นางร้ายสิ้นใจกลายเป็นข้า

กลิ่นขนมอบหอมหวานลอยฟุ้งในอากาศ ผสานเสียงกระทะร้อนที่ดังฉ่า เฟิ่งเสี่ยวอิงพลิกขนมไข่บนเตาอย่างคล่องแคล่ว พลางยิ้มอ่อนโยนให้ลูกค้าเด็กน้อยที่จ้องขนมในมือเธอด้วยแววตาเป็นประกาย

"ขนมไข่ร้อน ๆ มาแล้วจ้า"

เธอเป็นพนักงานร้านขนมธรรมดาในเมืองเล็ก ๆ มีความฝันอีนเรียบง่ายคือเปิดร้านขนมของตัวเอง ไม่เคยคิดฝันว่าโชคชะตาจะเหวี่ยงไปสู่ความตายให้เกิดขึ้นในช่วงชีวิตที่กำลังเต็มเปี่ยมไปด้วยแสงแห่งความหวัง

เพียงแค่ปลายนิ้วแตะสายไฟที่เปียกชื้นหลังร้านหลังฝนตก ฉับพลันก็เกิดแสงเจิดจ้าแสบตา ร่างทั้งร่างถูกดูดกลืนเข้าสู่ความมืด และเสียงสุดท้ายที่ได้ยินก่อนสติจะดับวูบคือเสียงของลูกค้าเรียกชื่อเธออย่างตื่นตระหนก

ใช่แล้ว เธอเสียชีวิตลงจากความซุ่มซ่ามของตัวเอง

เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง โลกทั้งใบก็ไม่ใช่ความคุ้นเคยดั่งเช่นวันวาน

"นางฟื้นแล้ว คุณหนูซินอวี่ยังไม่ตาย!"

ทั้งเสียงหวีดร้องทั้งเสียงโหวกเหวกปะปนความตื่นตะลึงดังลั่นไปทั่วเรือน

เฟิ่งเสี่ยวอิง หรือใครก็ตามที่ควรจะเป็นตอนนี้สะดุ้งสุดตัวลุกพรวดขึ้นจากเตียงด้วยสีหน้าตื่น ๆ ก่อนจะยกมือจับศีรษะที่หนักอึ้งไปด้วยความสับสนและเวียนหัวราวกับถูกฝูงม้าศึกกระหน่ำเหยียบเข้าใส่ไม่ยั้ง

'นี่มันที่ไหนกัน แล้วใครคือ คุณหนูซินอวี่'

ยังไม่ทันตั้งตัวดี เสียงฝีเท้าดังเร่งเร้ามาจากทางเดิน ร่างของสาวใช้ในชุดอาภรณ์โบราณท่าทางตื่นตะลึงพรวดพราดเข้ามาในห้อง ดวงหน้าเผือดสีและเปื้อนคราบน้ำตารีบทรุดตัวลงข้างเตียงพูดเสียงสั่นเครือ

"คุณหนู! ท่านฟื้นแล้วจริง ๆ หรือเจ้าคะ"

เฟิ่งเสี่ยวอิงกะพริบตาปริบ ๆ สลับมองห้องไม้สลักหรูหรา กับร่างตัวเองในชุดสีแดงเข้มลวดลายดอกไม้สีฟ้า แถมน้ำเสียงที่หลุดออกจากริมฝีปากยังแปรเปลี่ยนเป็นโทนหวานนุ่มไพเราะอย่างน่าประหลาด ที่สำคัญคือมือนั้นผอมเรียวยิ่งกว่าตัวจริงในโลกก่อนเสียอีก

"ข้า เป็นใครนะ"

 นางพึมพำกับตัวเองเบา ๆ เสียงที่เปล่งออกมากลับกลายเป็นภาษาโบราณโดยไม่รู้ตัว

สาวใช้สะอึกแล้วร้องไห้โฮออกมา

 "คุณหนู อย่าพูดเช่นนั้นสิเจ้าคะ ท่านคือคุณหนูซูซินอวี่แห่งจวนท่านแม่ทัพ เป็นคู่หมั้นของท่านหลี่อ๋อง แม้ก่อนหน้านี้จะ… เอ่อ…"

สาวรับใช้หยุดคำพูดไว้ตรงนั้นด้วยใบหน้าเหยเกอย่างลำบากใจ

"แม้ก่อนหน้านี้จะตายไปแล้วน่ะรึ"

เฟิ่งเสี่ยวอิงถามต่อให้ พลางเลิกคิ้วอย่างฉงน

สาวใช้ได้ฟังก็เบิกตากว้าง

 "ท่าน… จำได้ด้วยหรือ พวกเราเพิ่งจะขจัดพิษออกจากร่างกายของท่าน ท่านสิ้นใจไปแล้วจริง ๆ ท่านหมอกล่าวยืนยันว่าท่านสิ้นใจแล้ว"

