บทที่ 13

เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นหินอ่อนในห้องโถงใหญ่ดัง ก้องกังวานไปทั่วคฤหาสน์ขนาดมหึมาของตระกูลอภิวัฒน์กุล เสียงนั้นทำให้ภาคินที่กำลังยืนพิงผนังอยู่ต้องละสายตาจากกอหญ้า ที่กำลังออดอ้อนอย่างตั้งใจ แล้วหันไปมองบันไดหินอ่อนที่ทอดลงมา

เซเรน่าก้าวลงมาทีละขั้นอย่างสง่าและมั่นใจ เส้นผมถูกรวบขึ้นครึ่งศีรษะ เผยลำคอระหงที่ขาวนวลราวกับหิมะยามเหมันต์ แสงไฟระยิบจากโคมระย้าสีทองสะท้อนกับผิวเนียนของเธอ งดงามเสียจนคล้ายเทพธิดา เดรสรัดรูปลูกไม้สีดำขลับแนบไปกับสัดส่วนพอดีตัว ขับให้รูปร่างของเธอดูสง่า ทั้งเย้ายวน และทรงอำนาจในเวลาเดียวกัน พร้อมกระเป๋าคลัตช์แบรนด์หรูในมือของเธอ

ภาคินนิ่งไปครู่หนึ่งหัวใจที่ไม่เคยหวั่นไหวต่อหญฺงสาว กลับสะดุดอย่างไม่รู้สาเหตุ ภาพของเซเรน่าที่มักจะทำตัววุ่นวาย วิ่งตามเขา จับแขน จับเสื้อ ขอให้เขามองกลับมานั้นจางหายไป เหลือเพียงหญิงสาวตรงหน้าที่ดูสุขุม เยือกเย็น และสวยเกินกว่าที่เคยเห็นในชีวิตนี้

แม้แต่กอหญ้าก็ตาม...

“คุณเซเรน่า...วันนี้ดูสวยมากเลยค่ะ เดรสสีดำแบบนี้เหมาะกับคุณจริง ๆ เลย”

เสียงกอหญ้าพูดขึ้นพลางขยับเข้ามาเกาะแขนภาคินเบา ๆ ดวงตาเธอวาววับด้วยแววอิจฉาที่ซ่อนอยู่หลังรอยยิ้มสดใส เมื่อเห็นท่าทางตกตะลึงของร่างสูง

“ขอบคุณค่ะ” เซเรน่าเพียงยิ้มมุมปากเล็กน้อย

แต่เพียงคำนั้นก็เหมือนมีคมบาง ๆ ตัดผ่านอากาศ กอหญ้ารู้สึกได้ทันทีถึงความเหนือกว่าของอีกฝ่าย

“แต่งตัวนานเกินไปแล้ว” ภาคินพูดขึ้นในที่สุด พยายามกลบความรู้สึกประหลาดที่ตีขึ้นมาในอก

“ขอโทษค่ะ ฉันคงลืมไปว่าคุณรีบ” เธอตอบกลับด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แล้วเดินผ่านเขาไป

กลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ ของเซเรน่าลอยผ่านปลายจมูกของภาคิน กลิ่นที่ไม่เคยได้กลิ่นนี้จากเซเรน่ามาก่อน มันหอมหวานแต่ไม่ถึงกลับเลี่ยน ราวกับผลไม้ยามสุกงอม จนอดไม่ได้ที่จะมองตามร่างบางที่เดินนำออกไปจากคฤหาสน์โดยไม่ได้รอเขาเช่นเคย ทำเอาเขาเผลอกัดฟันแน่นอย่างหงุดหงิดโดยไม่รู้สาเหตุ ก่อนจะสะบัดหัวและเดินตามไปขึ้นรถ

ผ่านไปไม่นานรถหรูเริ่มเคลื่อนตัวออกจากประตูรั้วเหล็กสูงใหญ่ เสียงยางบดกับถนนหินกรวดภายในคฤหาสน์ดังเบา ๆ บรรยากาศภายในรถมีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่เบาและต่อเนื่อง

