บทที่ 22

สายลมอ่อนพัดผ่านเข้ามาทางหน้าต่างบานกว้าง ของเพนท์เฮ้าส์หรูย่านกลางเมืองแห่งหนึ่ง เสียงม่านสีขาวพลิ้วไหวเบา ๆ กลางแสงแดดยามเช้า ที่สาดกระทบหญิงสาวในชุดเชิ้ตสีขาวตัวบาง เดินเท้าเปล่าช้า ๆ ขณะถือแก้วกาแฟหอมกรุ่นไว้ในมือ ริมฝีปากอวบอิ่มคลี่ยิ้ม พลางทอดสายตามองวิวตึกสูงที่ทอดตัวสุดสายตา

“อิสรที่ฉันโหยหา...” เธอพึมพำกับตัวเองเบา ๆ พลางสูดอากาศยามเช้าเข้าปอด

วันนี้เป็นวันแรกหลังจากที่เธอหย่ากับภาคินอย่างเป็นทางการ ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วราวกับฝันที่ถูกปลุกให้ตื่น เธอออกจากคฤหาสน์ในคืนนั้นโดยไม่หันกลับมามองอีก ไม่มีน้ำตา ไม่มีคำลา มีเพียงหัวใจที่โล่งเบา เมื่อหลุดพ้นจากพันธนาการที่แบกรับภายใต้ชื่อเซเรน่ามานาน

เพนต์เฮาส์แห่งนี้เป็นของเซเรน่าคนเก่า เธอซื้อไว้ตั้งแต่ก่อนแต่งงานกับภาคิน แต่ไม่เคยได้กลับมาอยู่ เพราะเธอไม่อยากให้ตัวเองต้องห่างกับภาคิน

แต่วันนี้วิเวียนกลับมาที่นี่อีกครั้ง ในฐานะเซเรน่า นางร้ายที่ตายจากบทนิยายงี่เง่าไปแล้ว

หลังจากดื่มกาแฟเสร็จ เซเรน่าเดินสำรวจไปทั่วห้อง เสียงเท้าสัมผัสพื้นอย่างแผ่วเบา ทุกมุมเต็มไปด้วยฝุ่นบาง ๆ ที่จับตัวอยู่ตามขอบโต๊ะ หญิงสาวจึงหยิบผ้าขึ้นมาเช็ดด้วยมือของตัวเอง กลิ่นน้ำยาทำความสะอาดลอยปะปนกับกลิ่นดอกไม้แห้งที่เธอวางไว้ในแจกันตั้งแต่เมื่อก่อน

“ดอกไม้ที่น่าสงสาร ถูกละทิ้งจนเหี่ยวเฉา”

มือเรียวลูบดอกไม้ที่ตายในแจกัน ก่อนจะทำความสะอาดมัน พลางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดเบอร์ร้านดอกไม้ประจำในความทรงจำของเซเรน่าคนเก่า ก่อนเสียงปลายสายดังขึ้น

“สวัสดีค่ะ ร้านXXXค่ะ คุณเซเรน่าเหรอคะ?”

“ค่ะ อยากได้ดอกไม้สดจัดใส่แจกันสักสามชุดนะคะ โทนขาวเขียวอ่อน เอาแบบดูสะอาดตา สดชื่น ๆ หน่อย”

“ได้เลยค่ะ คุณเซเรน่าจะให้จัดส่งไปที่คฤหาสน์อภิวัฒน์กุลวันนี้เลยไหมคะ?”

“ไม่ต้องค่ะ หลังจากนี้ให้จัดส่งมาที่เพนท์เฮ้าส์XXX แทน ขอบคุณค่ะ”

เซเรน่าวางสายแล้วยิ้มบาง ๆ ดูเหมือนว่าบางคนยังไม่รู้เรื่องที่เธอหย่ากับภาคินจริง ๆ แต่นั่นก็ถือว่าดีแล้วเพราะเธอต้องการความสงบ

เวลาผ่านไปไม่นาน เสียงประตูก็ดังขึ้น เซเรน่าหันไปก็พบชายหนุ่มในสูทสีกำขลับสียืนยิ้มอยู่ พร้อมถุงขนมมากมายในมือหนา