เฟิ่งเสี่ยวอิงอ้าปากหวอ ไม่เพียงแค่ทะลุมิติมาโผล่ในโลกโบราณ หากยังอยู่ในร่างของนางร้ายที่ล่วงลับด้วยยาพิษ แถมฟื้นคืนชีพต่อหน้าคนทั้งเรือนอีกต่างหาก

หญิงสาวหลับตาลงพยายามเรียบเรียงสติ ฉับพลันภาพประหลาดพรั่งพรูเข้ามาในห้วงความคิด เป็นภาพของหญิงสาวในชุดสีแดง ดวงตาเรียวรี คำพูดแหลมคม นี่มันตัวร้ายของนิยายจีนย้อนยุคที่เคยอ่านชัด ๆ

นางชื่อซูซินอวี่ เป็นคู่อาฆาตนางเอกที่ตายตอนต้นเรื่องด้วยน้ำมือของคนที่เกลียดชังนาง ส่วนนางเอกเป็นถึงองค์หญิงผู้สูงส่ง นางอภิเษกสมรสกับองค์ชายต่างแคว้นซึ่งก็คือพระเอกและครองรักกันนิรันดร

เฟิ่งเสี่ยวอิงกลืนน้ำลายอย่างฝืดคอ

'เหตุใดชีวิตใหม่ของข้าต้องเป็นนางร้าย'

เสียงฝีเท้าอีกระลอกดังก้องมาตามทางเดินก่อนที่ประตูจะเปิดออกกว้าง คนกลุ่มใหม่กรูเข้ามา พวกเขาคือบ่าวรับใช้ระดับสูง สีหน้าแสดงถึงความเหลือเชื่อปนหวาดระแวง

และที่หน้าประตู คนที่ก้าวเข้ามาคือบุรุษในอาภรณ์สีม่วงเข้ม ใบหน้าหล่อเหลาไร้ที่ติ แต่สายตาที่มองมานั้นทั้งเย็นชาและแปลกใจ

เขาพูดชัดถ้อยชัดคำ น้ำเสียงเฉียบคมดั่งคมมีดเฉือนลึกไปถึงกระดูก

"เจ้าฟื้นคืนชีพมาเพราะเจตนาร้ายใด ซูซินอวี่"

เฟิ่งเสี่ยวอิงที่ยังมึนงงกับการทะลุมิติกะพริบตาถี่ ก่อนจะหัวเราะแห้ง ๆ แล้วตอบกลับไปว่า

"เอ่อ ข้าแค่อยากกินขนมไข่ ท่านพอจะทราบหรือไม่ว่าแถบนี้มีขายที่ใดบ้าง"

เสียงอื้ออึงรอบตัวจบลง ความเงียบเข้าปกคลุมทั่วห้องทันที

แม้แต่ลมหายใจก็ยังหยุดชะงัก สาวรับใช้ต่างยืนตัวสั่นอยู่มุมห้อง

บุรุษผู้นั้นแผ่รังสีความเย็นเฉียบจนบ่าวรับใช้แทบไม่กล้าสบตา เขาก้าวเท้าเข้ามาใกล้มองนางอย่างจับผิด แววตาคมราวกระบี่กวาดมองตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ราวกับจะมองทะลุเข้าไปถึงจิตวิญญาณของนาง

"ขนมไข่?"

เขาทวนคำเสียงเย็น

เฟิ่งเสี่ยวอิงกระพริบตาปริบ ๆ

'เอาละสิ จะตอบยังไงให้ไม่ดูเป็นคนวิกลจริต'

"ขออภัยเถิด ข้าแค่ฝันถึงตอนเด็ก ข้าชอบกินขนมไข่มาก พอตื่นขึ้นมาก็อดไม่ได้ที่จะคิดถึง"

นางแถไปน้ำขุ่น ๆ พร้อมรอยยิ้มเจื่อน ๆ หวังจะกลบเกลื่อนความแปลกประหลาดของตัวเอง ชวนให้คนฟังเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

หญิงสาวคนหนึ่งด้านหลังเขาหัวเราะเบา ๆ 

"ขนมไข่ คงเป็นอาการหลงเหลือจากพิษกระมังเพคะ ท่านอ๋อง"

ท่านอ๋อง…เช่นนั้นหรือ

เฟิ่งเสี่ยวอิงที่นั่งอยู่บนเตียงหันขวับไปมองอีกฝ่ายเต็มตา พลันภาพจากความทรงจำที่ไม่ใช่ของตนถาโถมเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง

