บทที่ 20 [2/2]

“เธอกล้าขนาดนี้เลยเหรอ...” เธอพึมพำกับตัวเองเบา ๆ น้ำเสียงขบขัน

“ตัดภาพ! ปิดมันเดี๋ยวนี้!”

ในขณะเดียวกันที่บรรยากาศรอบข้างกลายเป็นโกลาหล เสียงของเจ้าหน้าที่เทคนิคตะโกน แต่ไม่ทันการณ์ เพราะคลิปนั้นเล่นไปเกือบห้านาทีเต็มก่อนจอจะดับวูบลง

“ไม่ใช่... ไม่จริง...”

นับว่าเป็นครั้งแรกที่ใบหน้าหล่อเหลาของภาคินซีดเผือด เสียงของเขาแผ่วเบาราวกับคนสิ้นเรี่ยวแรง ก่อนที่ภูวเดชจะหันขวับมามองลูกชายด้วยสายตาเดือดดาล

“นี่มันเรื่องบ้าอะไรภาคิน!” ภูวเดชตวาดลั่น

เซเรน่าเห็นดังนั้นก็ยกยิ้ม ก่อนจะแกล้งตัวสั่นเทา ยกมือขึ้นปิดปากพร้อมกับดวงตาเบิกกว้างอย่างตื่นตระหนก

“ไม่นะ ไม่นะคะ...”

เสียงหวานอันสั่นเทาค่อย ๆ เอ่ยลอดออกมาจากริมฝีปากอวบอิ่ม หยาดน้ำตาเอ่อล้นทะลักนัยน์ตาคู่สวย มันค่อย ๆ ไหลอาบลงมาบนแก้มเนียน ร่างบางทรุดลงนั่งช้า ๆ มือสั่นระริก เธอพยายามเอื้อมมือไปคว้าแขนของภาคินที่ยืนนิ่งราวกับถูกตบหน้าเข้าฉาดใหญ่

“คะ...คุณภาคิน นี่อะไรกันคะ?”

น้ำเสียงของเธอสั่นสะท้านจนแขกหลายคนที่อยู่ใกล้ต่างหันมามองด้วยแววสงสาร เช่นเดียวกับภาคินที่หน้าเสีย เขาอ้าปากแต่ไม่มีเสียงใดออกมา ความอับอายและความตกใจตีตื้นขึ้นคอ เขาไม่รู้จะอธิบายยังไง ภาพนั้นมันชัดเจนเกินกว่าจะปฏิเสธ

“ฉัน...ฉันไม่รู้ มันต้องมีใครบางคน...”

“พอเถอะค่ะ” เซเรน่าพูดเสียงเบา แต่แววตาที่มองเขานั้นเต็มไปด้วยความปวดร้าว “ไม่ต้องแก้ตัว...ฉันเข้าใจแล้ว”

เสียงสะอื้นของเธอดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน แขกหลายคนเริ่มพากันซุบซิบถึงความใจดำของภาคิน และชื่นชมความอดกลั้นของหญิงสาว

บรรยากาศภายในงานกลายเป็นสนามอารมณ์อันร้อนระอุ แสงไฟส่องลงบนใบหน้าของเซเรน่าที่เต็มไปด้วยน้ำตา เธอยกมือขึ้นปาดเบา ๆ แต่ไม่หมด เพราะต้องการให้มันยังคงไหลอยู่ เธอกลืนก้อนสะอื้น พลางเอ่ยเสียงเบาอย่างปวดร้าว

“ขอโทษนะคะ...ที่ทำให้ทุกคนต้องเห็นภาพแบบนั้นในวันของฉัน”

คำพูดนั้นยิ่งตอกย้ำให้ทุกคนสงสารเธอมากขึ้นไปอีก บางคนถึงกับยกผ้าเช็ดหน้าขึ้นซับน้ำตาตัวเองด้วยความรู้สึกเห็นใจ

“เซเรน่า ฟังฉันก่อน...ฉันไม่ได้ตั้งใจให้มันเป็นแบบนี้” ภาคินพยายามเดินเข้าไปหาเธอ

แต่เธอกลับถอยหลังช้า ๆ ด้วยรอยยิ้มอ่อนเจ็บปวด

“ไม่ต้องพูดอะไรอีกแล้วค่ะ ฉันเข้าใจแล้ว ทุกอย่างมันชัดเจนดีอยู่แล้ว” เธอหันไปทางแขกที่ยังคงจับจ้อง “ขอโทษจริง ๆ ค่ะ ที่ทำให้ค่ำคืนนี้เสียบรรยากาศ”

เซเรน่าก้มศีรษะเบา ๆ อย่างอย่างรู้สึกผิด ท่ามกลางสายตาของผู้คนมากมายทั้งที่น้ำตายังไหลไม่หยุด ภาพนั้นตราตรึงใจทุกคน จนไม่มีใครเห็นเธอเป็นเป็นคุณร้ายกาจเหมือที่ผ่านมา มีเพียงหญิงสาวผู้ถูกหักหลังกลางวันสำคัญ ที่ยังคงยืนหยัดอย่างสง่างามแม้หัวใจจะแหลกสลาย

แขกหลายคนเริ่มพากันลุกออกจากโต๊ะ บางคนกระซิบ บางคนถ่ายรูป บางคนส่ายหน้าอย่างสมเพช

“อับอายขายหน้าชะมัด...”

