บทที่ 21 [1/2]

หลังจากเหตุการณ์แสนอื้อฉาวในวันเกิดของเซเรน่า ภูวเดชจึงกลับไปยังคฤหาสน์อภิวัฒน์ด้วยความอับอาย บรรยากาศเต็มไปด้วยความอึมครึมจนเหล่าสาวใช้แทบไม่กล้าหายใจ ก่อนที่เสียงตบโต๊ะดังก้องสะท้อนทั่วห้องทำงานใหญ่ของภูวเดชจะทำลายความเงียบ

เอกสารบนโต๊ะสั่นสะเทือนตามแรงอารมณ์ของผู้เป็นเจ้าของ เสียงสะอื้นจากสาวใช้ที่ยืนอยู่มุมห้องดังแผ่ว ๆ ก่อนเธอจะรีบก้มหน้า กลั้นหายใจอย่างกลัวว่าตัวเองจะเผลอทำให้ไฟโทสะของเจ้านายลุกลามมาถึง

แสงไฟสีขาวนวลจากโคมเหนือหัวสะท้อนใบหน้าขึงขังของชายสูงวัย ดวงตาของเขากำลังวาวโรจน์ราวเปลวไฟลุกโหมในพายุ โดยที่กำลังจับจ้องภาคินที่กำลังยืนก้มหน้าตัวแข็งทื่อ เสื้อเชิ้ตสีขาวของเขาเปื้อนเลือดแห้งกรังจากมุมปาก

“แก...” เสียงทุ้มต่ำของภูวเดชเอ่ยขึ้นอย่างหมดความอดทน “แกทำให้ฉันขายหน้า! แกทำให้ตระกูลอภิวัฒน์กุลของฉันต้องกลายเป็นเรื่องอื้อฉาวไปทั่ววงสังคม!”

“…” ภาคินนิ่งเงียบ

“แกทำให้ฉันไม่กล้าเงยหน้ามองหน้าใครได้อีกต่อไป ภาคิน!” มือใหญ่ทุบโต๊ะอีกครั้งอย่างสุดกลั้น

“…” ภาคินยังคงนิ่ง ก้มหน้าลงต่ำจนเงาของผมบดบังดวงตา เขาไม่กล้าเงยหน้ามองพ่อของตัวเอง

“คิดว่าการที่เอาแต่นิ่งเงียบจะช่วยให้แกแก้ปัญหาได้หรือไง ไอ้ลูกอกตัญญู!”

“ผม...ขอโทษครับ” เสียงของเขาแผ่วเบาจนแทบกลืนหายไปกับอากาศ

“ขอโทษงั้นเหรอ?”

“…”

“แกคิดว่าแค่คำขอโทษจะลบภาพที่คนทั้งงานเห็นได้หรือไง? ภาพที่ลูกชายของฉัน...กำลังทำเรื่องน่าขายหน้าแบบนั้นกลางงานวันเกิดของภรรยาแกเอง!” ภูวเดชหัวเราะเย้ยหยัน เสียงหัวเราะนั้นเต็มไปด้วยความเจ็บช้ำและโกรธแค้น

“ผมไม่ได้ตั้งใจให้เป็นแบบนั้น คลิปนั่น...มันถูกปล่อยโดยไม่รู้ตัว ผมไม่ได้ตั้งใจให้มันเกิดขึ้นในงานวันเกิดของเซเรน่า...”

“แต่แกตั้งใจทำมันกับผู้หญิงคนนั้นใช่ไหม!”

เสียงตวาดของผู้เป็นพ่อดังลั่น ทำให้ภาคินชะงักไปครู่หนึ่ง นัยน์ตาคมความผิดหวังเจือโทสะจับจ้องใบหน้าลูกชายของตนด้วย

“ผม...”

“แกมันเลว...เลวที่กล้าหักหลังเมียของตัวเอง...เลวที่กล้าทำให้ลูกสาวของเพื่อนรักฉันต้องร้องไห้กลางงานวันเกิดตัวเอง!”

เพียะ!

ทันใดนั้น มือหยาบกร้านยกขึ้นฟาดใบหน้าหล่อเหลาเสียงดังฉาดใหญ่ จนใบหน้าของภาคินหันไปตามแรงตบ แก้มแดงฉานพร้อมแสบร้อนขึ้นมาทันที แต่เขาไม่ยกมือขึ้นป้อง ไม่โต้กลับแม้แต่น้อย

เพราะเขารู้ดีเขาสมควรโดน

“เซเรน่าน่ะ...ถึงเมื่อก่อนเธอจะเป็นผู้หญิงร้ายกาจ แต่ตอนนี้เธอเปลี่ยนไปแล้ว! เธอเป็นผู้หญิงที่มีศักดิ์ มีเกียรติ และมีน้ำใจมากแค่ไหน แกก็เห็น! ทั้ง ๆ ที่โดนหักหลังกลางงาน เธอยังยกขอโทษแขกทุกคนแทนแก!” เสียงของภูวเดชสั่นเล็กน้อยเมื่อเอ่ยถึงหญิงสาวคนนั้น

“รู้ไหม หากเป็นเมื่อก่อนเธอคงอาละวาดหรือหนีหายไปแล้ว แต่เธอ...เธอกลับยืนอยู่ตรงนั้นด้วยศักดิ์ศรีของเธอ! และแก...แกกลับทำให้เธอกลายเป็นคนที่ต้องถูกเวทนา ถูกนินทา ถูกมองด้วยความสงสาร ทั้งที่เธอควรได้รับความเคารพ!” ภูวเดชหันกลับมามองลูกชายอีกครั้ง

“ผมรู้...แต่ผมรักกอหญ้า ผม--”

เพียะ!

