ตอนที่ 2 จำยอม [100%]

หนึ่งอาทิตย์ต่อมา

หลังจากผ่านเรื่องร้ายๆ ก็ยังมีข่าวดีให้ชื่นใจบ้าง ตอนนี้เพจร้าน Aerin Nails ถูกแพลตฟอร์มดันขึ้นฟีดจนกลายเป็นไวรัลทั่วอินเทอร์เน็ต

ด้วยรูปร่างหน้าตาสะสวย ฝีปากในการเรียกลูกค้า และฝีมือของช่างทำเล็บประณีต ทำให้มีคนจับจองเข้ามาทำเล็บที่ร้านของเธอ คิวยาวยันสิ้นปีหน้า ซึ่งนั้นทำให้ช่วงนี้แอรินหัวหมุนจนลืมเรื่องร้ายๆ ที่ผ่านมา

กรุ๊งกริ๊งๆๆ

เสียงเปิดประตูกระทบโมบายกระดิ่ง ดังเตือนให้เจ้าของร้านหน้าสวยที่กำลังตั้งใจคิดบัญชีของร้าน หันมาสนใจโดยอัตโนมัติ

ร่างบางในชุดกางเกงยีนขายาวกับเสื้อเกาะอกสีขาว ผมยาวน้ำตาลดัดเป็นลอนยาวถึงกลางหลัง เธอสวมแว่นกันแดดสีดำ มือขวาสะพายกระเป๋าข้างแบรนด์เนมใบหรูสีดำ

“ปิ่น”

หญิงสาวฉีกยิ้มกว้าง ละทิ้งงานที่ยังคงค้างอยู่เต็มโต๊ะ เดินมาหาเพื่อนสาวด้วยความดีใจ

“ฉันสวยอะดิ” พูดพร้อมกับถอดแว่นตาออก เผยให้เห็นเจ้าของดวงตากลมที่ตอนนี้ใบหน้าของเธอสดใสขึ้นมาก พอเห็นดังนั้นแอรินก็พอจะเบาใจเหมือนกัน

ถึงการเปลี่ยนแปลงจะใช้เวลาเพียงแค่อาทิตย์เดียว แต่ปิ่นก็ปรับตัวได้ทัน เธอไม่ได้อาลัยอาวรณ์หรืออยากกลับไปคบกับภวินท์เลยแม้แต่น้อย แค่รู้วีรกรรมแต่ละอย่างของอดีตคู่หมั้นที่เหยื่อพากับผุดขึ้นมาแฉ เธอก็พลันอยากเข้าวัดทำบุญล้างซวยใจจะขาด

“จ้ะ แม่คนสวย” แอรินบึนปากใส่ด้วยความหมั่นไส้ ก่อนจะหัวเราะขำเมื่อเพื่อนสาวยักไหล่ไม่ปฏิเสธ

“อยู่แล้วค่ะ ว่าแต่ทำงานจนลืมเพื่อนเลยนะคะคุณแอริน” ปิ่นเน้นคำว่าลืมเพื่อน แอรินส่ายหน้า ก่อนที่ทั้งคู่จะเดินไปนั่งโซฟาหนังสีดำสำหรับไว้รับแขก

ก็อย่างที่ปิ่นพูดมา ช่วงนี้เธอทำงานหัวเป็นเกลียวตัวเป็นน็อต แทบจะไม่มีเวลาได้ติดต่อเพื่อนรักอย่างปิ่นหรือมิกกิเลย จนปิ่นอดใจรอเจอเพื่อนไม่ไหว ต้องเป็นฝ่ายมาหาแอรินเสียเอง

“อืม โชคดีนะที่คลิปทำเล็บของร้านกำลังเป็นไวรัล ลูกค้าก็เลยแห่กันเข้ามาจองทำเล็บที่ร้านไม่มีวันว่างเลยล่ะ” แอรินส่งยิ้มบาง ก่อนจะเดินไปเอาน้ำเย็นมาเสิร์ฟผู้มาเยือนที่โซฟา

“แล้วนี่หลานฉันอยู่ไหน” ปิ่นถามพร้อมกับมองหาเจ้าตัวน้อยไปด้วย ในร้านทำเล็บตอนนี้มีเพียงพนักงานที่กำลังง่วนกับการเก็บร้าน

