ตอนที่ 3

ในงานเลี้ยงพิธีปักปิ่นและประกาศหมั้น ผู้คนรุมล้อมหลินเหมิงเหยากันมากหน้าหลายตา เสียงพูดคุยเสียงหัวเราะดังไม่ขาดระยะ ขณะหลินซูเหยามีไม่ถึงสามคนที่เข้ามาทักอย่างเสียมิได้แล้วไม่สนนางอีก

ก็ขนาดคู่หมั้นอย่างหลิวเฟิงยังเมินนางเลย ดังนั้นหลินซูเหยาจึงเดินหน้านิ่งกลับเรือนด้วยหัวใจที่เต้นรัว ๆ ด้วยตื่นเต้นที่จะกลับไปลองใช้งานรางวัลในระบบที่ได้มา

และทันทีที่ประตูห้องปิดสนิท จอสีฟ้าก็สว่างวาบขึ้นพร้อมเสียงระบบ

[ภารกิจหลัก: ใช้ชีวิตยากจน นานหนึ่งเดือน]

[ข้อกำหนด: ห้ามจับจ่ายซื้อของ ต้องทำให้ทุกคนเห็นความอัตคัด[1]ของนางเอก ตลอดหนึ่งเดือน]

หลินซูเหยาที่สีหน้าเบื่อหน่ายตอนได้ยินภารกิจ เมื่อทวนคำสั่งอีกรอบ คิ้วเรียวถึงกับเลิกขึ้น

“ต้องแสดงให้ทุกคนเห็นความอัตคัด...ตลอดเวลาเหรอ” ประโยคนี้เหมือนไม่มีอะไร แต่ก็มีช่องโหว่อยู่นะ “คือไม่ต้องจนจริงใช่มั้ย แค่ทำให้คนอื่นเห็นว่าจน ถูกต้องมั้ยคุณระบบ”

[สามารถทำได้]

ได้ยินระบบตอบกลับ แววตาหลินซูเหยาก็ปรากฏประกายเจ้าเล่ห์ “หึหึหึ งั้นเงินในระบบหนึ่งพันตำลึงเสมือนก็ไม่ได้จำกัดแค่เอาไปซื้อข้าวกินแล้วสินะ!”

[…]

ระบบมีหน้าที่ตะล่อมให้หลินซูเหยาแสดงเป็นนางเอกผู้น่าสงสารให้มากที่สุด แต่นอกเหนือจากบทในพล็อตหลักแล้ว นางเอกจะทำอะไรก็ได้ ขอแค่เนื้อเรื่องเดินไปตามที่ระบบกำหนดก็พอ

หลินซูเหยายังคงยิ้มเจ้าเล่ห์ นางที่ขัดสนในมิติโน้นถึงเวลามาร่ำรวยในมิตินี้แล้วสิ ความพยายามอยู่ที่ไหน ความสำเร็จอยู่ที่นั่นจริง ๆ ...ก็ในมิติโน้น นางเป็นนักแสดง เอ่อ โนเนมนิด ๆ ชีวิตไม่เคยมีต้นทุนจึงอยู่ลำบากหน่อย ส่วนชีวิตตอนนี้ไม่นับว่าแย่ แค่ทำสิ่งที่ตัวเองถนัด นั่นคือแสดงไปตามบท

เวลาที่เหลือนอกบทก็น่าจะสบาย ๆ ได้ตามสไตล์หลินหลินแหละเนอะ

[ผู้ใช้งานสามารถใช้แต้มทักษะเปิดใช้ระบบร้านค้าได้แล้ว]

เสียงระบบดังขึ้น หลินซูเหยาทำตามทันที นั่นคือกดหนึ่งแต้มทักษะเพื่อเปิดใช้งานระบบร้านค้า

[ยินดีต้อนรับสู่ระบบร้านค้า!]

