บทที่ 49 [1/2]

เสียงฝนที่เพิ่งหยุดตกทิ้งไว้เพียงละอองเย็นชื้นในอากาศ แต่ภายในหัวใจของเซเรน่ากลับเดือดพล่านยิ่งกว่านั้น เธอนั่งนิ่งอยู่กลางห้องโถงใหญ่ มือขาวเรียวสั่นเทาเมื่อกำโทรศัพท์ที่พี่ชายโยนไว้เมื่อครู่แน่น ข้างในคือข้อความและข่าวลือที่แพร่ไปทั่วเครือข่ายของเขตเหนืออย่างรวดเร็ว

“ลูกสาวเพียงคนเดียวของวศิน มหาเศรษฐีทรงอิทธิพลทรยศต่อเขตเหนือ แอบขายข้อมูลให้เขตใต้!”

“ตอนนี้เธอกลับมาแล้ว ถูกส่งกลับมาเพื่อจารกรรมและสืบข้อมูล!”

คำเหล่านั้นเหมือนมีดคมกริบที่กรีดลงกลางอกของเธอช้า ๆ ทุกถ้อยคำคือการประหารชื่อเสียงและศักดิ์ศรีของเธออย่างเลือดเย็น ศรันยืนอยู่ห่างออกไปไม่กี่ก้าว ใบหน้าเคร่งขรึมของชายหนุ่มเงียบงัน ดวงตาคมเข้มไหววูบเมื่อเห็นสีหน้าเธอที่ซีดเผือดลงทุกขณะ เขาเอ่ยขึ้นเสียงเบาแต่หนักแน่น

“นายหญิงครับ ผมขอให้คุณอยู่แต่ในห้อง อย่าออกไปไหน”

“ศรัน…” เซเรน่าเงยหน้าขึ้น ดวงตาคู่สวยสั่นระริก “ฉันไม่เข้าใจเลย ทำไมเรื่องแบบนี้ถึงเกิดขึ้น ทั้งที่ฉันไม่เคยทำอะไรผิด”

“ข่าวลือในโลกของอำนาจ มันไม่จำเป็นต้องมีความจริงหรอกครับ” ศรันตอบเรียบ ๆ “มีเพียงคนที่ได้ประโยชน์เท่านั้นที่อยู่เบื้องหลัง”

“คุณหมายถึง...”

“ผมยังไม่แน่ใจ แต่ผมจะหาว่าใครเป็นคนปล่อยข่าวนี้ให้ได้ ตอนนี้ทุกอย่างต้องระวัง แม้แต่คนในคฤหาสน์นี้เอง” เขาพูดช้า ๆ สายตาคมวาบราวกับนักล่า

คำพูดนั้นทำให้หัวใจของเซเรน่ากระตุกวูบ

ใช่...ในคฤหาสน์นี้ไม่ใช่ทุกคนที่จะภักดีต่อพ่อของเธออย่างแท้จริง

ไม่นานนัก ธันวากลับเข้ามา สีหน้าเคร่งเครียดยิ่งกว่าเดิม

“พ่อยังประชุมอยู่กับสภา แต่สถานการณ์ไม่ดีเลย มีคนเรียกร้องให้สอบสวนเรื่องของเธออย่างเป็นทางการ”

“สอบสวน?” เซเรน่าทวนเสียง “หมายถึง...”

“หมายถึงอาจต้องกักตัวเธอไว้ชั่วคราว จนกว่าจะพิสูจน์ได้ว่าเธอไม่ใช่สปายของเขตใต้”

“ถ้ามีใครคิดจะจับตัวนายหญิงไป ผมจะไม่ยอมให้ใครแตะต้องเธอแม้แต่นิ้วเดียว” ศรันขยับเข้ามาข้างหน้าโดยสัญชาตญาณ เสียงของเขาเย็นเฉียบจนแม้แต่ธันวายังชะงัก

“อย่าลืมว่านี่คือเขตเหนือ ไม่ใช่เขตใต้ของนาย!” ธันวาขึ้นเสียง

“และผมไม่ลืมว่ากำลังปกป้องคนของนายเหนือหัวของผม”

