บทที่ 47 [1/2]

รุ่งเช้าของวันใหม่ ลมหายใจของเขตใต้ยังคงอบอวลไปด้วยกลิ่นควันไฟที่ไหม้ไปทั้งคืน คฤหาสน์ตระกูลนัวที่เคยเป็นสัญลักษณ์แห่งอำนาจยิ่งใหญ่ ยามนี้กลับกลายเป็นเพียงซากปรักที่มีเถ้าถ่านคลุ้งกระจายอยู่ในอากาศ

บนซากนั้น มีชายหนุ่มร่างสูงในสูทดำขลับเปื้อนเลือด ยืนมองอยู่เงียบ ๆ ปล่อยให้สายลมพัดผ่านปลายผมที่เปื้อนควัน ใบหน้าของไซรัสเรียบเฉย ไม่มีแววเศร้า หรือแววเดือดดาล มีเพียงความเยียบเย็นที่ลึกจนยากจะหยั่งถึง

ไซรัสยืนมองผืนดินตรงหน้า ที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นอนุสรณ์สถาน ประกาศอำนาจของตระกูลนัวที่สืบทอดมาเนินนาน แต่วันนี้มันกลับล่มสลายไปเสียแล้ว

“ทุกอย่างกลับมาอยู่ในมือฉันอีกครั้ง” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยแผ่วในลำคอ

ในขณะเดียวกันเซเรน่าก้าวเข้ามาเงียบ ๆ จากด้านหลัง เธอสวมเสื้อเชิ้ตของเขา ทับด้วยแจ็กเก็ตหนังดำขลับ แผลถลอกเล็กน้อยบริเวณแขนยังคงมีเลือดแห้งกรังติดอยู่ นัยน์ตาคู่สวยเงยขึ้นจับจ้องใบหน้าเรียบเฉยที่อ่านไม่ออกของเขา

“ได้ยินว่าศรันเริ่มกวาดล้างพื้นที่รอบนอกแล้ว ตอนนี้เขตท่าเรือและโกดังใหญ่กลับมาอยู่ในมือนายอีกครั้ง” เซเรน่าเอื้อมจับมือของเขา

“ดี...ให้คนของเราควบคุมท่าขนส่งกับสายเรือทั้งหมด ใครที่เคยอยู่ฝ่ายมันในตอนที่ล้มอำนาจฉัน ให้พวกมันเลือกเอาว่าจะกลับมาภักดีต่อฉัน หรือหายไปจากเขตนี้”

“แต่ถ้าบางคนไม่เชื่อว่านายจะกลับมาเป็นผู้นำเหมือนเดิมได้ล่ะ” เซเรน่าชะงักเล็กน้อย

“พวกมันจะเชื่อ เมื่อฉันสั่งเพียงคำเดียว แล้วได้เห็นคนที่กล้าตั้งตนเป็นศัตรูกับฉันหายไป”

เสียงทุ้มเยียบเย็นนั้นทำให้แม้แต่เซเรน่ายังขนลุก แต่ในเวลาเดียวกัน หัวใจของเธอกลับเต้นแรง เพราะรู้ดีว่าความแข็งแกร่งเช่นนี้ คือสิ่งที่เขาต้องเป็นเพื่ออยู่รอด

หลังจากนั้นช่วงบ่ายวันเดียวกัน ห้องประชุมใหญ่ขององค์กรของเขตใต้กลับมามีชีวิตอีกครั้ง โต๊ะไม้โอ๊กยาวขนาดใหญ่ที่ถูกตั้งกลางห้องล้อมไปรอบด้วยคนกว่า 20 ชีวิต ไม่ว่าจะเป็นหัวหน้ากลุ่มค้าอาวุธ, ผู้นำท่าเรือ, ผู้ควบคุมบ่อนและตลาดมืด และผู้ทรงอิทธิพลต่าง ๆ ที่เคยเคยก้มหัวให้ซิก

แต่ทว่าตอนนี้ สายตาพวกเขากลับกำลังจับจ้องไซรัส นัว ชายผู้กลับมาจากความตายและทวงคืนทุกสิ่ง ที่ก้าวเข้ามาพร้อมออร่าอำมหิตที่แผ่ซ่านออกมา ไม่มีแผล ไม่มีรอยเลือด มีเพียงกลิ่นอำนาจที่แรงกว่าเดิม ก่อนที่ศรันจะเดินตามเข้ามาแล้วปิดประตูห้อง