“ทั้งที่มีภรรยาตัวเองอยู่แล้วแท้ ๆ ”

“ไม่นึกเลยว่าคุณภาคินจะกล้าทำได้ถึงขนาดนี้...”

เสียงซุบซิบพวกนั้นแทงเข้ากลางใจของภาคินอย่างจัง โดยที่มีเซเรน่าสะอื้นจนตัวโยนอยู่ข้าง ๆ เธอหันไปมองพ่อของตนที่ยืนข้าง ๆ สีหน้าของวศินนิ่งสนิท แต่แววตาเข้มข้นเย็นเยียบจนใครก็ไม่กล้าเอ่ยอะไร

“เซเรน่า ลูกโอเคไหม” เสียงของเขาเอ่ยเรียกเบา ๆ

“หนูไม่เป็นไรค่ะพ่อ” หญิงสาวพยายามฝืนยิ้ม

“แกยังจะยืนอยู่ทำไม! ขอโทษหนูเซเรน่าเดี๋ยวนี้!”

ภูวเดชหันไปตวาดลูกชายเสียงดัง ใบหน้าเปี่ยมล้นไปด้วยโทสะและความอับอาย ส่วนภาคินพูดไม่ออกราวกับมีบางสิ่งจุกที่บริเวณลำคอ เขาหันไปมองเซเรน่าที่ยืนอยู่ท่ามกลางความวุ่นวาย ท่าทางของเธอเจ็บปวดจนเขาเริ่มหวั่นใจ

“เซเรน่า... ฉัน...”

“ไม่ต้องพูดหรอกค่ะ ฉันรู้ว่าคุณคงอธิบายไม่ได้อยู่ดี” เธอตัดบทเบา ๆ ดวงตาคู่สวยสั่นระริกมองเขาอย่างเจ็บปวด

“เซเรน่า...”

“พ่อคะ ขออนุญาตนะคะ หนูขอตัวไปห้องน้ำสักครู่”

เซเรน่าหันไปหาวศิน เธอก้าวเดินจากไปทันทีโดยไม่รอฟังคำตอบ พร้อมทุกสายตาที่ยังคงจับจ้องแผ่นหลังเล็กที่สั่นระริก ผู้คนในงานต่างเชื่อว่าเซเรน่ากำลังเจ็บปวดมาก ๆ และคงกำลังหนีไปร้องไห้คนเดียว

“โถ่คุณเซเรน่า น่าสงสารจริง ๆ ฉันเห็นว่าเธอร้องไห้ คงเจ็บปวดที่ถูกสามีนอกใจ”

“ฉันเองก็สงสารคุณเซเรน่าเหมือนกัน ให้ตายสิ ตระกูลอภิวัฒน์กุลคิดจะหยามหน้ากันหรือไง”

เสียงกระซิบดังขึ้นทั่วโถงใหญ่ ภาคินพยายามจะตามภรรยาไป แต่ถูกพ่อของเขาคว้าแขนไว้แน่น

“อย่าไปไหนทั้งนั้น! แกทำให้ชื่อเสียงตระกูลของฉันต้องอับอายขนาดนี้!” เสียงภูวเดชตวาดลั่น ไม่สนใจสายตาผู้คนมากมาย

“พ่อ... ผมไม่ได้---” ภาคินหันไปสบตาพ่อ สีหน้าเขาเต็มไปด้วยความสับสน

เพียะ!

เสียงฝ่ามือตบลงใบหน้าหล่อเหลาก้องกลางงานอีกครั้ง

“ฉันเตือนแกแล้วไม่ใช่เหรอ! ว่าอย่ายุ่งกับผู้หญิงคนนั้นอีก!”

“คืนนี้... ผมว่าเราควรเลิกงานแค่นี้ดีกว่า”

วศินถอนหายใจยาวก่อนจะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา ท่าทีห่างเหินของเพื่อนสนิทตัวเอง ทำให้ภูวเดชหวั่นใจ คำพูดนั้นเหมือนคำพิพากษาที่ทำให้ทุกคนภายในห้องเงียบกริบ ไม่มีใครกล้าโต้แย้ง

ภาคินยังคงยืนนิ่ง รู้สึกเหมือนโลกรอบตัวกำลังพังทลายลงทีละนิด เขาไม่รู้เลยว่าใครเป็นคนปล่อยคลิป แต่สิ่งที่รู้แน่ชัดคือหลังจากนี้ชีวิตของเขาไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว

ในขณะเดียวกันที่อีกฟากหนึ่งของโรงแรม เซเรน่ายืนอยู่หน้ากระจกในห้องน้ำหรู เธอมองเงาสะท้อนของตัวเอง มือเรียวเช็ดน้ำตาเบา ๆ หลังพึ่งแสดงละครฉากใหญ่จบไป ก่อนริมฝีปากอวบอิ่มจะค่อย ๆ คลี่ยิ้มอย่างขบขัน

“แค่นี้...คงสมจริงพอแล้วสินะ”

“น่าสมเพชชะมัด สุดท้ายเธอก็ทำลายตัวเองด้วยมือของเธอจริง ๆ แต่ต้องขอบคุณเธอนะกอหญ้า เพราะตอนนี้ฉันมีเหตุผลที่จะได้หย่ากับไอ้บ้านั่นเสียที”