บทที่ 47 [2/2]

หลังจากจบการประชุมเวลาก็ล่วงเลยไปนับหลายชั่วโมง ไซรัสออกมายืนที่ระเบียงสูงของคฤหาสน์ตระกูลนัวแห่งใหม่ สายลมพัดแรงจนชายสูทปลิวไหว ด้านล่างคือเขตใต้ที่ส่องแสงระยิบระยับอีกครั้งภายใต้ชื่อของเขา

“เขตใต้กลับมาอยู่ในมือนายแล้วจริง ๆ” เซเรน่าเอ่ยเบา ๆ

“ยังไม่ทั้งหมด ฉันยังรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่จบ” ไซรัสมองไกลออกไปยังขอบฟ้า

“นายหมายถึงซิกเหรอ?”

เขานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบเบา ๆ “ซิกตายแล้วในคฤหาสน์นั่น ไม่มีใครรอดจากระเบิดลูกนั้นได้”

“แต่ฉันได้ยินข่าวลือ ว่ามีคนเห็นเขาในท่าเรือฝั่งตะวันออกเมื่อคืน” เซเรน่าหันมามองเขา ดวงตาเต็มไปด้วยความกังวล

“ข่าวลือมักเกิดจากคนที่ยังกลัวอดีต ไม่ต้องสนใจ” ไซรัสยิ้มเย็น พลางหันกลับมาหาเธอ ก่อนจับมือเธอไว้แน่น “ตอนนี้สิ่งเดียวที่ฉันต้องการ คือให้เขตนี้ปลอดภัยสำหรับเธอ”

“ถ้าความปลอดภัยของฉันต้องแลกด้วยเลือดของนายอีก ฉันไม่อยากได้” เธอกระซิบ เซเรน่ามองลึกเข้าไปในแววตาเขา เห็นทั้งความอ่อนโยนและความมืดในเวลาเดียวกัน

“บางครั้งเลือดก็คือราคาของสันติ”

วันต่อมาภายในห้องทำงานชั้นบนสุดของคฤหาสน์ถูกปิดเงียบ มีเพียงแสงไฟสีอำพันส่องลงบนโต๊ะไม้ขนาดใหญ่ บรรยากาศรอบกายเย็นเยียบราวกับอุณหภูมิลดลงในจุดต่ำสุด พร้อมกับน้ำเสียงของชายผู้ครอบครองห้องนั้นอย่างไซรัส นัว

เขานั่งอยู่บนเก้าอี้ประจำ มือหนึ่งถือแฟ้มเอกสาร ส่วนอีกมือคีบบุหรี่ที่เผาไหม้ช้า ๆ ปล่อยให้สารนิโคตินช่วยให้เขาผ่อนคลาย แม้ว่าจะเคยกล่าวว่าไม่สูบมัน แต่ในบางจังหวะของชีวิต ไซรัสก็เลือกจะหยิบมันขึ้นมาระบายความตรึงเครียด

ก่อนที่เสียงประตูจะเปิดเบา ๆ ก่อนร่างบางของเซเรน่าจะก้าวเข้ามา เธอสวมชุดเดรสลูกไม้สีเรียบ ผมดำขลับถูกรวบครึ่งศีรษะไว้เรียบร้อย

“นายอยากเจอฉันเหรอ”

เสียงหวานเอ่ยขึ้นอย่างใคร่รู้ ทำให้ไซรัสเงียบไปชั่วครู่ ก่อนจะดับบุหรี่ลงในถาดคริสตัล เขาเงยหน้าขึ้นช้า ๆ แววตาคู่นิ่งลึกจนอ่านไม่ออก แต่ทว่าก็ยังแฝงความอ่อนโยนในที

“เซเรน่า” เขาเอ่ยชื่อเธอราวกับกำลังกลืนคำที่ไม่อยากพูด “ฉันจะส่งเธอกลับไปที่เขตเหนือ”

“อะไรนะ ทำไม....ทำไมถึงต้องให้ฉันกลับไปตอนนี้?” หญิงสาวชะงักไปทันที เธอขยับเข้าใกล้หนึ่งก้าว แววตาเต็มไปด้วยคำถาม”

“เพราะตอนนี้ที่นี่ไม่ปลอดภัยสำหรับเธออีกแล้ว”

ไซรัสพิงหลังกับพนักเก้าอี้ เสียงของเขาเย็นแต่เรียบเฉียบ เขาหยิบแฟ้มอีกชุดโยนลงบนโต๊ะ เอกสารข้างในเต็มไปด้วยภาพและรายชื่อคนที่เคยภักดีต่อซิก

“อำนาจของฉันเพิ่งกลับมา แต่มันยังไม่มั่นคงพอ ศัตรูบางคนยังซ่อนตัวอยู่ในเงาของซิก และพวกมันรู้ดีว่าเธอคือสิ่งเดียวที่ฉันจะไม่ยอมให้ใครแตะต้อง”

“แล้วนายคิดว่าฉันอยากหนีเหรอ? ฉันผ่านเรื่องพวกนั้นมากับนายมามากมาย ฉัน….” เซเรน่ากำมือแน่น

“มันไม่ใช่เรื่องของความอยากหรือไม่อยาก มันคือเรื่องของชีวิตเธอ เซเรน่า ถ้าเธออยู่ที่นี่ เธอจะกลายเป็นข้อต่อรองให้คนที่อยากทำลายฉันได้โจมตีง่ายขึ้น”

