ตอนที่ 7

หลินซูเหยาเดินตามบ่าวของฮูหยินใหญ่ไปโรงครัวอย่างช้า ๆ ด้วยสองขายังเป็นเหน็บจึงเดินพลางลูบต้นขาพลางอย่างระอา

นี่มันแค่ภารกิจเสริมเองไม่ใช่รึ ทำไมชาจนอยากเอาหัวโขกกำแพงแบบนี้เล่า

พอไปถึงในครัว หลินซูเหยาก็เห็นอาหารสดวางเรียงอยู่บนโต๊ะแล้ว หญิงสาวเข้าใจทันทีว่าฮูหยินใหญ่ต้องการให้นางทำไก่ตุ๋นยาจีนสูตรบำรุงกำลังและฟื้นฟูร่างกายนั่นเอง นั่นเพราะองค์ชายรองฉีจิ้นถูกลอบสังหารจนบาดเจ็บ หลินเหมิงเหยาย่อมไม่พลาดโอกาสเอาใจคู่หมั้น

คิดแล้วหลินซูเหยาก็ถอนใจเฮือก หากก็ลงมือทำอาหารอย่างคล่องแคล่วทันที

ไม่นานกลิ่นเครื่องปรุงจากสมุนไพรหลายชนิดและเนื้อไก่เคี่ยวจนนุ่มก็หอมฟุ้งทั่วโรงครัว สาวใช้ของฮูหยินใหญ่ที่เฝ้าอยู่ถึงกับกลืนน้ำลายดังเอื๊อก จากนั้นไก่ตุ๋นยาจีนก็ถูกยกไปวางบนโต๊ะ แล้วหลินเหมิงเหยาก็เดินเข้ามาพร้อมสาวใช้คนสนิทของนาง

“เรียบร้อยแล้วรึ” หลินเหมิงเหยาเอ่ยขณะมองหม้อไก่ตุ๋นยาจีนอย่างริษยาในฝีมือหลินซูเหยา “เช่นนั้นรีบจัดใส่กล่องเร็วเข้า ข้าจะนำไปถวายคู่หมั้นของข้า”

หลินซูเหยาไม่คิดเอ่ยปาก เพียงยืนมองสาวใช้ตักไก่ตุ๋นใส่ชาม แล้วยกวางในกล่องไม้อย่างระมัดระวัง จากนั้นนำผ้าไหมผืนโตมาห่อหุ้มกล่องให้สวยงาม

[ติ๊ง! ภารกิจเสริม: ทำอาหารตามคำสั่งฮูหยินใหญ่ สำเร็จ!]

[ได้รับรางวัล: แต้มทักษะ 1 แต้ม]

เมื่อได้มาอีกหนึ่งแต้มทักษะ ก็รวมเป็นสอง หลินซูเหยาจึงยืนมองหลินเหมิงเหยาที่เดินออกไปด้วยสีหน้าปลื้มปริ่ม ไม่รู้สึกโกรธเคือง เพราะนี่เป็นพล็อตที่นางต้องเผชิญอยู่แล้ว

ถ้าได้ทำตามแผนที่วางไว้ การถูกหลอกใช้งานเช่นนี้ นับเป็นเรื่องเล็กน้อย

จากนั้นก็ถือโอกาสที่หลินเหมิงเหยาไม่อยู่ในจวน เดินไปสวนสมุนไพร ใช้ความทรงจำของร่างเดิมและทักษะการปรุงยาขั้นต้นที่ได้จากระบบเดินเก็บวัตถุดิบที่ต้องใช้ทำถุงหอมทันที

จนเมื่อเก็บได้ตามจำนวนต้องการแล้วก็กลับเข้าโรงครัวเดิมอีกครั้ง หญิงสาวตั้งหม้อใบใหญ่บนเตาไฟอ่อนเพื่อต้มน้ำ แล้ววางหม้อใบเล็กกว่าที่ใส่ดอกหอมหมื่นลี้เอาไว้แล้ว ซ้อนลงในหม้อใบใหญ่อีกที ขณะไอน้ำกำลังกลั่นกลิ่นหอมของดอกไม้ออกมา หลินซูเหยาก็หยิบเข็มและด้ายที่เตรียมไว้แล้วขึ้นมาอย่างไม่รอช้า

ทว่าความขี้เกียจที่มีเป็นทุนเดิม หลินซูเหยาจึงเลือกปักลายดอกทานตะวันที่เหมือนงดงามอย่างสูงค่า แต่ความจริงที่เลือกลายนี้ เพราะมันปักง่ายและเร็ว ไม่ต้องเปลี่ยนสีด้ายด้วย แค่สีเหลืองสีเดียวก็เอาอยู่

เมื่อการปักดอกทานตะวันลงบนถุงเสร็จแล้ว หลินซูเหยาก็วางถุงใบนั้นลงในหม้อใบเล็ก เพื่ออบให้ถุงหอมกลิ่นดอกหมื่นลี้ การทำเช่นนี้จะทำให้ความหอมซึมซาบเข้าเนื้อผ้ามากที่สุด

นี่เป็นเคล็ดลับที่นางได้จากตำราปรุงยา ทำให้มั่นใจว่ากลิ่นหอมจะติดทนนานแน่นอน แม้ว่าจริง ๆ จะมีวิธีดึงเอกลักษณ์ของกลิ่นหอมออกมาได้มากกว่านี้ แต่หลินซูเหยาไม่คิดจะทำ เพราะยุ่งยากเกินไป