“ขอบคุณที่มารวมตัวกันที่นี่”

ไซรัสเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยบารมีน่าเกรงขามเฉกเช่นผู้มีอำนาจเหนือกว่า ก่อนจะวางปืนพกคู่ใจลงบนโต๊ะกลางอย่างใจเย็นราวกับว่าเป็นเรื่องปกติ เสียงโลหะกระทบไม้ดังก้องทั่วห้องจนทุกคนสะดุ้งโหยง

“เมื่อคืน คฤหาสน์นัวถูกเผาจนราบเป็นหน้ากอง เพราะมีคนทรยศเปิดทางให้ศัตรูขึ้นมาช่วงชิงอำนาจ” เขาหยุดพักสายตามองไปรอบโต๊ะช้า ๆ

“และวันนี้ ฉันกลับมายืนอยู่ตรงที่นี่ เพราะคนของซิกถูกฉันฆ่าและกวาดล้างไปแล้วเกินครึ่ง”

คำพูดนั้นทำให้บรรยากาศในห้องหนักอึ้งจนแทบหายใจไม่ออก แต่ไซรัสไม่สนใจเขาเดินอ้อมโต๊ะไปอย่างช้า ๆ ปลายนิ้วแตะพนักเก้าอี้ของแต่ละคนที่นั่งเรียงอยู่ แววตาเยือกเย็นแต่กลับเต็มไปด้วยแรงกดดันราวคมมีด

“ใครที่คิดว่าฉันตายไปแล้ว คงสบายดีใช่ไหม...”

เขาพูดเรียบ ๆ พลางหยุดตรงหน้าชายร่างอ้วนที่หลบสายตา

“นายเป็นคนจัดการธุรกิจท่าเรือแทนฉันตอนฉันหายไป ใช่ไหม”

ชายคนนั้นกลืนน้ำลาย เสียงสั่น

“คะ...ครับ ผมแค่...รักษาผลประโยชน์ขององค์กร---”

ปัง!

ทันใดนั้น เสียงปืนดังเพียงครั้งเดียว เลือดสีแดงสดกระเซ็นบนโต๊ะไม้โอ๊ก ไซรัสไม่แม้แต่จะกระพริบตา เขาค้อย ๆ วางปืนในมือลง

“ฉันไม่ต้องการคนที่รักษาผลประโยชน์ขององค์กรด้วยการขายให้ศัตรู” เสียงของเขาเยือกเย็นจนเหมือนคำพิพากษา

“ใครมีปัญหากับการกลับมาของฉัน ลุกขึ้นตอนนี้ ฉันจะให้โอกาสพูดครั้งสุดท้าย”

หลังสิ้นคำนั้น ความเงียบกลืนกินพื้นที่ทั้งห้อง ไม่มีใครแม้แต่ขยับ มีเพียงเสียงลมหายใจหนัก ๆ กับเหงื่อที่ไหลจากขมับของพวกที่เหลือ ไซรัสจึงวางปืนลง แล้วพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“ตั้งแต่วันนี้ เขตใต้ต้องกลับมาอยู่ภายใต้คำสั่งของฉัน”

คราวนี้กลายเป็นศรันที่ก้าวขึ้นข้างหน้า ก่อนประกาศเสียงกร้าว

“คนที่ไม่ยอมรับ เราจะถือว่าเป็นศัตรู!”

หลังจากสิ้นเสียงของเขา เสียงปรบมือพลันดังขึ้นอย่างไม่กล้าไม่เต็มใจ ก่อนจะกลายเป็นเสียงพร้อมเพรียงในที่สุด ไซรัสมองภาพนั้นอย่างนิ่งสงบ

ในใจรู้ดีว่านี่ไม่ใช่ความจงรักภักดี แต่มันคือความกลัว

แต่สำหรับตอนนี้ ความกลัวก็ล้วนเป็นเครื่องมือที่ดีที่สุดสำรับเขา