บุรุษตรงหน้านี้คือ หลี่เหวินเจิ้ง ท่านอ๋องผู้อื้อฉาว คู่หมั้นของซูซินอวี่ผู้ไม่เคยเหลียวแลนางแม้เพียงเสี้ยวหนึ่ง และในนิยายต้นฉบับคือคนที่ไม่เคยรักซูซินอวี่แม้แต่น้อย

ในนิยายเรื่องนั้น เขาเย็นชากับนางราวกับนางเป็นอากาศ ทอดทิ้งนางให้ตายอย่างโดดเดี่ยว หลังจากนั้นยังแต่งกับสตรีอีกคนอย่างที่เคยวาดฝันเอาไว้โดยสมบูรณ์

เขาไปเที่ยวหอนางโลม นัดแนะกับสตรีนางหนึ่งที่นั่น เมื่อซูซินอวี่รู้ข่าวจึงตามไปและจับได้คาหนังคาเขา ทว่าสวรรค์ไม่เข้าข้าง นางโดนยาพิษในหอคณิกา แล้วตายลงหลังจากนำตัวกลับมารักษาที่จวนภายในไม่ถึงหนึ่งวันอย่างน่าสมเพชบนความสะใจของใครบางคน

เฟิ่งเสี่ยวอิงเบิกตาโพลง รู้ทันทีว่าร่างนี้ไม่ได้มีแค่ปัญหาเรื่องยาพิษแต่ยังมีปัญหาเรื่องหัวใจ ความน่าอับอาย มีศัตรูรายล้อมรอบทิศทางอีกนับไม่ถ้วน และความตายซ้ำสองที่อาจมาเยือนได้ทุกเมื่อ

"ดูเหมือนพิษจะกัดกินสมองเจ้าด้วย"

หลี่เหวินเจิ้งเอ่ยเสียงเย็น แล้วหมุนกายจะจากไป

 "เฝ้านางไว้ให้ดี อย่าให้ก่อเรื่องขายหน้าขึ้นมาอีกก็แล้วกัน"

แต่ยังไม่ทันที่จะก้าวพ้นธรณีประตู เฟิ่งเสี่ยวอิงก็เงยหน้าขึ้น เอ่ยประโยคหนึ่งด้วยน้ำเสียงมั่นคง

"ท่านอ๋อง" 

เสียงนั้นมิใช่เสียงของสตรีผู้อ่อนแอ หากแต่เป็นเสียงของคนที่เคยผ่านความตายมาแล้วครั้งหนึ่ง แม้จะแหบพร่าและอ่อนแรงอยู่เล็กน้อย

เขาหยุดฝีเท้าลง

"เมื่อข้าฟื้นคืนมาได้ แล้วใครกันแน่ที่ควรหวาดกลัว"

ทุกสิ่งเงียบลง ประโยคนั้นทำเอาคนทั้งห้องขนลุกชัน

สาวใช้พากันเงียบกริบ หัวใจเต้นโครมครามไม่เป็นจังหวะ ไม่กล้าคิดว่าหลังจากนี้จะเกิดอะไรขึ้น

เขาหันกลับมามองอีกครั้ง สายตาดุดันยิ่งกว่าเดิม คราวนี้เหมือนกำลังประเมินใหม่ว่านางตรงหน้ายังใช่ ซูซินอวี่คนเดิมหรือไม่

เฟิ่งเสี่ยวอิงสบตาเขา ไม่หลบ ไม่หวั่นไหว แม้ภายในใจจะตีกันยุ่งเป็นขยุ้มด้าย นางแค่รู้ว่าในเมื่อสวรรค์ส่งให้มาอยู่ในร่างของนางร้าย ก็ขอสาบานว่านับจากนี้ไปนางจะไม่ยอมให้ใครมาเข่นฆ่าได้อีกเป็นครั้งที่สอง!

ใช่แล้ว ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปนางคือซูซินอวี่ มิใช่เฟิ่งเสี่ยวอิงอีกแล้ว

บรรยากาศภายในห้องพักของคุณหนูใหญ่จวนแม่ทัพเต็มไปด้วยความเงียบ แม้หลี่เหวินเจิ้งจะจากไปแล้ว แต่แรงกดดันในอากาศยังไม่จางหายตามไปง่าย ๆ

สาวใช้ชุดเขียวที่ชื่อเสี่ยวหรงรีบประคองหมอนวางหลังให้ซูซินอวี่ พลางส่งผ้าเย็นมาเช็ดเหงื่อให้นางด้วยมือสั่นเทา

"คุณหนู  ข้ารู้ว่าท่านอาจยังงุนงงอยู่บ้าง แต่โปรดอย่าพูดเช่นนั้นต่อหน้าท่านอ๋องอีกเลยนะเจ้าคะ"

