบอกถึงความตระหนักรู้บางอย่างที่เกินวัย ผิวขาวบริสุทธิ์ของเธอเกือบจะเรืองแสงท่ามกลางโทนสีเข้มของห้องที่ตกแต่งอย่างหรูหรา ทำให้เธอดูราวกับเทพธิดาในสภาพแวดล้อมนี้ความรู้สึกกระอักกระอ่วนแปลกประหลาดค่อยๆ ซึมซับเข้าไปในทรวงอกน้อยๆ ของเธอ หัวใจของเธอเต้นรัวด้วยความหวาดกลัวที่ไม่อาจอธิบายได้ ราวกับร่างที่เธออาศัยอยู่นี้เคย "ทำบางสิ่ง—บางสิ่งที่น่าสะพรึงกลัว" มาก่อน แต่เมื่อเธอนั่งขึ้น นิ้วน้อยๆ ของเธอกำผ้าปูที่นอนไหมเอาไว้ เธอก
last updateLast Updated : 2025-05-20
Read more
เด็กที่ถูกทอดทิ้ง
ข้าค่อยๆ ลืมตาขึ้นในห้องนอนอันกว้างใหญ่ แสงแดดยามเช้าสาดผ่านม่านผืนหรูทอดเงาซับซ้อนลงบนพื้นหินขัดมันวาว งดงาม... แต่กลับเยียบเย็นราวกับความโอ่อ่ารอบตัวนี้กำลังบีบรัดข้าไว้จนหายใจไม่ออก ข้าจ้องเพดานนิ่ง รวบรวมสติจากเศษเสี้ยวของความฝันที่หลงเหลืออยู่ก่อนจะถอนหายใจแผ่วเบา ชีวิตเช่นนี้(?)... ข้าชินชาเสียแล้วเสียงการขยับตัวของพี่เลี้ยงหน้าประตูปลุกข้าให้หลุดจากภวังค์"ถึงเวลาตื่นแล้วเพคะ เจ้าหญิงออเรเลีย" น้ำเสียงเรียบเฉย ปราศจากไออุ่นใดๆข้าพยักหน้ากับตัวเอง พลางเหยียดขาออกจากเตียง ความเย็นเฉียบของพื้นหินอ่อนแทรกผ่านฝ่าเท้าจนข้าต้องขมวดคิ้ว ความหนาวที่แทรกซึมเข้าสู่ร่างกายนี้... ไม่ต่างจากความเย็นชาที่เกาะกุมหัวใจของข้าเลยไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ข้าจำความได้ สิ่งแรกที่ข้ารู้จักคือชื่อของข้า "ออเรเลีย วอน อากาธีร์" พวกเขามักจะเรียกข้าว่าเจ้าหญิง(?) ข้าไม่เคยเห็นหน้าแม่ของข้า ผู้คนรอบตัวบอกว่าท่านเสียไปเพราะให้กำเนิดข้า ส่วนผู้เป็นพ่อนั้นคือ จักรพรรดิของอานาจักรนี้ "อาเดลวิน วอน อากาธีร์" ข้ารู้จักแค่ชื่อเพราะ บางครั้งก็ได้ยินจากพี่สาวรับใช้พูดคุยกันไปมาเพียงเท่านั้นหลังจากอาบน้ำเสร็จ ข
last updateLast Updated : 2025-05-20
Read more
ฝันร้ายที่ไร้ที่มา
ข้าสะดุ้งตื่นขึ้นมากลางดึก หัวใจเต้นรัวขณะที่ข้าพยายามหายใจเข้าอย่างตื่นตระหนก ความมืดในห้องชวนให้อึดอัด ผ้าปูที่นอนเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ ราวกับยังคงแบกรับความน่าสะพรึงกลัวของภาพฝันที่ยังติดตรึงอยู่ในความคิด—ภาพของสงครามที่คอยตามหลอกหลอนข้าซ้ำแล้วซ้ำเล่าข้ายังคงได้ยินเสียงของกองทัพปะทะกัน เสียงดาบปะทะกันอย่างดุเดือด และเสียงกรีดร้องของเหล่าทหารที่ดังสะท้อนไปทั่ว ทุกเสียงที่ดังก้องอยู่ในห้วงความคิดเหมือนกริชที่พุ่งตรงเข้าหัวใจ กลิ่นคาวเลือดที่อบอวล