ศัตรูเต็มจวน

เฟิ่งเสี่ยวอิงอดีตพนักงานร้านขนมที่ตอนนี้ติดอยู่ในร่างซูซินอวี่ นางร้ายในนิยายย้อนยุค ลืมตาขึ้นพร้อมความเหนื่อยล้าเต็มสองบ่า

'นี่มันโลกบ้าอะไรกันเนี่ย คู่หมั้นไม่รัก นางเอกก็เกลียด พ่อก็เหมือนคนแปลกหน้า ดีหน่อยที่นางเอกแต่งงานไปใช้ชีวิตของนางตั้งแต่ต้นเรื่องและกล่าวถึงชีวิตของนางไปแล้ว'

'เนื้อเรื่องที่ไม่ได้กล่าวถึงอีกก็คือคนที่เหลือเหล่านี้สินะ'

นางถอนหายใจ เดินไปที่โต๊ะไม้เรียบง่าย ทันทีที่หยิบถ้วยน้ำชาในห้องขึ้นมา กลิ่นแปลกจาง ๆ ลอยแตะจมูก

นางชะงักมือทันที

'กลิ่นนี้ เหมือนยานอนหลับที่ข้าเคยผสมให้ลูกค้าคนพิเศษตอนไปทำงานในร้านเหล้าเลยนี่นา'

นางขมวดคิ้ว กวาดตามองรอบห้องอย่างระมัดระวัง 

ทันใดนั้น เสียงประตูเลื่อนเบา ๆ ก็ดังขึ้น พร้อมร่างบางของสาวใช้หน้าตาน่ารัก เดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มอ่อนหวาน

"คุณหนูตื่นแล้วหรือเจ้าคะ ข้าน้อยชื่อเสี่ยวจู เป็นบ่าวรับใช้จากเรือนของคุณหนูรองส่งให้มาดูแลเจ้าค่ะ"

นางยกยิ้มหวานพลางจัดผ้านวมให้

คำว่า คุณหนูรองสะดุดหูซูซินอวี่ทันที

คุณหนูรอง หรือ ซูซินเยว่ คือน้องสาวต่างมารดาของซูซินอวี่ สตรีผู้สูงส่ง เรียบร้อย สุภาพนอบน้อมในสายตาคนทั่วไป แต่ในนิยายกลับมีเบื้องหลังร้ายลึก เป็นสตรีที่ซ่อนเข็มพิษไว้ใต้รอยยิ้มเสมอ

"เสี่ยวจูใช่หรือไม่"

 ซูซินอวี่ยิ้มบาง

 "เจ้าบอกข้าอีกทีว่าใครส่งเจ้ามา"

"คุณหนูรองเจ้าค่ะ"

 เสียงใสตอบเร็วเกินไปเล็กน้อย ก่อนจะก้มหน้าหลบตา ซูซินอวี่มองอีกฝ่ายราวกำลังสังเกตลูกค้าโกหกในร้าน  แค่กิริยาบิดเบือนแววตาไม่มั่นคงก็จับพิรุธได้ทันที

แต่ยังไม่ทันจะได้พูดอะไร เสียงฝีเท้าเร็ว ๆ และเสียงแหลมสูงก็ดังขึ้นหน้าห้อง

"พี่หญิง ได้ข่าวว่าท่านตายไปแล้วแท้ ๆ ยังมีหน้าอยู่ให้คนทั้งจวนหัวเราะอีกหรือ"

ประตูเปิดผาง สตรีในชุดสีชมพูอ่อนแต่งกายประณีตเดินเข้ามา แววตาเหยียดหยามอย่างเปิดเผย

ซูซินเยว่ น้องสาวต่างมารดา ผู้ที่ในนิยายเป็นนางรองแต่จิตใจร้ายลึกพอ ๆ กับนางร้าย

"เจ้าเข้ามาในห้องข้า จะไม่ขออนุญาตหน่อยหรือ"

ซูซินอวี่หรี่ตา ยิ้มเย็นขณะนั่งจิบชาเบา ๆ

ซูซินเยว่เลิกคิ้ว นางคงไม่ชินกับการที่พี่สาวที่เคยปากร้ายและอารมณ์ร้อน พูดกลับอย่างใจเย็นเช่นนี้

"ข้าก็แค่มาเยี่ยมคนป่วย พี่หญิงอย่าเครียดนักเลย"

นางตอบยกยิ้มแผ่ว แต่มือที่จับพัดนั้นบิดแน่น

ซูซินอวี่ไม่ตอบ ยกชาในมือขึ้นจิบอีกคำแล้วพูดเสียงเรียบ

"ชานี่มีกลิ่นแปลก ๆ เจ้าเคยชิมหรือไม่"