ซูซินอวี่เหลือบมองอีกฝ่าย รอยยิ้มบางปรากฏขึ้นที่มุมปาก สีหน้านางแม้ยังซีดขาวเพราะฤทธิ์พิษเก่ายังตกค้าง แต่ดวงตาเปี่ยมไปด้วยสติและประกายเฉียบคมเกินกว่าจะเป็นผู้อ่อนแอที่กำลังป่วยอยู่

"เสี่ยวหรง" 

นางเรียกสาวใช้ข้างกายด้วยเสียงนุ่มนวล

"เจ้าว่า  ข้าเคยเป็นคนเช่นไร"

สาวใช้ตัวสั่น หยุดมือชั่วครู่ก่อนเอ่ยอย่างระมัดระวัง

"คุณหนู ท่านเคยเอาแต่ใจเจ้าค่ะ แต่ท่านใจดีกับข้ามาตลอด แม้จะโมโหร้ายกับผู้อื่นก็ตาม"

ซูซินอวี่คนใหม่คลี่ยิ้มจาง ๆ

 "ใจดีเฉพาะกับเจ้า แสดงว่าคงร้ายกับคนทั้งจวนก็คงไม่ผิดนัก"

เสี่ยวหรงหน้าเจื่อน ไม่กล้าพยักหน้าหรือส่ายหัว ได้แต่ก้มหน้าก้มตาเช็ดเหงื่อต่อไป

ในหัวของซูซินอวี่เต็มไปด้วยความทรงจำแปลกประหลาด บางส่วนคือความรู้สึกขมขื่น ความอับอาย ความเกลียดชังที่ร่างนี้เคยเผชิญ การถูกหัวเราะเยาะ การถูกดูแคลน ทั้งจากหลี่อ๋อง และสตรีอีกคนในนิยายต้นฉบับ นั่นคือพระชายาเอกของเขา

เยี่ยนซื่อเอ๋อร์ บุตรีขุนนางฝ่ายธรรมาธิการ ผู้งดงาม อ่อนโยน ฉลาดหลักแหลม เปรียบดั่งหงส์กลางหมู่ห่านป่า เป็นสตรีที่ใคร ๆ ก็กล่าวขวัญถึงและเป็นคนที่หลี่อ๋องหลงใหลตั้งแต่แรกเห็น

ซูซินอวี่ลูบขมับตนเบา ๆ ความรู้สึกในหัวคล้ายหลอมรวมกับร่างใหม่นี้อย่างช้า ๆ

'ข้าอาจจะไม่ใช่ซูซินอวี่ที่ทุกคนจดจำ แต่ในเมื่อข้ามาอยู่ในร่างของนาง ก็ย่อมต้องมีชีวิตอยู่เพื่อชำระบัญชีแทนนาง'

นางเงยหน้าขึ้น เอ่ยเสียงเรียบ

"เสี่ยวหรง ไปค้นกล่องเครื่องประทินโฉมให้ข้าที ข้าจะล้างหน้าแต่งตัว"

"เจ้าคะ?"

"จะให้ข้าอยู่ในสภาพผีเฝ้าเตียงเช่นนี้ให้ใครครหาอีกหรือ"

เสี่ยวหรงเบิกตากว้าง ลนลานลุกไปค้นกล่องเครื่องประทินโฉมในมุมห้อง

ซูซินอวี่ค่อย ๆ ก้าวลงจากเตียง แม้ขาแข้งยังอ่อนแรง แต่กลับรู้สึกว่าตัวเองยืนได้มั่นคงอย่างน่าประหลาด

นางจ้องกระจกในมุมห้อง ใบหน้าของซูซินอวี่สะท้อนกลับมา ดวงหน้าเรียว ตาคม จมูกโด่ง ริมฝีปากได้รูปงดงาม หากแต่ซ่อนร่องรอยความดื้อรั้นไว้ชัดเจน

"คนผู้นี้ ถูกเข่นฆ่าอย่างน่าสมเพช ต่อหน้าคนที่ควรรักนางที่สุด"

นางพูดกับเงาในกระจก

"เจ้าต้องการให้ข้าแก้แค้นให้หรือไม่"

ภาพในกระจกยังคงเงียบกริบ แต่แววตาที่มองตอบกลับมานั้นสั่นระริก คล้ายประกายสายหนึ่งในจิตใจที่ยังไม่ดับสูญ

"ได้ แต่แก้แค้นในแบบของข้านะ ผู้คนจะต้องสรรเสริญในความดีของเจ้ามากกว่านางร้ายที่เจ้าเคยเป็น การแก้แค้นที่ฝ่ายตรงข้ามเจ็บปวดที่สุดคือการที่เจ้าเป็นคนดีและมีความสุข"