เสียงฝ่ามือกระทเนื้อดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้แรงจนมุมปากเขาเลือดไหลซึมข้างมุมปาก ใบหน้าของภูวเดชเปี่ยมล้นไปด้วยโทสะจนไม่อาจกดกลั้นอารมณ์ไว้ได้อีกต่อไป

“อย่ากล้าพูดชื่อผู้หญิงคนนั้นต่อหน้าฉันอีก! ฉันเตือนแกแล้ว! เตือนแกตั้งแต่วันแรกที่ฉันเห็นสายตาของมัน ผู้หญิงคนนั้นไม่มีอะไรดีเลย นอกจากความทะเยอทะยานที่ต้องการจะจับแก!” ภูวเดชตวาดลั่น

“เธอไม่ใช่คนแบบนั้น! เธอรักผมจริง ๆ พ่อไม่เข้าใจ” ภาคินตอบกลับด้วยใบหน้าจริงจัง

“ไม่เข้าใจ? ฉันอยู่มาครึ่งชีวิต ภาคิน ฉันเห็นคนแบบนั้นมามากกว่าที่แกจะนับได้! พวกมันเก่งเรื่องเสแสร้ง ทำตัวเป็นคนดี ทำให้ผู้ชายอย่างแกหลงหัวปักหัวปำ แล้วสุดท้ายก็เอาความรักของแกไปใช้ทำลายคนอื่น!” เสียงหัวเราะเย็นเยียบของภูวเดชดังขึ้น พลางชี้หน้าของลูกชายดื้อรั้นของตัวเอง

“พ่อไม่รู้จักเธอ กอหญ้าไม่ใช่คนแบบนั้น!” ภาคินกำหมัดแน่น

“แกหลงมันจนไม่รู้ว่าใครคือคนที่ควรค่าจะอยู่ข้างแก!”

“เธอไม่ใช่!”

“งั้นใครปล่อยคลิปบ้า ๆ นั่น!”

คำถามนั้นฟาดใส่เขาเหมือนค้อนเหล็ก ภาคินชะงักไปครู่หนึ่ง ความเงียบค่อย ๆ กดทับจนได้ยินเสียงหัวใจตัวเองเต้น

“มันจะมีใครอีก ถ้าไม่ใช่เธอเองที่อยากอวดอ้าง อยากประกาศให้โลกรู้ว่ามันชนะเซเรน่าได้!”

“…” ภาคินสะอึก เขาไม่รู้จะกล่าวอะไรต่อไป

“แกทำลายชื่อเสียงของทั้งสองตระกูล แกทำให้ฉันกับวศินต้องมองหน้ากันไม่ติด ทั้งที่เราเคยเป็นเพื่อนรักกัน! แกมันไม่ใช่แค่ลูกไม่รักดี แต่แกมัน เนรคุณ!”

ภูวเดชเดินเข้าไปใกล้ลูกชายจนระยะห่างเหลือเพียงคืบ น้ำเสียงของชายชราสั่นด้วยความโกรธและความผิดหวัง

“ฉันน่าจะรู้...ตั้งแต่ตอนที่แกเริ่มเปลี่ยนไป แกเริ่มโกหก เริ่มปิดบัง...ทั้งหมดเพราะผู้หญิงคนนั้น ฉันเตือนแล้วแต่แกก็ไม่เคยฟัง จนวันนี้มันเกิดเรื่องขึ้นแล้ว!”

บรรยากาศในห้องเงียบงัน มีเพียงเสียงลมหายใจหนัก ๆ ของทั้งคู่ ภาคินไม่อาจโต้เถียงบิดาได้ เพราะเขาไม่รู้ว่าตัวเองได้ทำอะไรผิดพลาดไปบ้าง

“ผมรักเธอครับพ่อ ผมไม่สามารถทิ้งเธอได้...” ภาคินพูดเสียงเบา

“งั้นก็เตรียมเสียทุกอย่างไปซะภาคิน” ภูวเดชเงยหน้าขึ้นช้า ๆ ดวงตาของชายวัยชรานั้นเต็มไปด้วยความเย็นเยียบ

“พ่อหมายความว่ายังไง?” ภาคินชะงัก

“ฉันจะไม่ยอมให้แกใช้ชื่อของตระกูลนี้ทำลายคนดี ๆ อย่างเซเรน่าอีก” ภูวเดชพูดด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด “ถ้าแกยังคิดจะอยู่กับผู้หญิงคนนั้น...แกก็ออกไปจากบ้านนี้ซะ”

“พ่อทำแบบนี้ไม่ได้!”

“ฉันพูดแล้วไม่เคยเปลี่ยน! แกจะเลือกอะไรล่ะ ระหว่างครอบครัวหรือผู้หญิงคนนั้น!”

ภาคินกัดฟันแน่น ความลังเลแผ่ซ่านทั่วหัวใจ เขารู้ดีว่าคำตอบไหนจะทำให้พ่อโกรธ แต่เขาก็พูดออกไปอยู่ดี เพราะภายในใจของเขามีเพียงกอหญ้า ไม่ใช่เซเรน่า

“ผมเลือกกอ--”