[ผู้ใช้งานสามารถใช้เงินระบบที่ได้รับจากภารกิจ ซื้อไอเทมที่จะใช้ในการทำภารกิจต่อไปได้ในอนาคต]

แล้วจอโฮโลแกรมก็ปรากฏรายการสินค้าขึ้น หลินซูเหยากวาดตาอ่านเร็ว ๆ จนเห็นสิ่งที่ทำให้ตาโตที่สุด นั่นคือป้ายสินค้าพิเศษล่างสุดของจอ

[รายการสินค้าแนะนำ]

[1. ตำราปรุงยาขั้นต้น ราคา 500 ตำลึงเสมือน, 2. ชุดเข็มเงินสิบแปดเล่ม ราคา 300 ตำลึงเสมือน, 3. ขนมหวานสูตรพิเศษ ราคา 200 ตำลึงเสมือน]

[รายการสินค้าพิเศษ: ม้วนคัมภีร์ลิขิตใหม่ ไอเทมพิเศษที่ผู้ใช้งานสามารถใช้แก้บทหรือปรับเลี่ยงบทบาทที่ไม่กระทบต่อพล็อตหลัก ราคา 10 แต้มทักษะ]

หลินซูเหยามองรายการสินค้าแล้วดูเงินระบบที่ปรากฏตัวเลข 1,000 ตำลึงเสมือน

“ว้าย เหมือนเล่นหุ้นเลย!” อุทานแล้วก็พึมพำคล้ายหัวเสีย “แต่โทษที ข้าไม่ต้องการเป็นแม่บ้านแม่เรือน ข้าต้องการใช้ชีวิตสบาย ๆ” แต่แล้วก็สะดุดกับตำราปรุงยา “ถ้าใช้เงินระบบซื้อตำราปรุงยาก็จะมีวิชาความรู้มาใช้หาเงินได้โดยไม่ต้องเหนื่อยมากแล้วสิ!”

หลินซูเหยารู้ดีว่า หากนางทำตามบทเป๊ะ ๆ หมายความว่าชีวิตถูกกำหนดโดยคนอื่นซึ่งนักแสดงมากฝีมืออย่างนางจะยอมให้เป็นแบบนั้นไม่ได้!

คนอย่างหลินหลินต้องคุมเกมเอง!

“เอาวะ! ซื้อ!” หลินซูเหยาตัดสินใจกดซื้อตำราปรุงยาขั้นต้นทันที แล้วเสียงระบบก็ดังขึ้นในหัว

[ติ๊ง! ผู้ใช้งานซื้อตำราปรุงยาขั้นต้น]

[ผู้ใช้งานมีเงินระบบคงเหลือ: 500 ตำลึงเสมือน]

ทันใดนั้นภารกิจก็เด้งขึ้นบนจอ

[ภารกิจเสริม: ปรุงยาเม็ดแรกให้สำเร็จ]

หลินซูเหยาถึงกับถอนใจเฮือก “นี่ไม่เท่ากับพาตัวเองไปลำบากหรอกเหรอ” แต่แล้วก็ผุดรอยยิ้มขณะมองตำราปรุงยาตรงหน้า “ช่างมันเหอะ มีอะไรไม่ต้องพยายามบ้าง!”

ตอนเป็นนักแสดงในมิติโน้น กว่าจะได้มาแต่ละบทต้องแข่งกับคนตั้งเท่าไหร่ งานนี้ก็แค่ปรุงยาไม่ใช่เหรอ แล้วนี่เป็นถึงนางเอกนิยายเชียวนะ อย่างน้อยก็ต้องมีสกิลโกงแบบที่นางเอกควรจะมีบ้างอะไรบ้างมั้ย...ล่ะ

[ติ๊ง! ภารกิจหลัก: ปักถุงหอมให้หลิวเฟิง ภายในเจ็ดวัน]

หลินซูเหยาอ้าปากค้างขณะจ้องจออย่างไม่เชื่อสายตา

“อะไรนะ ปักถุงหอม? บ้าไปแล้ว ตั้งแต่เกิดเป็นคนสวย อย่าว่าแต่ปักผ้า ตั้งแต่จับเข็มกับด้ายครั้งแรกตอนเรียนวิชางานบ้าน ยังไม่เคยเนาผ้าเลยแล้วจะเอาปัญญาที่ไหนไปปักถุงหอมมิทราบห้ะ คุณระบบ” ตอนนี้หลินซูเหยาแทบจะเขวี้ยงหินใส่จอแล้ว “นี่คุณระบบ ตำราที่ขาย มีตำราปรุงยา มีตำราใช้เข็มเงิน มีตำราทำขนม ไหงให้ภารกิจปักถุงหอมล่ะ โทษนะร้านค้ากับภารกิจเนี่ยส่งเสริมกันตรงไหนมิทราบ”

 

---

[1] อัตคัด (๑)  [อัดตะ-] ว. ขัดสน, ฝืดเคือง, ยากจน, เช่น เขาเป็นคนอัตคัด. (๒)  [อัดตะ-] ก. มีน้อย, ขาดแคลน, เช่น อัตคัดผม อัตคัดน้ำ.