เซเรน่านั่งอยู่ด้านข้างของภาคิน มองทิวทัศน์ยามค่ำคืนข้างทางผ่านกระจกบานใหญ่ มือเรียวถือแก้วน้ำเปล่าใส่ในมืออย่างสงบ เธอดูไม่เดือดร้อน ไม่อึดอัด แม้อยู่ในรถคันเดียวกับชายที่เย็นชาและไม่เคยใส่ใจเธอเลย

“พ่อของฉันอยากเจอเธอ คงมีเรื่องอยากคุย” ภาคินพูดขึ้นโดยไม่หันมามอง

“ค่ะ” เธอตอบสั้น ๆ พลางวางแก้วลง

“และอย่าทำอะไรให้พ่อของฉันไม่พอใจ” เขาเสริมเสียงเข้ม

“ฉันไม่ใช่เด็ก ๆ แล้วค่ะ คุณไม่ต้องเป็นห่วง” เธอหัวเราะในลำคอเบา ๆ อย่างไม่ใส่ใจ

เขาหันมามองเธอเล็กน้อย เมื่อเห็นรอยยิ้มเย็นนั้นก็ยิ่งหงุดหงิด เพราะรู้ว่านี่มันไม่ใช่เซเรน่าที่เขารู้จัก เธอเปลี่ยนไปตั้งแต่ที่พวกเขาทะเลาะกันในวันนั้น

เมื่อรถจอดหน้าโรงแรมหรูใจกลางเมือง สงครามเย็นก็จบลงเช่นกัน ไฟระยิบระยับของป้ายชื่อโรงแรมหรูสะท้อนกับกระจกประตูอัตโนมัติที่เปิดออกด้วยเสียงเบา ๆ กลิ่นหอมของดอกไม้สดลอยมาแตะจมูก

“ควงแขนฉันไว้” ภาคินขยับสูทตัวนอก ก่อนหันมาบอกเสียงเรียบ

“จำเป็นเหรอคะ” เธอเลิกคิ้วถาม แต่เมื่อเห็นสายตาเขาที่เย็นเยียบก็ยิ้มบาง ๆ แล้วสอดแขนเข้าไปอย่างเสียไม่ได้ “ตามใจค่ะ”

โดยไม่รู้ว่าสัมผัสนั้นทำให้หัวใจของภาคินเต้นเร็วขึ้นอย่างไม่เข้าใจ มันไม่ใช่การควงแขนด้วยความรัก แต่กลับรู้สึกเหมือนกำลังถูกเธอท้าทายอย่างเงียบ ๆ ทั้งคู่เดินเข้าไปในห้องอาหารหรูที่ถูกเหมาทั้งชั้น เสียงดนตรีจากเปียโนบรรเลงคลอเบา ๆ พร้อมกลิ่นไวน์และกลิ่นเนื้อย่างอบอวลในอากาศ

และเมื่อทั้งคู่เดินเข้าไป เสียงของชายสูงวัยที่นั่งอยู่ที่โต๊ะด้านในก็ดังขึ้นด้วยความยินดี

“เซเรน่า ลูกสะใภ้คนโปรดของพ่อ!”

ภูวเดช อภิวัฒน์กุล บิดาของภาคิน ลุกขึ้นยืนด้วยรอยยิ้มกว้าง ใบหน้าเปี่ยมความอบอุ่นต่างจากลูกชายโดยสิ้นเชิง เขาก้าวเข้ามากอดเซเรน่าอย่างเอ็นดู

“ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ หนูดูสวยขึ้นเยอะเชียว”

“ขอบคุณค่ะคุณพ่อ” เซเรน่ายิ้มสุภาพ

“มานั่งสิ วันนี้พ่อสั่งไวน์ตัวดีมาไว้ให้” เขาหัวเราะอย่างชอบใจ

ทั้งสามคนนั่งลง โต๊ะถูกจัดด้วยชุดจานชามกระเบื้องสีขาวขลิบทอง แก้วไวน์ใสสะอาดสะท้อนจนแสงเทียน ระหว่างมื้ออาหาร ภูวเดชพูดคุยอย่างอารมณ์ดี และเซเรน่าเองก็ตอบอย่างมีมารยาท เป็นธรรมชาติจนเขาหัวเราะร่วนหลายครั้ง

