บทที่ 20 [1/2]

เสียงเครื่องสายบรรเลงก้องทั่วโถงจัดเลี้ยงของโรงแรมระดับห้าดาว โคมไฟคริสตัลระยิบระยับเหนือศีรษะแขกผู้ทรงเกียรติ ราวกับดวงดาวนับพันที่ส่องประกายในยามค่ำคืน เสียงพูดคุย เสียงหัวเราะ และเสียงแก้วไวน์กระทบกันเป็นจังหวะเบา ๆ เติมเต็มบรรยากาศแห่งความยินดีในงานวันเกิดของเซเรน่า

หญิงสาวในชุดราตรีเรียบหรู ก้าวลงจากบันไดโค้งกลางงานเลี้ยง ใบหน้างดงามราวกับผลงานชิ้นเอกของพระเจ้า สะดุดทุกสายตาในห้องให้จับจ้องมาเธอคล้ายถูกมนต์สะกด

เธอคือลูกสาวคนเดียวของ วศิน อัครเดชา มหาเศรษฐีผู้ทรงอิทธิพลแห่งวงการอสังหาริมทรัพย์ และวันนี้คือวันสำคัญที่เขาบินกลับจากต่างประเทศ เพียงเพื่อมาร่วมฉลองวันเกิดลูกสาวคนโปรดด้วยตัวเอง

เสียงปรบมือดังขึ้นกึกก้องทั่วห้อง เซเรน่ายิ้มบาง ๆ อย่างสุภาพ ตอนนี้เธอไม่ใช่หญิงสาวที่รักการเป็นจุดสนใจ แต่คืนนี้เธอจำเป็นต้องยืนอยู่ตรงกลางเวทีนั้น ในฐานะวันเกิดและภรรยาของภาคิน ที่ต้องรักษาหน้าตาของครอบครัวเอาไว้

“เซเรน่าลูกรักของพ่อ พ่อภูมิใจในตัวหนูจริง ๆ ”

เสียงอบอุ่นของวศินเอ่ยขึ้นเมื่อก้าวเข้ามากอดลูกสาวแน่น ดวงตาของชายสูงวัยเต็มไปด้วยความเอ็นดู

“ขอบคุณค่ะคุณพ่อ ที่กลับมาทันงานวันเกิดของหนู” เซเรน่ายิ้มอ่อน

“พ่อจะพลาดได้ยังไงล่ะ ลูกสาวคนโปรดของพ่อนี่นา”

น้ำเสียงของวศินเต็มไปด้วยความรักจนแขกหลายคนมองด้วยความอบอุ่น โดยที่ข้าง ๆ กันนั้น ภาคินยืนเงียบ ๆ ขณะที่ดวงตาเขามองภาพพ่อลูกคู่นั้นด้วยความรู้สึกซับซ้อน เขาเองก็ได้รับคำสั่งเด็ดขาดจากพ่อของเขาเมื่อช่วงเช้า

“คืนนี้ดูแลเซเรน่าให้ดี อย่าทำตัวขายหน้าเด็ดขาด และห้ามพาผู้หญิงคนนั้นมา”

น้ำเสียงของพ่อยังคงดังก้องอยู่ภายในหัว พร้อมกับสายตาแข็งกร้าวที่สั่งห้ามเขาไม่ให้แม้แต่ เอ่ยชื่อกอหญ้าออกมา

“ครับ ผมเข้าใจ”

นั่นคือคำเดียวที่ภาคินตอบได้ในตอนนั้น... ทั้งที่ในใจกลับยังเต็มไปด้วยความสับสน

คืนนี้เขายืนอยู่ในฐานะสามีของเซเรน่า อย่างถูกต้อง แต่หัวใจของเขากลับถูกพันธนาการไว้กับอีกคน กอหญ้าเป็นหญิงสาวที่เขาคิดว่ารักสุดหัวใจ

แต่ในความจริงแล้ว เขาไม่รู้เลยว่าความรักที่ผิดนั้น กำลังจะกลายเป็นต้นเหตุของหายนะที่ไม่อาจย้อนคืน

กลับมาที่บรรยากาศโถงงานเลี้ยงเต็มไปด้วยแสงไฟระยิบระยับ เสียงเพลงแจ๊สจากวงดนตรีสดขับกล่อมเบา ๆ และเหล่าผู้บริหารระดับสูง นักลงทุน และนักธุรกิจพันธมิตรถูกเชิญมาร่วมงานมากมาย รวมถึงวศินและภูวเดช พ่อของภาคิน ที่ยืนสนทนากันอยู่ใกล้โต๊ะกลางห้อง

“ฉันดีใจจริง ๆ ที่ได้หนูเซเรน่ามาเป็นลูกสะใภ้” คุณภูวเดชกล่าวด้วยน้ำเสียงมีขบขัน แต่สายตายังไม่วางจากลูกชายตนเองที่ยืนข้าง ๆ

“แน่นอนสิ เซเรน่าน่ะรักเจ้าภาคินมาตั้งแต่ไหนแต่ไร และฉันเองก็มั่นใจว่าลูกชายของแกจะทำให้ลูกสาวของฉันมีความสุข” วศินหัวเราะเบา ๆ ขณะสนทนากับเพื่อนสนิทอย่างภูวเดช

คำพูดนั้นเต็มไปด้วยความมั่นใจในตัวของภาคิน แต่เจ้าตัวกลับรู้สึกเหมือนมีมีดบาง ๆ แทงเข้ากลางอก

