ขนมหวานซื้อใจ

แม้ชีวิตในจวนจะเต็มไปด้วยหนามพิษและสายตาหวาดระแวง แต่ซูซินอวี่ กลับไม่ยอมให้ความหิวกลืนกินศักดิ์ศรีในชีวิตใหม่ของตน

"จะรับมือกับศัตรู ต้องมีกำลังใจก่อนสิ เริ่มจากของหวานนุ่มละมุนก็แล้วกัน"

นางเริ่มต้นด้วยการเข้าครัวทำขนมจานแรก ด้วยการทำขนมถั่วแดงแป้งบาง กลิ่นหวานจางของน้ำตาลกับถั่วบดผสมแป้งข้าวเหนียวค่อย ๆ ปลุกลมหายใจแห่งความหวังขึ้นมา

เช้าวันหนึ่ง เสี่ยวจูจงใจลืมนำอาหารมาให้ตามเคย ซูซินอวี่จึงขอให้เสี่ยวฝานช่วยขอยืมครัวเรือนหลัง พ่อครัวทำทีไม่สนใจ ทว่าคำพูดของเสี่ยวฝานเพียงประโยคเดียวก็เปลี่ยนทุกอย่าง

"คุณหนูจะทำขนมให้ท่านลองลิ้มรส"

หลังจากนั้นไม่นาน กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของแป้งนึ่งและน้ำตาลเคี่ยวก็ลอยอบอวลไปทั่วลานเรือน ซูซินอวี่ยืนจัดเรียงขนมถั่วแดงบนถาดไม้ไผ่ สีหน้าเปื้อนเหงื่อทว่าแฝงไว้ด้วยความพึงใจ รอยยิ้มบางบนใบหน้าทำให้นางดูอ่อนโยนขึ้นอย่างน่าประหลาด

เมื่อพ่อครัวยกขนมขึ้นกัดไปหนึ่งคำ ถึงกับดวงตาเบิกโพลงราวกับถูกมนตร์สะกด

"เนื้อแป้งนุ่มละลายในปาก นี่มันสูตรของวังหลวงชัด ๆ"

ข่าวลือเรื่องคุณหนูใหญ่ที่หวนคืนชีพมาทำขนมกระจายไปอย่างรวดเร็วในหมู่คนรับใช้

ล่วงเลยไปถึงยามบ่าย แสงแดดแผดเผาเหล่าทหารเฝ้าจวนจนพากันบ่นกระปอดกระแปด ขณะนั้นเองซูซินอวี่เดินผ่านมาพร้อมกล่องไม้ขนาดย่อม ก่อนจะวางลงบนโต๊ะโดยไม่พูดอะไร

"ขนมงาทอด เคี้ยวกรุบในปาก ดื่มกับน้ำชาแล้วจะหายเหนื่อย"

นางพูดแผ่วเบาเมื่อเห็นสายตาประหลาดใจจากทุกคน

"ไม่ต้องมองด้วยสายตาอย่างนั้น ข้าแค่...ทำมากไปหน่อย"

ทหารหนุ่มมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ท้ายที่สุดหนึ่งในนั้นกลั้นใจหยิบขึ้นมาชิม ก่อนทำตาโตอย่างประหลาดใจ

"นี่มัน รสมือของพ่อครัวในวังหลวงชัด ๆ"

เสียงฮือฮาเงียบ ๆ เริ่มดังขึ้น พวกเขาเริ่มลังเล ไม่กล้าเอ่ยวาจาลบหลู่คุณหนูใหญ่เหมือนแต่ก่อน แม้เพียงไม่กี่วันก่อนจะยังแอบพูดลับหลังกันว่านางฟื้นจากนรกเพื่อกลับมาทวงความแค้น

ใต้ร่มไม้ในเรือนซักผ้า สาวใช้หลายคนพูดคุยกันเสียงเบา

"ข้าเห็นคุณหนูใหญ่ยิ้มแย้ม นางไม่เคยยิ้มอย่างนี้มาก่อนเลยนะ"