“เป็นยังไงบ้าง น้องสาวคนสวยของฉัน” น้ำเสียงอบอุ่นและคุ้นเคยนั้นทำให้เธอยิ้มกว้างขึ้นทันที

“พี่ธันวา!” เธอพูดพร้อมกับเดินเข้าไปกอดแน่น

“ดูสิ ยังตัวเท่าเดิมเลย ไม่ยอมกินข้าวอีกแน่ ๆ ใช่ไหม” ธันวากอดตอบเบา ๆ ก่อนจะลูบศีรษะเธออย่างอ่อนโยน

“หนูจะโตขึ้นได้ยังไงล่ะคะ ในเมื่อเราพึ่งเจอกันอาทิตย์ที่ผ่านมาเอง” เซเรน่าหัวเบาะ ๆ พลางผละจากร่างสูง

“แต่หน้าดูมีความสุขขึ้นเยอะเลยนี่” ธันวาเอ่ยพลางมองรอบห้อง “เธอจัดเองหมดเลยเหรอ?”

“ค่ะ หนูไม่ชอบใครคนอื่นเข้ามาในที่ส่วนตัวของหนู” เซเรน่ายิ้มบาง ๆ

“ดีแล้ว นี่แหละที่ฉันอยากเห็น รอยยิ้มของน้องสาวคนสวย”

ธันวาลูบกลุ่มผมนุ่มของเซเรน่า ก่อนจะเดินไปนั่งบนโซฟากลางห้อง ในขณะที่เธอนั่งลงตรงข้าม ทั้งสองคนก็พูดคุยกันอย่างสนุกโดยไม่ต้องกังวลว่าใครจะแอบฟัง หรือเอาไปนินทาลับหลังอีกต่อไป

“พ่อเล่าให้ฉันฟังทั้งหมดแล้ว เรื่อง... เธอโอเคไหม?” ธันวาเอ่ยด้วยความเป็นห่วง

“โอเคสิคะ จะให้ร้องไห้อีกเหรอ ฉันเหนื่อยกับการเสียน้ำตาให้คนที่ไม่เคยเห็นค่ามันแล้ว”

เซเรน่าหัวเราะในลำคอเบา ๆ อย่างไม่ใส่ใจ โดยไม่คาดคิดว่าการแสดงของเธอจะทำให้พี่ชายกับพ่อของเธอเป็นห่วงถึงเพียงนี้

“พี่ไม่ได้อยากให้เธอร้อง แค่กลัวว่าเธอจะรู้สึกโดดเดี่ยว”

“ฉันโดดเดี่ยวมานานแล้วค่ะพี่ธัน ตอนที่อยู่ในคฤหาสน์นั่น ถึงจะมีคนอยู่เต็มไปหมด แต่ไม่มีสักคนที่จริงใจกับฉัน แม้แต่สามีของฉันเองก็ตาม”

“วันนั้นฉันน่าจะต่อยมันอีกหลาย ๆ หมัด” ธันวาขบกรามแน่น

“ช่างมันเถอะค่ะ ตอนนี้ฉันเป็นอิสระแล้ว ได้ตื่นมาพร้อมแสงแดดจริง ๆ ไม่ต้องกลัวใครหงุดหงิด ไม่ต้องแกล้งยิ้ม ไม่ต้องทำให้ใครพอใจ ฉันได้หายใจในแบบของตัวเองสักที” แววตาเซเรน่าเปล่งประกาย

เสียงลมจากระเบียงพัดเข้ามา กลิ่นดอกไม้ที่เพิ่งถูกจัดส่งลอยอบอวลไปทั่วห้อง เซเรน่าลุกขึ้นไปจัดแจกันทีละใบ วางไว้บนโต๊ะกลาง ห้องรับแขก และข้างหัวเตียง โดยมีธันวายืนมองอยู่นิ่ง ๆ ก่อนจะพูดขึ้น

“รู้ไหม ฉันไม่เคยเห็นเธอยิ้มแบบนี้มานานมากแล้ว”

“งั้นเหรอคะ แต่ตอนนี้พี่ธันคงได้เห็นบ่อย ๆ แล้ว”

