บทที่ 23 [1/2]

ข่าวการหย่าระหว่างเซเรน่าและภาคินแพร่สะพัดไปทั่ววงสังคมชั้นสูงอย่างรวดเร็ว แต่แทนที่เสียงซุบซิบจะเต็มไปด้วยการเยาะเย้ยหรือเวทนา กลับกลายเป็นเสียงชื่นชมอย่างท่วมท้น เพราะหลังจากเกิดเหตุการณ์ในวันเกิดของเซเรน่าหรืองานประมูลครั้งนั้น ผู้คนมากมายต่างเห็นเธอในด้านที่ต่างไป เป็นคุณหนูที่ใจเย็นสุขุม และไม่ได้ร้ายกาจเหมือนกับข่าวลือ

“เธอสวยขึ้นจริง ๆ นะ”

“ใช่...เหมือนเกิดใหม่เลย”

“ไม่อยากเชื่อว่าเคยถูกทำร้ายขนาดนั้น แล้วจะกลับมาใช้ชีวิตได้ดีขนาดนี้”

เสียงซุบซิบเหล่านั้นดังอยู่ในงานสังคมทุกงานที่มีชื่อของเธอปรากฏ ใครหลายคนจึงเริ่มอยากเข้าหา ไม่ใช่เพราะชื่อเสียงของตระกูล แต่เพราะเสน่ห์ในการสนทนาและความงดงามเกินเอื้อมของเธอ

แต่ในขณะเดียวกัน ในอีกมุมหนึ่งของเมือง ที่คฤหาสน์ตระกูลอภิวัฒน์กุล บรรยากาศกลับเงียบงันและอึมครึม ภายในห้องนอนหรูที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นห้องของเซเรน่า ยามนี้กลับเหลือเพียงกลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ ที่ค้างอยู่ในอากาศ บนโต๊ะเครื่องแป้งวางกรอบรูปเก่าที่มีภาพแต่งงานของเธอกับภาคิน

ภาคินยืนมองภาพนั้นอยู่นาน จนแสงแดดยามสายลอดเข้ามาทางผ้าม่านสะท้อนบนใบหน้าเขา เผยแววตาที่เคยมั่นคงทว่าตอนนี้กลับหม่นหมอง ราวกับไม่รู้ว่าชีวิตตัวเองหลงทางไปตั้งแต่เมื่อไหร่

เขาเดินไปโต๊ะไม้ที่เธอมักใช้เขียนบันทึก ยังจำได้ดีว่าในทุกเช้า เซเรน่ามักจะนั่งอยู่ตรงนี้ มือข้างหนึ่งถือถ้วยชา อีกข้างคอยเขียนสิ่งเล็ก ๆ ที่เธออยากทำในแต่ละวัน

ตอนนี้... เธอไม่อยู่แล้ว

เหลือเพียงความว่างเปล่า และความเงียบที่กัดกินใจเขาอย่างช้า ๆ

หลังจากนั้นไม่นานภาคินค่อย ๆ เดินต่อออกไปยังศาลากลางสวน สถานที่ที่เซเรน่ารักชอบมากที่สุด เสียงรองเท้าหนังเหยียบพื้นกรวดเบา ๆ ดังขึ้นเรื่อย ๆ จนเขามาหยุดตรงหน้าศาลาไม้สีขาว รอบข้างเต็มไปด้วยสวนดอกไม้ที่เซเรน่าปลูกกับมือ ดอกไฮเดรนเยียสีฟ้าอ่อน พีโอนีชมพู และกุหลาบที่เธอเคยบอกว่ามันทำให้ใจสงบ

ตอนนี้ดอกไม้บางต้นกลับเหี่ยวเฉาไปแล้ว เพราะไม่มีใครดูแลเหมือนเดิม ภาคินย่อตัวลง ค่อย ๆ เอื้อมมือไปแตะกลีบดอกไม้ที่เหี่ยวเฉา ปลายนิ้วเรียวยาวสั่นไหวเล็กน้อย ในหัวเขายังเห็นภาพเซเรน่าในเรียบง่ายที่กำลังก้มปลูกต้นไม้ด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน

คำพูดของเธอยังชัดเจนอยู่ในหัว ถึงแม้ว่าจะเป็นคำพูดเสียดแทง หรือท่าทีดื้อรั้นของเธอก็ตาม แต่ตอนนี้กลับมันอีกแล้ว

เขายังคงนั่งนิ่งอยู่ตรงนั้น รู้ตัวอีกทีแสงแดดก็เริ่มอ่อนลงเสียแล้ว พร้อมความว่างเปล่าที่เกิดขึ้นในใจ มันหนักจนทำให้ภาคินแทบหายใจไม่ออก

ทันใดนั้นเสียงฝีเท้าหนึ่งพลันดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกลิ่นน้ำหอมหวานจัดลอยมา ก่อนที่เจ้าของเสียงจะพูดขึ้นอย่างอ่อนโยน

“พี่ภาคินคะ”

กอหญ้าเดินเข้ามาช้า ๆ ใบหน้าแต่งแต้มด้วยรอยยิ้มอ่อนหวาน ดวงตาคู่สวยช้อนมองชายตรงหน้า อย่างห่วงใยที่กลับเสแสร้งในเวลาเดียวกัน

“ทำไมมานั่งอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เช้าแล้วนะคะ เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า กอหญ้าเป็นห่วงพี่นะคะ”

“ไม่มีอะไร...ฉันแค่มาคิดอะไรบางอย่าง”

“เรื่องคุณเซเรน่าใช่ไหมคะ...” เธอพูดแผ่ว น้ำเสียงเริ่มสั่นเครือ “ฉัน...ฉันรู้ว่าฉันเป็นต้นเหตุของทุกอย่าง ฉันมันแย่เอง ถ้าไม่ใช่เพราะฉัน--”

“อย่าพูดแบบนั้น มันไม่ใช่ความผิดของเธอ”

เมื่อได้ยินดังนั้นภาคินจึงเอ่ยขัดทันที พลางเช็ดเชยคางกอหญ้าที่กำลังก้มหน้าลง เขาค่อย ๆ เช็ดน้ำตาที่ไหลรินบนแก้มเนียนอย่างอ่อนโยน

นั่นจึงทำให้กอหญ้ารู้ดีว่าตอนนี้ความสงสารคือสิ่งเดียวที่ผูกภาคินไว้กับเธอได้

“กอหญ้ามันไม่ดีพอ...พี่ภาคินควรจะมีชีวิตที่ดีกว่านี้ แต่ฉันกลับทำให้พี่ต้องทะเลาะกับคุณพ่อ... ทำให้พี่ต้องเสียชื่อ...” ใบหน้าน่ารักสะอื้น

“กอหญ้า ไม่ต้องพูดแล้ว ฉันบอกแล้วว่าฉันรักเธอ ฉันไม่เสียใจที่เลือกเธอ”

คำพูดนั้นทำให้หญิงสาวยกยิ้มบาง ๆ ทั้งที่ยังมีน้ำตาในดวงตา แต่ภายในใจกลับหัวเราะอย่างผู้ชนะ ไม่ว่าจะกี่ครั้งภาคินก็เลือกเธอไม่ใช่เซเรน่า ทั้งที่เธอเป็นคนปล่อยคลิปนั่น แต่เขาก็ยังรักเธอจนโงหัวไม่ขึ้น