หนาแน่นจนข้ารู้สึกเหมือนกำลังหายใจเอามันเข้าไป มันติดอยู่ในจมูกของข้าแม้กระทั่งตอนที่ข้าตื่นขึ้นมาแล้วในฝัน ข้าเห็นมือของตัวเอง มือที่เปื้อนเลือด กำดาบเอาไว้แน่น—อาวุธที่เย็นเยียบและหนักอึ้ง มันให้ความรู้สึกแปลกแยกแต่ขณะเดียวกันก็ดูคุ้นเคยจนผิดปกติ ข้ายังเห็นภาพของสมรภูมิรบเบื้องหน้า เต็มไปด้วยความโกลาหลและความหวาดกลัว คลื่นแห่งความตื่นเต้นและบันเทิงแล่นไปทั่วร่าง เหมือนข้ากำลังดีใจ ปลาบปลื้ม สะใจ?!"นี่มันอะไรกัน?" ข้าพึมพำท่ามกลางความมืด เสียงสั่นเครือขณะที่ข้ากอดเข่าตัวเอง "ทำไมข้าถึงรู้สึกแบบนั้น?" คำถามนั้นสะท้อนอยู่ในหัวของข้า ไม่มีค
last updateLast Updated : 2025-05-20
Read more
โอกาสที่เปลี่ยนไป
วันฉลองพระชันษาครบรอบเจ็ดปีของ คาริเบล พึ่งผ่านไปเมื่ออาทิตย์ก่อน วันนี้เป็นวันที่สงบสุขในสวนพระราชวัง แสงอาทิตย์ส่องประกายอบอุ่น อาบไล้ทุกสิ่งให้เปล่งประกายสีทอง มอบความเป็นชีวิตชีวาให้ทุกสรรพสิ่งที่มันผ่าน อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของดอกไม้ที่กำลังเบ่งบาน สีสันสดใสแต่งแต้มทิวทัศน์ให้ดูงดงามราว แต่ถึงแม้จะอยู่ท่ามกลางความงามนี้ กลับมีสายตาและเสียงซุบซิบนินทาถึงข้าอยู่ร่ำไปขณะเดินเล่น ข้าพยายามเพิกเฉยต่อ คาลิเบล ที่เดินตามมาติด ๆออเรเลีย—เจ้าหญิงแห่งเงาของปราสาทบัดนี้ได้รับการเลื่อนขั้นกลายเป็นเจ้าหญิงตัวซวย เจ้าหญิงถูกทิ้ง บลาๆ ตามแต่ที่จะนินทา นั่นคือสิ่งทุกคนในวังไม่ว่าจะเป็นคนรับใช้ ไปจนถึงขุนนางบางคนที่เข้าออกวังมองข้า แต่ถึงกระนั้น คาลิเบล ผู้เป็นน้องชายตัวน้อยผู้เต็มไปด้วยพลัง ก็ยังคงวนเวียนกระโดดโลดเต้นตามข้าอย่างร่าเริง โดยไม่สนใจสิ่งเหล่านั้น เสียงหัวเราะของเขากังวานสดใสราวกับเสียงนกในฤดูใบไม้ผลิ"ท่านพี่!" เขาเรียกพลางดึงชายกระโปรงของข้า การกระทำของเขาบางครั้งก็ทำให้ข้ารู้สึกหงุดหงิด แต่น้ำเสียงใสซื่อของเขาก็ทำให้หัวใจข้าอ่อนลงไปพร้อมกัน "เราไปเล่นกันที่น้ำพุได้ไหม?""ไม่,
last updateLast Updated : 2025-05-20
Read more
เจ้าหญิงที่ถูกปกป้อง
ข้าก้าวเดินต้อยๆไปตามถนนที่คึกคักของชิทูเรีย ความตื่นเต้นและอารมณ์แห่งการผจญภัยหลอมรวมกันอยู่ในใจ ใบไม้เปลี่ยนสีของฤดูใบไม้ร่วงปลิวไสวราวกับเศษกระดาษสีที่โปรยปรายอยู่ในสายลมอ่อน ๆ มันเป็นการเปลี่ยนบรรยากาศที่น่ายินดีจากการเอาแต่หมกตัวอยู่แต่ในวัง และเป็นโอกาสให้ข้าได้สัมผัสชีวิตของชาวเมืองแห่งนี้ด้วย แน่นอนด้วยเครื่องแต่งกายที่สุดแสนจะธรรมดา