บทที่ 48 [2/2]

ปัจจุบันหลังฝนตกใหม่ ๆ กลิ่นดินชื้นลอยอวลในอากาศ เซเรน่านั่งอยู่บนระเบียงด้านตะวันตกของคฤหาสน์ เธอถือถ้วยชาชาไว้ในมือ แต่ไม่ได้แตะต้องแม้แต่นิด นัยน์ตาคู่สวยจับจ้องท้องฟ้าสีเทาเข้มที่เริ่มเปลี่ยนเป็นส้มอ่อนยามอาทิตย์ตก

“นายหญิงครับ วันนี้อากาศเย็น นั่งตากลมตรงนี้ระวังจะไม่สบาย” ศรันเดินเข้ามาเงียบ ๆ ก่อนจะวางเสื้อคลุมลงบนไหล่เธอ

“ขอบคุณค่ะ ศรัน” เซเรน่าหันมามองเขา พลางคลี่ยิ้ม

เขาพยักหน้ารับ ก่อนจะยืนนิ่งราวกับกำลังรอคำสั่งจากหญิงสาว หลังจากผ่านไปครู่ใหญ่เซเรน่าจึงตัดสินใจทำลายความเงียบลง

“คุณคิดว่าตอนนี้ไซรัสจะเป็นยังไงบ้างคะ” เสียงหวานเอ่ยแผ่วเบาราวกับกำลังพึมพำกับตัวเอง

“เขาไม่ใช่คนที่จะล้มง่าย ๆ หรอกครับ หากตัดสินใจทำอะไรแล้ว อีกไม่นานคงสำเร็จ” ศรันนิ่งไปเล็กน้อย แววตาเข้มมองออกไปไกล แล้วเสริมด้วยน้ำเสียงมั่นคง “ผมเชื่อว่าไม่นาน บอสจะกลับมารับคุณ”

คำพูดนั้นอบอุ่นจนเซเรน่ารู้สึกผ่อนคลายลงเล็กน้อย เธอหันไปสบตาเขา และในแววตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความภักดีจนเธอรู้สึกได้

หลังจากเวลาผ่านไปช่วงกลางดึก ท้องฟ้ามืดสนิท ดวงจันทร์ถูกเมฆบดบังจนเหลือเพียงแสงสลัว สายลมหนาวพัดผ่านยอดไม้ ทำให้ม่านผ้าบนระเบียงกระเพื่อมเบา ๆ

เซเรน่ายังคงนั่งอยู่ที่เดิมหลังศรันขอตัวไปตรวจตรารอบคฤหาสน์ ดวงตาเธอมองเหม่อไปยังความมืดเบื้องหน้า ราวกับคนที่ไม่อาจปล่อยใจให้สงบได้ ทุกคืนหลังจากที่ไม่มีไซรัสมันเงียบเกินไป และหัวใจยังคงคิดถึงใครบางคนจนแทบจะหายใจไม่ออก

“ไซรัส นายจะรู้ไหมว่าฉันคิดถึงแค่ไหน” เสียงกระซิบของเธอเบาเสียจนแทบกลืนไปกับสายลม

เธอยกมือแตะสร้อยสีเงินที่ห้อยอยู่บนคอ ของชิ้นเดียวที่ไซรัสเคยมอบให้ก่อนจากกัน มันเป็นของเรียบง่าย แต่กลับทำให้หัวใจของเธอเต้นระรัว ราวกับเป็นของแทนใจของเขาที่มอบให้

เธอนั่งอยู่นานจนกระทั่งเสียงฝีเท้าหนักแน่นดังขึ้นด้านหลัง ศรันกลับมาในชุดดำสนิท เขาก้าวเข้ามาช้า ๆ ก่อนรายงานด้วยน้ำเสียงเรียบแต่ระมัดระวัง

“ผมตรวจรอบพื้นที่แล้วครับ ไม่มีอะไรผิดปกติ”

“ขอบคุณนะศรัน” เซเรน่าพยักหน้า

“นายหญิง คุณไม่ควรออกมานั่งข้างนอกนาน ๆ แบบนี้ครับ เดี๋ยวจะเป็นหวัดเอา” เขามองเธอครู่หนึ่ง พลางเอ่ยขึ้นอย่างลังเล

“ฉันแค่นอนไม่หลับ” เธอยิ้มบาง ๆ “เวลามองฟ้าแบบนี้ ฉันรู้สึกเหมือนยังอยู่ที่เขตใต้...”

