ตอนที่ 8

หลินซูเหยาไม่ใช่พวกคอยฟ้าคอยฝน ชีวิตนางต้องเอาตัวเองให้รอด หากรอทำภารกิจตามสั่ง ชาตินี้คงไม่มีโอกาสกลับยุคปัจจุบันแล้ว หากก็ยังถอนใจก่อนเอ่ยถามเสียงแผ่วว่า “ระบบ ข้าจะได้กลับบ้านหรือไม่”

ช่วงแรกที่มาอยู่ในร่างนี้นอกจากตื่นตระหนกตกใจแล้วนางยังโมโหด้วย จึงไม่ทันคิดหาคำตอบว่าเหตุใดถึงต้องมาอยู่ที่นี่ ครั้นจิตใจสงบลงบ้าง ก็เริ่มคิดทบทวน จึงมีคำถามนี้ขึ้น

[ติ๊ง! ระบบตรวจเส้นทางโชคชะตาแล้ว เหตุผลที่ผู้ใช้งานถูกส่งมามิตินี้เกิดจากความผิดพลาดของระบบ ที่ต้องนำจิตวิญญาณของผู้ชื่อหลินซูเหยาจากมิติหนึ่งมามิตินี้ และท่านคือผู้รับผลกระทบจากความผิดพลาดนั้น]

“อ้าว งี้ก็สวยสิ แบบนี้ก็ควรชดเชยให้ข้ามั้ยล่ะ”

[ติ๊ง! การชดเชย ได้มอบให้ผู้ใช้งานในรูปแบบ 'ระบบ' ที่สามารถช่วยท่านให้รอดชีวิตในมิตินี้ เพื่อรอคืนสู่มิติเดิมได้แล้ว]

“ข้า ถาม ว่า ข้าจะได้กลับบ้าน ใช่ หรือ ไม่” หลินซูเหยาเค้นถามทีละคำอย่างเดือดดาลแล้ว

[หากผู้ใช้งานต้องการกลับมิติเดิม ท่านต้องทำให้พล็อตหลักดำเนินไปจนจบพล็อต โดยบรรลุผลเป็นตอนจบที่สมบูรณ์แล้วเท่านั้น]

“ก็คือ ดำเนินเรื่องไปจนถึงตอนจบ”

[ถูกต้อง]

หลินซูเหยาถอนใจอย่างสุดเซ็ง หากสุดท้ายก็นึกปลอบใจตัวเอง ...เอาเหอะ คิดเสียว่าหลุดมิติมาเล่นเกมจีบหนุ่มละกัน อย่างน้อยผู้ชายยุคนี้ก็หน้าตาดีทุกคน

เช้าวันรุ่งขึ้น หลินซูเหยาลุกตั้งแต่ฟ้ายังไม่สางเพื่อเปิดหน้าต่างร้านค้าระบบ

[รายการสินค้าแนะนำ: 1. ตำราปรุงยาขั้นต้น ราคา 500 ตำลึงเสมือน 2. ชุดเข็มเงินสิบแปดเล่ม ราคา 300 ตำลึงเสมือน 3. ตำราขนมหวานสูตรพิเศษ ราคา 200 ตำลึงเสมือน]

เห็นรายการแล้ว หลินซูเหยาก็มองจำนวนเงินเสมือนของตนในระบบ

[ติ๊ง! เงินระบบคงเหลือ: 500 ตำลึงเสมือน]

หญิงสาวยิ้มอย่างพอใจแล้วกดซื้อ “ตำราขนมหวานสูตรพิเศษ” ทันที

[ติ๊ง! แลกเปลี่ยนสำเร็จ! เงินระบบคงเหลือ: 300 ตำลึงเสมือน]

เมื่อเปิดตำรา สูตรขนมหวานก็ไหลเข้าสมอง ก่อนที่ตำราจะเลือนหายไปเมื่อเสร็จสิ้นสูตรสุดท้าย

แน่นอนว่าหลินซูเหยาไม่มีเงินจึงวางแผนใช้วัตถุดิบในครัว แต่นางไม่ได้ไปโรงครัวหลัก หลินซูเหยาเลือกไปครัวในเรือนฮูหยินเอกเจิ้งซูเฟินแทน และเมื่อมาถึงก็พบสาวใช้ยืนเฝ้าอยู่หน้าเรือน

“ไปเรียนท่านแม่ใหญ่ว่า ข้ามาทำอาหารเช้าให้”

“เจ้าค่ะ” บ่าวรับใช้ตอบแล้วเข้าไปรายงานเจ้านาย ทิ้งให้หลินซูเหยายืนรออยู่อย่างนั้น นั่นเพราะสาวใช้ฮูหยินเอกไม่ได้มองหลินซูเหยาเป็นเจ้านาย ทว่าแม้จะไม่ใช่มิตรก็ไม่ได้แสดงท่าทีเป็นปรปักษ์เหมือนกับสาวใช้ของอนุหลง

