บทที่ 39 [1/2]

แสงแดดยามสายลอดผ่านผ้าม่านบางเบาสีขาวเข้ามาในห้อง เผยให้เห็นฝุ่นละอองที่ระยิบราวเกล็ดเพชรวาววับในอากาศ เสียงเครื่องวัดชีพจรยังคงดังอย่างสม่ำเสมอ กลิ่นยาฆ่าเชื้ออ่อน ๆ ปะปนกับกลิ่นดอกคาเมลเลียสดในแจกันข้างเตียง ปลุกให้เซเรน่าค่อย ๆ ลืมขาขึ้น

มือเรียวของเธอยกขึ้นช้า ๆ แตะสายน้ำเกลือที่อยู่บนหลังมือ ก่อนจะขยับสายตาไปยังร่างสูงของชายหนุ่มที่ฟุบหลับอยู่ข้างเตียง

ไซรัสงั้นเหรอ...

เขานั่งอยู่ตรงนั้น เหมือนรูปปั้นชิ้นเอกที่ถูกสลักขึ้นจากพระเจ้า แม้ว่าดวงตาจะปิดสนิทแต่คิ้วยังคงขมวด ซ้ำมือใหญ่ยังจับมือของเธอไว้แน่นราวกับกลัวว่าหากปล่อยเพียงเสี้ยววินาที เธอจะหายไปจากโลกนี้อีกครั้ง

ใบหน้าคมของเขาดูซูบลง รอยเคราขึ้นจาง ๆ รอบคาง เสื้อเชิ้ตสีขาวที่มักเรียบกริบกลับยับยู่ยี่ แสดงให้เห็นว่าเขาไม่ได้ใส่ใจมันเท่าที่ควร

เซเรน่ามองภาพนั้นแล้วอบอุ่นหัวใจอย่างประหลาด เธอไม่เคยเห็นเขาในสภาพนี้มาก่อน ตัวร้ายผู้โหดเหี้ยมและไร้หัวใจ เย็นชาและมองโลกด้วยดวงตาไร้แววอารมณ์ ตอนนี้กลับดูอ่อนแอเหลือจนน่ากังวล

เธอยื่นมืออีกข้างไปลูบผมเขาเบา ๆ ปลายนิ้วสัมผัสความอุ่นของเส้นผมดำสนิทนั้น

“หลับต่อเถอะ” เธอพึมพำเบา ๆ ราวกับกล่อมเด็ก

แต่สัมผัสนั้นกลับทำให้เปลือกตาของเขาขยับเล็กน้อย ไซรัสค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น ดวงตาคมเข้มสบกับสายตาอ่อนโยนของเธอ และในวินาทีนั้น เวลาทั้งห้องเหมือนหยุดนิ่ง

“เซเรน่า?” เสียงแหบพร่าราวกับเขาไม่มั่นใจว่านี่คือฝันหรือจริง

“อรุณสวัสดิ์” เธอยิ้มบาง ๆ

เพียงเท่านั้น เขาก็ขยับลุกขึ้นและโผเข้ากอดเธอแน่นทันที แขนแข็งแรงรัดรอบร่างเธอจนแทบหายใจไม่ออก ทำเอาหัวใจดวงน้อย ๆ ของเธอเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมาจากอด แต่ถึงกระนั้นก็กอดเขากลับเช่นเดียวกัน

“อย่าทำแบบนี้อีก ฉันนึกว่าเธอจะไม่ตื่นแล้ว” เสียงเขาสั่นพร่าและเต็มไปด้วยแรงอัดอั้นที่เก็บไว้นาน

“ตื่นแล้วนี่ไง... อย่าทำหน้าเหมือนฉันหลับไปเป็นเดือนสิ” เซเรน่าหัวเราะเบา ๆ

เธอชะงักเมื่อเห็นใบหน้าของเขาเรียบนิ่ง ราวกับสิ่งที่เธอพูดมานั้นล้วนเป็นความจริง

“อย่าบอกนะว่า...”

“สามสัปดาห์เต็ม” เขาพยักหน้าช้า ๆ

“หาาา!? สามสัปดาห์เลยเหรอ!”

เซเรน่าร้องจนเสียงหลง เธอพยายามจะลุกขึ้น แต่ทันทีที่ขยับ แผลบริเวณแผ่นหลังบางก็เจ็บจี๊ดจนอ้าปากไม่ออก ทำเอาน้ำตาไหลซึมข้างหางตาด้วยความเจ็บปวด

“อย่าขยับ” เสียงทุ้มสั่งพร้อมมือใหญ่ที่ประคองเธอไว้

“เธอเพิ่งผ่านการผ่าตัด อย่าทำให้แผลฉีกสิ”

ไซรัสพูดด้วยน้ำเสียงเข้มแต่แฝงความอ่อนโยน เซเรน่ามองใบหน้าเขาใกล้ ๆ แล้วถึงกับใจเต้นแรง เขาไม่ได้เหมือนไซรัสคนเดิมอีกแล้ว ไม่ใช่ชายเย็นชาที่มองเธอด้วยสายตาเยือกเย็นอีกต่อไป แต่เป็นคนที่มีความอ่อนโยนและหวงใยในแววตา