อีกคนจึงพูดเสริมขึ้นมา

"ข้าเห็นนางช่วยปิดแผลให้เสี่ยวฝาน แถมยังล้างจานเองอีกต่างหาก"

อีกคนขมวดคิ้ว กระซิบตอบเสียงขุ่น

"เจ้าอย่าลืมว่านางเคยเอาน้ำร้อนลวกมือสาวใช้ด้วยนะ อาจจะแกล้งทำเป็นดีก็ได้"

อีกฟากของจวน ฉินซื่อและซูซินเยว่ก็ได้ยินข่าวลือเช่นกัน ฉินซื่อหรี่ตาลงขณะถือกระดาษที่เขียนด้วยลายมืออ่อนหวานของซูซินอวี่กับชื่อเมนูขนม ขนมดอกเหมยน้ำผึ้ง เขียนไว้ด้วยหมึกสีเข้ม ซึ่งเสี่ยวจูเป็นคนรายงานและได้รับคำสั่งให้ถือกระดาษม้วนนั้นมาให้นาง

"นางคิดจะใช้ของหวานเปลี่ยนโลกเช่นนั้นหรือ หึ น่าสมเพชนัก"

คืนนั้นภายในเรือนหลัง ซูซินอวี่นั่งจิบชา จดสูตรขนมดัดแปลงจากความทรงจำในโลกเดิม เสียงพู่กันขูดบนกระดาษดังสม่ำเสมอ ขณะเดียวกันนางก็พึมพำกับตนเอง

"หากยังไม่เชื่อว่าข้าเปลี่ยนไปก็จงได้เห็นด้วยปากและใจของพวกเจ้าเถอะ"

ภายในเรือนหลัก หลังอาหารมื้อกลางวันในวันต่อมา เมื่อข่าวว่าคุณหนูใหญ่แจกขนมให้ทหารแพร่สะพัด ฉินซื่อก็เรียกซูซินอวี่มาพบโดยไม่มีผู้ใดขัดข้องได้

ซูซินอวี่นั่งตัวแข็งอยู่ข้าง ๆ ซูซินเยว่ท่ามกลางบรรยากาศเงียบสนิท ฉินซื่อยกถ้วยชาขึ้นจิบอย่างสงบ ใบหน้าสง่างามสมกับสตรีสูงศักดิ์ แต่แววตานั้นคมยิ่งกว่ามีดกรีดลึกถึงใจคน

"ข้าได้ยินว่าเจ้าทำขนมแจกเหล่าทหาร เดินไปทั่วจวนเยี่ยงแม่ค้าเร่ มิใช่กิริยาของกุลสตรีที่พึงสำรวม"

ซูซินอวี่แค่นยิ้มจาง ดวงตาก้มต่ำครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยเสียงเรียบ

"ขนมไม่ได้เดินไปทั่วจวนเองหรอกเจ้าค่ะ แต่เป็นเพราะกลิ่นของมันต่างหากที่ทำให้ผู้คนอยากลิ้มลอง"

ฉินซื่อเลิกคิ้วขึ้นน้อย ๆ ยังไม่ทันเอ่ยตอบ ซูซินอวี่ก็กล่าวต่อ น้ำเสียงไม่แข็งกร้าว แต่มั่นคง เยือกเย็น ราวกับพูดถึงสัจธรรมอย่างหนึ่ง

"ข้าพอจะรู้ว่าผู้คนในจวนนี้อดไม่ได้ที่จะตั้งคำถามว่าข้าเปลี่ยนไปได้อย่างไร ข้าเองก็แปลกใจที่ไม่มีใครเคยตั้งคำถามเลยว่า ใครกันแน่ที่บีบให้ข้าต้องเป็นเช่นเมื่อก่อน"

ความเงียบคล้ายหยุดชะงัก ฉินซื่อวางถ้วยชาลงหนักขึ้นเล็กน้อย เสียงกระทบแผ่วแต่ดังก้องในความเงียบ

"สตรีที่ดี พึงสงบปาก สำรวมกิริยา ไม่อวดฝีมือเกินงาม เจ้าคือบุตรีเอกของท่านแม่ทัพ อย่าทำให้ผู้คนหัวเราะเยาะด้วยเรื่องต่ำต้อย"