น้ำเสียงไซรัสเข้มขึ้น ทว่าไม่ถึงขั้นเย็นชาและเยียบเย็น น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความห่วงใยและกังวล เขาลุกขึ้นจากเก้าอี้ พลางเดินอ้อมโต๊ะมาหาเธอ ทุกย่างก้าวของเขาหนักแน่นราวกับตอกย้ำสิ่งที่พูด

“ศรันจะไปกับเธอ เขาจะคอยคุ้มตอนอยู่ที่นั่น”

“ศรัน?” เธอทวนชื่อ

“ใช่ ฉันไว้ใจเขาที่สุด” ไซรัสตอบทันที “ฉันรู้ดีว่าคนของเขตเหนือบางกลุ่มยังอยากฆ่าเธอ เพื่อปิดปากเรื่องที่เกิดขึ้นระหว่างสองเขต แต่ถึงอย่างนั้น มันก็ยังปลอดภัยกว่าอยู่ที่นี่ เพราะที่นั่นเธอยังมีพ่อของเธอ เขายังมีอำนาจพอจะปกป้องเธอจากอันตรายได้”

เขาหยุด แล้วพูดต่อด้วยเสียงต่ำลง “พี่ชายของเธอ ก็มีคอนเนคชั่นมากพอในเขเหนือ ฉันเชื่อว่าเขาจะไม่ปล่อยให้ใครแตะต้องน้องสาวของเขาได้ง่าย ๆ ”

“คุณคิดทุกอย่างไว้หมดแล้วสินะ...” เธอก้มหน้า แววตาเริ่มพร่าเบลอจากม่านน้ำตา

“ฉันไม่ได้อยากให้เธอจากไป แต่ตอนนี้มันจำเป็น”

ไซรัสยืนนิ่ง สายตาที่มองเธอเต็มไปด้วยความขัดแย้ง เขาเอื้อมมือไปแตะไหล่เธอเบา ๆ ราวกับปลอบโยน

“แล้วนายล่ะไซรัส” น้ำเสียงเธอสั่น “นายจะทำอะไรต่อ...”

“ฉันจะจัดการให้ทุกอย่างจบ คนที่เหลือจากพวกมัน ฉันจะกวาดล้างให้หมด จนกว่าเขตใต้จะปลอดภัยสำหรับเธอจริง ๆ ”

หลังจากสิ้นคำของไซรัส ความเงียบพลันเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงนาฬิกาเดินช้า ๆ และเสียงหัวใจของเซเรน่าที่เต้นระรัว

“แล้วถ้าฉันไป ถ้าทุกอย่างจบ นายจะ...” เซเรน่ากัดริมฝีปาก พลางเอ่ยเสียงเบา

“ถ้าเธอยังอยากกลับมา ฉันจะไปรับเธอด้วยตัวเอง”

นัยน์ตาคมสีน้ำทะเลผสานกับดวงตาคู่สวยอย่างตั้งใจ แววตานั้นเรียบเฉยแต่แฝงด้วยความรักใคร่ในที ทำให้เซเรน่ารู้สึกอุ่นใจขึ้นมาบ้าง

“คำพูดของนาย มันฟังดูไม่ต่างจากคำสัญญาเลยนะ” เซเรน่าหัวเราะเบา ๆ น้ำตาคลอ

“ฉันไม่เคยให้คำสัญญาโดยไม่ตั้งใจ เธอคือสิ่งเดียวที่ฉันจะไม่ยอมให้โลกนี้พรากไปอีกครั้ง” เขาตอบเสียงต่ำ ก่อนก้มหน้าลงเล็กน้อยจนระยะห่างระหว่างพวกเขาเหลือพัยงลมหายใจเดียว

“ฉัน...เข้าใจแล้วค่ะ” แววตาของเธอสั่นไหว ก่อนจะเบือนหลบเพื่อซ่อนความรู้สึกที่กำลังเอ่อล้น

“อีกไม่นาน ศรันจะเตรียมทุกอย่างไว้ เธอต้องออกเดินทางก่อนรุ่งสาง” ไซรัสถอนหายใจแผ่ว มือเขาเลื่อนขึ้นแตะผมเธอเบา ๆ

“นายจะไม่มาส่งเหรอ” เธอถามเสียงแผ่ว

“ไม่” เขาตอบสั้นแต่หนักแน่น “ถ้าฉันไป ฉันอาจไม่ยอมให้เธอไปจริง ๆ”

ประโยคนั้นเหมือนมีน้ำหนักมากพอจะทำให้หัวใจของเซเรน่าสั่นสะท้าน เธอยืนนิ่งอยู่อย่างนั้นนาน ก่อนจะเอ่ยออกมาเพียงแผ่วเบา

“งั้น ฉันจะรอวันที่นายมารับฉันกลับจริง ๆ”

รอยยิ้มปรากฏบนริมฝีปากของไซรัส เขาไม่ได้ตอบอะไร เพียงแค่ยืนมองจนร่างของเธอเดินออกจากห้องไป เสียงประตูปิดลงเบา ๆ เหลือไว้เพียงความเงียบ และเงาของชายผู้มีทั้งบาดแผล อำนาจ และหัวใจที่ถูกขโมยไปเสียแล้ว