“ครับ...” เขาตอบเบา ๆ พลางหลบสายตาพ่อ

“หนูต้องขอบคุณคุณพ่อมากนะคะ ที่ให้เกียรติมาร่วมงานในวันนี้” เซเรน่าที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ยังคงยิ้มอย่างสง่างาม เธอพูดกับพ่อของภาคินอย่างสุภาพ

“วันเกิดลูกสะใภ้คนโปรดแบบนี้ จะให้พ่อนิ่งเฉยได้ยังไง จะไม่มาก็คงไม่ได้”

น้ำเสียงของคุณภูวเดชอ่อนโยนเมื่อพูดกับเซเรน่า ต่างจากตอนพูดกับลูกชายโดยสิ้นเชิง ภาคินยืนนิ่ง ไม่กล้าสบตาใคร ดวงตาเขามองไปยังเวทีที่มีจอโปรเจกเตอร์ขนาดใหญ่ติดอยู่ ซึ่งตอนนี้กำลังฉายภาพรวมความทรงจำในชีวิตของเซเรน่า ทั้งรูปในวัยเด็ก รูปกับครอบครัว และช่วงเวลาต่าง ๆ ที่เธอยิ้มอย่างบริสุทธิ์ ไม่ใช่รอยยิ้มเย้ยหยันที่มีต่อเขาในตอนนี้

พร้อมเสียงผู้คนภายในงานพูดคุยกันอย่างชื่นชม

“ลูกสาวคุณวศินงดงามมากจริง ๆ ที่ว่าเป็นคุณหนูร้ายกาจคงเป็นแค่ข่าวลือ”

“ฉันว่าสามีภรรยาคู่นี้เหมาะสมกันมากเลยค่ะ แถมยังตระกูลทรงอิทธิพลทั้งคู่ด้วย”

แต่แล้วเพียงเสี้ยววินาทีเท่านั้น เสียงดนตรีพลันหยุดลงอย่างกะทันหัน และภาพบนจอโปรเจกเตอร์ขนาดใหญ่ก็กระตุก ก่อนจะดับวูบพร้อมเสียงฮือฮาเบา ๆ ดังขึ้นจากบรรดาแขก

“เกิดอะไรขึ้น?”

“โปรเจกเตอร์เสียหรือเปล่า?”

ในเวลาเดียวกัน ทีมงานผู้รับผิดชอบก็วิ่งวุ่นเข้าไปตรวจสอบ แต่ทว่ายังไม่ทันได้แก้ไขภาพบนจอก็กลับมาปรากฏอีกครั้ง

แต่ไม่ใช่ภาพของเซเรน่า...

แต่เป็นภาพของหญิงสาวในชุดนอนลูกไม้สีดำสุดเซ็กซี่ ที่กำลังแนบชิดอยู่กับชายหนุ่มร่างสูงในห้องนอนอันคุ้นตา เวลานั้นเสียงพูดคุยในห้องเงียบกริบในทันที เพราะทุกสายตาหันไปมองจอโปรเจกเตอร์ที่ตอนนี้ฉายคลิปอื้อฉาวที่ไม่ควรเกิดขึ้น

เสียงหอบหายใจและเสียงครางแผ่ว ๆ และภาพการเคลื่อนไหวอันเร่าร้อนของภาคินกับกอหญ้า ปรากฏชัดกลางงาน ก่อนแก้วไวน์จะตกแตกกระจายบนพื้นจากมือใครบางคน หญิงสาวหลายคนอ้าปากค้าง บางคนถึงกับยกมือปิดปากด้วยความตกใจ

“พระเจ้า... นั่นมัน...”

“คุณภาคินกับ...กับใครกัน?”

“นี่มันเรื่องอะไรกัน!”

“นั่นมันผู้หญิงที่กล่าวหาว่าคุณเซเรน่าผลักในงานประมูลคราก่อนนี้!”

เสียงซุบซิบระงมทั่วห้องราวกับไฟลามทุ่ง ขณะเดียวกันเสียงแฟลชจากกล้องมือถือเริ่มดังขึ้นเช่นกัน แขกบางคนอ้าปากร้องอย่างตกตะลึง ส่วนเซเรน่ายืนนิ่ง ร่างของเธอแข็งทื่อในทันที ดวงตาเบิกกว้างมองภาพนั้นอย่างไม่เชื่อในสายตา

แสงจากจอสะท้อนบนใบหน้าของเธอ แทนที่จะอาละวาดหรือเสียใจ แววตาเซเรน่ากลับนิ่งสงบ เธอยกมือขึ้นปิดปากช้า ๆ ท่ามกลางเสียงครางหวานของกอหญ้า

ไม่ใช่เพราะตกใจ... แต่เพราะกำลังกลั้นหัวเราะ

เพราะเธอรู้ดีว่านี่คงเป็นฝีมือของกอหญ้า ที่กำลังอิจฉาเธอจนย่อมทำอะไรโง่ ๆ เพื่อให้เธออับอายหรือไม่ก็ต้องการแสดงตัวตนเป็นเจ้าของภาคิน โดยไม่รู้ว่าคนที่ควรอายกลับไม่ใช่เธอ แต่เป็นผู้หญิงที่กำลังประกาศตัวเองว่าหลับนอนกับสามีชาวบ้าน

“เธอกล้าขนาดนี้เลยเหรอ...” เธอพึมพำกับตัวเองเบา ๆ น้ำเสียงขบขัน