“ยังคิดถึงบอสอยู่สินะครับ” ศรันนิ่งไป แววตาที่มองเธอเต็มไปด้วยบางสิ่งที่เขาไม่กล้าพูด

“ทุกวัน” เซเรน่าหันมาสบตาเขา ยอมรับโดยไม่หลบ

“ผมเข้าใจดีครับ”

ศรันยิ้มจาง ๆ น้ำเสียงเขายังคงอ่อนโยน มันมีทั้งความเคารพและรู้สึกห่วงใยจนเธอรู้สึกได้

ก่อนที่บรรยากาศจะได้ผ่อนคลายไปมากกว่านี้ เสียงฝีเท้าหนึ่งดังขึ้นจากบันไดด้านล่าง พร้อมเสียงเข้มของธันวาที่เรียกชื่อเธอขึ้นมา

“เซเรน่า!”

“อยู่ตรงนี้ค่ะ”

หญิงสาวเอ่ยพลางหันไปเห็นพี่ชายเดินขึ้นมา พร้อมสีหน้าเคร่งเครียดกว่าทุกวัน เขาถือโทรศัพท์ในมือแน่น ก่อนโยนมันลงบนโต๊ะข้างเธอ

“เกิดเรื่องแล้ว”

“อะไรคะ?” เซเรน่าชะงัก

“มีคนรู้แล้วว่าน้องอยู่ที่นี่ ตอนนี้พ่อกำลังประชุมอยู่ในสภาของเขตเหนือ” ธันวาเม้มปากแน่น

“แล้วมันเกี่ยวอะไรกับหนูเหรอคะ”

“เกี่ยวสิ เกี่ยวเต็ม ๆ เลยล่ะน้องสาวคนสวย เธอกลายเป็นคนทรยศของเขตเหนือ และต้องถูกกำจัด” เขากำมือแน่น

“อะไรนะ! กะ...กำจัดงั้นเหรอ” นัยน์ตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความตกใจ

“มีคนปล่อยข่าวลือว่าน้องขายความลับให้เขตใต้ และยังเป็นคนของไซรัส นัว”

“ความลับบ้าอะไรคะ หนูจะไปรู้ความลับอะไรนั่นได้ยังไง”

“เพราะน้องเคยเป็นภรรยาของไอ้ภาคิน เลยมีข่าวลือว่าน้องต้องการแก้แค้นที่เขาหย่ากับเธอ แล้วยังรักผู้หญิงคนอื่น เลยจะทำลายชีวิตของเขารวมถึงเขตเหนือทั้งหมด ด้วยการเสนอตัวและขายข้อมูลให้หัวหน้าเขตอย่างไซรัส”

“เรื่องบ้าอะไรเนี่ย หนูเป็นขอคนหย่าหมอนั่นด้วยซ้ำ จะไปทำแบบนั้นได้ยังไง” เซเรน่าถอนหายใจ

“ตอนนี้น้องอย่าพึ่งออกไปไหน เดี๋ยวพี่กับพ่อจะจัดการเรื่องนี้เอง เข้าใจไหม” ใบหน้าของธันวาจริงจัง

“เข้าใจแล้วค่ะ”

“เด็กดี”

มือหนาลูบกลุ่มผมนุ่มของน้องสาว ก่อนจะรีบเดินออกไปจัดการเรื่องที่ต้องทำ ปล่อยให้เซเรน่ายืนกุมขมับด้วยความเคร่งเครียด ทั้งที่คิดว่าปลอดภัยแล้วแท้ ๆ แต่ตอนนี้กลับจะถูกกำจัดทิ้งด้วยสาเหตุแค่ข่าวโคมลอย แม้ว่าเธอจะไปเขตใต้จริง ๆ แต่ไม่ใช่เพราะอาจขายข้อมูลหรือเสนอตัวให้ไซรัส

แต่ฉันโดนตามล่าจนต้องไปพัวพันกับเรื่องบ้า ๆ นี้ต่างหาก!