ทำให้ตอนนี้พวกเราแลดูเหมือนเป็นครอบครัวชาวเมืองที่มาเดินเล่นแถวตลาดแบบธรรมดาเอลลี่เดินอยู่ข้างข้า เสียงพูดคุยร่าเริงของเธอเติมเต็มอากาศ ขณะที่เธอชี้ให้ดูร้านค้าต่าง ๆ ที่เรียงรายอยู่สองฝั่งถนน“ฝ่าบาทเพคะ! ดูสิ ร้านนั้นขายขนมแลดูน่าอร่อยสุดๆไปเลยนะเพคะ! พวกเราควรซื้อมาลองทานกันสักหน่อยนะเพคะ” เธอเอ่ยด้วยแววตาที่เปล่งประกายไปด้วยความตื่นเต้นข้ายิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว กับความกระตือรือร้นและร่าเริงของนาง “ดูน่าสนใจดีนะ” ข้าตอบพลางมองไปที่แผงขายขนมอบที่มีของหวานหน้าตาน่าทาน กลิ่นหอมของแป้งที่อบใหม่ทำให้ข้าเผลอจินตนาการถึงรสสัมผัสของเปลือกขนมกรอบ ๆ และไส้หวานนุ่มละมุน ไม่ช้านาน เอลลี่ ก็กลับมาหาพวกเราที่ยืนรออยู่ไม่ห่างพร้อมขนมอบสามชิ้น ควันอุ่นๆลอยขึ้
last updateLast Updated : 2025-05-20
Read more
จุดเริ่มต้นของการเปลี่ยนแปลง
ความว่างเปล่ากลืนกินสติของข้าหลังจากการต่อสู้ ข้าต่อสู้อย่างสุดกำลัง ทุ่มเททุกอย่างเพื่อปกป้องชาวเมือง แต่ในที่สุด ความอ่อนล้าก็ตามทัน ข้าหมดสติท่ามกลางความโกลาหลรอบตัวในห้วงนิทราลึก ข้าพบว่าตัวเองจมดิ่งสู่ความฝัน มันทั้งชัดเจนและเลือนรางในคราวเดียวกัน เหมือนจริงจนน่าประหลาดใจ แต่ก็คล้ายกับบางสิ่งที่ข้าไม่อาจไขว่คว้าได้ ภาพเลือนรางปรากฏขึ้นตรงหน้า—เงาร่างของชายหนุ่มคนหนึ่งยืนอยู่ท่ามกลางความมืดมิด ใบหน้าของเขาถูกบดบังด้วยเงาอันเร้นลับ ทำให้ข้ามองเห็นไม่ชัด ทว่าผมสีส้มเพลิงของเขาส่องประกายราวกับเปลวไฟที่กำลังลุกไหม้ท่ามกลางความมืดแห่งนั้น แรงดึงดูดบางอย่างฉุดข้าเข้าไปใกล้เขาโดยไม่รู้ตัวเขายืนหันหลังให้ข้า และเมื่อข้าจ้องมองเขาอยู่นั้น เขาก็ค่อย ๆ หันกลับมา หัวใจข้าเต้นรัว ความคาดหวังพุ่งทะยานขึ้นสูง ทว่าในวินาทีที่เขาหันมาเผชิญหน้ากับข้า ข้ากลับไม่ได้ยินเสียงของเขาเลย ข้ามองเห็นเพียงริมฝีปากของเขาขยับ เป็นถ้อยคำที่ข้าไม่สามารถเข้าใจได้ ข้าพยายามเปล่งเสียงเรียกเขา ทว่าไม่มีแม้แต่เสียงกระซิบเล็ดลอดจากริมฝีปากของข้า ข้าทำได้แค่เฝ้ามอง ขณะที่เขาขยับปากกล่าวบางอย่าง…แต่ข้าไม่ได้ยิน“ได้โ
last updateLast Updated : 2025-05-23
Read more
เส้นทางที่ไม่อาจบรรจบ