ซูซินเยว่ชะงักวูบ

 "ชะ...ชิม"

"บางที อาจมีคนอยากให้ข้าหลับไปอีกครั้งก็ได้นะ" 

เสียงนางเบาหวิว แต่เต็มไปด้วยความนัย บรรยากาศตึงเครียดจนเสี่ยวจูรีบก้มหน้าลงแทบจะกราบพื้น

ขณะที่น้องสาวกำลังจะพูดอะไรอีก เสียงทุ้มเย็นของบุรุษวัยกลางคนก็ดังขึ้นนอกประตู

"อวี่เอ๋อร์ บ่าวพูดไปทั่วจวนว่าเจ้ายังไม่ตายงั้นหรือ"

นางหันไปตามเสียง เห็นบุรุษคนหนึ่งยืนอยู่ในชุดขุนนาง รูปร่างสูงใหญ่ ใบหน้าเรียบเฉย ซูชิ่งอัน แม่ทัพใหญ่แห่งแคว้นและเป็นบิดาโดยสายเลือดของนางในร่างนี้

แต่สิ่งที่ทำให้นางจุกอกยิ่งกว่า คือแววตาเขา เย็นชาไร้ความดีใจเหมือนการที่ลูกสาวรอดตายคือเรื่องน่ารำคาญ

"นับว่าเจ้ายังดวงแข็งที่มีชีวิตอยู่รอดมาได้"

 เขากล่าวเสียงต่ำ ก่อนหันหลังเดินจากไปโดยไม่แม้แต่จะก้าวเข้ามาในห้อง

ซูซินอวี่กำถ้วยชาในมือแน่น

โลกบ้าอะไรเนี่ย พ่อก็เหมือนก้อนหินแข็ง ๆ น้องสาวก็เหมือนงูพิษ สาวใช้ก็ไม่รู้เชื่อใจได้หรือไม่

แต่นางไม่ได้หวั่นไหวเหมือนซูซินอวี่คนเก่าที่เคยมีปมในใจอีกแล้ว

นางหลับตา สูดลมหายใจเข้า แล้วลืมตาขึ้นอย่างแน่วแน่

'ในเมื่อฟ้าส่งข้ามาในร่างนี้ ศัตรูเต็มจวนก็ช่างเถอะ ขนมไข่ยังทำให้คนติดใจได้ นับประสาอะไรกับนางร้ายที่มาจากโลกอนาคตอย่างข้า'

หลังจากที่ได้เผชิญกับความเย็นชาของผู้เป็นบิดา และการจู่โจมทางวาจาจากน้องสาวอย่างซูซินเยว่ บรรยากาศในจวนตระกูลซูก็ชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ ว่าไม่ต้อนรับการฟื้นคืนชีพของนางเลยแม้แต่น้อย

ยิ่งนางฟื้นจากความตายด้วยสายตาและท่าทางที่เปลี่ยนไป นางกลายเป็นสตรีที่มีท่าทางสบายไม่แยแสต่อคำพูดและการกระทำของผู้ใด ผู้คนในจวนยิ่งรู้สึกว่าคุณหนูใหญ่เลอะเลือนไปแล้ว

คนแรกคือ ซูซินเยว่

นางเป็นบุตรสาวของอนุภรรยาที่ฉลาดล้ำลึก มารดาของนางคือ ฉินซื่อ ซึ่งถึงจะเป็นอนุ แต่กลับได้รับความรักจากท่านแม่ทัพซูมากกว่าใคร

ซูซินเยว่ภายนอกดูอ่อนโยน เรียบร้อย พูดเพราะยิ่งกว่าสตรีในวังหลวง แต่ภายในนั้นเปี่ยมไปด้วยไฟริษยา

นางเกลียดซูซินอวี่เงียบ ๆ มาตลอด เพราะนางเกิดจากภรรยาเอก ได้ตำแหน่งสูงกว่า ได้ร่วมงานสำคัญกับชนชั้นสูงอยู่ไม่ขาดในฐานะคุณหนูใหญ่ บุตรีเอกของท่านแม่ทัพซูชิ่งอันผู้มีพระคุณต่อแคว้น ได้ใกล้ชิดราชวงศ์ มีสหายที่ล้วนแล้วแต่เป็นคุณหนูตระกูลใหญ่ และที่สำคัญได้หมั้นหมายกับหลี่อ๋อง บุรุษสูงศักดิ์ผู้หล่อเหลาและองอาจ

