บทที่ 5

ฉันกัดฟันแน่น จ้องมองยาในมือเธออย่างแน่วแน่

“เสิ่นเหยียน เอายาของฉันคืนมา!”

เสิ่นเหยียนเหมือนจะดูความเจ็บปวดของฉันออก เธอเปิดฝาขวด เทยาสองเม็ดออกมา แล้วถอยหลังไปสองก้าว พร้อมกับทำเสียงจุ๊จุ๊เรียกเหมือนเรียกหมาสองที “ซ่งเสี่ยวหรู เธอคลานมาอ้อนวอนฉันสิ แล้วฉันจะให้เธอ”

ไม่มีใครทนการยั่วยุแบบนี้ได้ ยิ่งสติของฉันแทบจะถูกความเจ็บปวดกลืนกินไปหมดแล้ว

ทันใดนั้นความโกรธก็พลุ่งพล่านขึ้นมา ฉันคำรามและพุ่งเข้าไปแย่งยา

แต่ไม่ว่าจะเสิ่นเหยียนตั้งใจหรือไม่ตั้งใจ ระหว่างที่เธอถอยหลังนั้นก็ได้โยนยาทั้งหมดของฉันลงไปในน้ำพุเล็กๆ ในล็อบบี้โรงพยาบาล

เสิ่นเหยียนแสร้งทำเป็นน่าเสียดาย แต่แววตาที่ท้าทายของเธอกลับยิ่งมากขึ้นเรื่อยๆ

ขณะที่ฉันทนไม่ไหวจนยกมือขึ้น ก็ถูกแรงหนึ่งผลักออกไปอย่างแรง ตามด้วยเสียงตบหน้าที่ดังมาจากหน้าของฉัน

สมองฉันว่างเปล่าไปในทันที

สีหน้าของสวี่เหยียนโกรธจัด “ซ่งเสี่ยวหรู เธอมันบ้าไปแล้วจริงๆ! ถึงได้กล้ารังแกอาเหยียนตอนที่พวกเราไม่อยู่จริงๆ!”

สวี่นั่วกับสวี่เฉิงรีบวิ่งไปตรงหน้าของเสิ่นเหยียน และรีบตรวจดูบาดแผลของเธอ พอเห็นมือที่ถูกบาดของเธอ ดวงตาก็หรี่ลงทันที และร้องออกมาด้วยความตื่นตระหนกว่า “พี่ใหญ่! พี่อย่าไปสนเธอเลย รีบมาดูมือของอาเหยียนเร็ว! มือของเธอออกเลือดแล้ว!”

สวี่เหยียนตื่นตระหนตกใจในทันที และรีบวิ่งไปดู

สีหน้าของสวี่นั่วมืดครึ้ม ขู่ฉันอย่างรุนแรงว่า “ซ่งเสี่ยวหรู เสิ่นเหยียนเป็นคนที่จะเป็นหมอ! ถ้ามือของเธอเป็นอะไรไปจริง เธอก็ไม่ต้องอยู่ตรงนี้อีกแล้ว! ตอนนี้รีบกลับไปทบทวนตัวเองที่ห้องซะ!”

ฉันปวดหัวอย่างรุนแรกงแถมยังถูกกล่าวหาอย่างไม่เป็นธรรม ฉันอดไม่ได้ที่จะแก้ตัวให้ตัวเอง "เธอต่างหาดที่จงใจโยนยาของฉันลงน้ำ! พี่รู้ไหมว่าถ้าไม่มียาอันนี้ฉันอาจจะตายได้!"

มุมปากของสวี่เฉิงยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเยาะเย้ย "ซ่งเสี่ยวหรู เพื่อเรียกร้องความสนใจของพวกเรา แม้แต่คำสาปแช่งตัวเองก็พูดออกมาได้ ฉันควรชมเธอใช่ไหม?"

สวี่เหยียนเยาะเย้ย "เธอทำให้พวกเราผิดหวังจริงๆ"

หลังจากพูดจบ พวกเขาก็ดึงเสิ่นเหยียนแล้วจากไป โดยไม่แม้แต่จะมองฉันเลยด้วยซ้ำ

ฉันขดตัวอยู่บนพื้นด้วยความเจ็บปวด ในที่สุดน้ำตาไหลออกมา

ยาเฉพาะโรคนั้นสามารถยับยั้งการเติบโตของเนื้องอกในสมองของฉันได้ แต่การยื่นขอนั้นกลับไม่ง่ายเลย

ถ้าฉันยื่นขออีกครั้ง กว่าจะได้ยาเฉพาะโรคนั้น ฉันอาจตายไปแล้วก็ได้

ฉันทนความเจ็บปวดแสนสาหัสของสมอง คลำหาโทรศัพท์ออกมาแล้วโทรหาคุณป้า ร้องไห้สะอึกสะอื้น "ป้าคะ หนูต้องเปลี่ยนเที่ยวบินค่ะ จะบินพรุ่งนี้เลย ป้าช่วยจัดการเรื่องผ่าตัดให้หนูโดยด่วนด้วยค่ะ"

ฉันเดินโซเซกลับไปที่ห้องนอน ยัดยาแก้ปวดเข้าปาก จากนั้นก็ลากกระเป๋าเดินทางมุ่งหน้าไปยังสนามบิน

ระหว่างทาง สามพี่น้องนั้นได้ส่งข้อความมาหาฉัน ให้ฉันไปขอโทษเสิ่นเหยียน

ฉันทนความเจ็บปวด และบล็อกไลน์ของพวกเขาทุกคนทิ้ง

ช่วงเวลาการบินกว่าสิบชั่วโมงนั้น ฉันฝืนทนมาได้ก็เพราะยาแก้ปวดล้วนๆ

เมื่อเครื่องลง ป้าไม่ได้ถามอะไรมากเกี่ยวกับสถานการณ์ในช่วงนี้ของฉัน เพียงแค่รีบส่งฉันไปโรงพยาบาล

ก่อนที่จะถูกเข็นเข้าไปในห้องผ่าตัด โทรศัพท์ของฉันก็ดังขึ้นไม่หยุด

ป้าของฉันน้ำตาคลอ และวางสายกับสายที่โทรเข้ามาทุกสายด้วยความแค้น

ฉันจับมือป้าอย่างอ่อนแรง และฝืนยิ้ม “ป้าคะ อย่าโกรธเลยนะคะ”

“ตั้งแต่วินาทีที่หนูตัดสินใจมาผ่าตัดที่ต่างประเทศ หนูก็ได้ตัดสินใจแล้วว่า หนูไม่เอาพวกเขาแล้ว”