“อยู่กับพี่เพ็ญด้านบนน่ะ” เธอตอบ

“ดีแล้วล่ะ ที่จ้างพี่เลี้ยงมาช่วยดูลูกน่ะ” ปิ่นพูดพร้อมกับยกน้ำขึ้นดื่มดับกระหาย พลางกวาดตามองดูบรรยากาศร้านของเพื่อนไปด้วย

“แล้วแกโอเคขึ้นแล้วใช่ไหม?” แอรินเอ่ยถามพร้อมกับเอื้อมมือไปจับมือบางของเพื่อนสนิท

“เรื่องแค่นี้เอง ว่าแต่แกเถอะ เล่าให้ฉันได้ไหมว่ามันเกิดอะไรขึ้นวันนั้น” ปิ่นถามกลับ เธอเองก็อยากรู้ว่าวันนั้นมันเกิดอะไรขึ้นจากปากสนิทเอง

แอรินถอนหายใจ พยายามควบคุมน้ำเสียงตัวเองไม่เองไม่ให้สั่น เธอเล่าเหตุการณ์เมื่อวันนั้นจนหมด ขณะที่คนฟังได้แต่ขมวดคิ้วตั้งใจฟังโดยไม่มีขัดแม้แต่นิดเดียว

“ไอ้เลว” ปิ่นกดเสียงต่ำ ขอบคุณในความโชคดีที่ไม่ถลำลึกแต่งงานกับไอ้นรกนั่น

“เรื่องมันแล้วไปแล้ว ฉันว่าเราอย่าพูดถึงเลยดีกว่า” แอรินบอกเพราะไม่อยากให้เพื่อนคิดมาก ซึ่งปิ่นก็พยักหน้าอย่างเห็นด้วย

“ฉันจะไม่พูดถึงมันแล้ว แต่ขออย่างเดียว อย่าได้เจอกันอีกเลยชาตินี้” ปิ่นสบถ แอรินส่ายหน้าไปมาเบาๆ เอ็นดูในความใจเด็ดของปิ่น

“แล้ววันนี้ที่มาหาได้ แถมยังแต่งตัวสวยขนาดนี้ มีเจตนาอะไรจ๊ะ” แอรินเอ่ยแซวด้วยความรู้ทัน ก็ปิ่นเล่นแต่งหน้าจัดเต็มขนาดนี้แล้ว ถ้าจะบอกว่ามาหาเธออย่างเดียวก็คงไม่ใช่

“หึหึ ก็จะชวนเพื่อนไปเปิดหูเปิดตาสักหน่อย แกไปกับฉันนะ” ปิ่นหัวเราะในลำคอ นี่สินะที่เขาบอกว่าคบกันมานาน แค่อ้าปากก็เห็นลิ้นไก่แล้ว

“แต่...”

“ห้ามปฏิเสธเด็ดขาด ไปเถอะนะๆ ...นานๆ ที เราไม่ได้เที่ยวกันตั้งนานแล้วด้วย” ปิ่นพูดพร้อมส่งสายตาออดอ้อน ซึ่งนั่นก็เพียงพอทำให้แอรินใจอ่อนยวบ

นึกถึงสมัยตอนเรียนมหาลัยที่เธอ ปิ่น และมิกกิ ออกเที่ยวยามสุดสัปดาห์ ด้วยความที่ว่าร้านเหล้าอยู่ติดกับมหาลัยและเจ้าของร้านก็เป็นของรุ่นพี่ที่รู้จัก ทำให้พวกเธอทั้งสามกลายเป็นลูกค้าประจำโดยปริยาย

“ไปร้านพี่เจียเหรอ?” แอรินเอ่ยถามเพราะคิดว่าเพื่อนน่าจะชวนไปร้านนี้

“ไม่ค่ะ วันนี้ฉันจะพาแกไปเปย์ผู้ ฉันจะพาแกไปเที่ยวบาร์โฮสต์ หึหึ”

ปิ่นพูดพร้อมกับทำหน้าเจ้าเล่ห์ ขณะที่แอรินได้แต่ทำสีหน้าแปลกใจแต่ก็ไม่ขัดใจ ในเมื่อเธอเองก็อยากลองไปเที่ยวที่แบบนั้นดูสักครั้งหนึ่งเหมือนกัน