ทั้งที่นางสร้างแต่ปัญหา ทำเรื่องร้ายกาจอย่างโง่งมจนทำให้ชื่อเสียงของจวนมัวหมอง ถึงกระนั้นชาติกำเนิดของนางก็ยังส่งเสริมบารมีมากพอให้นางเหนือกว่าใครต่อใครในเมืองหลวงแห่งนี้

 ในใจซูซินเยว่คิดว่าพี่สาวผู้นี้สมควรถูกลบออกจากตระกูลด้วยซ้ำ

คนต่อมาคือเสี่ยวจู สาวใช้หน้าใสจอมสอดแนม

เสี่ยวจูถูกส่งมาโดยคำสั่งของซูซินเยว่โดยตรง มีหน้าที่คอยจับตาทุกพฤติกรรมของซูซินอวี่ และรายงานความเคลื่อนไหว แต่สิ่งที่นางไม่รู้คือเสี่ยวจูไม่ใช่แค่สายสืบ แต่เด็กสาวผู้นี้เคยเป็นคนรับใช้ในหอของฉินซื่อมาก่อน และถูกฝึกมาให้ทำได้ทุกอย่าง ตั้งแต่ลอบวางยาหรือแม้แต่การปลอมลายมือ

ใบหน้าบริสุทธิ์นั้น เป็นเพียงหน้ากากที่ซ่อนไว้ใต้คำสั่ง แม้แต่ตอนที่ซูซินอวี่บอกเป็นนัยว่าชามีพิษ เสี่ยวจูก็ยังตีหน้าซื่อได้สนิท

คนที่สาม ซูชิ่งอัน บิดาผู้เย็นชา

แม้จะเป็นบิดาแท้ ๆ แต่เขากลับปฏิบัติต่อซูซินอวี่เหมือนสิ่งของไร้ค่า ความจริงแล้ว เขาไม่เคยมองนางเป็นบุตรสาวอย่างแท้จริง นับตั้งแต่ภรรยาเอกคือแม่ของซูซินอวี่ล้มป่วยและเสียชีวิตลง ซูชิ่งอันเริ่มหลงใหลในความเฉียบแหลมของฉินซื่อ และหันเหความโปรดปรานไปทางลูกสาวอีกคนอย่างไม่แยแสบุตรีเอกนับตั้งแต่นั้น

สำหรับเขา ซูซินอวี่คือรอยด่างในเส้นทางอำนาจ และการที่นางยังไม่ตายอาจหมายถึงปัญหาที่จะทำให้ตำแหน่งของเขาสั่นคลอน นางไม่เคยทำตัวดี ๆ ให้เหมาะสมกับจวนแม่ทัพเลย ชอบก่อเรื่องเสื่อมเสียชื่อเสียงไม่เคยเว้น จึงเป็นเหตุให้เขาเพิกเฉยต่อบุตรสาวคนนี้มานาน

ฉินซื่อ อนุภรรยาผู้อ่อนแอแต่คุมจวนอยู่หมัด

นางแทบไม่เคยออกจากเรือนหลัง แต่ทุกการเคลื่อนไหวในจวนล้วนผ่านหูผ่านตานางหมด แม้ไม่มีตำแหน่งภรรยาเอก แต่นางมีทุกอย่างในกำมือ ทั้งหัวใจของสามี อำนาจในจวน และบ่าวไพร่ภายใต้การปกครอง

ตอนที่ซูซินอวี่ฟื้นขึ้นมา ฉินซื่อไม่ได้มาเยี่ยม แต่มีของขวัญเล็ก ๆ ส่งมาให้เป็นเครื่องรางรูปดอกเหมย ภายนอกเหมือนเป็นมงคล แต่ใครจะรู้ว่ามันมีความหมายลึกซึ้งในตระกูลหมายความว่า สตรีผู้นี้ควรอยู่เงียบ ๆ ตลอดไป

บ่าวรับใช้ในจวนแม่ทัพต่างแบ่งพรรคแบ่งพวก

บางคนภักดีต่อฮูหยินใหญ่ผู้ล่วงลับ บางคนภักดีต่อฉินซื่อ บางคนก็กลัวแค่ชื่อของแม่ทัพซู ซูซินอวี่เริ่มสังเกตได้จากการเดินในลานเรือน ว่าบางคนแอบมองนางจากมุมกำแพง บางคนกระซิบกระซาบเมื่อเห็นนางเดินผ่าน และบางคนทำท่าจะเตะก้อนหินให้นางสะดุดล้ม แววตาของบ่าวรับใช้หลายคนมีความอัดอั้น คล้ายอยากทำร้ายนางเป็นการเอาคืน