“นายดูเปลี่ยนไปนะ...” เธอพูดเสียงแผ่ว

“เปลี่ยน?” เขาขมวดคิ้ว

“เหมือนหมาโกลเด้นตัวโตเลย”

“ถ้าเป็นหมาโกลเด้นที่เธอว่านั่น ก็คงกัดทุกคนที่มายุ่งกับเธอแน่ ๆ ” ไซรัสนิ่งไปชั่วครู่ ก่อนจะหัวเราะในลำคอเบา ๆ เสียงหัวเราะที่เธอไม่เคยได้ยินจากเขามาก่อน

“งั้นก็เลี้ยงยากแย่เลยสิ”

“ไม่หรอก เพราะเจ้าของมันใจดี” เขาตอบเรียบ ๆ

คำพูดนั้นทำให้เซเรน่าหน้าแดงจนต้องเบือนหน้าไปทางอื่น เธอไม่คิดว่ไซรัสจะเล่นกับเธอด้วย เขาเปลี่ยนไปแล้วจริง ๆ หรือใครเข้ามาเกิดใหม่ในร่างเขาเหมือนเธอกัน!

หลังจากนั้นไม่นานเสียงเคาะประตูเบา ๆ ดังขึ้น ศรันก้าวเข้ามาในชุดสูทสีดำเรียบ มือถือแฟ้มเอกสารแต่ดวงตาเต็มไปด้วยความโล่งใจที่เห็นเซเรน่าฟื้นแล้ว

“นายหญิง!” เขารีบเข้ามา ก่อนจะคุกเข่าลงตรงข้างเตียง “ผมขอบคุณมาก ๆ เลยครับ ขอบคุณที่ตอนนั้นช่วยชีวิตผมไว้”

“ไม่เป็นไรค่ะศรัน ฉันดีใจที่คุณไม่เป็นอะไร” เซเรน่าคลี่ยิ้มอย่างอบอุ่น ที่ทำให้ศรันเม้มปากก่อนจะน้ำตาคลอ

“ผม...ผมจะไม่มีวันลืมบุญคุณนี้เลย ถ้าไม่มีนาย---”

ทว่ายังไม่ทันพูดจบ ไซรัสก็ยื่นเท้ามาถีบชายหนุ่มเบา ๆ เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายจะเข้ามากอดเซเรน่า แน่นอนว่าไซรัสย่อมไม่ยอมง่าย ๆ

“พอได้แล้ว น่ารำคาญ”

“แต่บอสครับ ผมแค่---”

“ฉันรู้ว่าแกแค่อยากขอบคุณ แต่ไม่ต้องมาเกาะเตียงเมียฉันแบบนั้น”

“เมีย!?”

เซเรน่าอุทานพร้อมหน้าแดงจัด เธอตบแก้มตัวเองด้วยแรงประมาณหนึ่ง เพราะไม่รู้ว่าเธอกำลังฝันอยู่หรือเปล่า หรือว่าตอนนี้เธออยู่ในโลกคู่ขนานกัน เธอไปเป็นเมียเขาตั้งแต่เมื่อไหร่!

“ครับ ๆ ไม่กล้าแล้วครับ!” ศรันก็ชะงัก แล้วถอยหลังแทบไม่ทัน

เสียงหัวเราะสดใสดังขึ้นในห้อง เซเรน่าหัวเราะจนน้ำตาคลอ เพราะไม่เคยเห็นไซรัสพูดจาแบบนี้มาก่อน

“ฉันไปเป็นเมียนายตอนไหน”

“ก็เธอบอกว่าชอบฉัน” เขาตอบพลางยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย

“จำได้ด้วยเหรอ”

“อะไรที่เป็นเรื่องของเธอ ฉันจำได้ดีทุกอย่าง”

คำพูดนั้นทำให้หัวใจของเซเรน่าเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกจากอก โชคดีที่หมอก็เข้ามาตรวจอาการของเธอ ทำให้ได้ผ่อนคลายบ้าง เพราะตั้งแต่ฟื้นมา ไซรัสเอาแต่หยอดเธอไม่หยุด

“อาการดีขึ้นมากแล้วครับ อีกไม่กี่วันก็กลับได้”

“เธอปลอดภัยแน่นะ” ไซรัสถามเสียงนิ่ง

“ครับ คุณเซเรน่าปลอดภัยดี” หมอยิ้ม

หลังจากนั้นก็ผ่านไปครู่หนึ่งที่หมอตรวจอาการเซเรน่าเพิ่มเติม ก่อนจะค่อย ๆ เดินออกไป โดยที่ในเวลาเดียวกันประตูห้องก็ถูกเปิดออกอีกครั้ง ก่อนที่ลูกน้องของไซรัสนับหลายคน เดินเข้ามาพร้อมดอกไม้ในมือ ซ้ำบางคนยังมีผ้าพันคอที่เซเรน่าถักให้ในวันนั้น แม้ว่ามันจะขาดหรือรุดลุ่ยแต่ก็ไม่มีใครยอมถอดออก

“นายหญิง!”