ซูซินอวี่เงยหน้าขึ้น ดวงตาสบตาฉินซื่อโดยตรง แววตามั่นคงเยือกเย็น แฝงรอยกร้าวที่ซ่อนไว้ใต้รอยยิ้มนุ่มนวล

"หากการทำขนมเพื่อสร้างไมตรีเรียกว่าน่าขัน แล้วการเพิกเฉยเมื่อสตรีถูกเหยียบย่ำเล่า ควรเรียกว่าอะไรหรือเจ้าคะ"

นางเงียบไปชั่วอึดใจแล้วเอ่ยต่อ

"หากการเป็นตัวของตัวเองคือความผิด ข้าก็ขอยอมผิดเช่นนั้นทุกวัน"

คำตอบนั้นทำให้ฉินซื่อนิ่งงันอยู่ครู่หนึ่ง ดวงตานิ่งขรึมขึ้นราวกับกำลังชั่งน้ำหนัก

ซูซินอวี่ยกถ้วยชาขึ้นจิบอย่างใจเย็น ก่อนลุกขึ้นยืน โค้งให้อย่างนุ่มนวลไร้ความแข็งกระด้างดั่งเมื่อก่อน

"วันนี้ข้าไม่ได้มาขอขมา เพียงอยากเรียนรู้รสของชาจากเรือนท่านเท่านั้น"

จากนั้นนางก็หมุนตัวกลับ เดินจากไปเงียบ ๆ ทิ้งไว้เพียงกลิ่นชาและขนมพร้อมกับความเงียบที่กัดกินรอยยิ้มของฉินซื่อจนมุมปากกระตุกอย่างไม่อาจห้ามได้

ยามสายวันถัดมา ซูซินเยว่นั่งเรียบร้อยอยู่ใต้ศาลา ตรงข้ามมีซูซินอวี่และคนรับใช้สองคน ดวงหน้าผู้เป็นน้องสาวแย้มยิ้มละมุน ขณะจัดวางกล่องไม้ลงบนโต๊ะอย่างเบามือ เสียงของนางอ่อนหวานจนคนฟังแทบเคลิบเคลิ้ม

"พี่หญิง ข้ารู้ว่าท่านชอบขนม ข้าเลยลองฝึกทำดูบ้าง หวังว่าจะพอกินได้นะเจ้าคะ"

ซูซินอวี่หันมามอง ก่อนสบตากับแววตาไร้เดียงสาคู่นั้น รอยยิ้มของซูซินเยว่ไม่มีช่องโหว่แม้แต่น้อย

นางเปิดกล่องไม้ เผยให้เห็นขนมกุหลาบน้ำผึ้งสีสันงดงาม ราวกับดอกไม้ที่เก็บมาใส่ไว้ในจานอย่างเรียบร้อย

ซูซินอวี่มองดูอย่างสงบ ไม่แตะต้องในทันที ก่อนเอ่ยช้า ๆ

"เจ้าทำเองหรือ"

"เจ้าค่ะ ข้าฝึกกับพ่อครัวในครัวหลังเรือน ท่านแม่บอกว่าสตรีที่ดีควรเรียนรู้ทุกสิ่ง เพื่อดูแลบ้านช่องในวันข้างหน้า"

ซูซินอวี่เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ไม่ได้ตอบรับ แต่ก็ไม่ปฏิเสธ นางหยิบขนมขึ้นมาหนึ่งชิ้น สัมผัสได้ถึงกลิ่นกุหลาบผสมกลิ่นน้ำผึ้งจาง ๆ แม้กลิ่นจะหวานอ่อน แต่ซ่อนกลิ่นแปลกปลอมบางอย่างที่แทบไม่รู้สึก

"เรื่องนี้ เจ้าวางแผนเองหรือได้รับคำสั่งจากผู้ใด"

นางเอ่ยเบา ๆ ขณะวางขนมลงโดยไม่ยอมกิน ซูซินเยว่ชะงักเพียงชั่วพริบตา ก่อนหัวเราะออกมา