โลกนี้จึงไม่มีคำว่าปลอดภัยแม้แต่น้อย

'ร่างเก่านี้มีศัตรูรอบด้าน ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมนางถึงตายไปง่าย ๆ แค่ถ้วยชาก็อาจฆ่าได้แล้ว แต่นับจากนี้ข้าจะเป็นผู้เปลี่ยนแปลงจวนนี้เอง'

เมื่อมีศัตรูนางก็ยังมีพันธมิตรถึงแม้จะไม่ค่อยแน่ใจว่าจริงหรือไม่ก็ตาม

แม่นางหลิน เป็นสาวใช้เก่าแก่ของฮูหยินใหญ่

แม่นางหลินเคยรับใช้แม่ของซูซินอวี่มาก่อน นางเป็นหญิงสูงวัยที่ถูกลดชั้นให้ไปดูแลเรือนเก็บของภายหลังการตายของมารดาคุณหนูใหญ่ นางมีใบหน้าซูบซีด ดวงตาเหมือนผ่านเรื่องราวมาไม่น้อย แต่ยังคงสบตาซูซินอวี่อย่างมั่นคงในวันหนึ่ง

"ฮูหยินเคยบอกว่าถ้าคุณหนูมีเรื่องอันใดให้ข้ามอบกล่องนี้ให้"

และนั่นคือกล่องไม้เล็ก ๆ ที่บรรจุผ้าปักลวดลายดอกไม้สวยงามสำหรับเป็นที่ระลึก

แม่นางหลินดูเหมือนเป็นมิตร แต่ยังไม่แน่ใจว่าภักดีต่อนาง หรือภักดีต่อใครอื่นกันแน่

เสี่ยวฝาน เด็กรับใช้ที่ถูกทอดทิ้ง

เสี่ยวฝานเป็นเด็กชายวัยสิบสองปีที่มักถูกไล่ให้ทำงานหนัก พูดติดอ่างเล็กน้อย และมักโดนเสี่ยวจูแกล้งอยู่สม่ำเสมอ แต่วันหนึ่ง ซูซินอวี่กลับพบว่าเด็กคนนี้แอบซ่อนสมุนไพรบางชนิดที่แก้พิษได้ในกระสอบฟาง

เมื่อนางถาม เด็กชายหน้าแดงและพูดตะกุกตะกักว่า

"ข้า...ข้าเห็น...คุณหนูเคยโดนวางยา...แต่ไม่มีใครช่วย ข้าเลย...แอบหามาเผื่อ...ไว้…"

เด็กน้อยคนนี้อาจไม่ฉลาดเฉลียว แต่ความจริงใจและความกลัวในแววตาของเขาทำให้นางเริ่มวางใจ ในบางครั้งความภักดีของคนตัวเล็ก ๆ ก็มีค่ามากกว่าคำพูดหวานหูของพวกขุนนางในท้องพระโรง

พ่อบ้านเกา ผู้ดูแลจวนที่เหมือนหุ่นไม้

ชายชราผู้นี้ทำงานในจวนมาเกือบสามสิบปี ปากหนัก พูดน้อย และไม่เคยแสดงอารมณ์ เขาไม่เอ่ยอ้างฝ่ายใด ไม่อ่อนข้อให้ฉินซื่อ และไม่อ่อนโยนกับคุณหนูคนใดในจวน

แต่วันหนึ่ง เขาเดินผ่านเรือนของซูซินอวี่แล้วหยุดพูดเพียงหนึ่งประโยคสั้น ๆ

"ระวังพัดไม้ไผ่ที่ห้อยบนประตูตะวันตก มันไม่ใช่แค่ของประดับแต่อาจมีบางอย่างซ่อนอยู่"

จากนั้นก็เดินจากไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

คำพูดนั้นทำให้นางเริ่มคิด ว่าผู้เฒ่าคนนี้รู้เห็นอะไรมากกว่าที่แสดงออกหรือไม่

และคนสุดท้ายที่นางจะลืมไม่ได้ คือบุตรสาวบุญธรรมของแม่ทัพซู เป็นเด็กกำพร้าและเป็นหลานสาวแท้ ๆ ของท่านแม่ทัพ นางคือหรูอวี้เซียน

นางเป็นสตรีที่ชอบความสงบ อยู่แต่ในเรือนหลัง ในอดีตนางถูกซูซินอวี่กลั่นแกล้งและเหยียดหยาม นางเคยแสดงความไม่พอใจแต่ก็ไม่อาจทำอะไรได้ วันที่ซูซินอวี่ป่วย นางก็ไม่เคยก้าวย่างเข้ามาในเรือน ไม่เคยโต้ตอบกลับแม้แต่ครั้งเดียว จนดูไม่ออกว่าหรูอวี้เซียนเป็นมิตรหรือว่าศัตรู