บทที่ 48 [1/2]

สองสัปดาห์ผ่านไป...

สายลมอ่อน ๆ พาพัดราวกับต้องการปลอบหัวใจที่ไม่สงบของเซเรน่า แต่สำหรับหญิงสาวแล้ว ความเงียบสงบในคฤหาสน์ของบิดากลับกลายเป็นสิ่งที่กดทับทุกลมหายใจของเธอแทน

ตั้งแต่วันที่กลับมาถึงเขตเหนือ ก็ผ่านมานับสองสัปดาห์ วันที่วศินผู้เป็นบิดาโผเข้ากอดเธอแน่นจนแทบหายใจไม่ออก ร่างสูงใหญ่ของชายที่เธอเคยเห็นว่าเข้มแข็งที่สุด กลับสั่นสะท้านน้ำตาของเขาไหลออกมาโดยไม่อายใคร

เป็นครั้งแรกในชีวิตหลังเข้ามาอยู่ในร่างของเซเรน่า ที่เธอเห็นบิดาผู้ยิ่งใหญ่คนนั้นร้องไห้ต่อหน้าเธอ…

“พ่อคิดว่าจะไม่ได้เจอลูกอีกแล้ว เซเรน่า”

เสียงของวศินแหบพร่า มือหนาลูบผมเธอเบา ๆ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

“พ่อเฝ้าภาวนาทุกคืนให้ลูกปลอดภัย แล้ววันนี้สวรรค์ก็เมตตา วันที่ลูกกลับมาสู่อ้อมอกของพ่ออย่างปลอดภัย”

เซเรน่าจำคำพูดการกระทำที่ห่วงใยและรักใคร่ได้ทุกอิริยาบถ หรือยามที่น้ำตาของเธอเอ่อล้นดวงตาคู่สวย เมื่อถูกอ้อมกอดอันแสนอบอุ่นโอบรัดแน่นแทนคำพูดทั้งหมด

และถัดจากนั้นไม่นาน ธันวา พี่ชายของเธอ ก็เข้ามากอดซ้อนอีกแรง เสียงหัวเราะสั้น ๆ ที่กลั้นสะอื้นไว้ไม่อยู่ดังขึ้นพร้อมคำพูดที่เหมือนบ่นแต่เต็มไปด้วยความคิดถึง

“เธอหายไปไหนมายัยบ้า รู้ไหมว่าทำให้พี่ชายคนนี้กินไม่ได้นอนไม่หลับไปหลายเดือน”

“อย่าหายไปแบบนี้อีกเข้าใจไหม!”

ในวันนั้นเซเรน่าหัวเราะออกมาทั้งน้ำตาแห่งความสุขใจ พร้อมความรู้สึกเหมือนได้กลับบ้านจริง ๆ สาดเข้ามาภายในใจหลังผ่านพายุมาเนิ่นนาน เธอจึงตัดสินใจเล่าเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นให้ทั้งสองฟัง เรื่องที่ถูกไล่ล่าจนเกือบเอาชีวิตไม่รอด เรื่องที่เธอไปหลบภัยในเขตใต้ เรื่องของซิก

แต่ทว่าไม่ได้เล่าเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับไซรัส...

ช่วงสองสัปดาห์หลังจากนั้น ชีวิตของเซเรน่ากลับมาสงบอย่างน่าแปลกใจ ไม่ต้องวิ่งหนีกระสุนหรือเผชิญอันตรายใด ๆ เธอได้พัก ได้ใช้ชีวิตในคฤหาสน์หลังใหญ่ที่อบอุ่น บิดาและพี่ชายแทบไม่ยอมให้เธอทำอะไรเลย ทั้งสองพากันโอ๋เสียจนเธอเริ่มรู้สึกเกรงใจ

ไม่ว่าจะเป็นมื้ออาหาร เสื้อผ้า หรือแม้แต่เรื่องเล็กน้อยอย่างการเดินออกนอกเขตคฤหาสน์ ก็มีคนคอยติดตามเธออยู่เสมอ

แต่ทั้งหมดนั้นไม่ได้ทำให้เธอลืมเขาได้เลย…

ไม่ว่าจะเป็นยามเช้าเมื่อแสงแดดลอดผ่านม่าน หรือยามค่ำเมื่อเสียงฝนตกกระทบหลังคา ทุกภาพในหัวกลับวนเวียนอยู่ที่รอยยิ้มเย็นชาแฝงความอบอุ่นของไซรัส