"พี่หญิงพูดเช่นนี้ ข้าเสียใจนะเจ้าคะ ข้าทำด้วยใจจริง อยากให้ท่านเห็นว่าข้ายังเป็นน้องสาวท่าน แม้ว่าท่านจะเปลี่ยนไป"

ซูซินอวี่พยักหน้าเบา ๆ ราวกับจะปล่อยผ่าน แต่ก่อนที่นางจะลุกจากโต๊ะ กลับเอ่ยด้วยเสียงราบเรียบ

"ขอบใจที่อุตส่าห์ตั้งใจทำ แต่คราวหน้า หากจะใส่กลิ่นกุหลาบป่าลงในขนม อย่าลืมต้มเคี่ยวเพื่อลดฤทธิ์ข้างเคียงก่อน มิฉะนั้น อาจทำให้ผู้ที่กินเข้าไปรู้สึกมึนหัวหรือกระหายน้ำผิดปกติได้"

ดวงตาของซูซินเยว่เบิกวูบ แต่เพียงชั่วพริบตา นางก็ยิ้มใหม่อีกครั้ง

"ท่านพี่ช่างรอบรู้จริง ๆ ข้าจะจำเอาไว้ ขอบคุณเจ้าค่ะ"

ซูซินอวี่ยิ้มตอบ แต่เป็นยิ้มที่ทำให้ลมรอบศาลาเย็นวาบลงไปในทันที

"เจ้าเพิ่งเริ่มต้น ส่วนข้าเคยเดินผ่านเรื่องพวกนี้มามากนัก เจ้าเก็บมือไว้ก่อนเถอะ ยังไม่ถึงคราวของเจ้า"

ซูซินเยว่นั่งตัวแข็ง ขณะที่ซูซินอวี่ลุกขึ้นหมุนตัวจากไป กลิ่นหอมของขนมจากเรือนรองยังติดปลายแขนเสื้อของนางไว้จาง ๆ  

เมื่อเงาของซูซินอวี่ลับตา ซูซินเยว่จึงยกมือกำแน่นบนตัก ดวงตาใสนั้นเปลี่ยนเป็นความมืดวาบหนึ่ง ก่อนเรียบกลับดังเดิม

หลายวันต่อมา กลุ่มทหารหนุ่มในเครื่องแบบกำลังฝึกซ้อมดาบอย่างแข็งขัน แต่สายตาของบางคนกลับเผลอมองไปยังร่างบอบบางในชุดผ้าฝ้ายสีอ่อนที่เดินผ่านไปเงียบ ๆ

ซูซินอวี่เดินถือถาดยาขนาดเล็กมายังศาลาเล็กริมลาน ด้านหลังมีสาวใช้หนึ่งคนตามติดเงียบ ๆ สีหน้านางดูสงบนิ่งราวกับสายน้ำ ไม่สะทกสะท้านต่อสายตาหลายคู่ที่จ้องมองมา

เสียงกระซิบกระซาบบางอย่างเริ่มดังแว่วจากเหล่าคนใช้ที่แสร้งกวาดลานอยู่แถวนั้น

"ได้ยินหรือไม่ว่าคุณหนูใหญ่แวะเวียนมาที่ลานฝึกบ่อย ๆ บางวันก็แสร้งเอาน้ำชามาให้ บางวันก็อ้างว่านำยาให้ทหาร สตรีที่ดีงามที่ใดจะทำเยี่ยงนี้"

"ข้าก็สงสัยอยู่ เมื่อก่อนนางชอบโอ้อวด หยิ่งยโส ไม่เคยเหลียวแลคนผู้น้อยเยี่ยงยามนี้  นางคงเปลี่ยนแผนใหม่ สร้างภาพเรียบร้อยแต่ลับหลังล่อลวงเหล่าทหารมาเป็นพวกกระมัง"

เสียงเหล่านี้กระจายออกจากปากคนใช้ที่ดูธรรมดา แต่เบื้องหลังล้วนเป็นคนของซูซินเยว่ทั้งสิ้น