เซเรน่าหัวเราะเบา ๆ พลางเดินไปเปิดเพลงคลอเบา ๆ เสียงเปียโนอ่อนหวานดังทั่วห้อง เสียงดนตรีนั้นกลมกลืนกับแสงแดดที่ลอดเข้ามาเหมือนฉากในภาพยนตร์

หลังจากนั้นเวลาก็ล่วงเลยไปช่วงบ่าย ทั้งสองคนช่วยกันจัดห้องครัวใหม่ เธอหยิบถ้วยชามจากกล่อง วางเรียงบนชั้น ธันวาช่วยต่อเครื่องชงกาแฟให้ ก่อนที่เสียงหวานจะหัวเราะเมื่อเห็นพี่ชายต่อสายไฟผิด

“พี่ธัน! เดี๋ยวมันระเบิด!”

“โธ่ พี่ก็แค่ลองดู”

“นั่นแหละ สิ่งที่น่ากลัวที่สุด!”

เสียงหัวเราะดังขึ้นภายในห้องครัวจนทุกความหม่นเศร้าถูกลบหายไปหมด หลังจากทุกอย่างเรียบร้อย ทั้งคู่มานั่งพักบนระเบียง ชมวิวเมืองยามเย็น แสงอาทิตย์ตกกระทบตึกระฟ้าจนกลายเป็นสีทองอมส้ม พร้อมเซเรน่าที่กำลังเอนตัวพิงพนักเบา ๆ หลับตาสูดกลิ่นอากาศ

“รู้ไหม ฉันเคยกลัวการอยู่คนเดียวมาก แต่ตอนนี้ฉันกลับรู้สึกสงบที่สุดในชีวิต”

เซเรน่าพูดพลางคิดถึงตัวเธอในโลกเดิมก่อนที่จะเข้ามาในโลกแห่งนี้ ตอนที่ได้ยินว่าพี่ชายของเธอเสียชีวิต โลกของเธอทั้งใบก็หยุดหมุน แต่ตอนนี้เธอมีพี่ชายอย่างธันวา ที่เปรียบเสมือนพี่ชายของเธอจริง ๆ ที่อยู่เคียงข้างในโลกใบนี้ และพ่อที่คอยสนับสนุนทุกอย่าง

“เพราะนี่คืออิสระของเธอจริง ๆ ไม่ใช่อิสระที่ใครให้ แต่เป็นอิสระที่เธอเลือก” ธันวาว่าพร้อมยิ้ม

“ใช่ค่ะ บางทีการเริ่มต้นใหม่...มันไม่จำเป็นต้องมีใครอยู่ข้าง ๆ เสมอไป แค่มีตัวเราเองก็พอ” เธอลืมตาขึ้น พลางมองท้องฟ้าที่เริ่มเปลี่ยนสี

บรรยากาศยามค่ำคืนเริ่มคลี่คลุมทั่วเมือง แสงไฟระยิบระยับจากตึกสูงสะท้อนในดวงตาของเซเรน่า ราวกับดวงดาวนับล้าน เธอยกแก้วไวน์ขึ้นก่อนชนกับพี่ชายเบา ๆ

“ขอให้ชีวิตใหม่ของเธอสวยงามกว่านี้ทุกวันนะ” ธันวากล่าว

“และขอให้พี่อยู่เป็นกำลังใจให้ฉันทุกวันด้วย” เธอคลี่ยิ้มอย่างมีความสุข

“แน่นอนอยู่แล้ว ฉันมีน้องสาวคนเดียวนี่ ฉันจะหนีไปไหนได้”

ทั้งคู่หัวเราะอย่างขบขัน ผสานกับเสียงสายลมพัดผ่านม่านขาวพลิ้วไหว และในรอยยิ้มอันมีความสุขของหญิงสาวที่เคยน่าสงสารในสายตาคนอื่น

เธอไม่ใช่นางร้ายหรือภรรยาของใครอีกแล้ว

แต่เธอคือเซเรน่า ผู้หญิงที่ได้กลับมาเป็นตัวของตัวเองอีกครั้ง