รอไม่นาน ก็ได้คำตอบ “นายหญิงบอกว่าได้เจ้าค่ะ และให้ทำส่วนของคุณหนูใหญ่ด้วยเจ้าค่ะ”

“ได้” หลินซูเหยาใช้น้ำเสียงที่ไม่ได้ฟังอ่อนโยนหรือกริ่งเกรงทุกคนเหมือนที่ผ่านมา

สาวใช้ถึงกับประหลาดใจแต่ไม่พูดอะไร และเมื่อหลินซูเหยาเข้าครัวแล้ว นางก็บอกคนครัวทันทีว่า นางได้แจ้งต่อเจิ้งซูเฟินแล้วว่านางจะทำอาหารเช้ามื้อนี้เอง ทำให้คนครัวไม่กล้าสร้างปัญหา

ผ่านไปหนึ่งชั่วยาม อาหารเช้าก็เสร็จลง หลินซูเหยาแยกเป็นถาดสำรับเช้าสำหรับคนในเรือน แล้วจัดส่วนหนึ่งให้หลินเหมิงเหยานำไปเอาหน้ากับคู่หมั้น อีกส่วนนางใส่กล่อง เตรียมนำไปให้หลิวเฟิง

แน่นอนว่ามื้อเช้าหลินซูเหยาที่เป็นบุตรอนุ ไม่ได้รับอนุญาตให้ร่วมโต๊ะในเรือนใหญ่อยู่แล้ว และที่จริง นางควรจะไปรับมื้อเช้าที่เรือนอนุหลง แต่เพราะอนุหลงไม่เคยสนใจไยดี หลินซูเหยาจึงเลือกกินง่าย ๆ ในครัวคนเดียว

ครั้นถึงเวลาหลิวเฟิงจะไปสำนักศึกษาหลวง นางก็รีบออกไปดักรอหน้าประตูจวนทันที

หลิวเฟิงพำนักอยู่จวนหลินในฐานะศิษย์อุปถัมภ์ของหลินจวินเจี๋ย นั่นเพราะราชครูหลิวฝากฝังเอาไว้เป็นมั่นเป็นเหมาะ หลิวเฟิงจึงได้รับการดูแลอย่างดีจากจวนตระกูลหลิน

“คุณชายหลิว” หลินซูเหยาทักทายหลิวเฟิงอย่างอ่อนหวาน ทำทีว่ามารอนานแล้วและแววตาตอนนี้หวานฉ่ำ ส่องประกายเทิดทูนราวกับหลิวเฟิงเป็นโลกทั้งใบของนาง

“ข้ารีบ” ชายหนุ่มกล่าวเย็นชาเช่นทุกครั้ง และยังคงไม่เหลือบแลนาง

หลินซูเหยาใบหน้าสลด เม้มปากกล่าวเบา ๆ “ข้าทำอาหารมาให้ท่านนำไปสำนักศึกษาเจ้าค่ะ” พูดจบนางก็ยื่นกล่องสำรับที่หุ้มผ้าสวยงามให้เขา

ชายหนุ่มแสดงสีหน้าระอา ทำเพียงหันไปมองบ่าวคนสนิท

“ขอบพระคุณขอรับคุณหนูรอง”

อาเฉินกล่าวน้ำเสียงเกรงใจขณะรับกล่องอาหารมาถือไว้เอง พอเห็นเช่นนั้น หลินซูเหยาก็ก้มหน้าเดินจากไปทันที

“คุณหนูรองรักคุณชายมากนะขอรับ”

อาเฉินที่แท้จริงคือองครักษ์ประจำองค์ไท่จื่อ ย่อมคุ้นชินกับท่าทีเย็นชาของเจ้านาย ทั้งยังรู้ด้วยว่ามีเพียงสตรีเดียวเท่านั้นที่ทำให้ฉีหรงเฟิงอ่อนโยนด้วย นั่นคือถังชิงหรู บุตรีราชครูถัง

หลิวเฟิงนิ่งไปชั่วขณะก่อนเอ่ย “ในเมื่อนางทำมาแล้วก็เอาไปด้วย จะได้ไม่เสียของ”

“ขอรับ”

อาเฉินถอนใจอย่างนึกสารหลินซูเหยา นางทุ่มเทให้หลิวเฟิงทุกอย่าง กลับได้รับเพียงการยอมกินอาหารที่หลินซูเหยาทำให้เท่านั้น ทว่าสองนายบ่าวไม่รู้เลยว่าหญิงสาวกลับไปนอนกระดิกเท้าอย่างสบายอารมณ์อยู่ในห้องแล้ว

แผนการที่นางมีในหัวตอนนี้ แม้แต่ระบบก็คิดไม่ถึง เมื่อนึกถึงแผนแล้ว รอยยิ้มร้ายกาจก็ปรากฏอย่างเก็บไม่อยู่

...คอยดู ข้าจะขุนพ่อพระเอกคนดีกินหญ้า...ให้อ้วนท้วนแล้วเชือดลงหม้อตุ๋นซะให้เข็ด