“หนูดูนิ่งขึ้นเยอะเลยนะเซเรน่า เมื่อก่อนเห็นทีไรก็ใจร้อนอยู่ตลอด ตอนนี้กลับดูสุขุมขึ้นมากเชียว”

“ค่ะ พอดีช่วงนี้มีเวลาอยู่กับตัวเองมากขึ้นค่ะ เลยได้ทบทวนอะไรหลายอย่าง”

คำตอบนั้นเรียบง่าย แต่ภาคินกลับสะอึกในใจ มันเหมือนมีดบางเล่มหนึ่งที่ค่อย ๆ แทงผ่านเกราะอันแสนเย็นชาของเขาที่มีต่อเธอ

“ดีแล้วล่ะ คนเราต้องรู้จักอยู่กับตัวเองให้เป็น” ภูวเดชเอ่ยเสียงอบอุ่น

ก่อนที่ชายสูงวัยจะหันไปมองลูกชายของตัวเอง “แกก็ควรเรียนรู้จากเมียบ้างนะภาคิน”

“ครับพ่อ”

ชายหนุ่มชะงัก แต่สายตาของเขากลับจับจ้องอยู่กับเซเรน่าที่ยกแก้วไวน์ขึ้นจิบช้า ๆ ริมฝีปากอวบอิ่มแตะขอบแก้วเบา ๆ ราวกับทุกอากัปกิริยาของเธอได้รับการฝึกมาอย่างสมบูรณ์แบบ

“ภาคิน” เสียงของภูวเดชเรียกอีกครั้ง “พ่อจะพูดตรง ๆ นะ”

“ครับ”

“ถ้าแกทำให้หนูเซเรน่าเสียใจ...ฉันจะไม่เอาแกไว้แน่”

คำพูดนั้นทำให้บรรยากาศในโต๊ะเงียบลงชั่วขณะ มีเพียงเสียงแก้วไวน์ที่ถูกเซเรน่าวางลงบนโต๊ะเบา ๆ เพื่อทำลายบรรยากาศแสนอึดอัด หญิงสาวเพียงคนเดียวจึงเอ่ยขึ้น

“คุณพ่อไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ หนูดูแลตัวเองได้”

“ไม่หรอกหนูเซเรน่า พ่อแค่ไม่อยากให้ลูกต้องเสียใจเพราะลูกชายพ่อมันดื้อรั้นเกินไป”

เซเรน่าทำเพียงคลี่ยิ้มบาง ๆ พลางคิดในใจว่า เขาจะรู้ไหมว่าลูกชายของตัวเองเป็นสามีที่ห่วยแค่ไหน เอาผู้หญิงเข้ามาอยู่ในบ้านไม่พอ ซ้ำเธอยังกลายเป็นชู้ของเขาเสียอีก

“งั้นฉันจะถือว่าได้กำลังใจจากคุณพ่อแล้วกันค่ะ”

“เซเรน่า พ่ออยากให้หนูมาเยี่ยมพ่อบ่อย ๆ หน่อยนะ คิดถึงหนูจริง ๆ ” ภูวเดชหัวเราะชอบใจ พลางพูดอย่างเอ็นดู

“ได้ค่ะ ไว้วาง ๆ หนูจะมาเยี่ยมนะคะ” เธอยิ้มหวาน

“คิดไม่ผิดจริง ๆ ที่เลอกหนูมาเป็นสะใภ้ แล้วเจ้าธันวาเป็นยังไงบ้าง สบายดีหรือเปล่า”

“พี่ธันวาสบายดีค่ะ ตอนนี้กำลังต่อยอดธุระกิจของคุณพ่อค่ะ”

“ดีจริง ๆ ไอ้วศินนี่มีลูกที่ดีจริง ๆ ”

ในขณะเดียวกันภาคินยังคงนั่งนิ่ง เขาไม่เข้าใจว่าทำไมวันนี้ทุกอย่างถึงไม่เป็นไปตามที่เขาคิด เซเรน่าไม่ใช่หญิงสาวจอมวีนที่คอยติดอยู่กับเขาตลอดเวลา แต่กลับเป็นหญิงสาวที่พ่อของเขาชื่นชมทุกถ้อยคำ

ส่วนตัวเขา กลับกลายเป็นคนที่ถูกมองว่าไม่เอาไหนในสายตาพ่อของตัวเอง