บทที่ 3

หลังจากต่อว่าฉันเสร็จ พวกเขาสองคนก็รีบกลับไปยังข้างกายเสิ่นเหยียนเหมือนดั่งสายลม

ฉันหยิบผลตรวจร่างกายขึ้น พลิกอ่านด้วยมือที่สั่นเทา

ในรายงานระบุว่าเสิ่นเหยียนถูกทารุณกรรมเป็นเวลานาน ขาดสารอาหาร เป็นซึมเศร้า และหวาดระแวงกลัวโดนทำร้าย

หลังจากดูจบ ฉันก็รีบวิ่งออกไปนอกประตูเพื่อแก้ตัวให้ตัวเอง

แพทย์ข้างนอกได้จากไปหมดแล้ว สามพี่น้องล้อมเสิ่นเหยียนเอาไว้ตรงกลาง

สวี่เหยียนกำลังปอกแอปเปิ้ลให้เธอ และสวี่นั่วก็กำลังโอบไหล่เธอไว้และปลอบใจเธออย่างอ่อนโยน

ทันทีที่สวี่เฉิงเห็นฉันแล้ว ก็เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่รังเกียจอย่างที่สุดว่า "เธอออกมาทำไม? อยากดูว่าพวกเราอยู่บ้านไหม จากนั้นก็หาโอกาสรังแกอาเหยียนงั้นหรือ?"

ดวงตาของเสิ่นเหยียนแดงก่ำทันที หันมองฉันด้วยสายตาที่น่าสงสาร: "พี่เสี่ยวหรู หนูรู้ผิดจริงๆแล้ว"

สามพี่น้องก็ตื่นเต้นขึ้นมาทันที รีบคว้ากระดาษทิชชู่มาเช็ดน้ำตาให้เธอ

เมื่อเห็นฉากที่ซาบซึ้งนี้แล้ว ฉันก็หมดความคิดที่จะพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของตัวเองไปในทันที

เดินกลับห้องไปโดยไม่พูดอะไรสักคำ ฉีกภาพวาดคนสี่คนที่สามพี่น้องวาดไว้แล้วใช้กรรไกรแทงให้ทะลุ จากนั้นก็ใช้ไฟแช็กเผามันจนเป็นเถ้าถ่าน

ความรู้สึกทั้งหมดในช่วงหลายปีที่ผ่านมานี้ ได้ดับลงไปกับกองไฟนั้นแล้ว

ฉันนอนอยู่บนเตียงใส่ที่อุดหูฟังไว้ ปิดกั้นบรรยากาศที่อบอุ่นและมีชีวิตชีวาภายนอก ล่องลอยมึนงงเข้าสู่โลกแห่งความฝัน

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะฉันผิดหวังกับสามพี่น้องตระกูลสวี่มากแล้วหรือเปล่า พวกเขาจึงไม่ได้ปรากฏในฝันของฉัน และนอนหลับฝันดีอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

เช้าวันรุ่งขึ้น ฉันตื่นมาเก็บเข้าของของตัวเองแต่เช้า

ตู้เสื้อผ้าของฉันเต็มไปด้วยเสื้อผ้าที่สวี่เหยียนพี่ชายคนโตออกแบบมาให้ฉันโดยเฉพาะ เขาบอกว่าฉันเป็นเจ้าหญิงน้อยของที่บ้าน และควรใส่เสื้อผ้าสวยๆ ที่แตกต่างกันทุกวัน

และที่สวี่นั่วพี่ชายคนรองส่งให้ฉันนั้น เป็นตั๋วมากมาย มีตั๋วคอนเสิร์ตและตั๋วเครื่องบินที่บินไปทั่วโลก หวังว่าฉันจะได้เห็นโลกกว้างไกล แต่เมื่อกลับมา ฉันยังคงเป็นเด็กสาวคนเดิมที่รักพวกเขาอยู่

ส่วนสวี่เฉิงพี่ชายคนที่สามนั้น ก็ได้เตรียมของใช้ในชีวิตประจำวันทั้งหมดให้ฉัน และดูแลเรื่องทุกอย่างของฉัน เพราะเขาอยากให้ฉันพึ่งพาพวกเขาไปทุกชาติทุกภพ

แต่ตอนนี้ ฉันต้องขนของทั้งหมดนี้เอาไปทิ้งที่ถังขยะชั้นล่างด้วยตัวเอง ทิ้งทุกอย่าง รวมถึงสิ่งดีๆและสิ่งที่ไม่ดีที่พวกเขาเคยทำกับฉัน

ขณะที่ฉันกำลังยัดเสื้อผ้าสองชิ้นสุดท้ายลงถังขยะนั้น ก็ได้ยินเสียงอุทานหนึ่งดังขึ้นมา สวี่เหยียนถามด้วยเสียงที่สั่นเครือว่า "เสี่ยวหรู ทำไมเธอถึงทิ้งเสื้อผ้าที่ผมออกแบบให้?"

ฉันหันหลังไปมมอง ก็เห็นพี่น้องสามคนกำลังยืนอยู่ด้านหลังฉันอย่างพร้อมเพรียงกัน ดวงตาแดงก่ำเต็มไปด้วยความตกตะลึง

สวี่นั่ววิ่งไปที่ถังขยะ คุ้ยขยะโดยไม่สนความสกปรกและกลิ่นเหม็น แน่นอนว่าเขาก็เห็นของที่ฉันทิ้งไปนั้น ซึ่งเป็นของที่เขาและสวี่เฉิงให้ฉัน

ทั้งสามกัดฟัน และถามฉันด้วยตาแดงก่ำว่า “เสี่ยวหรู ของพวกนี้ต่างก็เป็นของรักของหวงของเธอไม่ใช่หรือ？ ทำไมต้องโยนทิ้งด้วย？”

ทันใดนั้นฉันก็ไม่รู้ว่าจะอธิบายยังไง สายตาเร่ร่อนไปสะดุดเห็นเสื้อผ้าบนมือของสวี่เหยียนพอดี จากนั้นก็พูดด้วยน้ำเสียงที่เบาว่า “หนูคิดว่าพี่ใหญ่ก็ควรซื้อเสื้อผ้าใหม่ให้หนูได้แล้ว และพี่รองกับพี่สามดก็ควรจะซื้อของใหม่มาเปลี่ยนของเก่าทั้งหมดของหนูแล้ว ก่อนหน้านี้ของพวกนี้มันกินที่เกินไป หนูเลยเอาทิ้งไปบ้าง”

จากนั้นฉันก็เดินไปหาสวี่นั่ว ชี้ไปที่เสื้อผ้าในมือของเขา และพูดเบาๆ ว่า “พี่รอง นี่คือเสื้อใหม่ที่จะให้หนูเหรอคะ？”

สวี่นั่วยิ่งตื่นตระหนกมากขึ้น เขารีบซ่อนเสื้อผ้าไว้ข้างหลัง

ฉันก้มหน้าลง แสร้งทำเป็นผิดหวัง “ที่แท้ไม่ใช่จะให้หนูนี่นา”

เมื่อสามพี่น้องเห็นสภาพนี้ของฉันแล้ว แววเจ็บปวดใจปรากฏบนใบหน้า ก็ไม่มีอารมณ์ที่จะมาซักถามเรื่องที่ฉันทิ้งของอีกต่อไป

สวี่นั่วถอนหายใจเบาๆ “เสี่ยวหรู ที่บ้านไม่มีเสื้อผ้าที่อาเหยียนใส่ พี่ใหญ่จึงออกแบบเสื้อผ้าให้เขา เธออย่าอิจฉาเขาอีกล่ะ”