นางไม่คิดจะเสียเวลาสำหรับพระเอกหน้ามืดตามัวคนนั้นแน่

“เอาละ ถึงเวลาล่าแต้มแล้ว” หลินซูเหยากล่าวกับตัวเองพลางยกยิ้มมุมปาก

หญิงสาวย่องไปห้องหนังสือของเรือนหลัก ด้วยความทรงจำของร่างเดิมบอกนางว่า หลิวเฟิงมักใช้เวลาช่วงนี้มาอ่านตำราหรือจัดการเอกสารสำคัญให้กับเสนาบดีหลิน ดังนั้นเมื่อมาถึงหน้าห้องหนังสือ นางจึงผลักประตูเข้าไปอย่างกล้าหาญ และพบหลิวเฟิงกำลังเขียนอักษรอยู่จริง ๆ

ใบหน้าจริงจังดูสง่างาม หลินซูเหยาเดินเข้าไปด้วยกิริยานอบน้อม “คุณชายหลิวเจ้าคะ ข้านำถุงหอมที่ทำเอง มามอบให้ท่านเจ้าค่ะ” หลินซูเหยาเอ่ยน้ำเสียงอ่อนหวานอย่างที่สุดขณะยื่นถุงหอมไปตรงหน้า

ทว่าหลิวเฟิงไม่ชายตาแล เพียงเอ่ยเสียงไร้อารมณ์ว่า “วางไว้แล้วก็ออกไปซะ”

หลินซูเหยาแสร้งทำสีหน้าเศร้าให้ดูน่าสงสารขณะวางถุงหอมลงบนโต๊ะแล้วถอยออกไปอย่างเงียบ ๆ

เมื่อถึงห้อง หลินซูเหยารีบปิดประตูแล้วเผยรอยยิ้มกว้างอย่างดีใจที่ทำภารกิจสำเร็จ!

[ติ๊ง! ภารกิจเสริม: มอบถุงหอมให้หลิวเฟิง สำเร็จ!]

[ได้รับรางวัล: แต้มทักษะ 1 แต้ม]

ได้แต้มทักษะเพิ่มอีกหนึ่ง ทำให้ตอนนี้หลินซูเหยามีแต้มทักษะสามแต้มแล้ว จึงเอ่ยถามระบบทันที “ระบบตอนนี้เนื้อเรื่องมาถึงจุดไหนแล้ว พระเอกจะหลงรักข้าเมื่อไหร่”

[ติ๊ง! ระบบตรวจเส้นทางโชคชะตาแล้ว รัชทายาทจะหลงรักหลินซูเหยาหลังจากยกเลิกสัญญาหมั้น และหลินซูเหยาใช้ชีวิตของนาง ปกป้องเขาจากอันตรายที่จะเกิดขึ้นในอนาคต]

หลินซูเหยาอ้าปากค้าง หา? นี่มันพล็อตนิยายน้ำเน่าเลยนะ! ถึงกับรอให้เป็นอดีตคู่หมั้นก่อนเหรอ...ถึงจะรัก แถมยังต้องเอาชีวิตเข้าแลกอีก! แบบนี้ก็มีแต่เจ็บกับเจ็บน่ะสิ

ไม่ได้การ! จะมาติดอยู่ในวังวนน้ำเน่าแบบนี้ไม่ได้!

หลินซูเหยาคิดถึงผลได้ผลเสียแล้ว พบว่ามันไม่คุ้มที่นางจะเอาชีวิตเข้าแลกแม้ระบบจะการันตีว่า นางเอกไม่ตายง่าย ๆ ก็เหอะ

“ระบบ เร่งเนื้อเรื่องให้เร็วกว่านี้ได้มั้ย” นางร้ายในจออย่างนาง ต้องการพ้นสภาพนางเอกน้ำเน่าเคล้าน้ำตาให้เร็วที่สุดแล้ว ยอมเป็นนางร้ายตายตอนจบ ดีกว่าเป็นนางเอกยากแค้นแสนเข็ญแบบนี้ไปเรื่อย ๆ ยังไงนางร้ายก็อยู่สุขสบายตลอดเรื่องเลยนี่

[ติ๊ง! สามารถทำได้ แต่ผู้ใช้งานต้องใช้ 10 แต้มทักษะแลก ‘หนังสือเร่งเนื้อเรื่อง’ ซึ่งจะช่วยข้ามเหตุการณ์ที่ไม่จำเป็นได้ หากแต้มทักษะยังไม่พอสามารถทำภารกิจเสริมเพื่อสะสมแต้มให้ได้ตามที่กำหนดได้เช่นกัน]

ม่านตาของหลินซูเหยาถึงกับหด แน่นอนว่านางโมโห เอะอะก็ทำภารกิจ แล้วแต่ละภารกิจก็ดี ๆ ทั้งนั้น คนอย่างหลินหลินต้องเร่งเนื้อเรื่องในแบบตัวเองสิ นางไม่เชื่อว่าพระเอกสมองทึ่มจะต้านเสน่ห์เล่ห์กลของนางพ้น คิดแล้วหญิงสาวก็ยกยิ้มกรุ้มกริ่มทันที