ศรันตอบกลับด้วยน้ำเสียงนิ่งราบ แต่แฝงแรงกดดันที่ทำให้ทั้งห้องเงียบลง สายตาของชายทั้งสองประสานกัน หนึ่งคือพี่ชายผู้ระแวดระวัง หนึ่งคือมือขวาผู้ภักดีต่อหัวหน้าอีกฝั่ง และตรงกลางคือเซเรน่าผู้กำลังถูกแรงระหว่างสองขั้วอำนาจฉีกออกทีละน้อย

“พอเถอะค่ะ อย่าทะเลาะกันเลย ฉันไม่อยากให้พวกคุณต้องมาขัดแย้งเพราะเรื่องของฉัน” เธอสูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง ก่อนที่ธันวาหันมามองน้องสาว สีหน้าของเขาอ่อนลง แต่แฝงด้วยความเป็นห่วง

“พี่ไม่ได้อยากทะเลาะ แต่ตอนนี้มันอันตรายเกินไป มีคนจับตาเราอยู่ตลอดเวลา พ่อเองก็กำลังถูกกดดันให้เลือกข้าง ถ้าไม่รีบเคลื่อนไหวอาจเสียเธอไปอีกครั้ง”

“แล้วพ่อจะทำยังไงคะ”

“พ่อกำลังพยายามต่อรองกับสภา ให้เลื่อนการสอบสวนออกไปก่อน แต่ก็ไม่รู้จะได้ผลไหม”

ความเงียบอึดอัดปกคลุมทั่วห้อง มีเพียงเสียงลมหนาวลอดผ่านบานหน้าต่างดังฮือเบา ๆ

“ถ้าสถานการณ์เลวร้ายลงจริง ๆ ผมจะพาคุณออกไปจากที่นี่ครับ นายหญิง” ศรันเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นในที่สุด

“ไม่ได้!” ธันวาหันขวับ “ถ้าเธอหนีไป มันจะยิ่งเป็นหลักฐานยืนยันว่าเธอมีความผิด และฉันไม่มีวันปล่อยให้น้องสาวของฉันไปกับนาย”

“แต่ถ้าอยู่ต่อแล้วถูกจับล่ะครับ? คุณคิดว่าพวกนั้นจะปล่อยให้เธอมีชีวิตอยู่งั้นเหรอ” ศรันโต้กลับทันที น้ำเสียงเริ่มมีแววกร้าว

“หยุด! ฉันขอเวลาคิดหน่อยได้ไหมคะ”

เซเรน่าเอ่ยพลางยกมือห้ามทั้งสองไว้ก่อนที่สถานการณ์จะลุกลาม

“ขอโทษครับนายหญิง”

ชายหนุ่มทั้งคู่มองเธอเงียบ ๆ ก่อนจะพยักหน้า หลังจากนั้นธันวาจึงเดินออกจากห้อง ทิ้งให้บรรยากาศเหลือเพียงเธอกับศรันอีกครั้ง หญิงสาวยืนเงียบอยู่นาน ก่อนจะเอ่ยขึ้นเบา ๆ

“ฉันจะทำยังไงดี”

“ผมจะจัดการเองครับ คุณไม่ต้องพูดอะไรกับใคร ไม่ต้องออกไปไหน ผมจะหาต้นตอของข่าวนี้ให้ได้” ศรันตอบโดยไม่ลังเล เพราะรู้ดีว่าเขาต้องปกป้องหัวใจของผู้เป็นนาย

เซเรน่ามองชายหนุ่มตรงหน้า ความนิ่งเยือกเย็นในสายตานั้นบ่งบอกถึงความมุ่งมั่นอย่างแท้จริง แต่เธอไม่อยากให้เขาต้องมาลำบากเรื่องนี้ เพราะมันจะกระทบถึงไซรัสเป็นแน่

“ไม่เป็นไร เดี๋ยวฉันจัดการเอง”

“เข้าใจแล้วครับ แต่ตราบใดที่ยังมีลมหายใจ ผมจะไม่ยอมให้ใครแตะต้องนายหญิง”

เสียงนั้นหนักแน่น ก่อนที่ศรันจะค้อมศีรษะแล้วเดินออกไปทางประตู ทิ้งให้เซเรน่ายืนมองตามหลังเขา ในเมื่อไว้ใจให้เขาทำงานนี้แล้ว ศรันไม่มีวันทำให้เจ้านายผิดหวังเป็นแน่