ห้องรับรองของตระกูลวาลมอร์เป็นสถานที่ที่เบาสบายแม้ไม่โออ่ามากมายแต่บรรยากาศชวนอบอุ่น แสงแดดยามบ่ายที่ไม่แรงมากส่องผ่านหน้าต่างบานใหญ่ ทอดเงาลวดลายที่พลิ้วไหวจากกิ่งไม้ภายนอกลงบนโต๊ะ เกิดเป็นฉากหลังอันงดงามสำหรับการพบปะครั้งนี้ บรรยากาศภายนอกมองด้วยตาเปล่าเห็นเป็นภาพเด็กสามคนกำลังนั่งดื่มน้ำชา ทานขนม พูดคุยกันอย่างสนุกสนาน แต่กลับกันภายในของข้ากลับมีแต่ความกังวลและประหม่าเต็มไปหมด ผู้ที่นั่งล้อมโต๊ะหรูหรามีเพียงสามคน—ข้า,เฟริกซ์ และโรสลิน เด็กสาวที่ดูงดงามจับตาด้วยเรือนผมสีเงินซึ่งส่องประกายอ่อนโยนยามต้องแสง โรสลิน ผู้เปี่ยมด้วยพลังและความกระตือรือร้น พยายามชวนข้าคุยอยู่ตลอดเวลา"ข้าได้ยินเรื่องของพระองค์มาเยอะเลยเพคะ ฝ่าบาท! ความกล้าหาญของพระองค์ตอนเหตุการณ์สัตว์เวทมนตร์โจมตี—น่าประทับใจมากจริง ๆ!"ถ้อยคำที่เต็มไปด้วยความจริงใจของนางจุดประกายความอบอุ่นขึ้นในใจข้าเล็กน้อย ข้าจึงส่งรอยยิ้มบาง ๆ ตอบกลับขณะที่โรสลินยังคงพูดต่อไปด้วยความกระตือรือร้น ข้าเองก็ตอบเธอกลับไปอย่างเป็นมิตร ทว่าพร้อมกันนั้น ข้ากลับรู้สึกว่าร่างกายของตนเองยังคงรักษาระยะห่างไว้อย่างไม่รู้ตัว—สัญชาตญาณบางอย่างที่ทำใ
last updateLast Updated : 2025-05-23
Read more
ทรยศ?
เกือบหนึ่งปีผ่านไปนับตั้งแต่ข้าย้ายมายังชิทูเรียฤดูใบไม้ผลิได้มาเยือน เมืองที่ครั้งหนึ่งเคยเต็มไปด้วยความไม่แน่นอนและการดิ้นรน บัดนี้กลับคึกคักมีชีวิตชีวามากกว่าแต่ก่อน ถนนที่เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ ตลาดที่คึกคักไปด้วยพ่อค้าแม่ค้าที่เร่งรีบเสนอขายสินค้าของตนรวมถึงนักเดินทางและนักท่องเที่ยวที่แวะเวียนเข้ามาในเมืองแห่งนี้มากขึ้น กลิ่นขนมปังอบใหม่และดอกไม้แรกแย้มแต่งแต้มอากาศให้หอมหวาน ทุกสิ่งทุกอย่างราวกับเป็นหลักฐานแห่งความพยายามของชาวเมือง และเป็นประกายแห่งความสุขที่ข้าได้ช่วยจุดประกายขึ้นมา การพัฒนาเมืองยังคงดำเนินต่อไปด้วยความราบรื่น การขุดเจาะอุโมงค์ก็ยังคงเป็นไปได้ด้วยดีแม้จะดำเนินการช้ากว่าที่คาดการณ์แต่แลกกับความปลอดภัยนับว่าคุ้มค่าในท่ามกลางกาลเวลาที่ผันเปลี่ยนเหล่านั้น สายสัมพันธ์ระหว่างพวกเราก็แน่นแฟ้นขึ้นทุกวัน เฟริกซ์ โรสริน และข้ามีโอกาสพบกันบ่อยขึ้น ไม่ว่าจะเป็นที่คฤหาสน์ตระกูลวาลมอร์หรือภายในวังของข้า เวลาที่เราใช้ร่วมกันค่อย ๆ ขยับขยาย เส้นแบ่งระหว่างเราเริ่มจางลง มิตรภาพ ความไว้วางใจ และความผูกพันค่อย ๆ เพิ่มขึ้นแรกเริ่ม ข้าเคยเว้นระยะห่างจากโรสริน ด้วยไม่แน่ใจว่าข้า
last updateLast Updated : 2025-05-24
Read more
สารแห่งโชคชะตา