แม้ทหารหลายคนได้ยินก็เพียงทำหูทวนลม ทว่าเมื่อพูดซ้ำ ๆ หลายครั้งเข้า ผู้คนบางส่วนก็เริ่มตั้งคำถามขึ้นจริง ๆ

ซูซินอวี่วางถาดยาลงบนโต๊ะอย่างเบามือ ใบหน้าไม่ได้แสดงความรำคาญใด ๆ แม้จะเห็นเหล่าคนรับใช้แอบชะโงกหน้าดูจากมุมกำแพงด้านหลัง

นางเอ่ยเสียงเบากับคนข้าง ๆ 

"เสี่ยวชุย เขายังมีไข้หรือไม่"

สาวใช้ที่อยู่กับซูซินอวี่รีบตอบ

"ดีขึ้นมากแล้วเจ้าค่ะ ยาขมที่คุณหนูปรุงเองครั้งนี้ได้ผลดีนัก"

ซูซินอวี่พยักหน้า แล้วนั่งลงข้างเตียง ช่วยจัดผ้าห่มของทหารหนุ่มที่ยังไม่ได้สติ ดวงตาของนางอ่อนโยน ราวกับหญิงสาวที่ดูแลน้องชายตนเอง

ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหลายคู่ก็ดังขึ้น

"คุณหนูใหญ่ขอรับ"

ทหารกลุ่มหนึ่งที่เพิ่งกลับจากการฝึกก้มศีรษะทำความเคารพอย่างเป็นธรรมชาติ สีหน้าแสดงความรู้สึกผิดเมื่อเห็นภาพเบื้องหน้า

ซูซินอวี่หันไปเล็กน้อยพร้อมส่งยิ้มบาง

"ข้าเพียงมาดูแลผู้บาดเจ็บ ไม่ต้องมากพิธี"

นายทหารผู้หนึ่งลังเลครู่หนึ่ง ก่อนเงยหน้าขึ้น เอ่ยเสียงจริงจัง

"พวกเราทราบดีว่ามีข่าวลือบางอย่างหากทำให้คุณหนูลำบากใจ พวกข้าขออภัย แต่พวกเรารู้ว่า ท่านมีความหวังดีต่อเหล่าทหารจริง ๆ"

สายตาของซูซินอวี่สั่นไหวเพียงเล็กน้อย ก่อนนางตอบขึ้นเสียงเบาอย่างสงบ

"ข่าวลือก็เหมือนควันไฟ หากจิตใจมั่น คง ก็ไม่ต้องอธิบายให้ใครฟัง"

ขณะนั้นในเรือนรองของฉินซื่อ บุตรีอย่างซูซินเยว่นั่งอยู่ตรงโต๊ะเขียนหนังสือ มือเรียววาดลายอักษรลงบนกระดาษอย่างใจเย็น

ชั่วครู่ สาวใช้คนสนิทรีบเดินเข้ามารายงาน

"ข่าวแพร่ไปทั่วเรือนแล้วเจ้าค่ะ คนในจวนเริ่มสงสัยตัวคุณหนูใหญ่มากขึ้น แต่..."

ซูซินเยว่หยุดมือก่อนถามเสียงเรียบ

"แต่ อะไร"

"ทหารกลับไม่หลงเชื่อเจ้าค่ะ พวกเขายังนอบน้อมกับนางมากกว่าเดิมเสียอีก บางคนพูดว่า คุณหนูใหญ่เปลี่ยนไปเป็นคนละคน"

ซูซินเยว่ที่กำลังจิบชาระหว่างฟังสาวใช้รายงาน มือของนางกำถ้วยน้ำชาจนแน่น ดวงตาไหววูบคราหนึ่ง

"เปลี่ยนไปหรือ หึ นั่นยิ่งทำให้นางอันตรายยิ่งกว่าเดิม ข้าต้องเร่งเปลี่ยนความสงสารให้กลายเป็นข้อครหาเสียก่อนที่ทุกคนจะลืมว่าแท้จริงนางคือคนเย่อหยิ่งอวดดี"