บทที่ 4

สวี่เฉิงช่วยพูดหนุนอยู่ด้านข้าง "ใช่ ของที่ควรเป็นของเธอ ยังไงก็ไม่ขาดไปสักอย่างแน่นอน"

ฉันยิ้มเยาะและพูดอย่างเย็นชาว่า "ค่ะ หนูรู้แล้ว"

จากนั้น ก็หันหลังเดินเข้าไปในวิลล่าโดยสนสีหน้าของพวกเขาอีก

พอถึงโถงทางเดิน ก็เจอกับเสิ่นเหยียนที่ทำหน้าท้าทายเข้าอย่างจัง "ซ่งเสี่ยวหรู เธอดูสิ ของที่เคยเป็นของเธอ กำลังค่อยๆถูกฉันแย่งมันมา！เธอดีใจไหม？"

ฉันยิ้มเยาะ ขี้เกียจเกินกว่าจะสนใจคำท้าทายของเธอ กลอกตาแล้วเดินเข้าไปในห้องนอนของตัวเอง และล็อคประตูอย่างแน่นหนา

เสิ่นเหยียนไม่ได้ก่อเรื่องอะไรอีก เธอค่อยๆ เดินลงบันไดไป

ห้องนี้เก็บเสียงไม่ค่อยดี ฉันนอนอยู่บนเตียง ยังได้ยินเสียงร้องดีใจของเสิ่นเหยียนอย่างชัดเจน

เธอร้องอุทานด้วยความตื่นเต้นว่า "ว้าว พี่สวี่เหยียน ชุดสวยขนาดนี้ พี่ออกแบบให้ฉันโดยเฉพาะ แล้วก็ทำเองจริงๆ เหรอ？"

“ท่าทางแบบนี้ของเธอทำให้สามพี่น้องสามรู้สึกจุกในใจ และยิ่งสงสารกับความลำบากที่เธอเคยผ่านมามากขึ้น พวกเขาพากันพูดจอแจล้อมอยู่ข้างกายเธอ ให้คำมั่นว่านับจากนี้จะดูแลเธอให้ดีเป็นหลายเท่า และทำให้เธอมีความสุข”

เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านั้น หัวใจฉันก็เจ็บปวดยิ่งนัก

อดีตพวกเขาก็เคยพูดแบบนี้กับฉัน แต่ตอนนี้กลับนำความดีแบบนี้ให้กับคนอีกคนทั้งหมด

แต่พวกเขาก็ยังห่วงใยฉันอยู่

จู่ๆฉันก็อยากรู้มากเลยว่า หากฉันผ่าตัดเสร็จแล้ว สูญเสียความทรงจำไปจริงๆ พวกเขาจะมีปฏิกิริยาอย่างไร？

หลังจากที่ฉันออกมาจากห้องนอนอีกครั้ง วิลล่าหลังใหญ่ก็เงียบสงัด เหลือเพียงฉันคนเดียว

ฉันถอนหายใจด้วยความโล่งอก

พวกเขาต่างก็ไม่มีใครอยู่ แต่ฉันกลับรู้สึกสบายใจขึ้นกว่าเยอะ

ฉันค่อยๆ เก็บของทั้งหมดให้เรียบร้อย และค่อยๆขนกลับไปที่วิลล่าที่ปู่ย่าเหลือไว้ให้ฉัน

ช่วงนี้ร่างกายของฉันอ่อนแอลงอย่างมาก เวลาทำสิ่งเหล่านี้จึงจำเป็นต้องพักผ่อนเป็นพักๆ

ข้าวของที่ไม่มากนัก ขนจนถึงดึกดื่นจึงจะขนหมด

สามพี่น้องตระกูลสวี่กับเสิ่นเหยียนยังไม่กลับมา วันพรุ่งนี้ฉันมีนัดตรวจอาการที่โรงพยาบาล จึงกอดผ้าห่มแล้วนอนหลับไปเลย

วันรุ่งขึ้น ฉันถูกปลุกตื่นขึ้นมาเพราะข้อความแจ้งเตือนมากมาย

พยายามฝืนความง่วงแล้วลืมตาขึ้น ก็เห็นบนโทรศัพท์มีรูปถ่ายมากมายที่สามพี่น้องสวมชุดว่ายน้ำไว้

ความง่วงหายไปในทันที

ตามด้วยข้อความของเสิ่นเหยียน

"พี่ชายทั้งสามคนนี่ใจดีมากเลย ฉันบอกว่าไม่เคยเห็นทะเลพวกเขาก็พาฉันมาดูทะเลเลย"

"ซ่งเสี่ยวหรู อยู่กับพี่ชายสามคนที่รวยขนาดนี้ เธอยังปฏิบัติต่อพวกเขาเหมือนพี่ไปได้ นี่เธอทำได้ยังไงเนี่ย? เธอมาฝึกกับฉันดีไหม ว่าจะเอาชนะใจพวกเขาได้อย่างไร?"

คำพูดที่ดูถูกเหยียดหยามเหล่านั้นทำให้ฉันโกรธมาก

สามพี่น้องตระกูลสวี่ทำดีกับเธอขนาดนี้ แต่เธอกลับไม่สำนึกบุญคุณเลย

ฉันหลับตาลง พยายามระงับอารมณ์ที่ปั่นป่วน

ฉันรู้ว่าเธอทำแบบนี้เพื่อยั่วยุฉัน ถ้าฉันตอบโต้กลับไป สิ่งที่ฉันต้องเผชิญ ต้องเป็นคำด่าทอของสามพี่น้องอย่างแน่นอน

ฉันขยับนิ้วเล็กน้อย แล้วบล็อกเสิ่นเหยียนทิ้ง

หลังจากทำทุกอย่างเสร็จแล้ว ฉันก็ลุกขึ้นนั่งบนเตียงและยืดตัว ยังไงก็นอนไม่หลับอยู่แล้ว จึงตัดสินใจไปตรวจร่างกายที่โรงพยาบาลดีกว่า

หมอที่ทำการตรวจให้ฉันในก่อนหน้านี้กำลังผ่าตัดอยู่ คนที่พาฉันไปทำ CT สแกนสมองเป็นนักศึกษาฝึกงาน

สายตาที่เขามองดูฉันนั้นแปลกประหลาด ฉันถามเขาว่ามีเรื่องอะไรเขาก็แค่ส่ายหัว

ฉันเลยทำการตรวจไปอย่างงุนงง พอได้ผลแล้วก็กลับบ้านทันที

ทันทีที่ฉันลงจากรถ หัวของฉันก็ปวดขึ้นมาอย่างกะทันหัน จนเกือบจะล้ม

มือที่ซีดขาวข้างหนึ่งพยุงฉันไว้ จากนั้นยาพิเศษที่หมอจ่ายให้ฉันก็ถูกเธอแย่งไป

ฉันเงยหน้าขึ้น ก็เห็นเสิ่นเหยียนมองยาของฉันด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ จากนั้นก็พูดอย่างไม่สนใจไยดีว่า "พี่เสี่ยวหรู ฉันได้ยินเพื่อนฉันที่ฝึกงานในโรงพยาบาลบอกว่า ในสมองพี่มีก้อนเนื้องอกก้อนใหญ่เลยนะ ถ้าไม่รีบผ่าตัดอีก อีกไม่นานก็คงจะตายแล้วสินะ？"