สองอาทิตย์ที่ไม่มีข้อความ ไม่มีข่าว ไม่มีแม้แต่เงาของเขา

เซเรน่ารู้ดีว่าเขาอาจจงใจทำแบบนั้น เพื่อให้เธอไม่ต้องพะวงถึงเขา แต่หัวใจดวงน้อย ๆ มันไม่ยอมเข้าใจตามเหตุผลเลยแม้แต่น้อย

เธอมักยืนอยู่ที่ระเบียงยามค่ำ มองไปทางทิศใต้ในความเงียบ

ไซรัส...นายปลอดภัยดีใช่ไหม

นายกำลังคิดถึงฉันอยู่หรือเปล่า...

ส่วนศรันมือขวาของไซรัสที่เดินทางมาพร้อมเธอ ยังคงวนเวียนอยู่ในคฤหาสน์แห่งนี้ไม่ห่าง เขาทำหน้าที่อย่างเคร่งครัดและดูแลเธออย่างดี แต่บางครั้งก็ดีเกินไปจนเซเรน่าเองก็รู้สึกเกรงใจ

ศรันยังคงเป็นคนพูดน้อย แต่ท่าทีเขาสุภาพ อ่อนโยน และให้เกียรติเธอเสมอ เขาจัดการทุกอย่างแทนเธอ ตั้งแต่การจัดคนดูแล การส่งข่าวภายในเมือง ไปจนถึงเรื่องเล็ก ๆ อย่างการสั่งอาหารที่เธอชอบ

เธอรู้ว่าทั้งหมดนั่นเป็นคำสั่งของไซรัส และคำพูดของเขาก็ช่วยยืนยันคำตอบนั้น

“บอสสั่งไว้ให้ผมดูแลนายหญิงทุกเรื่องครับ”

ศรันเคยพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่สายตาที่มองเธอนั้นมีความเคารพ

“ผมมีวันขัดคำสั่งนายตัวเอง และนายหญิงเองก็เป็นผู้มีพระคุณของผมเช่นกัน”

แต่ทว่าในสายตาของคนอื่น โดยเฉพาะธันวาพี่ชายของเธอ เขาไม่เคยไว้ใจศรันเลยแม้แต่น้อย ทุกครั้งที่ทั้งสองเผชิญหน้ากัน อากาศรอบตัวก็มักจะเย็นลงในทันที จนเซเรน่ารู้สึกเสียวสันหลังวูบ

“คนของเขตใต้ ไม่ว่าใครก็ไว้ใจไม่ได้ง่าย ๆ” ธันวาเคยพูดตรง ๆ

“โดยเฉพาะคนที่หน้าไหว้หลังหลอก มักมีมีดซ่อนด้านหลังเสมอ”

เซเรน่าเข้าใจความระแวงนั้นดี เธอไม่โกรธพี่ชาย เพราะมันเป็นธรรมดาของโลกที่เต็มไปด้วยอำนาจและการหักหลัง แต่เธอก็พยายามอธิบายเพราะไม่อยากให้เกิดการกระทบกระทั่งกันลับหลังของเธอ

“พี่คะ เขาไม่เหมือนคนอื่น ศรันเป็นคนดี เขาเคยช่วยชีวิตและดูแลฉันมาตลอดตอนที่อยู่เขตใต้”

“ฉันเชื่อใจเขา”

ธันวาไม่ได้ตอบทันที เพียงสบตาเธอนิ่ง ก่อนจะถอนหายใจ

“เพราะเธอพูดแบบนั้น ฉันถึงยอมปล่อยให้มันอยู่ในคฤหาสน์นี้ได้ แต่ถ้ามีอะไรผิดปกติ ฉันจะไม่ลังเล”

เซเรน่าพยักหน้าเบา ๆ เธอเข้าใจทุกคำที่พี่ชายพูด แต่ในใจลึก ๆ เธอกลับเชื่อมั่นในศรันอย่างประหลาด ไม่ใช่เพราะเขาเป็นคนของไซรัสเท่านั้น แต่เพราะตลอดเวลาที่อยู่ด้วยกัน เธอเห็นความซื่อสัตย์ในสายตาของชายคนนั้นอย่างแท้จริง