เสียงหัวเราะและเสียงดนตรีดังก้องไปทั่วอาณาจักร แน่นอนเมืองชิทูเรียก็เช่นกันแม้จะอยู่ห่างไกลแต่ตอนนี้ก็เต็มไปด้วยบรรยากาศแห่งการเฉลิมฉลอง ธงหลากสีพลิ้วไหวตามสายลมอ่อน และแสงไฟระยิบระยับราวกับดวงดาวบนท้องฟ้ายามค่ำคืน ผู้คนออกมาร่วมงานกันอย่างคับคั่งเพื่อเฉลิมฉลองวันคล้ายวันประสูติของเจ้าชายคาลิเบล วันสำคัญที่ยิ่งใหญ่สำหรับอาณาจักรแห่งนี้ภายในวังของข้าบรรยากาศก็คึกคักไม่แพ้กัน แต่ขณะที่เสียงเฮฮาดังมาจากภายนอก ความคิดของข้ากลับล่องลอยไปที่อื่นแทนเอลลี่ที่กำลังสนุกสนานสะดุดตาข้าที่นั่งเหม่ออยู่เฉยๆ เธอเหลือบมองออกไปนอกหน้าต่าง ดวงตาเต็มไปด้วยความสงสัยเมื่อเธอเห็นบรรยากาศของงานเทศกาลที่กำลังรื่นเริงแต่ตัวข้ากลับไม่เป็นเช่นนั้น “ฝ่าบาทเพคะ” เธอเริ่มพูดด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความกังวล “เป็นอะไรหรือเพคะ? ท่านไม่ไปร่วมงานเทศกาลหรือ?" "ไม่ล่ะ พวกเจ้าไปเถอะ" ข้าตอบพลางก้มลงไปเขียนรายงานบนโต๊ะต่อเอลลี่ เห็นก็นึกสงสัย "วันนี้เป็นวันคล้ายวันประสูติของเจ้าชายคาลิเบล เทศกาลใหญ่แห่งปีทั้งที ฝ่าบาทจะเอาแต่อุดอู้อยู่ในห้องแบบนี้ไม่ได้นะเพคะ!" นางกล่าวพลางพยายามดึงแขนข้าให้ลุกขึ้นซึ่งข้าก็ทำตัวแข็งย
last updateLast Updated : 2025-05-26
Read more
ราตรีแห่งหน้ากาก
ข้ากวาดตามองห้องที่เคยเป็นที่พักพิงของข้ามาหลายเดือน แม้จะรู้ดีว่าสักวันจะต้องจากไป แต่เมื่อเวลานั้นมาถึงจริง ๆ หัวใจกลับรู้สึกหนักอึ้งกว่าที่คิด ข้าปิดหีบสัมภาระใบสุดท้าย ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ แล้วเดินออกจากห้องโดยไม่หันกลับไปมอง เมื่อข้ามาถึงลานกว้างหน้าเรือนหลัก รถม้ากำลังเตรียมพร้อมสำหรับการเดินทางกลับวังหลวง พวกคนรับใช้ยืนรอส่งข้าอย่างเงียบงัน ข้ารู้สึกเศร้าที่ต้องกล่าวอำลาพวกเขา โดยเฉพาะสองคนที่ยืนอยู่ใกล้ประตู เอลลี่และเซอร์ไอเดน ข้าหยุดยืนตรงหน้าเอลลี่ ก่อนจะยื่นจดหมายฉบับหนึ่งให้กับนาง "เอลลี่... หลังจากข้าไปแล้ว เจ้าค่อยเปิดอ่านจดหมายนี้นะ" ข้ากล่าวด้วยน้ำเสียงอ้อมแอ้ม ดวงตาของเอลลี่เต็มไปด้วยความลังเล ข้ารู้ว่านางอยากจะถาม แต่ข้ากลับรีบพูดต่อก่อนที่นางจะเอ่ยปาก "ลองปรึกษากับเซอร์ไอเดนดู ไม่ว่าพวกเจ้าจะตัดสินใจกันอย่างไรข้าก็จะยอมรับมัน นี่อาจเป็นคำขอที่เห็นแก่ตัว ใจจริงข้าไม่อยากลากพวกเจ้าเข้ามาเกี่ยวข้องแต่ว่า..." ข้าพูดไม่จบประโยค เพียงแค่ดึงเอลลี่เข้ามากอดแน่น ข้ารู้ว่านางกำลังสั่นเทา และข้าเองก็ไม่อาจห้ามความรู้สึกของตัวเองได้เช่นกัน "ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นเจ้าจะอย
last updateLast Updated : 2025-05-31
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status